บทที่ 211
ส่งเสริม
“อืม! สิ่งที่ผู้อาวุโสหลินคังซ่งพูดนั้น สมเหตุสมผล เริ่มจากบิดามารดาของเขา เนื่องจากเราแน่ใจว่าเป็นสายเลือดของตระกูลหลินของเรา เรื่องนี้จึงพอมีเบาะแส ต้องใช้เวลาอีกเล็กน้อย” หลินป๋าเทียนพยักหน้าเห็นด้วย
“แล้วเด็กคนนี้ล่ะจะปล่อยให้เขาอยู่ในสถานศึกษาเทียนหยูหรือ ด้วยวิธีนี้เราจะมีความขัดแย้งกับอรหันต์ในสถานศึกษาเทียนหยูอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเด็กชายคนนี้ก็จิตใจโหดเหี้ยม เขาทำให้เราเจ็บปวดหลายครั้ง
ชายคนนี้ยังเป็นอรหันต์ของราชวงศ์เช่นกัน
“ ผู้อาวุโสหลินกัง ท่านเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าพวกเราจะสูญเสียเลือดเนื้อมาก แต่พวกเราก็ได้สายเลือดของตระกูลหลินกลับมา พวกเราไม่ได้ฝึกฝนเลี้ยงดูเขามาหลายปีแล้ว….. นี่ควรเป็นค่าตอบแทนสำหรับเขา! สำหรับความขัดแย้งระหว่างสถานศึกษาเทียนหยู
ต้องแก้ปัญหาด้วยตัวเอง ดังนั้นเราจึงไม่ต้องการมีส่วนร่วม นอกจากนี้สถานศึกษาเทียนหยู ข้าคิดว่าเป็นการดีที่จะให้เขาอยู่ที่นั่น ซางกวนฮ่าวหยางและสหายของเขาปฏิบัติต่อ หลินเว่ยเป็นอย่างดี
เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เราจะพยายามหาทางนำเขากลับมา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม สายเลือดของเขา ก็เป็นเลือดของตระกูลหลินของพวกเราเช่นกัน ”
ผู้พูดคือ หลินฉานสุ่ย ที่เขาเพิ่งได้พบกับ หลินเว่ย และมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับหลินเว่ย
“ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง” เมื่อได้ยินคำบรรยายของ หลินฉานสุ่ย หลินกังก็ขมวดคิ้วและครุ่นคิด ในไม่ช้าเขาก็ค้นพบความจริง และพยักหน้าตรง ๆ เพื่อสนับสนุนคำพูดของอีกฝ่าย
ไม่ใช่แค่ หลินกัง แต่ผู้อาวุโสส่วนใหญ่หลังจากฟังคำบรรยายของหลินฉานสุ่ยแล้ว ทุกคนก็เห็นด้วย มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอย่างรีบร้อน ว่าพวกเขาเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย
เมื่อเห็นว่าการพูดคุยใกล้จะจบลง หลินป๋าเทียนก็ยืนขึ้น และกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ตามคำพูดของผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสอง ส่งคนไปสอบถามเกี่ยวกับบิดามารดาของหลินเว่ย สำหรับหลินเว่ย เราควรผูกมิตรกับสถานศึกษาเทียนหยูด้วย และพยายามอย่างดีที่สุดในการแก้ไขความเข้าใจผิดก่อนหน้านี้ หากเด็กชายมีปัญหา เราจะช่วยเขา และแจ้งให้เขาทราบในภายหลัง เราควรเรียนรู้จากบรรพบุรุษของเรา ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ”
หลังจากที่ หลินป๋าเทียนพูดจบ เขาก็กล่าวเสริมทันที: “หลังจากที่ท่านกลับไปแล้ว จงยับยั้งศิษย์ของเราไว้ อย่าทำให้เขาขุ่นเคืองและทำให้เด็กหนุ่มตั้งแง่รังเกียจราชวงศ์ของเรา”
“แน่นอน เมื่อได้ยินคำขู่ของ หลินป๋าเทียน ผู้อาวุโสทุกคนก็เห็นพ้องต้องกัน พวกเขาไม่ได้โง่ ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของหลินเว่ย ศิษย์คนหนึ่งของตระกูลหลิน หากคิดต่อสู้กับเขา ไม่ต่างจากการสร้างปัญหา
ในความเป็นจริง พวกเขาควรจะดีใจที่ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหลินเว่ยด้วยซ้ำ ในตอนนี้นับประสาอะไรกับคนรุ่นใหม่ที่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินเว่ย แม้แต่อาวุโสเองก็เถอะ
มีผู้คนมากมายพูดคุยกัน และภายในครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็ตัดสินใจเกี่ยวตัวตนกับหลินเว่ย ในตอนนี้สนามประลองต้าอู่ได้เริ่มแข่งขันกันแล้ว
ผู้เข้าร่วมทั้งหมด 180 คนจาก 18 สถานศึกษา แบ่งออกเป็น 20 กลุ่มโดยการจับฉลาก มีเก้าคนในแต่ละกลุ่ม พวกเขาทั้งหมดมาจากสถานศึกษาที่แตกต่างกัน และถูกเลือกรายชื่อเป็นกลุ่มๆ
มีทั้งหมด 20 กลุ่ม รวม 20 คน จากนั้นจึงเข้าร่วมการแข่งขัน และตัดสินคัดเลือกสิบอันดับแรก ในรอบที่สาม รอบสุดท้ายเป็นการแข่งขันรอบคัดเลือก เช่นเดียวกับรอบแรก พวกเขาต่อสู้เพื่อแย่งชิงสิบอันดับแรก ตามจำนวนครั้งที่ ชนะและแพ้
ในสถานศึกษาเทียนหยู มีเกาเฉียงเสียชีวิตในดินแดนลับเฉียนซี ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเลือกคนใหม่ จากตัวสำรอง และบุคคลนี้คือ ติงหยูเหนียน
ติงหยูเหนียน ได้พบบางอย่างในดินแดนลับ ความสำเร็จของเขามาถึงระดับราชาแห่งการต่อสู้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาติดอันดับหนึ่งในสิบ แทนที่เกาเฉียง และมีส่วนร่วมในการแข่งขันระดับสถานศึกษา
การแข่งขันทั้งหมด 20 เวทีการประลอง จะเริ่มขึ้นในเวลาเดียวกัน กลุ่มของหลินเว่ย ยกเว้น ศิษย์พี่ศิษย์น้อง แปดคนของหลินเว่ย ทุกคนมีสีหน้าเศร้าหมอง และแอบด่าว่าโลกไม่ยุติธรรม โอกาสหนึ่งใน 20 ที่พวกเขาจะได้พบ
กับกลุ่มของหลินเว่ย ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา เห็นได้ชัดว่า มีมติในการยอมแพ้ สำหรับคนที่อ่อนแอกว่า และพยายามที่จะปล่อยให้คนที่แข็งแกร่งกว่า เข้าสู่อันดับที่ 10 แรก
แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถคว้าชัยชนะร่วมกับหลินเว่ยได้ แต่ก็ยังดีกว่าที่จะเป็นศิษย์พี่ของหลินเว่ยที่คว้าชัยชนะก็เพียงพอแล้ว
หลังจากนั้นพวกเขาก็กลับไปพื้นที่พักผ่อน หลังจาก พ่ายแพ้ และดูการแข่งขันของคนอื่นๆ
“บ้าน่า! ข้าอิจฉา…เด็กคนนี้จริงๆ” นี่คือเสียงของทุกคน เมื่อมองไปที่ดวงตาของหลินเว่ย มันเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและความเกลียดชัง
อย่างไรก็ตาม พวกเขาดีใจมากที่ไม่ได้พบกับหลินเว่ยในรอบแรก มิฉะนั้นพวกเขาจะต้องยอมจำนน และยอมรับความพ่ายแพ้ แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะต้องพยายามในการต่อสู้อย่างหนัก แต่ก็ยังพอที่จะทำแต้มจากการแข่งขันได้บ้าง
สถานศึกษาทุกแห่งจะส่งชนชั้นสูงออกไป โดยมีความแข็งแกร่งต่ำที่สุด เป็นระดับขั้นขุนพล นอกจากนี้ยังมีตำแหน่งระดับ ราชาแห่งการต่อสู้ค่อนข้างน้อย หากรวมหลินเว่ยเข้าไป มีทั้งหมด 20 คน
ที่ด้านข้างของสถานศึกษาเทียนหยู รวมทั้งหลินเว่ย มีราชาแห่งการต่อสู้สี่คน ได้แก่ หลินเว่ย, เสวี่ยมู่ เมิ่งหูลู่ และ ติงหยูเหนียน สำหรับผางหลง บางทีเขาอาจจะโชคไม่ดี และยังคงติดอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับขั้นขุนพล
มีสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูู อย่างน้อยสามคน สถานศึกษาตระกูลขุนนางหลานหลิง มีจำนวนเช่นเดียวกับสถานศึกษาเทียนหยูมีทั้งหมดสี่คน ในขณะที่เก้าคนที่เหลือ มาจากสถานศึกษาที่แตกต่างกันหกคน และมีสามสถานศึกษาที่มีส่งขุนศึกเข้าร่วมการแข่งขันสองคน
ในการแข่งขันระดับสถานศึกษานี้ มีความแข็งแกร่งเพิ่มมากขึ้น ต้องขอบคุณดินแดนลับเฉียนซี มิฉะนั้นจะไม่มี ราชาแห่งการต่อสู้ทั้งยี่สิบคน
สถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูที่พายแพ้หมดรูปในครั้งนี้ เนื่องจากมีขุนศึกมากกว่าสองคน เนื่องจาก หลินกวนซานและ หลินกวนไห่ ตั้งใจจะเป็นตัวแทนของสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูู เพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน แต่กลับเกิดปัญหา! หนึ่งในนั้นถูกสังหารโดย หลินเว่ย อีกคนถูกเนรเทศเพราะหลินเว่ย อีกหลายคนที่มีศักยภาพสูง แต่ถูกสังหารโดย หลินเว่ย เมื่อหลินกวนไห่ถูกสังหาร คนที่เหลือก็ไม่รอดชีวิต
ดังนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับสถานศึกษาอื่นๆ จึงอยู่ในตำแหน่งที่อ่อนแอ ในขณะที่เสวี่ยมู่ ในทางกลับกันกลายเป็นผู้สูงสุดในด้านพลังการต่อสู้ ตำแหน่ง ราชาแห่งการต่อสู้ ระดับสี่ ซึ่งเป็นช่วงกลาง
ขุนพลคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่เป็นระดับหนึ่ง ซึ่งเพิ่งแตกทะลวงด่านได้เพียงไม่นาน มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เป็นขุนพล ระดับสอง ในขณะที่ราชาแห่งการต่อสู้ ระดับสาม มาจากสถานศึกษาตระกูลขุนนางหลานหลิง
การแข่งขันรอบแรกยังต้องตัดสินด้วยการจับฉลาก มิฉะนั้นไม่ว่าคนคนหนึ่งจะแข็งแกร่งมากเพียงใด หากเขาตกเป็นเป้าหมายของอีกแปดคน เขาจะไม่สามารถแข่งขันได้อีกต่อไป
หลินเว่ย ไม่ได้ให้ความสนใจ กับการแข่งขันของหยางไป๋มากเกินไป ท้ายที่สุดหลินเว่ยก็ไม่สามารถช่วยเขาได้ เขาต้องพึ่งตัวเองอาศัยความแข็งแกร่งของเขา ถ้าหากเขาพ่ายแพ้ก็โทษคนอื่นไม่ได้
ดังนั้น หลินเว่ย จึงพูดบอกกับเหลยเป่าว่า เขาต้องการออกไปเดินเล่นชั่วครู่ จากนั้นออกจากพื้นที่พักผ่อนโดยตรง เพื่อมองหาซางกวนตัง และทำการค้าก่อนหน้านี้ให้เสร็จสิ้น
