บทที่ 48
พบคนรู้จัก
“ตระกูลกู่…ที่เก่าแก่ ไม่น่าจะเชื่อเลยว่าจะทำการฉุดคร่าผู้หญิง เป็นคนเลวจริง ๆ ข้าเกลียดคนแบบนี้”
“ใช่… สิ่งที่คนอื่นกล่าวว่า ตระกูลกู่เป็นเพียงตระกูลชั้นรอง ซึ่งเทียบไม่ได้กับตระกูลซุย ท่าจะเป็นเรื่องจริง แต่ในเมืองเฮยสุ่ย ก็ถือว่าเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงเช่นกัน ข้าไม่คาดคิดว่านายน้อยของตระกูลจะมีจิตใจหยาบช้า
ดูท่าจะชื่นชอบการหมอบคลานต่อตระกูลซุย เขาน่าจะถือว่ามันเป็นเกียรติมาก ”
“ถูกต้อง ข้าได้ยินมาว่าตระกูลกู่กำลังรับสมัครผู้คุ้มกันจากนักรบที่อพยพมาจากเมืองหมั่นฉี ตอนแรกข้ารู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย แต่ตอนนี้ ไม่เลย!
ขนาดนี้อยู่ข้างนอกยังทำตัวแบบนี้กับคนตระกูลเดียวกัน หากเราไปเข้าร่วมคงถูกมองไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่ง ”
คำพูดของกู่ชิงไม่เพียงแต่ทำให้ กลุ่มของกู่เทียนหมิงได้รับความเห็นใจ แต่ยังรวมถึงผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ที่เฝ้าดูความตื่นเต้น ทุกคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชิงชังกู่ชิงและมองเขาด้วยสายตารังเกียจ แม้แต่คนในตระกูลเดียวกันกับเขายังทำร้ายได้ลงคอ
“ฮึ่ม! ใครมันกล้าท้าทายตระกูลกู่สายหลักของข้า อยากตายอย่างนั้นหรือ?” เขาคิดว่าคำพูดของเขาสามารถปราบปราม กู่เทียนหมิงได้และเขาจะรีบส่งกู่เฟยหยางออกมา
ผลก็คือดวงตาสีขาวที่กลอกไปมาตรงหน้าของเขา และคำพูดที่ดูถูกเหยียดหยาม กู่ชิงระเบิดความโกรธและสาบานทันที น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและเย่อหยิ่ง
เมื่อกู่ชิงระเบิดอารมณ์ ฝูงชนที่อยู่รอบ ๆ ก็เงียบลง พวกเขาทั้งหมดเป็นตระกูลเล็ก ๆ บางคนก็เป็นนักรบที่ไม่ได้เก่งกาจ ไม่สามารถต่อสู้กับตระกูลกู่ของเมืองเฮยสุ่ยได้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่กลัวตระกูลกู่แต่ก็ยังมีคนจากตระกูลซุยอยู่เบื้องหลัง
แม้ว่าผู้คนจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ แต่พวกเขาก็มองกู่ชิงอย่างรังเกียจมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นสายตาที่รังเกียจของผู้คน กู่ชิงไม่เพียงแต่ไม่สนใจ แต่รู้สึกพอใจมาก เขาชอบเวลาที่คนอื่นไม่กล้าพูด เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ถ้าแค่ดวงตาชิงชังสามารถสังหารคนได้ ป่านนี้คงมีศพเกลื่อนกลาด!
เดิมทีกู่เทียนหมิงคิดว่ากู่ชิงจะเข้ามาขัดขวางหน้าประตูไม่ให้เข้าเมือง เขาจึงไม่อยากตอบโต้ แต่ไม่คาดคิดว่า อีกฝ่ายไม่สนใจตนและหาเรื่องบุคคลรอบตัวแทน ท่าทางของกู่ชิงทำให้หัวใจของเขาอึดอัด
วันนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้ามาในเมืองเฮยสุ่ยอย่างปลอดภัย แต่ไม่มีทางที่เขาจะยอมส่งหลานสาวออกไปให้กู่ชิง หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ กู่เทียนหมิงจึงพูดด้วยความรังเกียจ
“ฮึ่ม! เจ้าอยากประจบประแจงตระกูลซุยก็เชิญ ไม่ให้ข้าเข้าเมืองซุยก็ไม่เป็นไร ข้ายินดีไปเผชิญสัตว์อสูรดีกว่าอยู่ให้เขาเหยียดหยาม” ประโยคนี้ เป็นของบุคคลที่อยู่ข้างหลังเขา
อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงความปรารถนาของกู่เทียนหมิง เขาคิดว่า ถ้าเขาและคนอื่น ๆ จากไป กู่ชิงจะปล่อยคนอื่น ๆ ไป แต่ความจริงแล้วไม่เป็นไปตามที่คาดไว้
“ช้าก่อน!”
ก่อนที่กู่เทียนหมิงและคนอื่น ๆ จะหันกลับมา และยังไม่ได้ก้าวเดินจากไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น จากนั้นพวกเขาก็เห็นว่านักศิลปะการต่อสู้สองคนรีบออกมาจากด้านข้างของชายสวมเสื้อคลุมสีเขียว และขวางทางของกู่เทียนหมิงและคนอื่น ๆ โดยตรง
ระดับพลังของนักสู้ทั้งสองนี้คือนักสู้ขั้นสี่ เมื่อพิจารณาจากสัญลักษณ์ประจำตระกูล พวกเขาคือคนของตระกูลซุย พวกเขายืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่มข้างๆ กู่ชิง ซึ่งเป็นนายน้อยรองของตระกูลซุย นั่นคือซุยฮ่าว
เมื่อเห็นว่ากู่เทียนหมิงไม่สนใจกู่ชิง และกำลังจะหันหน้าพาคนอื่นจากไป ทันใดนั้นซุยฮ่าวก็พ่นลมหายใจและอ้าปากเพื่อหยุดเขา จากนั้นเขาก็ขอให้ทหารยามปิดทางออกของกู่เทียนหมิงและคนอื่น ๆ
“เจ้าต้องการอะไร เจ้าจะปล้นชิงอะไร…. ที่นี่คือเมืองเฮยสุ่ย” เมื่อถูกสกัดกั้น คนที่อยู่ข้างหลังกู่เทียนหมิงก็ดึงอาวุธออกมาและขวางหน้าพวกเขา จัดท่าทางพร้อมที่จะเริ่มต่อสู้ อย่างไรก็ตามกู่เทียนหมิงได้ระเบิดแรงกดดัน
ในร่างกายของเขาข่มกู่ชิงและซุยฮ่าวและตั้งคำถามขึ้น
“ฮึ่ม! ชายชรา เจ้านั้นไร้ยางอาย ส่งมอบเฟยหยางออกมา หาไม่ข้าจะสังหารพวกเจ้าให้กลายเป็นอาหารของสัตว์อสูรซะ” หลังจากที่ซุยฮ่าวแค่นเสียงสองครั้ง เขาก็ปลดปล่อยพลังออกมาเตรียมต่อสู้.
เมื่อได้ยินคำพูดของซุยฮ่าว ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ทั้งสองของซุยฮ่าวก็ระเบิดพลังที่รุนแรงขึ้น พร้อมกับถือดาบในมือด้วยรอยยิ้มที่โหดร้ายบนใบหน้าพวกเขา ตรงเข้าสังหารนักรบที่อยู่เบื้องหลังกู่เทียนหมิงทันที
“สารเลว!” เมื่อเห็นนักรบฝ่ายตนถูกสังหารในเวลาเดียวกัน กู่เทียนหมิงและคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนสีหน้า แม้ว่าจำนวนทหารที่ติดตามเขาจะมีจำนวนมาก แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่สู้ดีนัก หลังจากนั้นมีผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้หลายคนเสียชีวิตอย่างอนาถใจ
“สังหาร!”
ชายวัยกลางคนของกู่เทียนหมิงมีร่างขนาดใหญ่ ร่างกายของเขาระเบิดพลังทันที และจากนั้นก็วิ่งไปหานักรบขั้นสี่ทั้งสองของซุยฮ่าว
“ปัง!” ดาบสามเล่มปะทะกัน ส่งเสียงครวญครางที่ทื่อ แล้วปลิวออกไป
“ตุบ!”
หลังจากปลิวออกไปสิบเมตร เขาก็สามารถทรงตัวได้ จากนั้นเลือดก็พุ่งออกมาจากปากของเขา ใบหน้าของเขาซีดขาว และลมหายใจของเขาก็แผ่วเบา
ด้วยความแข็งแกร่งของเขานั้น ไม่สามารถเอาชนะทั้งสองคนได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องสู้กับคนสองคนในเวลาเดียวกัน ภายใต้การโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
“กู่หยุน!”
“ท่านพ่อ”
“ท่านหัวหน้า!”
เมื่อเห็นชายวัยกลางคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและอาเจียนออกมาเป็นเลือด กู่เทียนหมิงและคนอื่น ๆ ก็ดูลุกลี้ลุกลน และร้องตะโกนออกมาทันที
ชายวัยกลางคนคนนี้เป็นลูกชายของกู่เทียนหมิง, มีนามว่ากู่หยุน วัยสามสิบปีเศษ เขาเป็นนักรบขั้นสี่ระดับแรก
“ฮ่าฮ่า! ถ้าพวกเจ้ากล้าสู้กับพวกข้าจะต้องถูกสังหาร” เมื่อหนึ่งในสองนักรบขั้นสี่เห็นว่ากู่หยุนได้รับบาดเจ็บ เขาก็หัวเราะและพูดด้วยความรังเกียจ จากนั้นเขาก็หยิบดาบของเขาและรีบวิ่งขึ้นไป
“กล้าดีอย่างไร? เมื่อเห็นว่าลูกชายของเขากำลังจะตาย ภายใต้ดาบใหญ่ กู่เทียนหมิงก็ระเบิดพลังและรีบพุ่งไปหานักรบขั้นสี่และเอาฝ่ามือฟาดใส่ไปที่ร่างของเขา
ทักษะศิลปะการต่อสู้ขั้นกลาง – ฝ่ามือคลื่นผนึก!
“ฮึ่ม! เจ้ากำลังรนหาที่ตาย สำหรับกู่เทียนหมิงเห็นว่า กู่หยุนกำลังตกอยู่ในอันตราย เขาจึงฟาดฝ่ามือโหดร้าย ไปที่นักรบขั้นสี่ที่จะเข้ามาทำร้ายกู่หยุน
“ฮึ! ใบหน้าของนักรบขั้นสี่เปลี่ยนไปทันทีรับฝ่ามือของ กู่เทียนหมิงด้วยหมัด หลังจากปะทะกันเขารู้สึกได้เพียงคลื่นพลังสายหนึ่ง ทะลุผ่านหมัดของเขา คลื่นลูกหนึ่งแข็งแกร่งกว่าคลื่นอื่น ๆ และไม่มีจุดสิ้นสุด เลือดพุ่งออกจากปาก ร่างของเขาถูกกระแทกและปลิวออกไปทันที
“นี่มัน…!” นักรบขั้นสี่อีกคนเมื่อเห็นฉากนี้รอยยิ้มของเขาก็แข็งค้างในทันที เมื่อเห็นว่าเพื่อนของตนถูกทำร้ายโดยกู่เทียน หมิงปลิวไปไกลกว่าสิบเมตร และยังคงกลิ้งอยู่บนพื้นหลายครั้ง จากนั้นเขาก็หยุดนิ่ง
ใบหน้าเคร่งเครียดหลับตาและหมดสติ แขนของเขาถูกบิดจนไม่เหลือรูปทรงเดิม
Related
