บทที่ 196
ตรวจนับของโจร (1)
“แค่ก แค่ก แค่ก … ” หลินเว่ยแสร้งกระแอมไอสองสามครั้ง เขากำลังจะปริปากพูดกับเฉินหยู และคนอื่น ๆ แต่พวกเขาพบว่าเฉินหยู หลานซี และเฉาจื่อเผิง เปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหัน และปรากฏเหงื่อเย็น ๆ ขึ้นที่หน้าผาก
พวกเขาอ้าปากและพูดว่า “ทุกคน….เรายังมีบางอย่างที่ต้องรีบจัดการ ขอตัวก่อน แล้วพบกันใหม่”
หลังจากทั้งสามพูดจบโดย เขาไม่รอการตอบรับของผู้คนรอบข้าง พวกเขาก็พาศิษย์ของพวกเขาไปนั่งบนรถลากสัตว์อสูร และพาพวกเขาเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้า และจากไปด้วยความรีบร้อนดูน่าอับอายมาก
เหตุผลที่พวกเขาทำเช่นนี้ เพื่อทำให้หลินเว่ยทำอะไรไม่ถูก เขากลัวว่าหากชักช้าอาจจะถูกหลินเว่ยวางหลุมพราง ยิ่งไปกว่านั้นหลินเว่ย หากเขาไม่ได้หินหยวน เขาจะไม่ยอมอ้าปาก ด้วยเหตุนี้ทั้งสามคนไม่ใช่ราชวงศ์และมีความร่ำรวยมากมาย
ส่วนเรื่องที่หลินเว่ยปล้นชิงศิษย์ของพวกเขาในดินแดนลับเฉียนซี พวกเขาไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้
เมื่อเห็นว่าไร้เรื่องราวที่น่าตื่นเต้น กองกำลังที่เหลืออยู่ข้างหลัง ต่างก็ร่ำลาและแยกย้ายกันไป มีสัตว์อสูรจำนวนมาก ต่างก็ออกเดินทางขึ้นไปบนท้องฟ้า
ในไม่ช้า…..ไม่มีอะไรเหลืออยู่ในหุบเขาทั้งหมด ยกเว้นร่องรอยผู้คนจำนวนมาก
ในฐานะผู้ที่มีบทบาทในเรื่องราวเหล่านี้ ในไม่ช้าเรื่องราวของหลินเว่ยก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง และแพร่กระจายไปยังอาณาจักรเฟิงหยูทั้งหมดด้วยความเร็วราวกับพายุ แม้แต่อาณาจักรเฟิงหยูและดินแดนรอบ ๆ ก็เริ่มแพร่กระจายจากปากต่อปากนับไม่ถ้วน
ระหว่างทางกลับไปยังเมืองหลวงจักรพรรดิมีความตื่นเต้นมาก เพราะทุกคนเดินเท้าไปด้วยกัน แต่มีระยะห่าง ระหว่างกันมาก สถานศึกษาตั้วไห่และสถานศึกษาหนานฮุ่ยยังคงอยู่กับสถานศึกษาเทียนหยู
ครั้งนี้กองกำลังหลักทั้งหมด ต้องสูญเสียจำนวนศิษย์ไปมากมาย โดยเฉพาะศิษย์ที่กำลังเตรียมเข้าร่วมการแข่งขันระดับสถานศึกษา และมีอีกหลายคนที่ตกอยู่ในเมืองลับเฉียนซีและไม่ได้กลับออกมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานศึกษาทั้งสิ้น 15 แห่ง จากมณฑลต่าง ๆ แม้ว่าแต่ละแห่งจะมีศิษย์เพียงห้าคน แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเข้าร่วมการแข่งขัน ราวกับว่า ทั้งสถานศึกษาตั้วไห่และสถานศึกษาหนานฮุ่ยนั้นสูญเสียศิษย์ไปมากกว่าครึ่ง
แห่งหนึ่งมีศิษย์เพียงสองคนและอีกแห่งเป็นศิษย์ชายทั้งสามคน
สิ่งที่แย่ที่สุดคือสถานศึกษาเฉียนซานและสถานศึกษา เสอหลี่ที่ไม่มีผู้ใดกลับมา ครึ่งหนึ่งถูกหลินเว่ยสังหาร ในเวลานั้น เกาเฉียงและหลินกวนไห่องค์ชายหกของราชวงศ์ก็ไม่ได้กลับมา
ในสถานศึกษาเทียนหยูมีเพียงหนึ่งในสิบคนแรกที่ถูกสังหารในการต่อสู้ และบางคนก็ตายด้วยน้ำมือของหลินเว่ย…..แน่นอนว่าหลินเว่ยจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร
หลังจากกลับถึงบ้านพัก เหลยเป่าให้ทุกคนกลับไปพักผ่อน เนื่องจากทุกคนอยู่ในดินแดนลับเฉียนซีตลอดทั้งเดือน ในเดือนนี้พวกเขาต้องเผชิญกับอันตรายทุกรูปแบบตลอดเวลา ทุกคนเหนื่อยมากแม้กระทั่งหลินเว่ยเอง
แม้ว่าเขาจะไม่ได้ลงแรงอะไรมากในการอยู่ในดินแดนเฉียนซี แต่โดยพื้นฐานแล้วเขาบังคับสัตว์โครงกระดูกและผึ้งโลหิต ย่อมต้องใช้พลังและความคิดส่วนใหญ่
และเหลยเป่ากับซางกวนฮ่าวหยางก็ไม่ได้รบกวน หลินเว่ย พวกเขาปล่อยให้หลินเว่ยได้รับการพักผ่อน
หลังจากบอกลาอาจารย์และผู้นำเหลย หลินเว่ยก็กลับไปที่ห้องของเขา หลังจากอาบน้ำหลินเว่ยก็นอนอยู่บนเตียง เขาต้องการนอนหลับพักผ่อนแต่ก็ไม่รู้สึกงุนง่วง
เนื่องจากเขานอนไม่หลับจึงต้องหาอะไรทำ หลังจากลุกขึ้นจากเตียง หลินเว่ยก็เอื้อมมือไปโบกมือ ปรากฏกระเป๋ามิติมากกว่า 100 ใบ ปรากฏขึ้นบนเตียงทันที และกองพะเนินราวกับหุบเขาย่อม ๆ
โดยพื้นฐานแล้วสิ่งเหล่านี้ถูกปล้นชิงมาโดยหลินเว่ย จากนักรบของกองกำลังทั้งห้า นอกจากนี้ยังมีบางคนที่คิดตื้น ๆ ที่ต้องการจะสังหารหลินเว่ย ผลสุดท้ายถูกสังหารโดยมือของ หลินเว่ย
มีกระเป๋ามิติจำนวน 141 ชิ้น กำไลมิติสามชิ้น จี้มิติและแหวนมิติ
แน่นอนว่า ของดีควรเก็บไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย ดังนั้นหลินเว่ยจึงเปิดกระเป๋ามิติทั้ง141 ใบก่อน เขาใช้พลังจิตที่แข็งแกร่ง ในการประทับตราวิญญาณของเขาลงบนกระเป๋ามิติ ทั้งหมดในคราวเดียว
จากนั้นกระเป๋ามิติก็ถูกเปิดออก และสิ่งของก็ตกลงที่พื้น ทันใดนั้นเกิดเป็นเนินเขาย่อม ๆ ขึ้นมา อย่างไรก็ตามหลังจากหลินเว่ยทำแบบนั้นหลายครั้งติดต่อกัน กระเป๋ามิติอีก 20 ใบ ก็ถูกเทสิ่งของที่บรรจุออกมาทั้งหมด
หลินเว่ยจำเป็นต้องหยุดชะงักการกระทำของเขาลงไป เพราะห้องของเขากำลังจะเต็มไปด้วยสิ่งของ และแทบจะไม่มีที่ให้ยืน
ในความเป็นจริง ส่วนใหญ่สิ่งของที่เขาพบนั้นเป็นชุดเสื้อผ้า อาหารและน้ำ รวมทั้งของใช้ในชีวิตประจำวัน เช่นหม้อและกระทะ
นอกจากนี้สิ่งที่พบมากที่สุด คือหินหยวนในระดับต่าง ๆ และที่มีอยู่มากที่สุดคือ หินหยวนระดับกลาง ตามมาด้วยหินหยวนระดับต่ำ และในที่สุดก็คือหินหยวนระดับสูง
โดยปกติแล้ว หลินเว่ยจะไม่สนใจนับพวกมันทันที เขาเพียงแค่จัดเรียงสิ่งเหล่านี้อย่างลวก ๆ และนำมันกลับเข้าไปในกระเป๋ามิติ จากนั้นก็หยิบกระเป๋ามิติใบใหม่ออกมาและเทมันออกในทันที
กระเป๋ามิติจำนวน 141ใบ ใช้เวลานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่จะถูกแบ่งย่อยและจัดหมวดหมู่สิ่งของ
ระดับของกระเป๋ามิตินั้นไม่ใช่สิ่งของระดับต่ำ แม้แต่กระเป๋าที่แย่ที่สุด ก็เป็นของกระเป๋ามิติระดับสาม และระดับคุณภาพสูงที่สุดคือระดับหก
ยิ่งไปกว่านั้น ในบรรดากระเป๋ามิติเหล่านี้ มีกระเป๋ามิติระดับสามอยู่น้อยมาก จำนวนมากที่สุดคือระดับสี่ และระดับห้า และมีระดับหกมากกว่าจำนวนของกระเป๋ามิติระดับสาม
เมื่อขบคิด หลินเว่ยก็เข้าใจได้ว่าผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ทุกคน ที่เข้าสู่ดินแดนลับเฉียนซีล้วนแล้วแต่เป็นชนชั้นสูงที่ได้รับการฝึกฝนจากกองกำลังต่าง ๆ และพวกเขาล้วนมีความมั่งคั่ง
เท่าที่ทราบกันดีว่า ระดับของกระเป๋ามิติแบ่งออกเป็นเก้าระดับ ตั้งแต่ระดับ 1 ไปจนถึงระดับ 9 ยิ่งระดับสูงขึ้น พื้นที่ภายในก็จะมีขนาดใหญ่ขึ้นและมีความเสถียรมากขึ้น
ยิ่งระดับของกระเป๋ามิติสูงเท่าใด ช่องว่างก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น เนื่องจากทุกระดับของพื้นที่ภายในกระเป๋ามิติ ได้รับการเลื่อนระดับ พื้นที่ภายในจึงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และมีช่องว่างในการเพิ่มเป็นสองเท่า
เช่นเดียวกับกระเป๋ามิติระดับ 1 ที่มีพื้นที่ภายในมีเพียง 10 ลูกบาศก์เมตร ในขณะที่กระเป๋ามิติระดับสอง มีเพียง 20 ลูกบาศก์เมตร อย่างไรก็ตาม ระดับของมันมาถึงระดับที่ 3 พื้นที่ภายในจะกลายเป็น 40 ลูกบาศก์เมตร
ถ้าเป็นกระเป๋ามิติระดับ 4 จะยิ่งเพิ่มขึ้นอีก 80 ลูกบาศก์เมตร
ตามความเป็นจริงช่องว่างภายในกระเป๋าระดับ 6 มีมากกว่าแหวนมิติในมือของหลินเว่ย อย่างไรก็ตามเมื่อเปรียบเทียบกับกระเป๋ามิติ แหวนมิติ และกำไลมิติแล้ว มันสะดวกในการพกพา มีความเสถียรในพื้นที่และรูปลักษณ์ที่หาได้ยากกว่า
แน่นอนว่า ถ้าเป็นกระเป๋ามิติระดับสูงถือเป็นข้อยกเว้น ท้ายที่สุดแล้วในระดับสูงนั้นเป็นวัสดุที่มีคุณภาพสูงที่สุด และมีความแข็งแกร่งที่หาตัวจับยาก แต่ราคาของมันไม่ใช่ทุกคนที่สามารถจ่ายออกได้
และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือปริมาณนั้น หายากมากน้อยกว่าแหวนมิติและอื่น ๆ
นอกเหนือจากสิ่งอื่น ๆ แล้ว กระเป๋ามิติเหล่านี้ ยังต้องใช้การแลกเปลี่ยนเงินจำนวนมาก กระเป๋ามิติระดับ 1 ราคาจะอยู่ที่ 10,000 เหรียญทอง แต่กระเป๋ามิติระดับ 2 ต้องการ 100,000 เหรียญทอง
อย่างไรก็ตาม หากต้องการซื้อกระเป๋ามิติระดับ 3 ราคาจะเพิ่มขึ้น 100 เท่า ซึ่งต้องใช้ 100,000 เหรียญทองม่วง นอกจากนี้ ราคาในอนาคตจะคำนวณตาม 100 เท่าของแต่ละระดับที่เพิ่มขึ้น
ราคาตามท้องตลาดของกระเป๋ามิติระดับ 3 คือ 100000 เหรียญทองม่วง หรือ 1,000 หินหยวน ระดับต่ำ ในขณะที่กระเป๋ามิติระดับ 4 ไม่สามารถหาซื้อได้โดยเหรียญทองม่วง พื้นฐานที่สุด คือต้องการหินหยวนระดับต่ำกว่า 100,000 ก้อน
ถ้าเป็นหินหยวน ระดับกลางหรือหินหยวนชั้นยอดเป็นอย่างน้อย
กระเป๋ามิติระดับ 6 แต่ละใบมีมูลค่า 100,000 ก้อน ในขณะที่หลินเว่ยมีอยู่ในมือในตอนนี้ 13 ชิ้น
ดังนั้นกระเป๋ามิติมากกว่า 100 ใบ เพียงอย่างเดียวทำให้หลินเว่ยได้รับหินหยวนจำนวนสองล้านก้อน
แม้ว่าหลินเว่ยจะได้หินหยวนจากภูตวิญญาณและราชวงศ์ เขาได้หินหยวนคุณภาพสูง 100 ล้านชิ้น โดยแปลงเป็น หินหยวนระดับกลาง 100 ล้าน และหินหยวนระดับต่ำ 410 ล้าน ตามลำดับจากมือของภูตวิญญาณและ ราชวงศ์
แต่ในตอนนี้หลินเว่ยยังไม่ได้รับมัน หลังจากเทกระเป๋ามิติออกหมดแล้ว ก็ถึงคราวของกำไลมิติสามชิ้น จี้มิติและแหวนมิติ
ก่อนอื่นมีกำไลมิติสามชิ้น หลินเว่ยจำได้ว่ากำไลมิติทั้งสามนี้ มาจากหลินเสิ่นแห่งสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูู สถานศึกษาตระกูลขุนนางหลานหลิง และผู้นำหอการค้าหยูหลง สำหรับผู้นำของตระกูลเฉิน เขาได้เป็นเพียงกระเป๋ามิติระดับ 6
ในตอนนั้นหลินเว่ยค่อนขอดอีกฝ่ายว่าเป็นคนอนาถา ซึ่งทำให้อีกฝ่ายหน้าแดงด้วยความอับอาย
จี้มิติมาจาก หลินกวนไห่ องค์ชายหก แหวนมิติวงสุดท้ายที่ทำให้หลินเว่ยรู้สึกไม่คาดไม่ถึงเล็กน้อย มาจากชายผู้โชคร้าย องค์ชายสี่ หลินกวนซาน หลินเว่ยไม่คาดคิดมาก่อนว่า จะมีแหวนมิติ ซึ่งแม้แต่จักรพรรดิธรรมดาก็ไม่มีสมบัติเช่นนี้
พื้นที่ภายในของเครื่องประดับมิติเหล่านี้คือ 80 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งเทียบเท่ากับกระเป๋ามิติระดับสาม อย่างไรก็ตาม มูลค่าภายในสูงมาก นอกเหนือจากสิ่งอื่น ๆ แล้วมันเป็นเพียงหินหยวน ซึ่งมีมูลค่ามากกว่า 5 ล้านก้อน
ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันทั้งหมดเป็นหินหยวนชั้นยอด ไม่มีระดับต่ำหรือระดับกลาง
แน่นอนว่า ย่อมมาจากหลินกวนซาน และ หลินกวนไห่ ซึ่งเป็นหินชั้นยอดจำนวนสองล้านก้อน และ หินหยวนคุณภาพสูง หนึ่งล้านก้อน ตามลำดับ ซึ่งรวมกันได้เกือบสี่ล้านก้อน
ในขณะที่อีกชิ้นสามชิ้นของกำไลมิติ รวมกันได้หนึ่งล้านก้อน
จะเห็นว่า มีช่องว่างระหว่างราชวงศ์และกองกำลังอื่น ๆ หากสุ่มเลือกเจ้าชายสองคน ก็จะพบความมั่งคั่งของพวกเขานั้นสูงกว่าทายาทบางตระกูลมาก
สิ่งที่หลินเว่ยเทออกมายังคงเหมือนเช่นเดิม มีการจำแนกคร่าว ๆ แล้วนับทีละรายการ
ก่อนอื่น หินหยวนเป็นประเภทที่ง่ายที่สุด ในการจำแนก ประการที่สอง หลินเว่ยชอบความรู้สึกของการนับ เมื่อเทียบกับวัสดุยาเม็ด และสิ่งอื่น ๆ หลินเว่ยชอบหินหยวน เพราะมันสามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้ ไม่เหมือนเม็ดยาที่เขาต้องเก็บไว้ใช้เองหรือขายไปบางส่วน
หลินเว่ยใช้เวลาไม่นาน ในการนับหินหยวนเหล่านี้ เขาใช้ความแข็งแกร่งทางจิต กวาดสายตามองพวกมัน และก็รู้ปริมาณทันที จากนั้นเขาก็นำพวกมันกลับเข้าไปในพื้นที่มิติโดยตรง
และวางไว้กับหินหยวนเดิมของเขา
หินหยวนระดับต่ำมีจำนวนน้อยที่สุดเพียง 4 ล้านก้อน จากนั้นมีหินหยวนชั้นยอดมากกว่า 6 ล้านก้อน และหินหยวนระดับกลาง มีจำนวนมากที่สุดโดยมีจำนวน 230.7 ล้านก้อน
