บทที่ 105
สัตว์อสูรขั้นแปด
“ผลสวรรค์จิ่วหยู!” เสี่ยวไป๋กล่าวด้วยใบหน้าตกใจ
“ผลสวรรค์จิ่วหยู มันคืออะไร? ผลสวรรค์จิ่วหยู มันคือผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ในตำนานอย่างนั้นหรือ? หลินเว่ยถามด้วยความรีบร้อน ลมหายใจของเขากระชั้นชิด
“โอ้! มันคือ ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าผล เป็นผลไม้ศักดิ์สิทธิ์” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย เสี่ยวไป๋ก็หัวเราะเบา ๆ และพูดอย่างตื่นเต้น
“ผลกระทบจากการกินผลไม้นี้ เป็นอย่างไร? จะสามารถเลื่อนขั้นความแข็งแกร่งโดยตรงเลยหรือไม่?” หลินเว่ยมองไปที่เสี่ยวไป๋อย่างคาดหวัง และถามด้วยความตื่นเต้น
“ใช่ นี่คือพื้นฐานของการกินผลไม้ชนิดนี้ แต่ข้าไม่รู้ว่าผลของมันจะสามารถเลื่อนขั้นความแข็งแกร่งได้มากน้อยเพียงใด นอกจากนี้ สิ่งที่น่าสนใจคือเมล็ดพันธุ์เทพเจ้า หากเจ้ากลายเป็นเทพเจ้า แล้วจะต้องฝึกฝนไปเพื่ออะไรอีก?”
เสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวขึ้น
“เมล็ดพันธุ์เทพเจ้า?” หลินเว่ยเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ตอนนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมาก….รู้เพียงว่า ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้า เป็นกุญแจสู่การเป็นเทพเจ้า แน่นอนว่าหน้าที่ของมันจะมีผลเฉพาะกับสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าขั้นเทพที่ยังไม่ได้เลื่อนขั้น สำหรับผู้ที่กลายเป็นเทพเจ้าแล้ว
พวกเขายังสามารถกลั่นเมล็ดเทพเจ้า เพื่อสร้างเทพเจ้าองค์ต่อไป แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถทำได้ เนื่องจากเพียงแค่ฝึกฝนการเป็นเทพเจ้าก็ยากเย็นแสนเข็ญแล้ว
“หึ่ง ๆ!” เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวไป๋ หลินเว่ยก็หายใจอย่างยากลำบาก เขาไม่รู้จะพูดอะไรออกมา แต่สายตาของเขาที่มีต่อผลสวรรค์จิ่วหยู แปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรง
“เอาล่ะ ถ้าโชคดี ข้าจะกินมันเพียงหนึ่งผล และข้าจะยกให้เจ้าและเสี่ยวหลงคนละผล นอกนั้นข้าจะเอามันไปขาย แน่นอนว่าจะต้องได้ราคามาก เจ้าไม่ต้องห่วงการฝึกฝนในอนาคตแล้วล่ะ” หลินเว่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น
“อย่าฝันไปเลย เจ้าไม่ได้ดูสภาพในตอนนี้เลยหรือ มองเห็นสัตว์อสูรทั้งสามตน ที่อยู่ใกล้สระน้ำหรือไม่?” เสี่ยวไป๋พูดเสียงเบา
“สัตว์อสูรทั้งสาม…ปัญหาอยู่ที่ใดกัน?” หลินเว่ยยิ้ม และถามด้วยการขมวดคิ้ว
“ทั้งสามตนเป็นสัตว์อสูรขั้นแปดทั้งหมด เจ้าไม่เห็นสัตว์อสูรขั้นเจ็ดที่อยู่ข้างหลังหรือ…แม้ว่าพวกมันจะกระสับกระส่าย แต่ก็ไม่กล้าที่จะก้าวขาไปข้างหน้า เห็นได้ชัดว่าพวกมันหวาดกลัวสัตว์อสูรขั้นแปดทั้งสามตน
ในบรรดาสัตว์อสูรขั้นเจ็ดนี้ พวกมันมีความแข็งแกร่งมาก” ยิ่งเสี่ยวไป๋พูดมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสงบและกลายเป็นผู้รอบรู้ผิดหูผิดตา… แต่เสี่ยวไป๋ก็แอบเสียใจ เพราะมันรู้ดีว่า หลินเว่ยต้องยอมแพ้อย่างแน่นอน
“สัตว์อสูรขั้นแปด สามตนหรือ?” เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวไป๋ ไฟในหัวใจของหลินเว่ยก็มอดดับลงไป และเขาก็สาบานว่าจะถอนตัวทันที…โดยไร้ซึ่งร่องรอยของความลังเลใจ
“ดูสถานการณ์ก่อนสิ” หลินเว่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งและกระซิบ เป้าหมายของเขาเปลี่ยนจากผลสวรรค์จิ่วหยู เป็นซากศพของสัตว์อสูรที่อยู่ที่นี่ เพราะหลังจากนั้นไม่นานจะต้องมีสงครามครั้งใหญ่เกิดขึ้น สัตว์อสูรที่นี่มีขั้นต่ำสุดคือขั้นสี่ สัตว์อสูรเหล่านี้
ต้องการฉกฉวยผลสวรรค์จิ่วหยูเท่านั้น และโดยธรรมชาติแล้ว พวกมันจะไม่สนใจซากศพที่บาดเจ็บล้มตาย นี่คือโอกาสดีของหลินเว่ย
“เยี่ยม!” เสี่ยวไป๋มองไปที่หลินเว่ยอย่างสงสัย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าความคิดของหลินเว่ยในตอนนี้คืออะไร? แต่เขาก็พยักหน้าอย่างมีความสุข เมื่อเห็นว่าหลินเว่ยไม่ได้ยอมแพ้และหนีไปจากที่นี่ทันที
เมื่อเวลาผ่านไป เสี่ยวไป๋บอกหลินเว่ยว่ากลิ่นหอมรอบ ๆ ตัวเขานั้น รุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตามสัตว์อสูรทั้งหมดยังไม่ยอมเคลื่อนไหว อย่างไรก็ตามมีสัตว์อสูรเพิ่มขึ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ด้านนอกหุบเขา สัตว์อสูรที่อ่อนแอกว่าบางส่วนถูกขับไล่ไสส่งออกไป แม้แต่จำนวนของสัตว์อสูรขั้นแปดก็ยังเพิ่มขึ้น ตามความหมายของเสี่ยวไป๋ น่าจะเป็นเพราะผลสวรรค์จิ่วหยูยังไม่สุกงอมเต็มที่
ในตอนนี้ หลินเว่ยได้ค้นพบสัตว์อสูรขั้นแปดจำนวนสี่ตัว และสัตว์อสูรขั้นเจ็ดที่ทรงพลัง
สัตว์อสูรขั้นแปดทั้งสี่ตัว คือสัตว์อสูรพยัคฆ์เขี้ยวดาบขั้นแปด สัตว์อสูรมังกรเหินขั้นแปดระดับห้า สัตว์อสูรวานรยักษ์ขั้นแปดระดับสาม และนกสลักสีเงินขั้นแปดระดับสอง ดูเหมือนว่านกสลักสีเงินจะต่ำกว่าสัตว์อสูรระดับสามดาวอื่น ๆ เล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมันเป็นสัตว์อสูรบิน ดังนั้นความแข็งแกร่งของมันจึงไม่อ่อนด้อยไปกว่าสัตว์อสูรตนอื่น ๆ แต่ไม่อาจเทียบกับมังกรเหิน
เนื่องจากหลินเว่ยพบว่า เมื่อมีมังกรเหินขั้นแปดระดับห้ามาถึง สัตว์อสูรขั้นแปดทั้งสามตัว ได้เริ่มเป็นพันธมิตร และร่วมกันต่อสู้กับมังกรเหิน
“เจ้าจะเก็บไว้กินเพียงผู้เดียวงั้นหรือ?” นกสลักสีเงินอ้าปากพูดด้วยน้ำเสียงที่แหลม ๆ และเกรี้ยวกราดมาก
“เราเองต่างก็เป็นเพื่อนบ้านกัน เมื่อมองขึ้นไปก็มีผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าผล แต่ละคนก็ต้องการเพียงผลเดียว ส่วนที่เหลือเป็นของเจ้าทั้งหมดเป็นอย่างไร จะได้ไม่ต้องบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่ายดีหรือไม่? ” สัตว์อสูรวานรยักษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเชิงปรึกษาหารือ
“ใช่พวกเราทุกคน มีความแข็งแกร่งเท่า ๆ กัน แม้ว่าเจ้าจะมีพลังสูงกว่าเรา แต่หลังจากที่พวกเราร่วมมือกันแล้ว คิดว่าพลังของพวกเราก็ไม่ได้อ่อนด้อยไปมากกว่าเจ้ามากนัก ” ท่าทีของสัตว์อสูรพยัคฆ์เขี้ยวดาบนั้นดูไม่อดทน และต้องการเริ่มต้นการต่อสู้
“เจ้ากล้าขู่ข้างั้นหรือ? ข้านั้นสามารถสังหารเจ้าได้ในพริบตา” มังกรเหินกล่าวด้วยใบหน้าดุดัน
“กล้าที่จะคุกคาม ทำไมถึงเอาแต่พูดพร่ำมากมาย ถึงเราไม่สามารถเอาชนะเจ้าได้ แต่ก็สามารถทำให้เจ้านั้น ไม่ได้ผลไม้นี้ไปอย่างแน่นอน” สัตว์อสูรพยัคฆ์เขี้ยวดาบพูดอย่างยั่วยุ ด้วยท่าทางไร้ซึ่งความกลัว
“ฮึ! อาศัยเจ้า?” มังกรเหินพูดอย่างดุร้าย พร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มองไปที่สัตว์อสูรอีกสองตัว
เมื่อได้ยินคำพูดของมังกรเหิน สัตว์อสูรขั้นแปดอีกสองตัวก็ไม่ยอมขยับ สัตว์ทั้งสามมองไปที่มังกรเหินอย่างเงียบ ๆ ความหมายของพวกมันชัดเจนมาก ไม่ว่ามังกรจะคุกคามพวกมันอย่างไร…มันก็ไร้ประโยชน์
เมื่อเห็นว่าต่างคนต่างไม่ยอม มังกรเหินก็หยุดพูด และทั้งสองฝ่ายก็เริ่มเผชิญหน้ากัน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ผ่อนคลายความสนใจไปจากผลสวรรค์จิ่วหยู เนื่องจากสัตว์อสูรที่เหลืออยู่นั้นมีสัตว์อสูรขั้นเจ็ดที่ต้องระวัง และนอกจากนี้ มีสัตว์อสูรจำนวนมากอยู่ที่นี่ แม้จะไม่แข็งแกร่งแต่ก็มีจำนวนมากมายหลายเท่านัก
หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน กลิ่นหอมก็จะค่อย ๆ จางหายไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลิ่นหอมที่ซึมผ่านอากาศและจะถูกดูดซึมกลับมายังผลสวรรค์จิ่วหยู สิ่งที่ดูดซึมกลับมาไม่เพียงแต่เป็นกลิ่นหอมที่ปล่อยออกมา ในตอนแรกเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพลังสวรรค์และโลกจำนวนมากด้วย
ด้วยแรงดูดที่เพิ่มขึ้น กระแสพลังจึงก่อตัวขึ้น หลินเว่ยรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ทั้งหุบเขาถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็ว ด้วยพลังแห่งสวรรค์และโลก ไม่นานนักเขาก็รู้สึกถึงโลหิตสูบฉีดทั่วร่าง รอบ ๆ ผลสวรรค์จิ่วหยูมีผลึกที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
โดยปกติแล้ว หลินเว่ยจะไม่ยอมทิ้งโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิตนี้ เขารีบเรียกเสี่ยวหลงออกมา และเริ่มดูดซับพลังแห่งสวรรค์และโลกรอบตัวเขา ในความเป็นจริงไม่เพียงแต่หลินเว่ยเท่านั้น แต่สัตว์อสูรในหุบเขาทั้งหมด ก็เริ่มดูดซับพลังงานของโลก
