บทที่ 58 เลื่อนระดับ
หลังจากนั้นไม่นานพายุเศษวิญญาณไร้ที่มาและเจ้าของ ก็ปรากฏขึ้นในทะเลจิตใต้สำนึกอันเงียบงัน พายุหมุนนี้ค่อนข้างอ่อนแรงมากในตอนแรก แต่หลังจากที่มันดูดพลังจิตของหลินเว่ย ขนาดของมันก็เติบโตขึ้น เทียบเท่ากับไข่นกพิราบ
แม้ว่ารูปร่างจะใหญ่ขึ้น แต่ระดับการควบแน่นลดลงไปเช่นเดียวกับสำลีก้อนที่ปุยนุ่นดูหลวม ๆ และความเร็วในการหมุนก็ค่อนข้างช้ามากเช่นกัน
เมื่อหลินเว่ยรู้สึกถึงลมเบาบางชนิดนี้ เขาก็มีความสุขมาก เขาใช้เวลานานกว่าครึ่งปี เพื่อพยายามให้เกิดภาพตรงหน้านี้ ในตอนนี้กลับจับพลัดจับผลูได้มา ทำให้เขามีความสุข
ก่อนที่เขาจะมีเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลินเว่ยก็รีบเตือนสติตนเอง และเฝ้าการควบคุมการดูดซับพลังงานอย่างมีสติ
นอกจากนี้ยังเร่งการทำงานของพายุเบาบางนี้ เพื่อดึงพลังจิตชิ้นที่เล็กที่สุดเข้ามาในฝ่ามือ ราวกับหยิบลูกพลับนุ่ม ๆ
พายุนี้นั้นเบาบางเกินไปและทำให้หลินเว่ยทำอะไรไม่ถูก อย่างไรก็ตามในปัจจุบันเขาไม่มีเวลาที่จะลดขนาดความแข็งแกร่งทางจิต ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ยอมรับเท่านั้น
ส่วนของอำนาจพลังจิตนี้มีความหนาแน่นมาก หลังจากถูกหลินเว่ยบดขยี้และดูดซับ พายุเบาบางก็ค่อย ๆ เพิ่มความบ้าคลั่งและสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และการเลื่อนขั้นของระดับพลังจิตก็ใกล้จะมาถึง จุดที่สูงที่สุด
หลังจากดูดซับเศษวิญญาณชิ้นส่วนแรก หลินเว่ยก็มีประสบการณ์อยู่บ้าง ชิ้นส่วนต่าง ๆ จะถูกเขาดูดกลืน และดูดซับทีละชิ้น และความเร็วก็จะเพิ่มมากขึ้น เมื่อพลังถูกดูดซับไปเรื่อย ๆ ขนาดของมันก็ยิ่งโตขึ้น ตอนนี้มันมีขนาดใหญ่กว่าไข่ปกติ
ขณะที่หลินเว่ยดูดซับเศษชิ้นส่วนวิญญาณและยังคงดูดซับต่อไป ทันใดนั้นกระแสลมก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง และปริมาณนั้นเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่นาทีมันก็กลับมามีขนาดเท่าไข่นกพิราบเช่นเดิม
แล้วมันก็หดตัวลงอีกครั้ง จนกลายเป็นขนาดเท่าไม้จิ้มฟัน จากนั้นมันก็เริ่มเคลื่อนตัวช้า ๆ
หืม เลื่อนระดับการฝึกฝน? เมื่อเห็นพายุหมุนเล็ก ๆ หัวใจของหลินเว่ยก็เต็มไปด้วยความสุข แม้ว่าปริมาณพายุหมุนจะน้อยลงแต่ก็กระชับมากขึ้น สีของมันเปลี่ยนจากสีเทาเข้มเป็นสีเขียวอ่อน
หลังจากการพัฒนาพลังวิญญาณ พลังพายุหมุนก็เพิ่มขึ้นมากกว่าสิบเท่า หลินเว่ยพยายามอย่างเต็มที่ในการควบกลั่นพลัง ด้วยพลังดูดซับและแรงดึงอันทรงพลังของเขา เขาดึงชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายทั้งหมดออกทันทีและบดขยี้เป็นชิ้น ๆ
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งในสิบ พลังจิตที่เหลือก็ถูกกลืนหายไป และพลังจิตจำนวนมากก็ถูกดูดซับออกจากร่างกาย
เพียงแค่ชิ้นส่วนนั้นถูกดูดซับแล้ว และเพียงแค่ดูดซับพลังวิญญาณในทะเลลมปราณ หลินเว่ยไม่รู้ตัวว่าต้องใช้เวลานานเท่าใด
แม้ว่าเขาจะไม่ทะลวงไปถึงระดับกลาง แต่หลินเว่ยก็ไม่ได้เสียใจมากนัก เนื่องจากมันยากมากที่จะสามารถเลื่อนขั้นไปจนถึงขั้นปฐพีในช่วงเวลาสั้น ๆ ยิ่งไปกว่านั้นในตอนนี้ เขายังมาถึงจุดสูงสุดซึ่งมันช่วยประหยัดเวลาได้มาก
หลินเว่ยควรจะยินดีในความโชคดีของตนเอง
หลังจากดูดซับทั้งหมดก็สามารถควบคุมได้โดยง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการพัฒนาของพลังจิต การควบคุมร่างกายของระบบการป้องกันร่างกายของหลินเว่ย ก็เพิ่มสูงขึ้นหลายครั้ง มันระดมพลังจิตตรงไปในจิตใต้สำนึกและลงไปในทะเลลมปราณ
พลังงานนี้เดิมเรียกว่าพลังปราณ เพียงแต่ถูกเรียกในรูปแบบที่แตกต่างกันเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นพลังงานทั้งหมดมาจากราชาหนูศิลาขาว และสิ่งสกปรกจะถูกกำจัดออกไป ดังนั้นหลินเว่ยจึงเริ่มกลั่นตัวเป็นหยดน้ำโดยตรง
“ตูม เมื่อจำนวนหยดน้ำเพิ่มขึ้น 10 หยด สภาพของหลินเว่ยก็ตกใจและจากนั้นเขาก็หดตัวลง ช่วงคอขวดของนักรบขั้นสี่ระดับสองก็สลายไปเช่นกัน
นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น. การกลั่นหยดน้ำพลังปราณเก้าหยดนี้ ใช้พลังงานน้อยกว่าสิบส่วนของร่างกาย แต่ความรู้สึกนั้นราวกับว่าร่างกายอ่อนล้า
เมื่อหยดน้ำพลังปราณโผล่ขึ้นมาในทะเลลมปราณ เส้นเลือดที่บวมเป่งของหลินเว่ยก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ เมื่อร่องรอยสุดท้ายของพลังงานในกระดูกสันหลังถูกควบแน่นกลั่นตัวสลายไป การแสดงออกบนใบหน้าของหลินเว่ยก็ผ่อนคลายลงทันที
หลังจากดูดซับพลังงานจำนวนมหาศาล สิ่งสุดท้ายที่ปรากฏในทะเลลมปราณคือ เส้นพลังลมปราณ 11 สายก่อตัวขึ้นและกลายเป็นนักรบขั้นสี่ระดับสี่ หลินเว่ยสามารถเลื่อนขั้นแบบก้าวกระโดด สามระดับติดต่อกัน โดยทะลุทะลวงจากนักรบขั้นสี่
ระดับหนึ่งไปยังนักรบขั้นสี่ระดับสี่ในปัจจุบัน
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาทะลวงด่านได้สำเร็จโดยไม่ได้ตั้งใจ เป็นผลให้เส้นลมปราณสิบเอ็ดสายหละหลวมมาก ซึ่งทำให้รากฐานในปัจจุบันของเขานั้นไม่มั่นคงนัก เขาจำเป็นต้องใช้เวลาการปรับปรุงและฝึกฝนต่อไปอีกในภายหลัง
อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญสำหรับเขาในตอนนี้ เขาไม่ใช่คนโง่เขลา ที่จะไม่รู้ถึงผลของการทำเช่นนั้น แต่ในตอนนี้เขารู้สถานการณ์ของตัวเอง ต้องใช้เวลานานกว่าที่เขาจะรวบรวมพลังงานเพียงพอ ที่จะปรับปรุงพื้นที่มิติอีกครั้ง
เขามีเวลามากพอที่จะปรับปรุงและปรับรากฐานของเขาอย่างช้า ๆ ดังนั้นเขาจึงไร้ยางอายที่จะตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนอย่างหักโหม เนื่องจากก่อนหน้านี้เขากินยาเป็นตัวช่วยในการเลื่อนระดับ จึงทำให้รากฐานของเขาไม่มั่นคง
และยังไม่ได้สนใจที่จะซ่อมแซมหรือแก้ไขรากฐานให้แข็งแกร่ง
“ฟู่!”
หลังจากเสร็จสิ้นการดูดซับพลัง หลินเว่ยค่อย ๆ คายเอาพลังปราณที่ขุ่นมัวออกมา หลินเว่ยลืมตาขึ้นช้า ๆ แต่แล้วเขาก็ไออย่างรุนแรง เขาพ่นลิ่มเลือดสีน้ำตาลดำก็ออกมาจากปาก
นี่คือภาวะเลือดหยุดนิ่ง ภายในร่างกายได้รับบาดเจ็บจากพลังงานมหาศาล แม้ว่าจะได้รับการรักษาแล้ว แต่ก้อนเลือดก็คั่งค้างอยู่ที่หน้าอก จนถึงตอนนี้ร่างกายของหลินเว่ยนั้นหลังจากอาเจียนออกมาก็รู้สึกผ่อนคลายแล้ว
“อย่ามา…ทำแกล้งหมดสติ ข้ารู้ว่าเจ้าฟื้นแล้ว” หลินเว่ยมองลงไปที่ราชาหนูศิลาขาว ที่นอนอยู่บนพื้น ด้วยการรับรู้ถึงเงาที่ว่างเปล่าของจิตวิญญาณของเขาในจิตใต้สำนึก จึงรู้ว่าอีกฝ่ายฟื้นขึ้นมาก่อนเขา
“ข้าไม่ได้อยากจะยกพลังนั้นให้ท่านไป….แม้แต่น้อย” ราชาหนูศิลาขาวกล่าวด้วยใบหน้าผิดหวัง
“ฮึ่ม! ข้าเองก็อยากจะขอบคุณเจ้าจริง ๆ ถ้าไม่มีพลังของเจ้า ระดับพลังข้าก็คงจะไม่ทะยานขึ้นมากขนาดนี้” เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยกล่าวด้วยความเย้ยหยัน
หากร่างกายของหลินเว่ยนั้นเป็นเพียงคนธรรมดา หลินเว่ยรู้เพียงวิธีการเสียสละจิตวิญญาณของเขา แต่เขาไม่รู้ผลที่ตามมา เขาเกือบจะถูกสังหารด้วยวิธีนี้โดยไม่รู้ตัว ต้องขอบคุณการควบกลั่นความเข้มข้นของพลัง ที่สอนโดยอาจารย์หมิงทำให้ความสำเร็จของหลินเว่ยเพิ่มสูงขึ้น
“ฮึ่ม! การดูดซับพลังงานจากเจ้ามากมายขนาดนี้คงแปลก หากพลังของข้าไม่กระเตื้อง! เจ้าไม่เห็นระดับความสำเร็จของข้างั้นหรือ ไปถึงระดับสี่แล้ว?” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ราชาหนูศิลาขาวก็กลอกตา และพูดว่าเจ็บใจยิ่งนัก
“ตัวเจ้ามีพลังการต่อสู้เพียงน้อยนิด เหตุใดจึงมีพลังแฝงในวิญญาณมากมายเช่นนี้?” เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ใบหน้าของหลินเว่ยก็แสดงสีหน้าดูถูกเหยียดหยามและพูดแผ่วเบา
“ฮึ่ม! ถ้าข้าเข้าใจแบบเดียวกับท่านก่อนหน้านี้ ก็คงไม่ตกอยู่ในกำมือของท่านและถูกรังแกโดยท่านอีก ราชาหนูศิลาขาวมองไปที่หลินเว่ยด้วยความขุ่นเคืองบนใบหน้าของเขา
Related
