บทที่ 102
กลับไป ม่อเทียนหลิง
หลังจากที่ให้เถาจุนเลือกแล้ว ก็นำพวกมันเข้าไปเก็บไว้ในคลังสมบัติของจวนหยางฝู เพื่อมอบรางวัลแก่ลูกศิษย์ที่โดดเด่น
นอกจากอาวุธสงครามแล้ว หลินเว่ยยังได้รับหินหยวนอีกมากมาย แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นหินหยวนที่ด้อยคุณภาพ แต่ก็มีบางส่วนที่มีคุณภาพปานกลางที่มีจำนวนมาก แน่นอนว่า หลินเว่ยไม่ได้ใช้ทั้งหมด เขาทิ้งหินหยวนที่มีคุณภาพด้อยไว้ที่จวนหยางฟูครึ่งหนึ่ง
ส่วนหินหยวนระดับกลางนั้น เหลือเพียง 1,000 ก้อน
ส่วนเล็ก ๆ ของหินหยวนระดับกลางเหล่านี้ มาจากกระเป๋ามิติของหลินคุน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่เพียงมีหินหยวนและยาเม็ด ขั้นสูง 67 เม็ด แต่หลินเว่ยยังได้รับทักษะศิลปะการต่อสู้ระดับพื้นฐานสองเล่ม
หนึ่งในนั้นคือ สิ่งที่เขาใช้ในการเริ่มต้นฝึกฝนตอนแรก ๆ มันเป็นทักษะระดับกลางของขั้นปฐพี ไม่ว่าจะเป็นการฝึกฝนใด ๆ หากหลินคุนนั้นฝึกฝนจนครบถ้วนสมบูรณ์ เกรงว่าหลินเว่ยนั้นคงไม่มีโอกาสเอาชนะเขาได้
พลังของการเผาไหม้และการระเบิดพลังของจิ่วไต้หลางนั้นทรงพลังมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อมันถูกใช้อย่างต่อเนื่องในการโจมตีเป็นครั้งที่เก้า ซึ่งจะมีพลังมากกว่าทักษะระดับสูงของระดับปฐพี อย่างไรก็ตามทักษะระดับปฐพีอื่น ๆ ของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าทักษะของจิ่วไต้หลาง ที่สามารถระเบิดพลังที่รุนแรงออกมาได้ แม้ว่าระดับพลังนี้จะเป็นเพียงระดับเบื้องต้นของระดับปฐพี เนื่องจากความรุนแรงของเคล็ดลับ ทำให้นักรบที่อ่อนแอไม่สามารถต้านทานได้
แม้จะใช้ทักษะระดับพื้นปฐพีที่เหนือกว่าขั้นกลางก็ตาม
เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ หลินคุนใช้ศิลปะการต่อสู้ที่เรียกว่า “กงล้อเพลิง” เพื่อต่อสู้กับศิลปะการต่อสู้ระดับกลางของ ซูเหมย อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่ายิ่งใช้พลังปราณมากเท่าใด กงล้อเพลิงก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น
การรักษาเสถียรภาพของพลังปราณนั้นทำได้ยากกว่า หากไม่ระมัดระวัง อาจจะเป็นการย้อนมาทำร้ายตนเองทีหลัง
หลังจากหลินเว่ยทิ้งสิ่งของที่ไม่จำเป็นแล้ว เขาก็เก็บคัมภีร์นี้ไว้ในห้องโถงกงฟา ภายในจวนหยางฝู หากมีผู้ที่ต้องการฝึกฝนจะต้องมีระดับพลังที่สูงกว่าขั้นหกเท่านั้น จึงจะได้รับอนุญาตให้เรียนรู้ แม้แต่เถาจุนเองก็ไม่มีข้อยกเว้น
ด้วยสิ่งเหล่านี้ และชื่อเสียงของจวนหยางฝู ทำให้มีผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้จำนวนมากเข้าร่วมตลอดเวลา แม้ว่าจะมีระดับขั้นพลังที่ไม่สูงมาก แต่ก็สามารถฝึกฝนและเรียนภายในจวนได้
แต่ดูเหมือนว่า ภายในจวนหยางฝู จะมีร่องรอยของตระกูลไป๋และซูเหมย เพราะพวกเขาอ้างชื่อของหลินเว่ย จึงสามารถเดินทางมาอาศัยอยู่ที่จวนได้ตามใจ
ในที่สุดหลินเว่ยก็มุ่งมั่นในการเลื่อนระดับ และเนื่องจากอุบัติเหตุบางอย่าง ทำให้เขาไม่ได้กลับไปที่เมืองเฮยสุ่ยเป็นเวลานาน
…………
เป็นเวลากว่าสองเดือนแล้ว ที่เขากลับมาที่ม่อหลิงเทียนอีกครั้ง ตอนนี้หลินเว่ยอยู่ภายในใจกลางของม่อหลิงเทียน แต่ไม่พบสัตว์อสูรใด ๆ ที่ต่ำกว่าขั้นสี่ ขั้นต่ำของสัตว์อสูรที่เขาพบเจอคือ สัตว์อสูรขั้นสี่และยังอยู่รวมกันเป็นฝูง
หากเป็นเช่นนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของหลินเว่ย กลุ่มของสัตว์อสูรพวกนี้ เป็นได้แค่ แก่นคริสตัลให้แก่หลินเว่ยเท่านั้น
อย่างไรก็ตามหาก เขาเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรหลาย ๆ ชนิด ที่มีจำนวนมาก หลินเว่ยก็ทำได้เพียงวิ่งหนีได้เพียงเท่านั้น ในช่วงเวลานี้หลินเว่ยได้พบกับสิ่งที่โชคร้ายบางอย่าง
ตัวอย่างเช่น หลินเว่ยได้พบกับฝูงหมาป่าลมกรด กลุ่มของเสือดาวจื่อเตียนที่กำลังต่อสู้กัน และหลินเว่ยไม่ได้สนใจพวกมัน เป็นเหตุให้พวกมันหยุดต่อสู้และพุ่งเข้าโจมตีหลินเว่ยทันที
ทั้งสองฝูงรวมกันได้มากกว่า 1,000 ตัว ถึงแม้ว่าจะมีจำนวนมากกว่า 1,000 ตัว หลินเว่ยก็ยังสามารถจัดการได้ หากพวกมันอยู่ต่ำกว่าขั้นสี่ แต่หลินเว่ยเสียใจมากที่พบว่าสัตว์อสูรมากกว่า 1,000 ตัวล้วนเป็นสัตว์อสูรที่อยู่เหนือขั้นห้าขึ้นไป และจ่าฝูงนั้นคือสัตว์อสูรขั้นหก
ด้วยความสิ้นหวัง หลินเว่ยทิ้งโครงกระดูกไว้เพื่อถ่วงเวลาทั้งหมดสิบโครง หลังจากที่พวกมันถูกจัดการลงไป หลินเว่ยก็สามารถหลบหนีได้ในที่สุด เป็นผลให้เขาวิ่งเข้าไปในอาณาเขตของมดสีทอง ด้วยความตื่นตระหนก
แม้ว่าโดยทั่วไปแล้ว มดสีทองจะมีความแข็งแกร่งที่อยู่ในระดับต่ำ แต่ส่วนใหญ่เป็น สัตว์อสูรขั้นหนึ่ง แต่ขนาดของมันนั้นใหญ่มาก!
ในความคิดของหลินเว่ย เขาเคยเผชิญหน้ากับหนูศิลาที่อยู่ในอาณัติของเสี่ยวไป๋มาก่อน แต่เมื่อเขาได้พบกับมดสีทอง จำนวนของหนูศิลานั้น….ไม่สามารถเทียบได้แม้แต่น้อย เพราะจำนวนของพวกมันอยู่ในหลักหลายร้อยล้านตัว
หลินเว่ยไม่ได้มีความคิดที่อยากจะต่อสู้กับมดสีทองเลย เขารีบหันกลับไปและวิ่งไป โดยไร้ซึ่งความลังเล หลังจากนั้น ทั้งวันทั้งคืนเขาก็สามารถหลบหนีออกจากอาณาเขตของทะเลมดได้ ตอนนี้หลินเว่ยไม่รู้ว่า ตนเองนั้นอยู่ที่ใด
ตอนนั้นเขาแค่ต้องการหนี โดยไม่เลือกเส้นทาง
แน่นอนว่าโชคร้ายของหลินเว่ยนั้นไม่ได้จบลงไปได้โดยง่าย หลังจากนั้นเขาก็เผลอวิ่งเข้าไปในดงของสัตว์อสูรขั้นเจ็ดและขั้นอื่น ๆ แม้ว่าเขาจะสามารถสังหารพวกมันทั้งหมดได้ และได้รับแก่นคริสตัลขั้นเจ็ด แต่กองทัพโครงกระดูกของเขาก็ต้องพบกับความสูญเสียอย่างหนัก
จนถึงตอนนี้ หลินเว่ยซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เสี่ยวไป๋และเสี่ยวหลง ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ เมื่อมองไปที่สัตว์โครงกระดูกที่เหลืออีกสิบตัวในพื้นที่มิติ หลินเว่ยมีใบหน้าที่มืดมน และอยากจะร้องไห้โดยไร้น้ำตา
“ข้าต้องการทักษะพิเศษ! ชายชรา…..ตื่นขึ้นมาเสียที! ถ้าท่านไม่ตื่นขึ้นมา ข้าก็จะโชคร้าย…ไม่หยุดหย่อน ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้….. ข้าคงจะต้องตายภายในไม่กี่วัน “ใบหน้าของหลินเว่ยที่มีสีเหนื่อยเล็กน้อย ใบหน้าเขาทำอะไรไม่ถูก และกล่าวประท้วง
“เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ไม่มีอะไรทำแล้วงั้นหรือ ข้าพูดกับเจ้าได้ไม่นาน ทุกอย่างต้องพึ่งตนเองแล้ว” เสียงของชายชรา หมิงดังขึ้นในจิตใต้สำนึกของหลินเว่ย และน้ำเสียงของเขาก็เย็นชาเช่นเคย
“ท่านควรสอนทักษะพิเศษบางอย่างให้แก่ข้า เป็นแบบพื้นฐานก็ย่อมได้” หลินเว่ยถามอย่างคาดหวัง
“ร่างทองคำที่ข้ามอบให้ เจ้าเองก็ยังไม่ได้ฝึกฝนเลยด้วยซ้ำ แต่ยังมาเรียกร้องอย่างอื่น” ชายชรายังคงดูเย็นชาพร้อมกับร่องรอยของการประชดในน้ำเสียงของเขา
“เอาล่ะ! อย่างไรก็ตาม ความคืบหน้าในฝึกฝนนั้นมันช้าเกินไปจริง ๆ ต่อให้ข้าฝึกฝนทั้งวันทั้งคืน ข้าก็คงจะฝึกสำเร็จภายในสิบปี เฮ้อ หลินเว่ยพยักหน้าอย่างไร้ประโยชน์และถอนหายใจ
“ทำไม เจ้าไม่ดูดซับทองคำจากพลังธาตุ” ชายชราถามด้วยความสงสัย
“ดูดซับแร่ทองคำ….ทำไมท่านไม่บอกข้าสักคำ” หลินเว่ยถามอย่างสงสัยมากขึ้น
“หืม….-ข้าไม่ได้บอกเจ้าหรอกหรือ? ตกลงตอนนี้ ตราบใดที่มีโลหะทั้งห้าธาตุ เจ้าก็สามารถดูดซับได้ ยิ่งวัสดุมีค่าสูงเท่าใด แร่ทองคำที่มีอยู่ก็จะยิ่งบริสุทธิ์ และผลการดูดซึมก็จะดีขึ้น “ชายชราหมิง ดูเหมือนจะนึกขึ้นได้ชั่วขณะ
จากนั้นก็พูดกับหลินเว่ยด้วยน้ำเสียงที่สงบ
