บทที่ 187
ปล้นชิงผลหยางผิงกั่ว
กองกำลังทั้งสี่เหล่านี้มีจำนวนคนมากกว่า 100 คน ไร้ซึ่งคำพูดจาใด ๆ แต่ทุกคนดูคล้ายกับเข้าใจความนัยของกันและกัน พวกเขาทั้งหมดล้อมรอบหลินเว่ยและคนอื่น ๆ บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด เพราะทุกคนรวมไปถึงหยางไป๋ที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา ล้วนมองไปที่ผลหยางผิงกั่วในมือหลินเว่ย ด้วยสายตาที่ร้อนแรง
เมื่อต้องเผชิญกับการปิดล้อมของผู้คนมากกว่า 100 คน หลินเว่ยรู้สึกงงงวย เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำในใจว่า นี่มันเป็นเพียงผลหยางผิงกั่วเท่านั้น ! หลินเว่ยอดไม่ได้ที่จะหันศีรษะไปถามหยางไป๋และคนอื่น ๆ “ศิษย์พี่อาวุโส เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย หยางไป๋และคนอื่น ๆ ก็ถอนสายตาออกจากผลหยางผิงกั่ว จากนั้นพวกเขาก็มองหน้ากัน ในที่สุดติงหยูเหนียนก็พูดว่า “ศิษย์น้อง เจ้าไม่รู้จักมันหรือ?”
“ข้า…!” เมื่อได้ยินคำพูดของติงหยูเหนียน หลินเว่ยก็หันมาสบตาเขาทันที และพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ถ้าข้ารู้ แล้วไยต้องถามศิษย์พี่?”
เมื่อเขาเห็นหลินเว่ยนั้นไม่เข้าใจสถานการณ์ หยางไป๋มองไปที่หลินเว่ยด้วยสีหน้าโอ้อวด และพูดออกมา: ” ไม่รู้จริง ๆหรือ? อาจารย์ให้ข้อมูลกับเราแล้ว มันอยู่ในบันทึก! เจ้าไม่ได้ตรวจสอบมันเลยหรือ?
“มันเป็นแค่ผลหยางผิงกั่วแน่นอนว่าเหตุใดข้าจะไม่เข้าใจ” หลินเว่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ผลหยางผิงกั่วอะไรกัน นี่ไม่ใช่ผลหยางผิงกั่วธรรมดา ๆ แต่เป็นผลไม้กลายพันธุ์ที่มีค่ามากกว่าผลไม้ธรรมดาหลายร้อยเท่า” เมื่อได้ยินคำตอบของหลินเว่ย ริมฝีปากของหยางไป๋ก็กระตุกอยู่ครู่หนึ่ง
และเขาก็อุทานออกมาอย่างตื่นเต้น หลังจากนั้นเขาก็หยิบผลไม้ที่คล้ายกับของหลินเว่ยส่งให้หลินเว่ย และพูดว่า “เจ้าเด็กน้อย ดูให้ดี นี่คือผลหยางผิงกั่วธรรมดา ๆ”
ไม่เพียงแต่หยางไป๋ และคนอื่น ๆ เท่านั้น แต่ยังรวมถึงคนของกองกำลังทั้งสี่ที่ปิดล้อมเราอยู่ด้วย พวกเขามองไปที่หลินเว่ยด้วยความอิจฉา โดยธรรมชาติแล้วพวกเขาย่อมอิจฉาความแตกต่างอันล้ำค่าของผลหยางผิงกั่วนั้น ที่ถูกหลินเว่ยเข้าใจผิดว่าเป็นผลไม้ธรรมดา ๆ
เมื่อเห็นผลหยางผิงกั่วของหยางไป๋…. หลินเว่ยก็เอื้อมมือไปหยิบมันมา เปรียบเทียบกับผลไม้ของเขา
สิ่งแรกคือสีของผลไม้ ครึ่งหนึ่งของผลไม้เป็นสีแดง และอีกครึ่งหนึ่งเป็นสีฟ้าอ่อน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นสีดำ
มันง่ายมากที่จะแยกความแตกต่างระหว่างผลไม้ธรรมดา ๆ กับผลหยางผิงกั่วที่กลายพันธุ์ ไม่น่าแปลกใจที่คนเหล่านี้เพียงแค่มองดูและปิดล้อมรอบตัวเขาทันที เห็นได้ชัดว่าพวกเขาพร้อมที่จะแย่งชิง
หลังจากการเปรียบเทียบผลหยางผิงกั่วของหยางไป๋และของตนเอง เขาก็หยิบเอาหยกชิ้นหนึ่ง ออกมาเพื่อตรวจสอบข้อมูลที่บันทึกไว้
ตรงตามที่หยางไป๋กล่าวไว้ ในบรรทัดสุดท้าย ซางกวนฮ่าวหยางได้อธิบายเกี่ยวกับความแตกต่างของผลหยางผิงกั่ว
เมื่อเทียบกับผลหยางผิงกั่วธรรมดา ๆ คุณสมบัติของผลหยางผิงกั่วไม่มีอะไรแตกต่างกัน เมื่อกินเข้าไปนั้น สามารถเลื่อนระดับได้ถึงสามระดับเล็ก ๆ และมันมีอันตรายพอ ๆ กับผล หยางผิงกั่วธรรมดา อย่างไรก็ตาม
เหตุผลที่ผลหยางผิงกั่วกลายพันธุ์นี้มีค่าก็คือ การเลื่อนระดับของมันไม่ได้จำกัดว่าเป็นนักรบขั้นใดที่สามารถกินผล หยางผิงกั่วเข้าไปได้
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือ คนคนหนึ่งยังสามารถคว้าผลหยางผิงกั่วมาได้ และยังเข้าใจผิดว่ามันคือผลหยางผิงกั่วธรรมดา ๆ ในพันปีที่ผ่านมามีเพียงห้าคนเท่านั้นที่พบมัน
แต่ตอนนี้มันอยู่ในมือของหลินเว่ย นับว่าเขาคือคนที่หกที่ค้นพบมัน
อาจเป็นเพราะประโยชน์ของผลหยางผิงกั่วกลายพันธุ์ทำให้ผู้คนโดยรอบเกิดความโลภ
“เอาล่ะ! ตอนนี้ทำให้มันชัดเจนเถอะ…ส่งมันมาซะ! มันไม่คู่ควรกับเจ้า หากส่งมันมา ตัวเจ้าจะได้รับความเจ็บปวดน้อยลงไปหน่อย
ประโยคนี้มาจากชายคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้นำหนึ่งในสี่กองกำลังที่ปิดล้อมหลินเว่ย เขาเป็นชายหนุ่มในวัยยี่สิบต้น ๆ เขาสูงกว่าหลินเว่ยมาก ความสูงอยู่ในช่วงประมาณ 1.9 ถึง 2 เมตร อย่างไรก็ตาม
ร่างกายของเขาซูบผอมมาก ดวงตาของเขาลึกโบ๋ และใบหน้าของเขาซีดเผือด ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถตายลงได้ทุกเมื่อ อย่างไรก็ตาม ชายคนนี้อยู่ในระดับราชาแห่งการต่อสู้
หลังจากมองหน้ากันขึ้น ๆ ลง ๆ หลินเว่ยก็เม้มริมฝีปากและพูดอย่างหยาบคายว่า“ เจ้าเป็นใคร?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ใบหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที เขาโกรธพลางชี้ไปที่หลินเว่ยและตะโกนว่า: ” ไอ้เด็กเวร ข้าคือองค์ชายแห่งอาณาจักรเฟิงหยู หลินกวนซาน, กล้าดีอย่างไรใช้ปากต่ำ ๆ ของเจ้ามาพูดกับข้าเช่นนี้
ถ้าไม่มอบผลหยางผิงกั่วให้กับข้า ข้าจะสังหารทั้งตระกูลของเจ้า และสังหารทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเจ้าให้หมด”
“ห๊ะ! เจ้าโง่ที่ไหน….กล้าพูดออกมาโดยไร้สมองกลั่นกรอง เอาความมั่นใจว่าจะสังหารคนรอบตัวข้ามาจากที่ใด?” เมื่อได้ยินคำขู่ของอีกฝ่ายว่าจะสังหารทุกคนที่เกี่ยวข้องกับหลินเว่ย เขาถ่มน้ำลายลงบนพื้น และมองเขาอย่างดูแคลน
“ใช่…ข้าเองก็สงสัยว่า สมองของเจ้ามันคือสมองหมูหรือไม่? เป็นแค่องค์ชาย แม้แต่บิดาของเจ้ายังไม่ไกล้าพูดเช่นนี้ออกมาเลย” ติงเซียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หยางไป๋ก็พูดด้วยใบหน้าที่ดูแคลนเช่นกัน
เมื่อได้ยินคำพูดของติงเซียน หลินกวนซานก็ก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ในพริบตาชี้มือของเขาไปที่หลินเว่ย และอุทานด้วยความหวาดกลัว: “ข้ามีอรหันต์อยู่เบื้องหลังของข้า”
“ถ้าเจ้าไร้สมองก็อย่าพยายามบอกคนอื่นเลย แล้วอย่างไร อรหันต์มายืนอยู่ตรงนี้ได้หรือไม่?” หยางไป๋ยังคงล้อเลียนหลินกวนซาน
“เจ้า…!” เมื่อได้ยินคำพูดของหยางไป๋ การแสดงออกบนใบหน้าของหลินกวนซานก็กลายเป็นแข็งค้าง จากนั้นเขาก็มองไปรอบ ๆ อย่างเชื่องช้า และพบว่าทุกคนรอบตัวเขา ยกเว้นสหายของเขาที่มองเขาด้วยสายตาที่แตกต่างกัน
สายตาของคนเหล่านี้รอบตัวเขาทำให้หลินกวนซานอับอาย เขาอดไม่ได้ที่จะแผดเสียงใส่ หยางไป๋: “ไอ้บ้า…กล้ามาล้อเล่นกับข้า”
“ฮึบ!” หยางไป๋หัวเราะเยาะกับคำพูดของหลินกวนซาน หลังจากหัวเราะอย่างเย็นชา เขาก็หัวเราะเยาะและพูดว่า “เจ้าเป็นคนที่ไม่มีสมอง…..ตำหนิข้าไม่ได้ เพราะข้าไม่ได้พูดอะไรผิด แต่เดิมอาจารย์ของเราคือ อรหันต์
และภรรยาของเขาคือ อรหันต์และพี่เขยของเขาก็เป็น อีกทั้งเขายังเป็นหลานเขยของอรหันต์อีกด้วย เจ้าต้องการฆ่าทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขาก็ลองดูสิ ”
“ห๊ะ! เจ้ากำลังพูดถึงอะไร?” เมื่อได้ยินคำพูดของหยางไป๋ ก่อนที่จะรอให้หลินกวนซานจะอ้าปาก ซางกวนหรูเสวี่ยที่อยู่ด้านหลังหยางไป๋หน้าแดงก่ำ ใบหน้าของนางเขินอาย
ผู้คนเมื่อได้เห็นท่าทีของซางกวนหรูเสวี่ย พวกเขาก็เชื่อในทันที
ในตอนนี้หลินกวนซานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจและตำหนิตนเองว่าพลั้งปากไป ตอนนี้เขาถูกตบหน้ากลางฝูงชน สิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้มีประโยชน์มาก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนธรรมดา
เขาไม่คิดว่าจะได้พบกับตอไม้ใหญ่ เช่น หลินเว่ย
“แค่ก ๆ!” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลินกวนซานก็แสร้งไอกลบเกลื่อนสองครั้ง และใบหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ เขาพูดกับหลินเว่ยว่า “ส่งผลหยางผิงกั่วกลายพันธุ์มาซะ! เหตุการณ์วันนี้ ข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่ต้องการมีปัญหากับราชวงศ์ของเรา จริง ๆ อย่างไรก็ตามอาณาจักรเฟิงหยูนี้ทั้งหมด ยังคงเป็นของตระกูลหลิน นี่คือคำพูดสุดท้าย เจ้าควรเข้าใจความหมายของข้า? ”
“โอ้? กับคนมากมายที่นี่…เหตใดข้าต้องมอบให้เจ้า?” เมื่อเห็นคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยเองก็ไม่พอใจอยู่แล้ว แต่ หลินกวนซานกลับยกราชวงศ์มาเพื่อข่มขู่เขา หลินเว่ยมองอีกฝ่ายด้วยความดูถูกอีกครั้ง
และชี้ไปที่กองกำลังอีกสามคนและกล่าวขึ้น
“ฮึ่ม! เจ้าเพียงแค่มอบผลหยางผิงกั่วกลายพันธุ์แก่ข้า ไม่ต้องกังวลเรื่องของพวกนั้น” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ก็มีการยั่วยุระหว่างเขากับคนอื่น ๆ สีหน้าของหลินกวนซานเปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็แสร้งทำเป็นสงบ และพูดกับหลินเว่ย
เสียงของหลินกวนซานเพิ่งลดลง และมีสถานศึกษาอื่นก็ส่งเสียงคัดค้าน: ” องค์ชายซาน พูดแบบนี้ไม่เหมือนที่เราตกลงกันไว้” นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาตกลงกันเอาไว้ ผลหยางผิงกั่วจะถูกแบ่งให้ทุกคน ”
อย่างไรก็ตามทันทีที่เสียงของชายคนนั้นลดลง ผู้นำของกองกำลังที่เหลืออีกสองคนก็พูดว่า “ถูกต้อง พี่ชายคนนี้พูดถูก ท่านพูดแบบนี้คงถือว่าเราเป็นคนตายที่ยังหายใจอยู่ ต้องการจะกินมันเพียงคนดียว แต่เจ้าต้องถามพี่ใหญ่ก่อนว่าเห็นด้วยหรือไม่?
หลินเว่ยเห็นว่าคนพวกนี้เขาทะเลาะกันเพื่อแบ่งแยกผลหยางผิงกั่ว หากมีเพียงเขาคนเดียว ในตอนนี้เขาคงจะสังหารให้หมดทุกคน แต่ตอนนี้มีหยางไป๋และพวกเขาอยู่ข้างหลัง จึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเริ่มต้น ท้ายที่สุดหยางไป๋และคนอื่น ๆ ในสถานศึกษาเทียนหยู อาจสามารถช่วยหลินเว่ยเก็บความลับได้ แต่คนอื่น ๆ ใน สถานศึกษาเทียนหยูย่อมไม่อาจวางใจ
“ทุกคน โปรดอย่าตกอยู่ในแผนการของเด็กคนนี้ เขาพยายามยั่วยุให้พวกเราต่อสู้กันเอง และคนของสถานศึกษาเทียนหยูก็นั่งดูเสือกัดกัน” ผู้นำคนหนึ่งของสถานศึกษาพูดกับหลินกวนซานเป็นครั้งแรก
หลินกวนซานนั้นย่อมไม่พอใจอีกฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายเป็นคนแรกที่ต่อต้านเขา ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ ทันทีที่อีกฝ่ายอ้าปาก เขาไม่อยากคิดเรื่องนี้ เขาโต้กลับโดยตรง:“ หลินเสิ่นอย่ามายุ่มย่าม
หากเจ้าไม่มีวิธีที่ดีก็ไม่ต้องเอ่ยปาก ผลหยางผิงกั่วมีเพียงผลเดียวเท่านั้น ?”
“บ้า! ปัญญาอ่อน อย่างไรก็ตามเมื่อได้ยินคำพูดของ หลินกวนซาน คิ้วของหลินเสิ่นก็ย่นขึ้น เขามองไปที่หลินกวนซานด้วยความรังเกียจบนใบหน้าของเขา และด่าทอเขาโดยตรง
