บทที่ 44
กำลังเสริม
จากนั้นเมื่อฝุ่นละอองหายไป ผู้คนจะเห็นว่าหนานหม่านเจวี๋ยยังคงยืนอยู่เบื้องหน้ามีหมีอสูร เขายืนคุกเข่าข้างหนึ่งและอ้าปากค้างเพื่อหอบหายใจ
เมื่อเห็นว่าหนานหม่านเจวี๋ยไม่ได้รับบาดเจ็บพวกเขาก็รู้สึกโล่งใจ ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ของตระกูลหนานหม่าน และ เกอเหลาเค่อหันมาสนใจหลุมตรงหน้าหนานหม่านเจวี๋ย
ในหลุมมีหมีอสูรนอนหงายอยู่ในหลุม ร่างกายของมันกลายเป็นสีดำไหม้เกรียม โดยเฉพาะตำแหน่งอุ้งเท้าของมันนั้นหายไป ลมหายใจแผ่วเบาและชิ้นส่วนอวัยวะสามารถมองเห็นได้ทะลุจากปากของมัน จะเห็นได้ว่าการโจมตีและการระเบิดพลัง
ของหนานหม่านเจวี๋ยได้สร้างความเสียหายให้กับหมีอสูรอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าหนานหม่านเจวี๋ยจะเหน็ดเหนื่อย แต่อีกฝ่ายนั้นลุกขึ้นยืนไม่ได้อีกต่อไป
อย่างไรก็ตาม หนานหม่านเจวี๋ยนั้นหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้ง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน และเดินไปที่หลุมพร้อมกับดาบในมือ
เมื่อเขามาถึงด้านข้างของหมีอสูร หนานหม่านเจวี๋ยชี้ปลายมีดของเขาไปที่ใบหน้าของหมีอสูร และแทงมันอย่างดุเดือด ดาบของเขาเปียกไปด้วยเลือด จากนั้นเขาดึงสิ่งที่เป็นสีแดงและสีขาวออก นั่นคือแก่นคริสตัลล้ำค่า
“โฮก” เสียงคำรามสุดท้ายอย่างไม่เต็มใจจากปากของหมีอสูร และสูญเสียชีวิตไปอย่างสิ้นเชิง
หนานหม่านเจวี๋ยนั่งอยู่นิ่ง ๆ เบื้องหน้าของหมีอสูร ท่ามกลางความสงสัยของผู้คน เขาวางดาบของเขาไว้ใต้ร่างของหมีปีศาจ และคว้าหยิบร่างหนึ่งขึ้นมาอย่างยากลำบาก ร่างของหมีอสูรถูกนำออกไปทันที
เมื่อผู้คนเห็นว่าหนานหม่านเจวี๋ยหยิบร่างของแมวเงาดำขึ้นมาจากหลุมอีกครั้ง จากนั้นพวกเขาก็เข้าใจจุดประสงค์ของหนานหม่านเจวี๋ย
เพราะร่างของแมวเงาดำไม่ได้อยู่บนพื้นดินเหมือนหมีอสูร แต่ถูกหมีอสูรล้มทับ จากนั้นหนานหม่านเจวี๋ยจึงคิดสังหารและฟันร่างนั้นทันที
“ปัง!” เมื่อถึงจุดที่ดาบกำลังจะกระทบร่างของแมวเงาดำ ร่างของมันนั้นขาดเป็นชิ้น ๆ ตามมาด้วยละอองเลือดจาง ๆ และค่อยตกลงไปที่พื้นดิน นักรบส่วนใหญ่ในกลุ่มต่างพากันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แม้ว่าพวกเขาจะคิดว่า
การทำเช่นนี้ของหนานหม่านเจวี๋ยค่อนข้างเหี้ยมโหด แม้แต่พรรคพวกเดียวกันเองก็รู้สึกหวาดกลัว
แม้ว่าท่าทางของหนานหม่านเจวี๋ยจะทำให้หลายคนตกใจ แต่ก็ไม่มีผลต่อสัตว์อสูรที่เหลืออยู่ เนื่องจากการหยุดชะงักกันก่อนหน้านี้ การต่อสู้ก็เปิดฉากขึ้นอีกครั้ง
บางทีอาจจะเป็นเพราะสูญเสียเพื่อนร่วมทางของกองสัตว์อสูร พวกมันจึงรวมตัวกันและมุ่งหน้าโจมตีอย่างเอาเป็นเอาตาย ยกเว้นนกอินทรีขนเหล็กสองตัวที่บินอยู่ในอากาศ ไม่สามารถเข้าไปรวมตัวได้ เพราะพวกมันถูกหนานหม่านเหยียนฉวนสกัดกั้นเอาไว้
สำหรับสัตว์อสูรที่เหลืออยู่ มีขั้นสี่บางส่วนและมีขั้นที่ต่ำกว่าขั้นสามจำนวนมาก แม้ว่าหนานหม่านเจวี๋ยจะรีบเข้าร่วมวงต่อสู้ จนกระทั่งนักรบเหล่าส่วนใหญ่ที่บาดเจ็บก็พาร่างของตนเองไปร่วมกันต่อสู้ แต่พวกเขานั้นก็ไม่สามารถทนอดทนได้นาน ในช่วงจังหวะแห่งความเป็นตายก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ฮ่าฮ่า! ตาแก่หนานหม่าน ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะมีวันนี้เช่นเดียวกัน ในขณะที่หนานหม่านเจวี๋ยกำลังจะพาคนตนฝ่าทะลวงผ่านสัตว์อสูรจำนวนมาก ผู้คนที่อยู่ในกลุ่มการต่อสู้ก็มองเห็นเงาร่างร่วมร้อยกว่าคน ที่ตรงออกมาจากเมืองหมั่นฉี เข้ามาหาพวกเขา
“ฮ่าๆ! ดูสภาพเจ้าสิ ยังดูแทบไม่ได้ ฮ่าฮ่า ลุกขึ้นมา กำลังเสริมกำลังมาแล้ว” ได้ยินประโยคนั้นหนานหม่านเจวี๋ย ไม่ได้หันกลับมา และรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นใครมาจากไหน ดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะโจมตีสัตว์อสูรต่อไป ด้วยสีหน้าตื่นเต้น
เขาตอบด้วยน้ำเสียงดัง
กลุ่มคนที่มาสนับสนุนพวกเขานั้น คือนักรบที่เฝ้าประตูเมืองทิศอื่น ๆ ปรากฏว่าเมื่อหนานหม่านเจวี๋ย และคนอื่น ๆ กำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่ที่ประตูทางทิศเหนือ เหล่ากองทัพสัตว์อสูรทั้งหมดในทิศทางอื่นหยุดโจมตี
และทั้งหมดนั้นเปลี่ยนทิศทางและมุ่งไปที่ประตูทิศเหนือ
การเปลี่ยนแปลงของกองทัพสัตว์อสูร กระตุ้นความตื่นตัวของฝ่ายมนุษย์ทันที เมื่อพวกเขารู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของประตูทิศเหนือ พวกเขาก็ทิ้งนักรบบางส่วนให้เฝ้าประตูเมืองและส่วนที่เหลือให้ออกตามไปช่วยรับมือที่ประตูทางทิศเหนือ
หลินเว่ยนั้นอยู่ในกลุ่มนี้ไปโดยปริยาย ข้างๆของเขาคือเถาจุนและหยางอี้นักรบขั้นสี่ และเบื้องหลังพวกเขาคือนักรบขั้นสามที่มีเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น พวกเขาทั้งหมดติดตามหลินเว่ยเพื่อโจมตีสัตว์อสูรอย่างต่อเนื่อง
แน่นอนว่ามีคนจำนวนน้อยกว่า 20 คน เพราะคนเหล่านี้ส่วนมากเป็นคนของหยางอี้ และคนอื่น ๆ และส่วนคนของหลินเว่ย นั้นถูกจัดให้ออกไปจากเมืองเพื่อรวบรวมแก่นคริสตัล แม้ว่าจะกลับมาไม่ถึง 1 ใน 3 แต่ก็มีเกือบ 100 คน เนื่องจากการดูแลเป็นพิเศษของหลินเว่ย และพวกเขาส่วนใหญ่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา และส่วนใหญ่ก็เข้าร่วมกองทหารรับจ้างในภายหลัง แต่หลังจากได้เห็นการต่อสู้ของหลินเว่ยก็ได้รับการยอมรับ สำหรับคนที่หยางอี้นำมานั้นพวกเขาไม่ได้โชคดีนัก
รวมทั้งเถาจุนมีนักรบขั้นสี่จำนวน 8 คน อยู่ในกลุ่มด้วย แม้ว่าพวกเขาจะเสียเปรียบในภาพรวม แต่ในแง่ของพลังการต่อสู้ระดับสูงนั้น เป็นฝ่ายมนุษย์ที่ได้เปรียบเล็กน้อย ยกเว้นสัตว์อสูรขั้นสี่ระดับเก้าอย่างพยัคฆ์สายฟ้า
ส่วนสัตว์อสูรขั้นสี่ทั้งหมดถูกสังหารโดยฝีมือของมนุษย์
เมื่อเห็นว่าพยัคฆ์สายฟ้ากำลังเสียเปรียบทั่วทั้งร่างได้รับบาดเจ็บ และใกล้จะต้านทานไม่ไหว แต่กลับไม่มีร่องรอยของความผ่อนคลายในใจของผู้คน แม้แต่หลินเว่ยก็รู้ว่าสัตว์อสูรขั้นสี่เหล่านี้ไม่ใช่ศัตรูตัวสุดท้ายของพวกเขา
เพราะตั้งแต่การออกอาละวาด พบว่ามีจ้าวอสูรลึกลับในตอนแรก แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้ร่องรอย
“โฮก!” มันถูกล้อมและสังหารโดยนักรบจำนวนสิบกว่าคน พวกเขาหลายคนมาถึงจุดสูงสุดของขั้นสี่ สัตว์อสูรพยัคฆ์สายฟ้า ถูกจับโดยหนานหม่านเจวี๋ย และแทงดาบของเขาเข้าไปในร่างกายของมัน ซึ่งทำให้หัวใจของมันแตกสลายและพรากลมหายใจสุดท้ายของชีวิตไป
การตายของพยัคฆ์สายฟ้า นั้นไม่ได้ส่งผลให้กองทัพสัตว์อสูร เหล่ากองทัพสัตว์อสูรทั้งสี่ทิศทางมารวมตัวกัน เช่นเดียวกับแมลงเม่าที่กำลังบินเข้ากองไฟ เพื่อเผาผลาญเรี่ยวแรงอย่างต่อเนื่อง เช่นกระแสน้ำและยังคงโจมตีโล่แสงของค่ายกลป้องกัน
ในที่สุดหลังจากความพยายามอย่างไม่หยุดยั้งของกองทัพสัตว์อสูร ไม่แน่ชัดว่าพลังงานหมดหรือความแรงในการโจมตีมหาศาลจากเหล่ากองทัพสัตว์อสูร โล่แสงด้านหลังทุกคนก็ค่อย ๆ แตกร้าว
Related
