บทที่ 30
ประชุม
หลังจากชักกระตุกไปสองสามครั้ง แรดนอตัวเดียวก็หยุดหายใจ ภายใต้ดวงตาแห่งความตายยังคงมีน้ำตาไหลออกมาสองสาย ซึ่งอาจแสดงถึงความไม่เต็มใจหรือเสียใจของอีกฝ่าย
หลังจากยืนยันว่าแรดนอเดียวสิ้นชีวิต หลินเว่ยก็เดินขึ้นไปดูบาดแผลบนศพของแรดนอเดียว เนื่องจากการเสียเลือดมากเกินไป สีของมันจึงเปลี่ยนเป็นสีขาวและเลือดก็หยุดไหล ดูเหมือนว่าหลังจากการไล่ล่ามานาน หลินเว่ยนั้นไม่อยากจะสังหารมันด้วยตนเองเพียงแค่จ้องมองมันพร้อมกับโครงกระดูกทั้งสี่ตนอยู่เงียบ ๆ
จากนั้นหลินเว่ยนั้นมีความคิดที่อยากจะเปลี่ยนศพของแรดนอเดียวให้เป็นลูกน้องของเขา หลินเว่ยมีความต้องการสำหรับทักษะโล่ศิลาของแรดนอเดียว แต่เนื่องจากร่างกายที่ใหญ่โตของอีกฝ่าย จึงไม่สามารถใช้มันเก็บลงไปในกระเป๋ามิติได้
เขาจึงใช้ทักษะการคืนชีพนักรบโครงกระดูก หลังจากการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง หลินเว่ยสามารถเปลี่ยนมันเป็นสัตว์อสูรโครงกระดูกได้
เพราะด้วยวิธีนี้ ความปลอดภัยในอนาคตของเขา จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง ในบรรดาทักษะการป้องกันที่ต่ำของเขา ทักษะโล่ศิลานั้นแข็งแกร่งมาก หลังจากใช้โล่ศิลาไปแล้ว ไม่เพียงแค่แข็งแกร่งแต่ความเสียหายก็ยังได้รับการฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ข้อเสียคือมันสามารถรักษาหรือฟื้นฟูได้เฉพาะส่วน ไม่ใช่ทั้งหมด
จากนั้นหลินเว่ยสั่งให้โครงกระดูกทั้งสี่แยกย้ายกันไปและป้องกันโดยรอบตัวของหลินเว่ย และเริ่มใช้ทักษะการคืนชีพของนักรบโครงกระดูกกับร่างกายของแรดนอเดียว
แม้ว่าเป็นไปอย่างเชื่องช้า แต่การอัญเชิญก็รวดเร็วมาก หลังจากใช้ความแข็งแกร่งทางจิตไปไม่นาน โครงกระดูกขนาดใหญ่ก็ยืนอยู่ตรงหน้าหลินเว่ย เขามองดูสัตว์โครงกระดูกที่สูงกว่าตัวเองสองเท่า รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเว่ยนั้นไม่ยอมหุบลง เนื่องจากความพึงพอใจ
ด้วยสัตว์โครงกระดูกขั้นสามที่อยู่ข้างหลัง จะทำให้การป้องกันดีขึ้น แต่ยังทำหน้าที่เป็นภูเขาให้การเร่งความเร็ว ในการขับเคลื่อนไหวได้อย่างมาก
………..
เมืองหมั่นฉีทางตะวันออก ณ ห้องโถงของเจ้าเมือง
จวนของท่านเจ้าเมืองนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมที่เคยเงียบสงบ ภายในห้องนั่งเล่นในสวนหน้าจวนนั้นเกิดเสียงดังมากเป็นอย่างมาก เสียงเหล่านี้มาจากใครบางคนที่อยู่ในนั้นที่แออัดและมีจำนวนคนที่มากเกินไป พื้นที่กว้างขวางแต่เดิม ในตอนนี้มีคนพลุกพล่านเล็กน้อย โชคดีที่ผู้คุ้มกันคอยควบคุมความเรียบร้อยยืนอยู่ข้างนอก
“ท่านชายและท่านหญิงทั้งหลาย โปรดเงียบสักครู่ และฟังสิ่งที่ท่านหนานหม่านต้องการแจ้ง” มีเสียงดัง ๆ ภายในห้องโถง ชายชราอายุมากกว่า 50 ปี ที่มีความร้อนรนในใจลุกขึ้นยืนขึ้นทันทีและร้องออกมา
เสียงของชายชราดังจนกลบเสียงอื่นทันที คนที่กำลังพูดหรือวางแผนจะพูด หันมาสบตากับชายชรา จากนั้นบรรยากาศก็พลันเงียบกริบ
เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์สงบลงชั่วคราว ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ จึงลุกขึ้นและพูดว่า “เป็นเพราะผู้เฒ่าหยางพูด เอาล่ะ ข้าจะพูดถึงเรื่องนี้! เมื่อนานมาแล้ว เราได้รวบรวมสัตว์ร้ายมากมาย ในช่วงเวลาที่เคยเกิดเหตุการณ์สัตว์อสูรออกอาละวาดที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน
“การอาละวาดของสัตว์อสูร กำลังจะเกิดขึ้นอีกในไม่ช้า เราทุกคนต่างก็คิดเหมือนกันว่าท่านเจ้าเมืองหนานหม่าน ในฐานะผู้ปกครองดินแดนนี้ มีแผนจะต้านทานการอาละวาดของสัตว์อสูรอย่างไรบ้าง?
และท่านจะสามารถรับรองความปลอดภัยของเราได้หรือไม่?” เมื่อเจ้าเมืองหนานหม่านพูดยังไม่ทันจบ ชายวัยกลางคนที่ดูน่ารังเกียจก็ลุกขึ้นถาม แม้ว่าเขาจะมีหน้าตาที่อัปลักษณ์ แต่ดวงตาของเขาก็แสดงให้เห็นถึงความเฉลียวฉลาด
“ท่านผู้นำจงและพวกท่านที่นี่โปรดวางใจ แม้ว่าจะเกิดการอาละวาดของสัตว์อสูร และพวกเราชาวหนานหม่านที่ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเองก็เถอะ นับตั้งแต่ก่อตั้งเมืองหนานหม่านมาเป็นเวลากว่า 200 ปีแล้ว เรามีประสบการณ์ล้นเหลือในการต้านทานการออกอาละวาดของสัตว์อสูร และในครั้งนี้อาจนับได้ว่าเป็นครั้งที่สาม ดังนั้นเราจึงไม่ต้องตื่นตระหนกเกินไปนัก” หนานหม่าน เหยียนฉวนจงใจที่จะหลีกเลี่ยงการพูดที่เกินจำเป็น และตอบคำถามของชายอ้วนตรงหน้า แต่เมื่อเขาเห็นว่าทุกคนในที่นี้นั้นไม่ยินยอม
เขาจึงต้องอธิบาย แต่คำพูดของเขาก็ยังคลุมเครือ ไม่ใช่ว่าหนานหม่านเหยียนฉวน เขาไม่อยากทำให้มันชัดเจน แต่ความแข็งแกร่งของตระกูลของตนนั้นไม่ได้ดีเหมือนเมื่อก่อน เหตุผลที่เขาสามารถปกป้องดินแดนนี้ได้ ในสองครั้งที่ผ่านมาก็คือ ตระกูลของเขามีขุนศึกขั้นห้าและนักรบขั้นสี่อีกหลายสิบคน
ในตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงนักรบขั้นสี่ระดับเจ็ด เขาและบิดาเหลือกันเพียงแค่สองคน ด้วยความแข็งแกร่งดังกล่าว คาดว่าการต่อสู้กับการออกอาละวาดของสัตว์อสูรนั้นจะพ่ายแพ้ทันที หากว่าเป็นสัตว์อสูรที่มีระดับขั้นสี่ขึ้นไป
อย่างไรก็ตามมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะได้พบกับสัตว์อสูรขั้นห้า ในความเป็นจริง ก่อนที่ตระกูลของเขาจะมาที่นี่ มีการออกอาละวาดของสัตว์อสูรขั้นหก ซึ่งสังหารมนุษย์ไปเกือบสิ้นรวมถึงเจ้าเมืองต่าง ๆ
มิฉะนั้นเขาคงจะไม่สามารถครอบครองดินแดนทางใต้ได้มาจนถึงปัจจุบันนี้
แม้ว่าจะรู้ว่าไม่สามารถเอาชนะได้ แต่เขาจะต้องให้กำลังใจตนเองและให้กำลังใจชาวบ้าน ไม่อย่างนั้น หากเขาพูดตามตรง เมืองนี้จะต้องกลายเป็นเมืองร้างในทันที
“ท่านหนานหม่าน! ท่านสามารถบอกเราหน่อยได้หรือไม่ว่า….ผู้แข็งแกร่งในตระกูลท่านนั้น ได้พัฒนาความแข็งแกร่งในปัจจุบันมาจนถึงระดับใดแล้ว?” หยางอี้เป็นคนแรกที่เอ่ยถามหนานหม่านเหยียนฉวน เขานั้นเป็นผู้นำสหภาพแรงงานทหารรับจ้างในเมืองหมั่นฉี รู้สึกว่าหนานหม่านเหยียนฉวนนั้นเฉไฉ ดังนั้นเขาจึงถามหนานหม่านเหยียนฉวนโดยตรง
“นี่! ข้าเองนั้นก็มิอาจรู้ได้ว่าตอนนี้คนอื่น ๆ อยู่ในระดับใด ตอนที่ข้าสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดา เขาก็ฝึกอยู่อย่างสันโดษตลอดทั้งปี ข้าแทบจะไม่เคยได้พบหน้า อย่างไรก็ตาม ท่านมั่นใจได้ว่าบิดาอยู่ในช่วงปลายของนักรบที่ยิ่งใหญ่
เมื่อสิบกว่าปีก่อน หลังจากฝึกฝนมากว่าสิบปี เขาทะลวงด่านได้มากกว่าห้าระดับ “เมื่อเห็นหยางอี้ อ้าปากถาม หนานหม่านเหยียนฉวนไม่สามารถปฏิเสธและบอกความจริงได้ ดังนั้นเขาจึงต้องแก้ตัวว่า ตนเองนั้นไม่รู้
“นี่มัน! หลังจากได้ยินคำอธิบายของหนานหม่านเหยียนฉวน หยางอี้ก็คิดอย่างรอบคอบ เขารู้สึกว่าหนานหม่านเหยียนฉวน พูดอะไรที่สมเหตุสมผล จากนั้นเขาจึงพยักหน้าและนั่งลงไป
หลังจากจัดการกับชายร่างใหญ่ได้เรียบร้อย หนานหม่านเหยียนฉวนก็รู้สึกโล่งใจแล้วจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ท่านหญิงและท่านชาย ข้าอยากจะบอกว่า ข้าได้ส่งคนไปที่เมืองเฮยสุ่ย เพื่อขอความช่วยเหลือจากท่านเจ้าเมือง แต่คราวนี้ต้องใช้เวลาไปกลับและเสียเวลามากดังนั้นข้าอยากจะขอให้ทุกคนที่นี่ ช่วยส่งคนไปช่วยปกป้องเมือง ถ้าหากมีสัตว์อสูรขั้นสี่ปรากฏตัว
เมื่อได้ยินคำพูดของหนานหม่านเหยียนฉวน โดยไม่ต้องรอให้คนอื่นพูด ผู้นำจงชานก็พยักหน้าและพูดว่า “มันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล แต่เราอยากจะบอกไว้ก่อนว่า หากว่าเราพบสัตว์อสูรขั้นห้า เราจะไม่เข้าไปเสี่ยงเด็ดขาด เราจะพาคนของเรากลับมาทันที”
Related
