บทที่ 41
ยักษ์ภูเขาล้ม
ความจริงแล้วนี่ไม่ใช่ความผิดของสัตว์อสูรยักษ์ภูเขาจริง ๆ เหตุผลที่ทำให้มันชะล่าใจ นั่นก็คือระเบิดลูกไฟนั้นมีขนาดเท่ากำปั้นของมนุษย์โตเต็มวัยเท่านั้น ในสายตาของมันราวกับแมลงวันและไร้ซึ่งพลังใด ๆ
แต่ในความเป็นจริง มันจะเป็นแบบที่สัตว์อสูรยักษ์ภูเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ หรือ? เนื่องจากระเบิดลูกไฟเป็นทักษะระดับกลางในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ดังนั้นความเสียหายของมันจึงทรงพลังมาก แม้ว่าจะเป็นวังวนแห่งความตายของสัตว์อสูรยักษ์ภูเขาก็ไม่อาจเทียบได้
อย่างไรก็ตามระเบิดลูกไฟขนาดเล็กนี้ควบแน่นพลังของกิ้งก่าเพลิง เกือบหนึ่งในสามของพลังทั้งหมดในร่าง แม้ว่ามันจะสามารถปลดปล่อยทักษะระดับกลางออกมาได้ แต่ระดับขั้นของมันเป็นเพียงสัตว์อสูรขั้นสามระดับเก้า
ภายใต้สภาวะพลังสูงสุด มันสามารถที่จะปล่อยระเบิดลูกไฟได้ทั้งสิ้นสามลูกเท่านั้น
ดังนั้นเมื่อระเบิดลูกไฟพุ่งตรงไปที่โคนขาของยักษ์ภูเขาก็เกิดเสียงดัง และทันใดนั้นสัตว์อสูรยักษ์ภูเขาก็คุกเข่าลงบนพื้น โดยใช้เท้าด้านหน้าทั้งสองข้างตีลงตำแหน่งที่บาดเจ็บ เนื่องจากระเบิดลูกไฟของกิ้งก่าเพลิง ไม่เพียงเพิ่มการระเบิดทันที แต่ยังคงไว้ซึ่งลักษณะของการเผาไหม้ร่างกายตลอดเวลา
เมื่อกิ้งก่าเพลิงเห็นดังนั้น จึงรีบพุ่งตรงไปที่ศัตรู ในพริบตากิ้งก่าเพลิงเข้ามาใกล้ทำให้ยักษ์ภูเขานั้นตกตะลึง และเหวี่ยงเท้าหน้าขึ้น ต้องการที่จะตบไปที่กิ้งก่าเพลิง
“หวืด!” จากนั้นกิ้งก่าเพลิงใช้หางฟาดไปที่อุ้งเท้าของอสูรยักษ์ภูเขาทันที หลังจากนั้นอสูรยักษ์ภูเขาก็ปลิวออกไป
แรงดันดันจากอสูรยักษ์ภูเขานั้นยังคงอยู่ แม้ว่ามันจะหมดสติแต่ก็ไม่ได้สิ้นใจในทันที หลังจากนั้นก็ค่อยๆสิ้นใจ หลังจากผ่านไปกว่าสิบนาที ด้วยพลังเผาไหม้ของทักษะระดับกลาง
สัตว์อสูรยักษ์ภูเขาเป็นสัตว์อสูรขั้นสี่ระดับแปด พลังการต่อสู้ของมันกำลังเข้าใกล้จุดสูงสุดของขั้นสี่ หลินเว่ยจึงไม่ยอมปล่อยมันไปเฉย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งร่างกายของมัน ซึ่งถูกเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์
ผลก็คือ หลินเว่ยเก็บศพของอสูรยักษ์ภูเขาภายใต้สายตาของทุกคน นอกจากนี้เขายังเอาวัสดุบางอย่างในร่างกายของสัตว์อสูรอีกด้วย
อสูรยักษ์ภูเขาได้รับการจัดการโดยกิ้งก่าเพลิง ดังนั้นสัตว์อสูรขั้นสี่ทางประตูฝั่งตะวันตกก็ถูกกำจัดลงแล้ว จากนั้นภารกิจของพวกเขาก็เสร็จสิ้น
ดังนั้นเถาจุนจึงจัดให้นายทหารและกำลังพลที่เหลือล่าถอย หากปราศจากพลังของกิ้งก่าเพลิงขั้นสาม เถาจุนต้องต่อสู้อย่างหนักแน่นอน
ในช่วงเวลาที่กิ้งก่าเพลิงช่วยโจมตีสัตว์อสูรตนที่เหลือ พบว่ามีผู้สูญหายไปหลายสิบคน แต่ไม่มีผู้คนที่ได้รับบาดเจ็บ แม้แต่เถาจุนเองซึ่งเป็นนักรบขั้นสี่ก็ยังหน้าซีดและขาสั่น อย่างไรก็ตามโครงกระดูกของหลินเว่ยทั้งหมด ยกเว้นโครงกระดูกสัตว์อสูรวานรได้ใช้พลังงานไปจนหมดสิ้นแล้ว
ในทางกลับกัน แม้ว่าฝ่ายมนุษย์จะได้รับบาดเจ็บเพิ่มขึ้น แต่จำนวนของสัตว์อสูรที่ถูกสังหารก็น้อยลงไป ดังนั้นในใจของผู้คน พวกเขาต้องการกลับไปโดยเร็วที่สุด ร่างกายไม่หลงเหลือพลังอีกต่อไป
แต่การถอยกลับนั้นไม่ราบรื่นนัก แม้จะมีกิ้งก่าเพลิงคอยช่วยเหลือ แต่สมาชิกทุกคนก็ได้รับบาดเจ็บ และพลังงานของพวกเขาใกล้หมดลง ดังนั้นงานในการฝ่าวงล้อมจึงเป็นหน้าที่ของหลินเว่ยและเถาจุน
หลังจากการหยุดพัก หยางอี้และจงชานได้สร้างเกราะป้องกันขึ้น แม้ว่าหยางอี้จะยังคงได้รับบาดเจ็บ แต่เม็ดยาที่เขากินเข้าไปช่วยฟื้นฟูและเพิ่มพลังให้บางส่วน ในช่วงเวลานี้ร่างกายของหยางอี้ได้รับการฟื้นฟูขึ้น
แต่ไม่ส่งผลต่อความแข็งแกร่งของผู้ใช้
โครงกระดูกของหลินเว่ยนั้นไม่มีพลังงานเหลืออยู่เลย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องต่อสู้ด้วยตนเอง โชคดีที่มีกิ้งก่าเพลิงและสัตว์อสูรวานร แม้ว่าพวกเขาจะถอยร่นได้อย่างช้า ๆ แต่พวกเขาก็ไม่กังวลเพราะมีหยางอี้ช่วยเหลือ
………….
ณ ค่ายชั่วคราวตระกูลหนานหม่าน
“ท่านเจ้าเมือง!”
หนานหม่านเหยียนฉวนมองดูสถานการณ์อยู่บนหอคอยประตูทิศตะวันออกและกำลังหอบหายใจ เขาเพิ่งฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ นายทหารวิ่งเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าหนานหม่าน เหยียนฉวน
“เหตุการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” หนานหม่านเหยียนฉวนได้ยินเสียงร้องจึงลืมตาขึ้น และมองไปที่ทหารผู้หนึ่ง เขาถามอย่างร้อนใจ
นายทหารนั้นไม่กล้าจะชักช้า เขาพูดตรง ๆ ว่า“ ท่านผู้นำเฉิน ที่ต่อสู้ปกป้องประตูเมืองทางตอนใต้เสียชีวิตลงในการต่อสู้ ส่วนผู้นำตู๋และผู้นำไป๋ได้รับบาดเจ็บสาหัส นักรบขั้นสามได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่โชคดีที่พวกเขาสามารถกวาดล้างสัตว์อสูรขั้นสี่ และทำให้สัตว์อสูรขั้นอื่น ๆ ตายลงไปมากมาย กองทัพในทางตอนเหนือของเมืองเหลือเพียงผู้นำตระกูลเกอและผู้นำจู้ พวกเขายังคงสู้กับสัตว์อสูรอยู่ คนอื่น ๆ ถูกสังหารและนักรบขั้นสามนั้นกำลังจะถูกกวาดล้าง ท่านเจ้าเมือง ทำอย่างไรดี! พวกเขาไม่สามารถอดทนปกป้องประตูเมืองได้อย่างแน่นอน
“เป็นไปได้อย่างไร เกอเหลาเค่อ คือ บุคคลที่มีความแข็งแกร่งสูงสุดในขั้นสี่ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีนักรบขั้นสี่อยู่ที่นั่น พวกเขาจะพ่ายแพ้ได้อย่างไร?” เมื่อได้ยินคำพูดของนายทหาร เขารู้สึกเสียใจที่สูญเสียนักรบไปหลายต่อหลายคน
แม้ว่าเขาจะเสียใจมาก แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตของการยอมรับได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาได้ยินคำพูดของนายทหารมากเท่าไร เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา เขาส่ายหัวและถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“อา! มันเป็นเพราะมีสัตว์อสูรบินขั้นสี่อยู่สองตัวทางตอนเหนือของเมือง ผู้แข็งแกร่งหลายคนถูกมันสังหารลงไป ตอนนี้ผู้นำเกอได้แต่ล่าถอยหลบอยู่ในค่ายกลการป้องกัน แต่ว่าพวกเขานั้นทนอยู่ได้ไม่นาน” เมื่อเห็นท่าทางของหนานหม่านเหยียนฉวน
นายทหารก็ถอนหายใจและตอบด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น
“สัตว์อสูรบินขั้นสี่ บัดซบ หรือว่าพวกมันต้องการบุกเข้าเมืองโดยใช้ ประตูทางทิศเหนือ! ประตูตะวันตกล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง?” เมื่อได้ยินคำถามของหนานหม่านเหยียนฉวน
เขาก็รับตอบทันที
“ตะวันตก? โอ๊ะ ประตูตะวันตก ท่านเจ้าเมืองไม่ต้องกังวล สัตว์อสูรขั้นสี่ทั้งสามถูกสังหารโดยท่านหยางอี้ ตอนนี้กำลังพาคนที่เหลือกลับมาที่ค่าย แต่การสูญเสียยังไม่แน่ชัด” นายทหารตะลึงไปชั่วขณะ
แล้วเขาก็พูดอย่างรีบร้อน
“โอ้! ตามที่คาดเอาไว้ แต่เดิมคิดว่า ประตูทางทิศตะวันตกเป็นทิศทางการโจมตีหลักของสัตว์อสูร แต่ไม่ได้คาดหวังว่า มันจะเป็นประตูทางทิศเหนือ ผู้อาวุโสโปรดรออยู่ที่นี่และเฝ้าประตูทิศตะวันออก
ข้าและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ จะไปที่ประตูทางทิศเหนือ เพื่อช่วยเหลือ” เมื่อได้ยินว่าประตูตะวันตกนั้นสามารถรักษาเอาไว้ได้ หนานหม่านเหยียนฉวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันทีและเดินทางไปที่ประตูทางทิศเหนือพร้อมกับนักรบหลายคน
………….
ค่ายกลประตูตะวันตกยังคงเปิดใช้งาน หลินเว่ยและคนอื่น ๆ รีบวิ่งกลับเข้าไป ทันทีที่พวกเขาเข้าสู่ค่ายกลการป้องกัน ทุกคนต่างก็ล้มตัวพักผ่อนอยู่บนพื้น ก่อนที่จะพูดอะไรต่างคนก็หยิบยารักษาออกมา
เมื่อหลินเว่ยและพรรคพวกในตอนแรกออกเดินทางจำนวน 300 คน แต่ตอนนี้เหลือเพียงไม่ถึง 200 คน พวกเขาทั้งหมดได้รับบาดเจ็บ บางคนนั้นเหนื่อยเกินไป แม้แต่หลินเว่ยก็ไม่สามารถฟื้นตัวได้ หากไม่ได้พักผ่อน
Related
