บทที่ 167
คนจากราชวงศ์
ในตลอดระยะทาง หลินเว่ยรู้แล้วว่า ชื่อของชายวัยกลางคนที่คนของราชวงศ์ส่งมาพบพวกเขา คือ หม่านกู่ เขาเป็นคนของราชวงศ์
เมื่อเทียบกับทาสรับใช้แล้ว สถานะของเขานั้นคือผู้ช่วยที่สูงกว่าทาสรับใช้มาก เขาเป็นเหมือนทหารรับจ้าง เขาได้รับเงินเพื่อจัดการกิจการต่าง ๆ ความแตกต่างคือ นอกเหนือจากการจ่ายเงินให้พวกเขาทำงานแล้ว
ยังต้องจ่ายเงินเดือนในเวลาปกติ แต่ไม่สามารถบังคับให้ทำอะไรที่ฝืนใจได้ นอกจากนี้ยังสามารถออกเดินทางได้ตลอดเวลาและค่อนข้างอิสรเสรี
แม้จะมีข้อเสียเหล่านี้ และก็มักจะมีค่าใช้จ่ายมากในการฝึกอบรมและใช้เวลานาน ในท้ายที่สุด อาจไม่ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ ดังนั้นตระกูลใหญ่จำนวนมากจะใช้จ่ายเงินเพื่อจ้างคนที่เพียบพร้อม แล้วแม้ว่าจะมีต้นทุนที่สูง แต่ก็สามารถได้รับผลที่น่าพึงพอใจในทันที
หม่านกู่พาพวกเขาบินเข้ามาเกือบ 20 นาที จากเมือง หยูหลิน ก่อนที่จะหยุดและจากนั้นร่อนลงที่พื้น
“ดูสิ! ชายคนนี้มาจากสถานศึกษาเทียนหยู หลินเว่ยติดตามซางกวนฮ่าวหยางและลงจากนกอินทรีหางหงส์ เขาเห็นบางคนรอบตัวเขาชี้และพูดคุยเกี่ยวกับพวกเขา
เมื่อมองไปรอบ ๆ ตอนที่หลินเว่ยอยู่กลางอากาศ เขาได้เห็นชัดเจนว่า สถานที่ที่พวกเขาตามหม่านกู่เมาเป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ มีอาคารสามชั้นที่เชื่อมต่อกันหลายร้อยหลัง ซึ่งสามารถรองรับผู้คนได้เกือบ 10,000 คน ตรงกลางคฤหาสน์มีทะเลสาบ
ในขณะนี้หลินเว่ยและพรรคพวกของเขาเดินเล่นอยู่ที่ริมทะเลสาบ
“ผู้นำเหลย, ปรมาจารย์ฮ่าวหยาง, เราได้จัดเตรียมที่อยู่อาศัยของพวกท่านแล้ว มันยังคงเหมือนเดิม โปรดติดตามข้ามา สำหรับห้องเล็ก ๆ จากหมายเลข 6 ถึงหมายเลข 10” หม่านกู่เอ่ยร้องบอกเหลยเป่าและซางกวนฮ่าวหยาง
“ดี! เมื่อได้ยินคำพูดของหม่านกู่ เหลยเป่าก็พยักหน้าและตอบรับ จากนั้นเขาลงมาจากหลังของนกอินทรีและก้าวไปข้างหน้า พร้อมติดตามการนำทางของหม่านกู่ จากนั้นหม่านกู่จึงไล่อีแร้งลายแดงของเขาและรีบไปข้างหน้าเพื่อนำทางไป
อย่างไรก็ตาม ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเพื่อไปถึงจุดหมาย หลังจากเดินทางถึงจุดหมายปลายทาง หม่านกู่ก็พาหลินเยว่ไปที่สำนักงานทะเบียนของการแข่งขัน เพื่อส่งรายชื่อสถานศึกษาเทียนหยู เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันระดับสถานศึกษา
หลังหม่านกู่ปล่อยให้เหลยเป่าจัดสรรที่พักสำหรับศิษย์ของสถานศึกษาเทียนหยู พวกเขาได้รับบ้านพักห้าหลัง หลินเว่ยแอบสำรวจคฤหาสน์ เขาพบว่าแต่ละชั้นของแต่ละคฤหาสน์มีห้องทั้งหมดห้าห้อง ซึ่งสามารถรองรับได้ 15 คน
หลินเว่ย, จูต้าชางและรูธ แน่นอนศิษย์พี่และพี่น้อง ซางกวน พร้อมด้วยอาจารย์ของเขา ซางกวนฮ่าวหยางอาศัยอยู่ในห้องพักหมายเลข 6 ในขณะที่ เหลยเป่าและเจียงเผิง ศิษย์ของเขาอาศัยอยู่ที่นี่เช่นกัน
เป็นที่น่าสนใจว่าเสวี่ยมู่เองก็ต้องการเข้ามาด้วย เดิมทีนางอยากจะอยู่ห้องข้าง ๆ หลินเว่ย แต่ช้ากว่านิดหน่อย ห้องทางด้านขวาของหลินเว่ยถูกยึดครองโดยรูธ เนื่องจากนางเป็นคนของหลินเว่ยจึงไม่มีใครคัดค้าน
อย่างไรก็ตามห้องทางด้านซ้ายของหลินเว่ยถูกครอบครองโดยซางกวนหรูเสวี่ย นางเป็นหลานสาวของ ซางกวนฮ่าวหยางจึงไม่มีใครคัดค้าน นอกจากนี้ซางกวนหรูผิงยังคัดค้านคำพูดสองสามคำบนใบหน้าของนาง
อย่างไรก็ตามเนื่องจากไม่มีที่ว่างเหลืออยู่ในที่สุด นางจึงเลือกที่จะอยู่ในห้องของซางกวนหรูเสวี่ย ทั้งสองใช้ห้องร่วมกัน
บริเวณชั้นสามของคฤหาสน์ ซางกวนฮ่าวหยางอาศัยอยู่เพียงผู้เดียว มีห้องพักของเหลยเป่า ห้องพักของหลินเว่ย และแม้แต่รูธก็มีห้องเป็นของตนเอง ตรงกันข้ามพวกเขาเป็นหลานสาวสองคนของซางกวนฮ่าวหยาง แต่กลับมาอาศัยร่วมกัน เราสามารถเห็นสถานะของหลินเว่ยในใจของพวกเขา
แม้ว่ารูธจะเป็นเจ้าหญิงในดินแดนภูตวิญญาณ แต่นางก็ยังรักอาณาเขตของตนเองและหวงแหนพื้นที่บนชั้นสอง ห้องชั้นล่างของหลินเว่ยถูกยึดครองโดยเสวี่ยมู่ ถัดจากนางคือติงเซียน ห้องที่เหลืออีกสามห้อง ถูกครอบครองโดย ติงหยูเหนียน, เมิ่งหูลู่ และ ผางหลง หยางไป๋ คนสุดท้ายที่เหลือ จูต้าชาง และ เจียงเผิงอาศัยอยู่ในชั้นแรก
อีกสองห้องที่เหลือว่างเปล่า แต่ไม่มีใครสามารถอยู่ร่วมกับผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ระดับสูง มีหลงม่อและสี่มหาจักรพรรดิ สามารถอยู่ร่วมกับระดับจักรพรรดิได้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาต่างกระจัดกระจายอยู่ในบ้านพักอีกสี่หลัง โดยแต่ละห้องแบ่งเป็นแต่ละจุด
จุดประสงค์เพื่อรับมือกับเหตุฉุกเฉินและปกป้องความปลอดภัยของศิษย์ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไม จึงจัดสี่มหาจักรพรรดิมาด้วยในการเดินทางครั้งนี้ และจักรพรรดิสงครามทั้งสิบ จุดประสงค์หลักคือการขับเคลื่อนยานพาหนะที่บินได้น้อยกว่าหนึ่งชั่วโมง ไม่นานนักหลินเยว่ก็เดินทางกลับมา และแจ้งเกี่ยวกับเวลาที่กำหนด เพื่อเข้าสู่เมืองลับเฉียนซี นั่นคือสามวันต่อมา
นอกเหนือจากสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยู มีสี่กลุ่มคนใหญ่จากสหภาพทหารรับจ้างสองแห่งและหอการค้าสองแห่ง แล้วยังมีสถานศึกษาอีก 15 แห่ง ที่เข้าร่วมการแข่งขันของสถานศึกษา แต่ละสถานศึกษามีห้ากลุ่มคน
สามวันผ่านไปในพริบตา ในช่วงสามวันนี้สถานศึกษาเทียนหยู และสถานศึกษา 18 แห่ง ที่เข้าร่วมการแข่งขันยังคงเดินทางมาถึงเมืองหยูหลิน หลินเว่ยยังคงอยู่ในห้องของเขาตลอดเวลา ยกเว้นรูธที่มาหาเขาครั้งเดียว
ไม่มีใครมารบกวนเขา เพราะคนอื่น ๆ ก็กำลังยุ่งอยู่กับฝึกฝนครั้งสุดท้าย เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเข้าสู่ดินแดนลับเฉียนซี
ทางเข้าของเมืองลับเฉียนซีนั้นไม่ได้อยู่ในเมืองหยูหลิน แต่อยู่ในหุบเขาห่างจากเมืองหยูหลิน ไปทางเหนือหลายร้อยกิโลเมตร
ในตอนเช้า ทุกคนในสถานศึกษาเทียนหยูต่างก็พร้อมหน้าพร้อมตา อย่างไรก็ตามเมื่อหลินเว่ยกระโดดขึ้นไปบนหลังของนกอินทรีก็มีคลื่นผู้คนเข้ามา
“ผู้นำเหลย, ปรมาจารย์ฮ่าวหยาง!” คนทั้งสองกลุ่มนี้ซึ่งเป็นผู้นำตามลำดับ ล้วนเป็นชายชราผมขาวและใบหน้าแดงก่ำ พวกเขาเดินไปที่ซางกวนฮ่าวหยางและเหลยเป่า เพื่อแสดงความเคารพ
เมื่อเห็นชายสองคน ใบหน้าของเหลยเป่าก็แสดงรอยยิ้มและพูดด้วยรอยยิ้ม: “พี่เว่ย พี่เจียง ไม่ต้องเกรงใจ! ไม่คาดคิดว่าพวกท่านสองคนจะเป็นผู้นำในครั้งนี้
“ใช่….เราไม่สามารถเปรียบเทียบกับท่านได้ สถานศึกษาตั้วไห่ของข้า และสถานศึกษาหนานฮุ่ยของพี่เจียง มีเพียงสองคนเท่านั้น!” ชายชราเว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ท่านปู่ เจียงเผิงกระโดดลงมาจากด้านหลังของนกอินทรีขนเหล็ก มุ่งไปหาชายชราสกุลเจียง และร้องเรียกชายชรา
“อืม! เจียงเผิง! ข้าไม่คาดคิดว่าเจ้าจะมาด้วยในครั้งนี้ ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีช่วงเวลาที่ดีในสถานศึกษาเทียนหยู หลายปีที่ผ่านมา เจ้าคงไม่ได้เพิ่มปัญหาให้กับผู้นำเหลยใช่ไหม” เมื่อชายชราได้เห็นเจียงเผิง ใบหน้าของเขาก็มีความสุขทันที
และเขาก็พูดด้วยความโล่งใจที่ไม่ปรากฏมาก่อน ในตอนนี้เขาพบว่าความแข็งแกร่งของเจียงเผิงถึงจุดสูงสุดของคนทั่วไปแล้ว และหัวใจของเขาก็มีความสุขมาก
“ท่านปู่! บิดาไม่ได้อยู่กับท่านหรือ? หลังจากตรวจสอบฝูงชนที่อยู่ด้านหลังชายชรา เจียงเผิงก็ขมวดคิ้วและถามขึ้น
“ไม่….บิดาของเจ้าอยู่ที่หนานฮุ่ย! อย่างไรก็ตาม แม้ว่าหนานฮุ่ยจะมีศิษย์ไม่มากนัก ในคราวนี้บิดาของเจ้าทำหน้าที่แทนข้า ในฐานะผู้นำและจัดการกับกิจการของสถานศึกษา อย่างไรก็ตาม หากเขารู้ว่าเจ้าประสบความสำเร็จ เขาคงจะยินดีมาก” เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเผิง ชายชราก็ส่ายหัวและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อ๊ะ…เจียงเผิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจของเขามีความรู้สึกของการสูญเสีย เขาต้องการให้บิดามารดารู้เกี่ยวกับความสำเร็จของเขาในขณะนี้
“ผู้นำเหลย! พี่เจียง และข้า มาที่นี่เพื่อสร้างพันธมิตรกับสถานศึกษาเทียนหยู เราสามารถดูแลซึ่งกันและกันในที่ลับได้ ท่านสามารถมั่นใจได้ว่า เราได้บอกพวกเขาแล้วว่า หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในที่เมืองลับแล้ว พวกเขาจะติดตามศิษย์ของท่านและรับประกันได้ว่า พวกเขาจะไม่มีปัญหาใด ๆ “ชายชราสกุล เว่ยมองไปข้างหน้า ท่ามกลางเหลยเป่า
เขากล่าวกับซางกวนฮ่าวหยาง
“เรื่องนี้…!” หลังจากได้ยินคำพูดของชายชราเว่ย เหลยเป่าและซางกวนฮ่าวหยางมองหน้ากัน เขาก็พยักหน้าและตัดสินใจในใจ จากนั้นเขาก็พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม: “ไม่มีปัญหา ทุกคนดูแลซึ่งกันและกัน มีแต่จะเพิ่มความปลอดภัย”
“ขอบคุณผู้นำเหลย ปรมาจารย์ฮ่าวหยาง!
เมื่อเห็นเหลยเป่าเห็นด้วย พวกเขาจึงตกลงที่จะเป็นพันธมิตรกับสถานศึกษาเทียนหยู ผู้เฒ่าเว่ยและผู้เฒ่าเจียง อดไม่ได้ที่จะแสดงความขอบคุณ ในที่สุดหินในใจของพวกเขาก็วางลงสู่พื้น การเดินทางไปยังดินแดนลับเฉียนซีนั้นอันตรายมาก
จำนวนคนในสถานศึกษาทั้งสองของพวกเขามีน้อยเกินไป และความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่สูง หากพวกเขาเข้าไปคนเดียว พวกเขาจะไม่สามารถกลับออกมาได้
“ศิษย์พี่เจ็ด ผู้เฒ่าสองคนนี้เป็นใคร? ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคุ้นเคยกับอาจารย์และผู้นำเป็นอย่างดี” หลินเว่ยหันหน้าไปถามหยางไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ เขา
เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย หยางไป๋ทำท่าครุ่นคิดและพูดด้วยเสียงต่ำเบา ๆ ว่า: “ทั้งสองคนคนหนึ่งเป็นผู้นำของสถานศึกษาหนานฮุ่ย คือเจียงซาน อีกคนเป็นผู้นำสถานศึกษาตั้วไห่ คือ เว่ยหลี่ พวกเขาแข็งแกร่งทั้งคู่ ในระดับจักรพรรดิ
ข้าได้ยินมาว่าพวกเขารู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก และพวกเขายังคงติดต่อกันและมีความสัมพันธ์ที่ดีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทั้งสองสถานศึกษาซึ่งมีความใกล้ชิดที่สุด ความสัมพันธ์กับสถานศึกษาของเราเป็นพันธมิตรที่ค่อนข้างน่าเชื่อถือ ”
“โอ้….หลังจากฟังคำตอบของหยางไป๋ หลินเว่ยก็พยักหน้าโดยไม่แสดงออก และไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะผู้คนในสถานศึกษาตั้วไห่ และสถานศึกษาหนานฮุ่ย ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากเขามากนัก
นอกจากชายชราสองคนแล้ว ยังมีคนอีกสิบคนในสถานศึกษาตั้วไห่ และสถานศึกษาหนานฮุ่ย สิ่งที่ทรงพลังที่สุดคือการฝึกฝนของขุนพล และอีกหลายคนที่ความสำเร็จอยู่ในระดับขุนศึก
หลังจากนั้น พวกเขาทั้งสี่ก็ออกเดินทางไปกับกลุ่มของตัวเอง กลุ่มของสถานศึกษาเทียนหยู อยู่ด้านหน้า ขณะที่เว่ยหลี่และเจียงซานพาคนของตัวเองขึ้นไปหลังของสัตว์อสูรของสถานศึกษาเทียนหยู ซึ่งอยู่ด้านหลังเล็กน้อย
ใช้เวลาในการเดินทางเพียงไม่นาน สิบนาทีต่อมาคนของหลินเว่ยร่อนลงบนพื้น
หลินเว่ยและคนอื่น ๆ ไม่ใช่กลุ่มแรกสุด ในหุบเขาเบื้องหน้าเขามีมากกว่าหนึ่งโหล และยืนจับกลุ่มแบ่งแยกอาณาเขตของตน อย่างไรก็ตาม กลุ่มคนเหล่านี้ล้วนเป็นกลุ่มของสถานศึกษาต่าง ๆ ไม่มีกองกำลังจากเมืองหยูหลิน
หลินเว่ยและคนอื่น ๆ เป็นคนกลุ่มแรกที่มาที่นี่ และพบกับกองกำลังท้องถิ่นของเมืองหยูหลินบางส่วน
เมื่อเหลยเป่าและซางกวนฮ่าวหยางมาถึง ต่างก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมากในทันที แต่คนเหล่านี้ต่างรอดู ไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทายแต่อย่างใด
