บทที่ 165
เดินทางก่อนเวลา
“เมืองเฉียนซี….มันคือสถานที่ใด?” หลินเว่ยถามอย่างสงสัย เขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเมืองลับเฉียนซีที่จูต้าชางพูด เขาไม่เคยได้ยินมันมาก่อน
เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย จูต้าชางก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง เขาแสดงสีหน้าแปลก ๆ และคิดอย่างสงสัย“ นี่คือสิ่งที่ทุกคนทั่วไปรู้ดี! แต่ความสงสัยนั้นหายไปในทันที เขาเก็บซ่อนความสงสัยไว้ในใจ และคิดว่าหลินเว่ยคงจะฝึกฝนอย่างหนักจึงไม่รู้
เขาเปิดปากอธิบาย
เมื่อเห็นท่าทางของหลินเว่ยที่ดูจริงจัง จูต้าชางกล่าวว่า“ เมืองลับก็เหมือนกับพื้นมิติ ยังมีโลกอีกใบหนึ่ง ซึ่งเชื่อมต่อกับพื้นที่ของเรา แต่ไม่ได้เชื่อมต่อกันตลอดเวลา เมื่อเราพบกับช่วงเวลาพิเศษที่เราจะเปิดช่องว่างได้และเข้าไปในนั้น ”
“โลกใบอื่น? เป็นไปได้หรือที่จะเปิดเส้นทางระหว่างสองโลก ในราคาที่มหาศาลเพียงเพื่อเข้าไปในอีกโลกหนึ่งมันคุ้มค่างั้นหรือ? หลินเว่ยถามอย่างสงสัย
เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย จูต้าชางก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่แล้ว มันคือการเข้าสู่โลกอื่น แน่นอนว่าจุดประสงค์ของการเข้าสู่โลกอื่นนั้นไม่ใช่เพื่อเดินไปรอบ ๆ และจากไป แต่เพื่อค้นหาสมบัติที่จะพัฒนาความสามารถในโลกของเรา
สมบัติมากมายที่ถูกยึดไปเป็นเรื่องธรรมดามากในสถานที่ลับบางแห่ง เช่นเดียวกับวัชพืช ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่สถานที่ลับถูกเปิด มันต้องใช้เวลานานในการเปิดช่องว่างอีกครั้ง ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่สถานที่ลับถูกเปิดอีกครั้ง
ผู้คนจะพบว่าสมบัติที่เก็บรวบรวมก่อนหน้านี้ จะกลับคืนมาเหมือนเดิม
“นี่ไม่ใช่สมบัติที่ไม่มีวันหมดหรอกหรือ? เหตุใดสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยููจึงเปิดเผยเรื่องนี้ และแบ่งปันกับบุคคลภายนอก?” หลินเว่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“ข้าไม่รู้ว่าเมืองเฉียนซีแห่งนี้ เป็นเพียงสถานที่ลับเล็ก ๆ ข้าไม่คิดว่ามันจะเป็นที่นิยมสำหรับสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูู อย่างไรก็ตามข้าไม่เคยอยู่ในสถานที่ลับเหล่านี้ จากคำบอกเล่านี้ นายท่านโปรดสอบถามรายละเอียดจากอาจารย์ของท่านน่าจะดีกว่า.
“สำหรับการสอบถามของหลินเว่ย จูต้าชางส่ายหัวและพูดอย่างคลุมเครือว่า ความรู้ของเขาเกี่ยวกับสถานที่ลับนั้นมีจำกัดเช่นกัน ท้ายที่สุดด้วยพละกำลังของเขา เขาไม่สามารถไปยื้อแย่งสมบัติกับตระกูลใหญ่ได้
เมื่อเห็นว่าตนเองไม่สามารถรับข้อมูลใด ๆ เพิ่มเติมจากจูต้าชาง หลินเว่ยพยักหน้าและพูดว่า “ตกลง! ข้าจะไปหาอาจารย์ก่อน เจ้าและ รูธไปเตรียมตัวและไปกับข้าที่เมืองหยูหลิน”
“ขอรับ นายท่าน หลังจากนั้นจูต้าชางพูดจบ เขาก็เดินเลี้ยวซ้ายออกไป
สิบนาทีต่อมาหลินเว่ยเดินออกมาหน้าบ้านพักพบกับ ซางกวนฮ่าวหยาง ทันทีที่เขาเดินออกมาเขาถูกหยางไป๋ดึงรั้งและบ่นหลินเว่ย
หลังจากหลุดพ้นจากหยางไป๋แล้ว หลินเว่ยก็ทักทาย ซางกวนฮ่าวหยางและคนอื่น ๆ ทีละคน และพูดด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์! เหตุใดมาพร้อมกันที่นี่?”
“มันไม่ใช่เพราะเจ้างั้นหรือ! เราจะเลื่อนกำหนดการเดินทางเร็วขึ้น แต่เรานั้นติดต่อเจ้าไม่ได้ เราจึงมาหาทางรับมือกับปัญหานี้!” เหลยเป่าพูดขึ้นแต่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ปัญหาของหลินเว่ยได้รับการแก้ไข
และอารมณ์ของเขาก็ผ่อนคลายมากขึ้น
“อา…..ข้าขออภัย! มันเป็นความประมาทของข้า แต่ด้วยความแข็งแกร่งของอาจารย์ อาจารย์หญิงและผู้อาวุโสทั้งหมด น่าจะทำลายเขตแดนลงได้?” หลินเว่ยถามอย่างสุภาพ เนื่องจากเขาไม่เข้าใจเรื่องนี้
“เจ้าคิดว่าเราไม่ต้องการทำเช่นนั้นหรือ?! หากเราไม่กังวลว่าการทำลายเขตแดนจะส่งผลกับเจ้าที่กำลังฝึกฝนอยู่ หากเจ้าอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญ มันอาจจะทำให้เจ้าเสียสติได้
เราไม่สามารถให้เจ้าประสบอันตรายจากการกระทำของเราได้ แม้ว่าเขตแดนของเจ้าจะทรงพลัง แต่ถ้าอาศัยพลังของอาจารย์และอาจารย์หญิง เพียงไม่กี่นาทีมันก็สลายไปหมดสิ้น” เหลยเป่าหน้างอและพูดขึ้น
“อืม..ศิษย์เข้าใจแล้ว!” หลินเว่ยพยักหน้าและพูดว่า “เราจะออกเดินทางกันเมื่อใด?”
“แผนเดิมคือพรุ่งนี้ ข้าวางแผนไว้ว่าจะรอเจ้าสองวัน แต่ตอนนี้เจ้าฝึกฝนสำเร็จแล้ว ดังนั้นเราจะรักษาแผนเดิมไว้ และออกเดินทางในเช้าวันพรุ่งนี้เช้า” ซางกวนฮ่าวหยางกล่าว
“ศิษยเข้าใจแล้ว แต่อาจารย์สถานการณ์ของเมืองเฉียนซีเป็นอย่างไร?” หลินเว่ยพยักหน้าและถามซางกวนฮ่าวหยาง
เมื่อเห็นการสอบถามของหลินเว่ยเกี่ยวกับเมืองเฉียนซี ซางกวนฮ่าวหยางจึงไม่ลังเลใจและกล่าวว่า “เมืองเฉียนซีนี้เป็นสถานที่ลับเล็ก ๆ แต่เดิมถูกจัดขึ้นโดยสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูู ต่อมาภายใต้ความกดดัน มันจึงถูกนำออกและแบ่งปันกับกองกำลังขนาดใหญ่
หลายแห่งในเมืองหลวงของจักรพรรดิ อย่างไรก็ตามเมืองเฉียนซีเป็นเพียงสถานที่ลับเล็ก ๆ เท่านั้นมีข้อจำกัดมากมายในการเข้าไปในนั้น และมีเพียงจักรพรรดิเท่านั้นที่สามารถเปิดใช้มันได้ เจ้าสามารถเข้าได้ หลังจากที่เจ้าเสร็จสิ้นการฝึกฝน
ยิ่งไปกว่านั้นจำนวนคนที่เข้ามาต้องไม่มากเกินไป อย่างมากสามารถจุคนได้เพียง 500 คน หากมีคนมากกว่านั้น พื้นที่จะไม่มั่นคงและอาจจะถล่มลงมา ทุกคนในนั้นก็จะตายกันหมด ”
“ด้วยความเข้มแข็งของสถานศึกษาของเรา มีจำนวนคนเท่าใดที่สามารถเข้าไปข้างในได้?” หลินเว่ยพยักหน้าและถามขึ้น เมื่อต้องการสถานศึกษาเทียนหยูเป็นหนึ่งในกองกำลังชั้นนำของอาณาจักรเฟิงหยู ดังนั้นต้องได้รับแจกจ่ายสมบัติ
เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ยก่อนที่ซางกวนฮ่าวหยางจะเปิดปาก หยางไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขากล่าวอย่างหยิ่งผยอง: “แน่นอนว่าสถานศึกษาเทียนหยูและอีกสองสถานศึกษาทั้งหมดมีจำนวนสิบส่วน นอกเหนือจากสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูู
มีสี่ตระกูลใหญ่ ๆ ได้แก่ สมาคมแพทย์โอสถ สมัชชากลั่นอาวุธ สหภาพทหารรับจ้าง และหอการค้าสองแห่ง สมาคมพ่อค้าจิงไห่ และหอการค้าหยูหลง และสุดท้ายจะถือเป็นรางวัลสำหรับสามอันดับแรก
ในการแข่งขันระดับสถานศึกษาทุกครั้ง อันดับที่หนึ่งสิบสองตำแหน่ง อันดับสองแปดตำแหน่ง และอันดับสามห้าตำแหน่ง ที่จะสามารถเข้าไปในเมืองลับเฉียนซีได้”
“ไม่ถูกต้อง! ตอนนี้เรายังไม่ได้เริ่มการแข่งขัน แล้วเหตุใดจึงเปิดสถานที่ลับ แล้วรางวัลจะเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างไร?” หลังจากฟังคำบรรยายของหยางไป๋ หลินเว่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ข้าไม่รู้เรื่องนั้น” เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย หยางไป๋ก็ตะลึงและพูดด้วยความลำบากใจ
“การเปิดสถานที่ลับ สถานศึกษาเทียนหยูได้เพียงหนึ่งส่วนของจำนวนคน แม้ว่าเมื่อเทียบกับปีก่อน ๆ ก็ถือว่าน้อยกว่า แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก ว่ากันว่าสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยููในครั้งนี้ลดจำนวนอัตรการเข้าเมืองลับเฉียนซีเหลือหนึ่งส่วน
และเพิ่มครึ่งหนึ่งรวมเป็น 15 ส่วนให้กับสถานศึกษา อื่น ๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขัน ” หลินเยว่กล่าวกับหลินเว่ย
“ใช่! ด้วยเหตุนี้รางวัลของการแข่งขันจึงถูกแทนที่ด้วยสิ่งอื่น ซึ่งจัดให้โดยสถานศึกษาราชวงศ์เฟิงหยูู ยิ่งไปกว่านั้นตราบใดที่เจ้าเข้าสู่สิบอันดับแรก รางวัลยิ่งสูงขึ้นตามลำดับที่เจ้าได้รับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่อันดับหนึ่ง กล่าวกันว่ารางวัลคืออุปกรณ์ซวนฉีระดับสูงสุด
ศิลปะการต่อสู้ขั้นสวรรค์ระดับล่าง และยาเม็ดระดับจักรพรรดิระดับแปด อุปกรณ์ซวนฉีระดับสูงสุดและทักษะศิลปะขั้นสวรรค์ หลินเว่ยเจ้าต้องได้รับมันมาเมื่อเจ้าไปถึงระดับราชาแห่งการต่อสู้
เจ้าจะสามารถทะลวงไปถึงระดับจักรพรรดิได้ในเวลาอันสั้น เหลยเป่าโน้มน้าวใจหลินเว่ย
“ยาระดับแปดหรือ? เหตุใดท่านจึงสนใจยาเม็ดเฉิงหวงมากนัก แม้ว่ายาระดับแปดจะมีค่าแต่ก็หาซื้อได้ง่ายด้วยหินหยวนจำนวนหนึ่ง” หลินเว่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่….เจ้าคิดผิดแล้ว ยาเม็ดระดับแปดธรรมดาอื่น ๆ สามารถหาซื้อจากหินหยวนได้ แต่เม็ดยาเฉิงหวงนี้แตกต่างออกไป มันมาจากสมาคมแพทย์โอสถ เนื่องจากวัตถุดิบหายาก ปริมาณที่กลั่นทุกปีจึงหายากยิ่งกว่า ยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากประสิทธิภาพของมันเม็ดยาเฉิงหวง จึงไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ มันมีค่ามากกว่ายาระดับเก้า บางชนิด มันหายากมากสำหรับคนนอกที่จะได้รับไปมีเพียงราชวงศ์เท่านั้นที่จะได้รับยาเหล่านั้น จากสมาคมแพทย์โอสถ ตอนนี้เจ้า…. เข้าใจหรือไม่? “เหลยเป่าส่ายหัวและพูดอย่างเคร่งขรึม
“ข้าเข้าใจ! หากปราศจากผลข้างเคียงใด ๆ มันสามารถทะลวงด่านระหว่างราชาแห่งการต่อสู้และจักรพรรดิได้โดยตรง ยาอันล้ำค่าเช่นนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่มีค่ามากกว่ารางวัลมากมายนัก” เมื่อได้ยินคำบรรยายของเหลยเป่า หัวใจของหลินเว่ยเต้นแรงและพูดด้วยอารมณ์บนใบหน้าของเขา
“ดังนั้นเจ้าต้องได้รับมันมาเท่านั้น “เหลยเป่าพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ต้องกังวล! ข้าจะคว้ามันมาอย่างแน่นอน” หลินเว่ย กล่าวอย่างหนักแน่น ราวกับว่ายาเฉิงหวงนี้อยู่ในกระเป๋าของเขาแล้ว
“ดี!” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย เหลยเป่าก็พยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก เมื่อเขาต้องการเม็ดยาเฉิงหวง ก็เพียงพอสำหรับหลินเว่ยที่จะต่อสู้เพื่อมัน เขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก
“เอาล่ะ! ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว เจ้ากลับไปเตรียมตัว! นอกจากนี้ข้าจะให้เจ้าเพิ่มอีกสองที่ เพื่อเข้าไปในเมืองเฉียนซี ข้าได้ยินมาว่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้ามีราชาแห่งการต่อสู้ และเจ้าหญิงแห่งภูตวิญญาณด้วย
คราวนี้เจ้าสามารถนำพวกเขาไปด้วยได้ มันก็ถือเป็นความช่วยเหลือที่ดีสำหรับเจ้าเช่นกัน” เหลยเป่าทำให้หลินเว่ยสนใจ โดยธรรมชาติเขาได้รู้จักกับหลินเว่ย และรู้ว่าหลินเว่ยมีราชาแห่งการต่อสู้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชา
เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการต่อสู้ของหลินเว่ย เขาจึงมอบสองที่นั่งให้หลินเว่ย
“ขอบคุณท่านมาก…..ท่านผู้นำเหลย” เมื่อเห็นเหลยเป่ามอบสองที่นั่งเพิ่มเติมให้แก่เขา หลินเว่ยรีบขอบคุณอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามเขารู้ด้วยว่าวิธีที่ดีที่สุดในการตอบแทน คือการคว้าชัยชนะของการแข่งขันครั้งนี้
หลังจากบอกลาซางกวนฮ่าวหยางและคนอื่น ๆ หลินเว่ยก็กลับไปที่บ้านและพบจูต้าชางและรูธ เขาบอกเวลาออกเดินทาง และบอกพวกเขาว่าเขาจะพาพวกเขาไปยังดินแดนลับเฉียนซี จูต้าชางมีความสุขเมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย
เขาแสดงความขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า และกล่าวถ้อยคำที่ภักดีต่อหลินเว่ยเป็นจำนวนมาก
แน่นอนว่ารูธมีความสุขมาก แต่นางก็มีความสุขเพราะนางสามารถออกไปเที่ยวเล่นได้อีกครั้ง สำหรับสถานที่ลับของเฉียนซี นางไม่ได้ใส่ใจกับมัน หลินเว่ยอยากรู้อยากเห็นมาก เขาเดาว่าต้องมีสถานที่ลับในอาณาเขตของภูตวิญญาณ ดังนั้นเขาจึงเปิดปากถามว่า “รูธ เจ้าเคยเข้าไปในที่เมืองลับมาก่อนหรือไม่”
