บทที่ 110
หลินเว่ยปรากฏตัว
“ตูม เกิดเสียงดังซึ่งเบากว่าสัตว์อสูรวานรยักษ์มาก ในหลุมขนาดใหญ่ที่มีสัตว์อสูรวานรยักษ์ มีหลุมเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง สัตว์อสูรสองตัวนอนอยู่ที่นั่น โดยไม่ไกลกัน ในเวลานี้ดวงตาทั้งสี่ของสัตว์อสูรทั้งสอง ประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ
“เจ้าทำอะไรข้า?” มังกรเหินไร้พลัง และรู้สึกว่าร่างกายของตนเองนั้นกลวงโบ๋ มันไม่สามารถควบคุมร่างของตนเองได้อีกต่อไป มันจ้องมองไปที่สัตว์อสูรวานรยักษ์และคำรามด้วยความโกรธ
“ฮิฮิ! นั่นคือพิษที่ข้าเก็บสะสมไว้นานหลายสิบปี และมันถูกใช้เจ้าในวันนี้ เจ้าควรรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับมันไป ไม่ต้องกังวลเจ้าจะหมดสติในไม่ช้า และจะไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ หลังจากที่ข้าฟื้น ข้าจะรักษาศพของเจ้าเอาไว้เป็นอย่างดี ว่ากันว่าเนื้อของมังกรเป็นยาชูกำลังชั้นดี หลังจากที่ข้ากินเจ้าเข้าไปแล้ว ก็จะกินผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ตาม บางทีข้าอาจจะทะลวงไปถึงขั้นเก้าได้”
เมื่อได้ยินตอบจากสัตว์อสูรวานร แม้ว่าสัตว์อสูรวานรยักษ์จะนอนอยู่บนพื้น เนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่มันก็แสดงสีหน้าดีใจและกล่าวกับมังกรเหินด้วยรอยยิ้ม เมื่อกล่าวว่ามีพิษอยู่ในร่างของมังกรเหิน มีร่องรอยความเจ็บปวดบนใบหน้ามัน
จากนั้นมันก็กะพริบตา พลางครุ่นคิดวิธีเอาตัวรอด
“เจ้าลิงป่า การตายของข้าจะไม่ยอมให้เจ้าสมปรารถนา” มังกรเหินรู้สึกโกรธสัตว์อสูรวานรยักษ์ ดังนั้นมันจึงต้องการเชื่อมโยงกับแก่นคริสตัลภายในร่าง อย่างไรก็ตามมันล้มเหลว ไม่สามารถสัมผัสถึงแก่นคริสตัลในร่างกาย
หรือแม้แต่ร่องรอยของพลังงานใดๆ ในตอนนี้มังกรเหินรู้สึกลนลานไปหมด
เมื่อเห็นความตื่นตระหนกของมังกรเหิน สัตว์อสูรวานรยักษ์ก็ยิ้มและพูดอย่างมีชัยว่า “เจ้าต้องการระเบิดแก่นคริสตัลหรือ? ข้าลืมบอกเจ้าไปว่า นอกจากจะวางยาพิษใส่เจ้าแล้ว ข้ายังปิดผนึก เพื่อไม่ให้เจ้าสามารถเชื่อมโยงกับแก่นคริสตัลภายในร่างของเจ้า
เพื่อวางใจได้ว่า ข้าจะไม่สิ้นชีพด้วยฝีมือของเจ้า เอาล่ะ อย่างไรก็ตามมันคุ้มค่า เพราะอีกไม่นานเจ้ากำลังจะตาย และข้าจะใช้ประโยชน์จากเจ้าเพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด
“บัดซบ เจ้ามนุษย์….ยังอยู่หรือไม่?” มังกรเหินกัดฟัน และด่าทอเพื่อร้องเรียกหลินเว่ยออกมา ฝ่ายสัตว์อสูรวานรยักษ์คิดว่าอีกฝ่ายถูกวางยาพิษ และทำให้มังกรเหินสติแตก
“มังกรเหินดูเหมือนว่า เจ้าเริ่มจะเสียสติ เจ้าเรียกมนุษย์ขึ้นมา มีความสัมพันธ์แบบใดกับมนุษย์ผู้นั้น?” สัตว์อสูรวานรยักษ์แสยะยิ้มกล่าวด้วยใบหน้าขี้เล่น
“เจ้ายังไม่ออกมาช่วยข้าอีกงั้นหรือ! จะไม่ออกมาช่วยข้าจริง ๆ หรือ?” หลินเว่ยและเสี่ยวไป๋ ได้ยินเสียงเรียกของมังกรเหิน เมื่อเสี่ยวไป๋มองไปที่หลินเว่ยด้วยสายตาแปลก ๆ และเริ่มยั่วยุหลินเว่ย
“มังกรเหินตัวนี้ คือสาวงามของเจ้างั้นหรือ?” เมื่อได้ยินเสียงของเสี่ยวไป๋ หลินเว่ยมีใบหน้ามืดครึ้ม
“เจ้ามนุษย์! เจ้ายังอยู่ที่นั่น
“ไปกันเถอะ! ไปดูกันเถอะ” หลังจากนั้นไม่นาน เสียงของมังกรเหินก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง หลินเว่ยดูเหมือนจะตัดสินใจได้ เขาพยักหน้าและพูดกับเสี่ยวไป๋
“นั่นคือสัตว์อสูรขั้นแปด” เสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว
“จะไปกลัวอะไรกับสัตว์อสูรขั้นแปดสองตัวที่ถูกทุบตีและพิการ ตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง” หลินเว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย หลังจากนั้นเขาเดินออกไปจากช่องว่าง และรีบวิ่งไปที่หลุมที่มังกรเหินอยู่
“ช้าก่อน! รอข้าด้วย” หลังจากที่หลินเว่ยเดินออกมา เสี่ยวไป๋ก็ร้องเรียกเขา และรีบวิ่งตามไป
“ข้าไม่คาดคิดมาก่อนว่า….. ขนาดข้าระมัดระวังตัวมาก แต่ถูกเจ้าล่วงรู้” หลินเว่ยยืนอยู่ตรงหน้ามังกรเหิน สัตว์อสูรและมนุษย์คนหนึ่งกำลังสบสายตากัน
“เจ้ามนุษย์…ข้าสามารถตรวจจับการดำรงอยู่ของเจ้าได้ เพราะเหตุใด ข้าจะบอกเจ้าทีหลัง แต่ตอนนี้โปรดสังหารลิงป่าตนนั้นให้ข้าก่อน” มังกรเหินมองไปที่หลินเว่ยที่อยู่ต่อหน้าเขา แม้ว่าในใจเขาจะไม่ยินยอมขอร้อง แต่เขาก็ยังเปิดปากพูด
“ฮ่าฮ่ามังกรเหิน เจ้ามันเสียสติไปแล้ว และบ้าดีเดือดที่จะขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ตัวเท่าตุ่นมด ด้วยความแข็งแกร่งของเขา ข้าสามารถสังหารเขาได้ด้วยแรงตบเพียงครั้งเดียว” สัตว์อสูรวานรยักษ์กล่าวพลางหัวเราะ
“เจ้าเด็กมนุษย์…มัวทำอะไรอยู่! รีบสังหารมันซะ” มังกรเหินโกรธมากและตะโกนใส่หลินเว่ย น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวมาก
หลังจากนั้นไม่นาน หลินเว่ยก็มองไปที่มังกรเหินด้วยสายตางี่เง่า เขามองไปที่มังกรเหินและถามว่า “เจ้าเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่?”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” มังกรเหินขมวดคิ้ว
“ทำไมข้าต้องช่วยเจ้าสังหารมัน” หลินเว่ยพูดต่อ
“นี่…!” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย มังกรเหินก็ตกตะลึงทันที หลังจากคิดสักพักเขาก็พูดอย่างรีบร้อน: “ถ้าเจ้าไม่สังหารมัน…..มันจะกินเจ้า”
“เจ้ามันโง่! ข้าวิ่งหนีไม่ได้งั้นหรือ? หลินเว่ยกลอกตาและพูดด้วยใบหน้าที่หมดคำพูด เขาคิดว่ามังกรเหินมีรอยหยักในสมองหรือไม่?
“อา….หลังจากได้ยินคำพูดของหลินเว่ย มังกรเหินก็รู้สึกว่าตนเองหมดคำพูดใด ๆ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถามขึ้น” แล้วเจ้าต้องการอะไร? ”
“ข้าไม่ต้องการอะไร! นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบกับเจ้า ทำไมข้าต้องช่วยเจ้าอย่างนั้นหรือ? หลินเว่ยใบหน้าเรียบเฉย แล้วพูดว่าเขาไม่ต้องการอะไร
“ไม่ต้องการอะไร…..แต่ข้าอาจจะมีสิ่งที่เจ้าชื่นชอบก็เป็นได้” มังกรเหินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าหลินเว่ยพูดถูก เขาจึงพยักหน้าและพูดขึ้น
“ข้าไม่มีอะไรที่ชื่นชอบ สิ่งที่ข้าชอบนั้นไม่มีอยู่บนโลกใบนี้… อย่างไรก็ตาม เจ้ากำลังจะสิ้นใจและหลังจากนั้น มันก็สูญเปล่า ของที่เจ้าเก็บมันเอาไว้ มันจะเป็นการดีกว่าหากว่ามอบมันให้กับข้า เพื่อเป็นการตอบแทน ในการสังหารสัตว์อสูรวานร
“เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย มังกรเหินต่างก็สบสายตาด้วยความตกใจและถอนหายใจ
“นี่เจ้าคิดว่า ข้าสิ้นใจไปแล้วงั้นหรือ” สัตว์อสูรวานรยักษ์ร้องออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว
“หุบปาก!” เมื่อได้ยินคำพูดของสัตว์อสูรวานรยักษ์ หลินเว่ยและมังกรเหินก็หันหน้ามา และตะโกนให้สัตว์อสูรวานรหยุดพูดพร้อม ๆ กัน
“ ……”
“เอาล่ะ! เจ้ากำจัดลิงตัวนั้นก่อน” มังกรเหินดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจ จากนั้นก็พูดด้วยความเจ็บปวดบนใบหน้า เพราะรับรู้ได้ว่าร่างกายของตนเองอ่อนแอลงเรื่อย ๆ โดยเฉพาะร่างกายส่วนล่าง หลังจากนั้นก็หมดสติไป
“ส่งมันมาให้ข้าก่อนสิ!” หลินเว่ยกอดอกและพูดขึ้น
“ข้าไม่ได้นำมันมาด้วย แล้วมอบให้เจ้าได้อย่างไร? หลังจากที่เจ้าสังหารลิงตัวนั้น ข้าจะพาเจ้ากลับไปเอามันมา และหลังจากที่ข้าตายลงไป เจ้าสามารถใช้ร่างของข้าได้ เหมือนสัตว์อสูรโครงกระดูกของเจ้า? ” มังกรเหินข่มความโกรธในใจของเขา
และพูดทีละคำ อย่างไรก็ตามเขาตัดสินใจแล้ว เมื่อหลินเว่ยสังหารสัตว์อสูรวานรยักษ์ และผนึกสลายไป มังกรเหินก็จะระเบิดแก่นคริสตัล และตายไปพร้อมกับหลินเว่ย
“ดี!” หลินเว่ยอยากจะปฏิเสธ แต่แล้วเขาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
