บทที่ 119
ผู้อาวุโส
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเยว่ ในใจของหลินเว่ยก็พึมพำว่า ตัวเขานั้นคือหม้อยาเดินได้แท้ ๆ สาเหตุที่เขาประสบความสำเร็จในระดับขุนศึกนั้น มาจากการใช้ยาเป็นส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตาม เขาประสบกับเหตุการณ์บางอย่างทำให้รากฐานของเขามั่นคงมาก
“ถึงกระนั้น นับตั้งแต่ก่อตั้งสถานศึกษาเทียนหยูมา ความสามารถของเขาก็ติดอันดับหนึ่งในห้าเช่นกัน” ผู้อาวุโส ไท่ซางกล่าว
“ดี!” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ชายชราพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นกล่าวว่า “ข้าเป็นผู้อาวุโสของสถานศึกษาเทียนหยู ปรมาจารย์เทียนหยูซางกวนฮ่าวหยาง เจ้าต้องการรับข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?”
“โอ้ๆ!” เสียงระเบิดของผู้คนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น
ปรมาจารย์เฉียนและคนอื่น ๆ เผชิญหน้ากัน และหมดคำพูดไปโดยปริยาย พวกเขาไม่กล้าแย่งชิงศิษย์กับ ซางกวนฮ่าวหยาง เนื่องจากเขาเป็นผู้อาวุโสสูงสุด แม้ว่าเขาจะอยู่อย่างสันโดษและไม่เคยสนใจอะไรเลย แต่สถานะและความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่มีใครเทียบได้
“อย่างไรก็ตาม ระดับความแข็งแกร่งของข้านั้นรวมทั้งตำแหน่งสูงกว่าพวกเขามาก ตราบใดที่เจ้ารับข้าเป็นอาจารย์ เจ้าก็จะได้รับการปฏิบัติที่ดีจากพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นข้าสามารถให้ทรัพยากรในฝึกฝนแก่เจ้ามากมาย
ตราบใดที่เจ้าเป็นศิษย์ของข้า ก็แค่ฝึกฝนและไม่จำเป็นต้องพิจารณาปัญหาอื่น ๆ ” ปรมาจารย์ซางกวนฮ่าวหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ดี!” เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็ไม่คิดมาก เขาพยักหน้าและเห็นด้วย เนื่องจากเงื่อนไขที่อีกฝ่ายมอบให้นั้นดีเกินไปสำหรับเขา เขาเพียงแค่ต้องฝึกฝนให้ดีเท่านั้น อีกฝ่ายจัดหาทรัพยากรการฝึกฝนมาให้ทั้งหมดซึ่งทำให้หลินเว่ย ไม่สามารถปฏิเสธข้อเสนอได้
“อืม! งั้นก็ไปกันเถอะ!” เมื่อเห็นความยินยอมของ หลินเว่ย ปรมาจารย์ซางกวนฮ่าวหยางก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นยื่นมือออกมาจับไหล่ของหลินเว่ย หลินเว่ยรู้สึกว่าร่างกายของเขาเบา และหายวับไปทันที
หลังจาก หลินเว่ยจากไปกับซางกวนฮ่าวหยาง การคัดเลือกศิษย์ก็ยังคงดำเนินต่อไป เป็นเพียงเพราะความอัจฉริยะของหลินเว่ย ก็ทำให้บรรยากาศกร่อยไปอย่างมาก ไม่พบผู้ที่มีความโดดเด่น โชคดีที่เด็กสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในตอนท้าย
และถึงระดับการฝึกฝนทั่วไป นางก็ได้รับการยอมรับให้เป็นศิษย์ โดยผู้อาวุโสชั้นใน และการสอบก็จบลงอย่างน่าพอใจ
…………
ถัดมา หลินเว่ยยืนอยู่ที่ลานเล็ก ๆ กำลังมองดูสภาพแวดล้อม โดยรอบด้วยความอย่างอยากรู้อยากเห็น เขาถูกพามาที่นี่โดยซางกวนฮ่าวหยาง เพราะความเร็วของอีกฝ่าย เขาจึงเวียนหัวในตอนแรก แต่ไม่นานก็อาการดีขึ้น
ซางกวนฮ่าวหยางจ้องมองหลินเว่ยอย่างใกล้ชิด ด้วยความพึงพอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมองไปที่ดวงตาของ หลินเว่ย เขาพูดขึ้นว่า
“นี่คือที่ที่ข้าอาศัยอยู่เป็นประจำ ห้องทางทิศตะวันออกยังคงว่างเปล่า เจ้าสามารถอยู่ที่นั่นได้ ในอนาคตเจ้าสามารถย้ายไปอยู่ที่อื่นได้ อย่างไรก็ตาม ข้ายังไม่รู้ชื่อของเจ้า ซางกวนฮ่าวหยางนั่งอยู่บนเนินหิน
ในลานบ้านกล่าวกับหลินเว่ย
“ข้าชื่อว่าหลินเว่ย ขอคารวะอาจารย์ ข้าจะทำตามที่ท่านแนะนำ” เมื่อได้ยินคำพูดของซางกวนฮ่าวหยาง หลินเว่ยก็คุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว และคุกเข่าให้อีกฝ่ายสามครั้ง จากนั้นเขากล่าวด้วยความเคารพ
“หลินเว่ยงั้นหรือ? เจ้ามาจากราชวงศ์หรือไม่?” ซางกวนฮ่าวหยางขมวดคิ้วและถามขึ้น
“ราชวงศ์?” เมื่อได้ยินคำพูดของซางกวนฮ่าวหยาง หลินเว่ยก็ส่ายหัวด้วยความงุนงงและพูดว่า “ไม่….ข้ามาจากอาณาจักรเวเนเชี่ยน จริง ๆ แล้วข้ามาจากเมืองเล็ก ๆ ในอาณาจักรเฟิ่งหยู บังเอิญข้ามเทือกเขาเนื่องจากถูกสัตว์อสูรไล่ล่า
และมาถึงที่เมืองกู่เยว่ หลังจากได้ยินเรื่องการลงรายชื่อเข้าศึกษาที่สถานศึกษาเทียนหยู ข้าก็เข้าร่วมการทดสอบ ”
“เอาล่ะ! ข้าไม่สนใจว่าเจ้ามาจากที่ใด ไม่ว่าเจ้าจะมาจากที่ใด เนื่องจากเจ้ารับข้าเป็นอาจารย์ ในฐานะอาจารย์ เจ้าคือศิษย์ของกสถานศึกษาเทียนหยู ตราบใดที่เจ้าทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนัก ข้าจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อส่งเสริมเจ้า”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ยซางกวนฮ่าวหยางพยักหน้า และกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ขอรับ! หลังจากได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็ก้มหน้าอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและกล่าวด้วยความเคารพ
ซางกวนฮ่าวหยางพอใจกับท่าทีของหลินเว่ยมาก เขาหยิบแหวนจากนิ้วของเขา และส่งให้หลินเว่ยและกล่าวว่า “นี่คือแหวนมิติ ลักษณะของมันเหมือนกับกระเป๋ามิติ แต่สะดวกมากกว่าในการพกพา และพื้นที่ภายในก็ใหญ่กว่ามาก
นี่คือสิ่งที่ข้าได้มาโดยบังเอิญ ข้าจะมอบให้เจ้า! มีบางอย่างอยู่ในนั้น ซึ่งถือได้ว่าเป็นของขวัญสำหรับการพบปะศิษย์ใหม่จากข้า ”
“ขอบพระคุณขอรับ..ท่านอาจารย์” เมื่อได้ยินว่าซางกวนฮ่าวหยางมอบของขวัญสำหรับการพบปะให้กับเขา หลินเว่ยก็เอื้อมมือไปหามันโดยไม่พูดอะไรสักคำ สิ่งที่เขาสนใจคือสิ่งของในแหวนวงนี้ สำหรับแหวนมิติ เนื่องจากเขามีพื้นที่มิติอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ชอบมันเท่าใดนัก
“อืม! ข้าเคยมีศิษย์แปดคน ตอนนี้เจ้าเป็นคนที่เก้า เจ้าจะเป็นศิษย์คนสุดท้ายที่ข้ายอมรับ ต่อจากนี้ข้าจะไม่รับศิษย์อีกต่อไป” ซางกวนฮ่าวหยาง ลูบเคราของเขาแล้วถอนหายใจ
“ข้าเป็นคนที่เก้า เหตุใดจึงไม่พบศิษย์พี่คนอื่น ๆ ?” หลินเว่ยถามด้วยความประหลาดใจ หลินเว่ยคิดว่าน่าจะมีลูกศิษย์อีกหลายคน แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีเพียงเก้าคนเท่านั้น
“พวกเขาทุกคนมีเส้นทางเป็นของตนเอง ข้าแค่รับพวกเขาเป็นศิษย์ และการฝึกฝนนั้นเป็นเรื่องส่วนตัว พวกเขาไม่สามารถอยู่กับข้าได้ตลอดเวลา!” ซางกวนฮ่าวหยางกล่าวอย่างใจเย็น
“อา….หลินเว่ยพยักหน้า
“อย่างไรก็ตาม บอกความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเจ้าได้แล้ว! เมื่อสักครู่ข้าเป็นคนนอก จึงไม่ได้อยากเข้าไปยุ่ง แต่ตอนนี้เราเป็นอาจารย์และศิษย์กันแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล” ซางกวนฮ่าวหยางกล่าวอย่างสงสัย
เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็ลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย
สิ่งที่หลินเว่ยเผยให้เห็นไม่ใช่การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของเขา เพราะเขารู้ว่าอาจารย์สามารถมองเห็นได้อย่างรวดเร็ว เนื่องจากความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายนั้นสูงมาก สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะรู้คือ อาณาจักรแห่งจิตวิญญาณของหลินเว่ยมีความแข็งแกร่งระดับใด
จากนั้นไม่นาน ปรากฏช่องว่างขึ้นข้าง ๆ หลินเว่ย มีสัตว์โครงกระดูกออกมาจากช่องว่างนั้น หลังจากเดินไปหาหลินเว่ย มันก็ยืนนิ่งไม่ขยับ
“นี่มันสัตว์อสูรขั้นเจ็ด มันเทียบได้กับราชาแห่งการต่อสู้ ข้าไม่คาดคิดว่าจะรับสัตว์ประหลาดมาเป็นศิษย์ ฮ่าฮ่าๆ” ใช่แล้ว ซางกวนฮ่าวหยางมีความสุขมาก ที่เห็นว่าหลินเว่ยเป็นผู้อัญเชิญที่หายาก อย่างไรก็ตาม เมื่อเขารู้สึกว่าผู้อัญเชิญที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
แรงกดดันของราชาแห่งการต่อสู้ก็ระเบิดออก ซางกวนฮ่าวหยางระเบิดเสียงหัวเราะซ้ำ ๆ
“ฮ่า!” หลินเว่ยทำได้เพียงยืนอยู่ตรงนั้น และหัวเราะคิกคัก
“อย่างไรก็ตาม พลังจิตวิญญาณของเขาไปถึงระดับใด คงไม่ใช่ขั้นต่ำกว่าปฐพีกระมัง ? ไม่อย่างนั้นเจ้าจะไม่สามารถควบคุมสัตว์อัญเชิญขั้นเจ็ดและจะถูกมันกลืนกินแทน หลังจากที่ตื่นเต้นสักพัก ซางกวนฮ่าวหยางก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมา
ทันใดนั้นรอยยิ้มของเขาก็หายไปในทันที เขามองไปที่หลินเว่ยด้วยใบหน้าที่สง่างามและเอ่ยคำถาม
