บทที่ 159
น่าอาย
“อา! นี่เป็นเพียงศิษย์ตัวน้อยของข้า แต่กลับถูกรังแกเช่นนี้” ปรมาจารย์เฉียนถอนหายใจ
“มาเถอะ ความสามารถของเสวี่ยมู่เก่งมาก นางเก่งกว่าเจียงเผิง ตอนอายุ 19 ปี เสียอีก
ตอนนี้อายุ 21 ปี นางเป็นราชาแห่งการต่อสู้ระดับสามแล้ว เรานั้นโลภมานาน ต้องยอมรับความพ่ายแพ้เสียบ้าง
ถ้าเห็นว่าเจ้ามีแค่ศิษย์เก่งกาจแบบนี้ ข้าคงจะแย่งชิงไปนานแล้ว” เหลยเป่าเหลือบมองปรมาจารย์เฉียนโค้งริมฝีปากของเขาและกล่าวว่า
“ใช่ ตอนนี้เป็นเพียงการจัดอันดับภายในของเรา พ่ายแพ้ชั่วคราว ไม่ได้หมายความว่าความแข็งแกร่งของนางไม่ดี เพียงแค่โชคร้ายและพบกับหลินเว่ย หลินเยว่พยักหน้าเห็นด้วย พลางปลอบปรมาจารย์เฉียน
“ดูเหมือนว่าสามอันดับแรก น่าจะเป็นศิษย์ของ ซางกวนฮ่าวหยาง” ปรมาจารย์เฉียนมองไปที่ซางกวนฮ่าวหยาง ใบหน้าของเขายุ่งเหยิงและคำพูดของเขาเต็มไปด้วยความริษยา
“ฮ่า ฮ่า! ความสุขของข้ายังไม่จบ เมื่อได้ยินเสียงเยาะเย้ยของปรมาจารย์เฉียน ซางกวนฮ่าวหยางก็หัวเราะสามครั้ง ใบหน้าของเขาแดงระเรื่อ และเขาก็อ้าปากด้วยความสุภาพเรียบร้อย แต่ในสายตาของสาธารณชน มันไม่ได้มีความจริงใจแม้แต่น้อย และบางคนก็ไม่พอใจได้แต่อดกลั้น
ทั้งหลินเว่ยและเมิ่งหูลู่ เจียงเผิงและเสวี่ยมู่ ยังสามารถกัดฟันและยอมรับความพ่ายแพ้ได้ อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งของหลินเว่ยนั้นชัดเจนสำหรับทุกคน ในขณะที่เมิ่งหูลู่และ ผางหลงก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน เสวี่ยมู่อาจเอาชนะคนอื่นได้
ยกเว้นหลินเว่ยก่อนที่นางจะได้รับบาดเจ็บ แต่ในสถานะปัจจุบันของนาง คงไม่สามารถทำได้แน่นอน เนื่องจากพลังของนางไม่เพียงพอ ทั้งผางหลงและเมิ่งหูลู่เอง เจียงเผิงก็ยอมรับว่าเขาไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้
ดังนั้นมันจึงง่ายมาก ที่เลือกจะยอมรับความพ่ายแพ้
อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้ว่าเย่อันและเฉินมู่ ต่างเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพวกเขา ในตอนที่พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกเขาทั้งหมดตกลงที่จะต่อสู้
“เอ่อ … !” หลังจากทราบผลแล้ว เย่อันและเฉินมู่ต่างก็มองหน้ากันด้วยความโง่เขลา พวกเขาเห็นเมิ่งหูลู่และ ผางหลง และทั้งคู่ชนะโดยไม่ต้องต่อสู้ พวกเขาคิดในใจว่าเสวี่ยมู่และ เจียงเผิงได้รับบาดเจ็บเกินกว่าจะต่อสู้ได้
บนสนามประลองทั้งสองคน เจียงเผิง, เฉินมู่ และเสวี่ยมู่ เริ่มเตรียมตัว
“อะไรนะ….อะไรนะ! หลังจากเลียนแบบทั้งเมิ่งหูลู่และผางหลง เย่อันมองไปที่เจียงเผิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เมื่อเห็นใบหน้าที่มืดมนของอีกฝ่ายมองมาที่ตัวเอง เขาก็อดไม่ได้ที่หลั่งเหงื่อออกมาไม่ได้ เขารู้สึกว่างเปล่าในใจและพูดด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจียงเผิงก็อดกลั้นอารมณ์ของเขาและพูดว่า: “ไม่ต้องกังวล!
“นี่มัน…!” ไม่ว่าในกรณีใด ๆ เจียงเผิงจะไม่ยอมแพ้? รอสักครู่ รอดูว่าใครจะเป็นฝ่ายมอบความเจ็บปวดให้กันแน่?
“การแข่งขันเริ่มขึ้นได้!” เมื่อเห็นว่าทั้งสองพร้อมแล้ว ผู้ตัดสินจึงประกาศเริ่มการแข่งขัน
“ย่ะ!”
ทันทีที่เสียงของผู้ตัดสินลดลง เจียงเผิงก็ตั้งท่าเข้าหา เย่อันด้วยความเร็ว อย่างไรก็ตามพบว่าแม้ว่าความเร็วของการระเบิดของเจียงเผิงจะไม่เปลี่ยนแปลงไป แต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ยังแย่กว่าตอนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย
เมื่อเห็นการกระทำของเจียงเผิง เย่อันก็มองดูอย่างเรียบเฉยและพร้อมที่จะหลบหลีก แม้ว่าความสำเร็จของทั้งสองคนจะเป็นจุดสูงสุดของขุนพล และขึ้นอยู่กับสถานการณ์สถานะของเจียงเผิงก็ไม่ดีเท่าตัวเขาเอง
แต่เจียงเผิงมีคุณสมบัติสายฟ้าและความแข็งแกร่งของเขาแข็งแกร่งกว่าตัวเขาเอง ยิ่งไปกว่านั้นการโจมตีของอีกฝ่าย จะทำให้กลายเป็นอัมพาต
ในสนามประลองอื่น ๆ การต่อสู้ระหว่างเสวี่ยมู่และเฉินมู่จบลงแล้ว แม้ว่าเฉินมู่จะคอยป้องกันเสวี่ยมู่ แม้ว่าคู่ต่อสู้จะดูไม่แข็งแรงแต่นางก็ตื่นตัวเต็มที่ อย่างไรก็ตามมันได้รับการพิสูจน์แล้วว่า
แม้แต่ราชาแห่งการต่อสู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ยังเป็นราชาแห่งการต่อสู้ เสวี่ยมู่เปิดตัวการโจมตีเพียงครั้งเดียวและ เฉินมู่ก็พ่ายแพ้ลงไป
อย่างไรก็ตาม เสวี่ยมู่ไม่ได้ผ่อนคลายท่าทีของนาง แม้ว่านางจะเปิดการโจมตี แต่นางก็ใช้ทักษะศิลปะการต่อสู้ระดับสูง แม้ว่านางจะอยู่ในสภาพที่ไม่ดี และสามารถใช้พลังได้เพียงครึ่งเดียว เนื่องจากส่งผลกระทบต่อบาดแผล
กระดูกของนางเพิ่งหายดี จากนั้นนางถูกหามลงไปอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นางจะถูกหามลงไป นางมองไปที่สนามประลองของหลินเว่ยด้วยใบหน้าที่ซับซ้อน อาการบาดเจ็บของนางล้วนมาจากอีกฝ่าย แต่ในใจนางไม่ได้โทษอีกฝ่ายเลย แต่มีร่องรอยของความหวาดกลัว
ส่วนเฉินมู่อยู่ในอาการหมดสติ ในขณะนี้และอาการบาดเจ็บสาหัสมาก ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันครั้งต่อไปได้
การต่อสู้ของหลินเว่ยกำลังจะสิ้นสุดลง ก่อนหน้านี้ ชายที่มีพละกำลังสูงคนนี้หลีกเลี่ยงการต่อสู้กระโดดพลางขึ้นลง และพยายามหลีกเลี่ยงการไล่ตามของโครงกระดูก อย่างไรก็ตามจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาคือการค่อย ๆ เข้าหาหลินเว่ยทีละก้าว
ในความคิดของเขา เขาไม่สามารถเอาชนะสัตว์ร้ายโครงกระดูกได้ เขาจึงสามารถโจมตีหลินเว่ยได้เพียงเท่านั้น
เกาเฉียงไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับราชาวิญญาณแบบผู้อัญเชิญ เขาคิดว่าหลินเว่ยไม่มีหนทางอื่นใด นอกจากอัญเชิญสัตว์โครงกระดูกเพียงอย่างเดียว ความแข็งแกร่งของเขาเป็นเพียงขุนศึกระดับหก
ตราบใดที่อยู่ใกล้เขาและไม่เกินสามกระบวนท่า เขาก็จะสามารถกำจัดหลินเว่ยได้ด้วยวิธีนี้ สัตว์อัญเชิญของหลินเว่ยจะพ่ายแพ้
แม้ว่าความคิดจะดี แต่มันก็มักจะแตกต่างจากความเป็นจริงเสมอ หลินเว่ยไม่ได้ฝึกฝนทักษะทางจิตวิญญาณใด ๆ และหากไม่มีไพ่ตายในมือเขา หลินเว่ยก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ด้วยความแข็งแกร่งของขุนศึก
หลินเว่ยจะทะลุไปถึงระดับเจ็ดทั่วไป ก็ยังไม่สามารถเทียบได้กับเขา
แต่หลินเว่ยไม่ได้มีความตั้งใจที่จะเผชิญหน้า เมื่ออีกฝ่ายเข้าหาเขาโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม หลินเว่ยก็เข้าใจแผนของอีกฝ่ายในใจแล้ว และได้คิดหาวิธีรับมือกับมัน มิฉะนั้นเขาจะไม่ร่วมมือกับอีกฝ่าย
และจงใจปล่อยให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกให้ชะลอความเร็ว
แม้ว่าสัตว์โครงกระดูกของหลินเว่ย จะเป็นเพียงความแข็งแกร่งขั้นเจ็ด ระดับสาม แต่ก็เป็นธาตุลม เนื่องจากมีเพียงโครงกระดูก จึงมีอุปสรรคน้อยกว่า ความเร็วของมันเร็วกว่าของขั้นเจ็ดในระดับเดียวกันมาก ไม่ยากที่จะไล่ตามเกาเฉียง
อย่างไรก็ตามจุดประสงค์ของมันคือ ทำให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บสาหัส ดังนั้นจึงต้องโจมตีครั้งเดียว และไม่ให้โอกาสคู่ต่อสู้ที่จะยอมรับความพ่ายแพ้
เมื่อเสวี่ยมู่ถูกยกออกจากสนามประลอง สิ่งที่นางเห็นคือ เกาเฉียงกำลังเคลื่อนตัวเข้าหาหลินเว่ย และแทงหลินเว่ยด้วยดาบเบื้องหน้าเขา
“ฮ่า!” เมื่อเห็นการกระทำของอีกฝ่าย ดวงตาของหลินเว่ยก็สว่างขึ้น และเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ อาวุธวิญญาณปกคลุมทั้งร่างของเขาอย่างรวดเร็ว หลินเว่ยนำโล่ขนาดใหญ่และหนาออกมาหนึ่งชิ้น หลินเว่ยถือโล่ไว้ในมือทั้งสองข้าง
และขวางหน้าเขา พลังสายฟ้าในร่างกายของเขาระเบิดออกมา และประสานเข้ากับโล่
ในเวลานี้ดาบยาวในมือของเกาเฉียงได้แทงลงบนโล่แล้ว ร่างกายของหลินเว่ยพร้อมกับโล่ในมือของเขา ทำให้เกาเฉียงปลิวออกไปไกลกว่าสิบเมตร ก่อนที่จะหยุดลง
เกาเฉียงต้องการจัดการหลินเว่ยด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขารู้ว่าหลินเว่ยมีชุดเกราะอาวุธวิญญาณที่ดี ดังนั้นการโจมตีของเขาคือการทำลายพื้นผิว แม้ว่าจะไม่งดงาม แต่พลังของดาบก็แข็งแกร่งมาก แม้ว่าหลินเว่ยจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องตัวเอง
เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า และใช้โล่วิญญาณระดับสูงที่เขาไม่ค่อยได้ใช้ ไม่เช่นนั้นการรับมือการโจมตีของเกาเฉียงก็ไม่ได้ง่ายดายนัก
แต่เกาเฉียงในขณะนี้ กลับมีสีหน้าตื่นตระหนก เพราะร่างกายของเขาในขณะนี้มีอาการชาปวดเมื่อยตามตัว
รู้สึกถึงลมแรงที่พัดมาข้างหลัง และหัวใจที่แข็งแกร่งของเขา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสิ้นหวัง จากนั้นเขาก็เห็นร่างของเขาก็ถูกกรงเล็บของโครงกระดูกทุบลงบนร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง
“อา อาจเป็นเพราะร่างกายของเขาเป็นอัมพาต ในตอนแรกเกาเฉียงไม่รู้สึกเจ็บปวด เขาแค่บาดเจ็บและอ่อนแอ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ความเจ็บปวดก็ฝังลึกเข้าไปในจิตใจของเขา ชั่วครู่ดวงตาของเขาก็เป็นสีดำและหมดสติไป
หลินเว่ยเห็นว่าร่างกายของเกาเฉียงเกือบจะถูกสังหารโดยสัตว์ร้ายโครงกระดูก ซึ่งน่าสังเวชกว่าเสวี่ยมู่ก่อนหน้านี้ ดังนั้นเขาจึงนำสัตว์ร้ายโครงกระดูกกลับคืนมา
เมื่อเห็นฉากนี้ โดยปราศจากคำพูดของหลินเว่ย ผู้ตัดสินก็สนใจมากและไปตรวจสอบสภาพของเกาเฉียง อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะเข้าใกล้ เขาได้กลิ่นเหม็นบนร่างกายของเกาเฉียงและบีบจมูกอย่างรวดเร็ว พลางตรวจดูอย่างระมัดระวัง
เขาพบว่าเกาเฉียงหมดสติ กลิ่นเหม็นบนร่างกายของเขา คือการที่อีกฝ่ายกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ในขณะนี้
หลังจากเห็นชัดเจน ผู้ตัดสินก็รีบถอยหลังไปมากกว่าสิบก้าวหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งแล้วพูดว่า “หลินเว่ย ชนะ”
“หืม! คราวนี้เขาสูญเสียความแข็งแกร่งไปแล้ว จริง ๆ แล้วหลังจากนี้ข้าคิดว่าอีกฝ่ายต้องเกลียดขี้หน้าหลินเว่ยแน่นอน”
“ไร้สาระ! แม้ว่าหลินเว่ยจะไม่ได้เป็นคนลงมือเอง แต่ก็เป็นโครงกระดูกของเขา! ถ้าเป็นเจ้า เจ้ายังจะสู้หน้าผู้อื่นได้อีกหรือไม่?”
“ …… ！”
หลังจากทราบสถานการณ์ของเกาเฉียง ผู้ชมก็เกิดความโกลาหลขึ้น และทุกคนก็พูดถึงเรื่องนี้ ผู้คนมักพูดว่าตนเองอยากมีโอกาสจะทำแบบนั้นกับผู้อื่นบ้าง แต่พวกเขาไม่เคยเห็นใครทำแบบนั้นได้มาก่อน แต่ตอนนี้หลินเว่ยทำให้พวกเขาดูเป็นขวัญตาแล้ว
“เอ่อ … !” ในขณะนี้ หลินเว่ยก็เหงื่อออกเช่นกัน และใบหน้าของเขายุ่งเหยิง เขาแค่ต้องการทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัส ไม่ใช่ทำให้อีกฝ่ายอับอาย เขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดอุบัติเหตุ
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันมากเกินไป หลังจากนั้นเขาก็ขอโทษอีกฝ่าย หากอีกฝ่ายยึดมั่นในเรื่องนี้ และเกลียดตัวเองหลินเว่ยก็ไม่กลัว เขาไม่ใช่คนใจอ่อน เมื่อถึงเวลาต้องทำอะไรเขาก็จะทำ เขาก็แค่สังหารคนเพิ่มขึ้นอีกก็เท่านั้น
