บทที่ 24 ความตกตะลึงของเฒ่ากู่
เมื่อเห็นฉากนี้ดวงตาของหญิงสาวก็แสดงความผิดหวัง เพราะเธอใส่กระดาษโน้ตเล็ก ๆ ไว้ในกระเป๋าเงิน ให้หลินเว่ยแต่เขากลับไม่ได้เปิดดู
หลังจากที่เขาออกจากสหภาพแรงงานทหารรับจ้าง หลินเว่ยก็มาที่ร้านค้ากู่หยุนจ๋ายอีกครั้ง แน่นอนว่าจุดประสงค์คือขายวัสดุของสัตว์อสูรในกระเป๋ามิติ
“ทำไม! เจ้าหายไปไหนมา! ข้าไม่ได้เจอเจ้ามานานหลายเดือนแล้ว คราวนี้มีอะไรมาให้ข้าบ้าง?” ทันทีที่หลินเว่ยและเถาจุนเข้ามาในร้าน เสียงเข้มและทรงพลังก็ดังเข้ามาในหูของพวกเขา
เมื่อได้ยินเสียงนั้นหลินเว่ยก็หันศีรษะไป และเห็นว่าชายชราสกุลกู่ เดินออกมาจากห้องโถงด้านหลัง เขาเพิ่งเห็นหลินเว่ยเดินเข้าประตูร้านเข้ามาจึงถามขึ้น
เมื่อเห็นชายชราคนนี้ หลินเว่ยก็รู้ว่าเขาช่างไม่ได้เรียนรู้อะไรจากครั้งที่แล้วเลย ถึงเขาจะพูดจาตัดรอนแต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยหยุดถามไถ่ เขาจึงหยิบกระเป๋าหนังสองใบออกจากกระเป๋ามิติ และวางไว้บนโต๊ะ เขากล่าวว่า “มีวัสดุจากสัตว์อสูรบางอย่างที่ต้องจัดการ”
เมื่อเห็นกระเป๋าทั้งสองใบ ชายชราก็แสดงท่าทางสงสัย และพูดด้วยความประหลาดใจว่า “กระเป๋ามิติ?” จากนั้นเขาก็ส่ายหัว และไม่ได้พูดอะไรกับหลินเว่ยอีก เพราะเขารู้ว่าหลินเว่ยจะไม่ตอบคำถามของเขา
หลังจากเอื้อมมือไปเปิดเชือก ชายชรามองเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง ด้วยสีหน้าประหลาดใจ จากนั้นเขาก็มองหัวจรดเท้าด้วยสายตาแปลก ๆ เพราะทั้งหมดที่เขาเห็นในกระเป๋าเป็นวัสดุแปรรูปของสัตว์อสูร และมีสัตว์อสูรหลายชนิด
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญอีกต่อไป หากมีเพียงสิ่งเหล่านี้ แน่นอนว่าเขาจะอารมณ์ดี
แน่นอนว่า เขาพบวัสดุของสัตว์อสูรขั้นสองจำนวนมากในกระเป๋ามิติทั้งสองใบ ครั้งสุดท้ายที่หลินเว่ยนำซากศพของสัตว์อสูรขั้นศูนย์มาให้เขาดู ไม่คาดคิดว่าคราวนี้มันจะน่าเหลือเชื่อ เขาสามารถฆ่าสัตว์อสูรขั้นสองได้แล้ว?
“เจ้าฆ่าสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดหรือ? ข้ารู้สึกว่าเจ้ามีความแข็งแกร่งของนักสู้ขั้นหนึ่งเท่านั้น เจ้าจะฆ่าสัตว์อสูรขั้นสองได้อย่างไร?” แม้ว่าเขาจะรู้ว่าหลินเว่ยจะไม่ตอบเขา แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานความอยากรู้อยากเห็นของตนเองได้
“ตกลงเอาหรือไม่?” หลินเว่ยไม่ได้ตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของชายชรา แต่ตัดบทและทำท่าทางจะคว้ากระเป๋ามิติคืนไป
“เอาสิ! เจ้าเด็กคนนี้! ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ เจ้าไม่เคยจะพูดอะไรสักอย่าง ช่วยตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของชายชราอย่างข้าหน่อยได้หรือไม่?” เมื่อเห็นหลินเว่ยขู่ตัวเองด้วยวิธีนี้ ชายชรากลอกตาและแสดงสีหน้าทำอะไรไม่ถูก
“นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของข้า ทั้งนี้ พวกเราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว ทำไมข้าต้องบอกล่ะ?” เมื่อเห็นการแสดงที่น่าระอาของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็เบะปากเล็กน้อย แล้วถามอีกฝ่าย
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ชายชราก็ยักไหล่และไม่พูดอะไรเพิ่มเติม เขาเริ่มหยิบวัสดุจากถุงหนังสัตว์ออกมา
“เด็กน้อย รวมทั้งหมด 241 เหรียญทองและ 53 เหรียญเงิน แต่ข้าจะเพิ่มอีกเล็กน้อย ทั้งหมด 242 เหรียญทอง เจ้าพอใจหรือไม่? ” หลังจากตรวจนับสินค้า ชายชราประเมินราคาให้หลินเว่ยและแสดงบันทึกรายละเอียด ชื่อ จำนวน และราคาของวัสดุต่าง ๆ
“อืม” หลินเว่ยพอใจมาก ที่สามารถขายวัสดุได้มากมาย ในความเป็นจริงถ้าเขาขายวัสดุ เขาจะมีรายได้มากกว่าที่ได้รับจากงานที่มาจากสหภาพแรงงานทหารรับจ้างเสียอีก แต่มันเป็นสิ่งที่ยอมรับได้
“ดี! เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ชายชรากู่ก็ยิ้มอย่างมีความสุขและพยักหน้า
“ดี!” เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็พยักหน้าเล็กน้อยและตอบรับ จากนั้นเขาก็คิดว่ามีอาวุธบางอย่างที่ได้รับมาจากการฆ่าหม่านสง ในกระเป๋ามิติของเขา เขาถามว่า “ข้ามีอาวุธบางอย่าง ต้องการบ้างหรือไม่?”
“โอ้! อะไรก็ได้ เจ้าเอาออกมาให้ข้าดูก่อน” ชายชรากู่กำลังง่วนกับการนับเงินให้กับหลินเว่ย เขาไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่หลินเว่ยพูดมากนักและเขาก็ตอบคำถามสบาย ๆ
“พลั่ก … !” ชายชราพึ่งจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงของหนักหล่นลงบนพื้น
“เอ่อ … “! ทำไมมันมากมายขนาดนี้? เจ้าของดั้งเดิมของอาวุธเหล่านี้ ไม่ได้ถูกเจ้าสังหารใช่หรือไม่? “เมื่อมองไปที่อาวุธบนพื้น ชายชราเดินไปตรวจสอบและพบว่ามีรอยถลอกอยู่บ้าง จึงถามขึ้นและเดาอยู่ในใจ
“อืม! ใช่ ข้าได้มาจากการสังหารหรือท่านจะไม่ซื้อ?” สำหรับคำถามของชายชรา หลินเว่ยไม่ได้ตั้งใจที่จะปฏิเสธและพยักหน้ายอมรับมัน
“เอาสิ! ทำไม…จะไม่! ข้าไม่ใช่คนโง่ ทำไมจะไม่ทำมาหากินล่ะ” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ชายชรารีบบอก เขากลัวว่าหลินเว่ยจะเอาอาวุธคืนไป
“โอ้ จากการประเมินมูลค่าของเครื่องใช้ทั้งหมด ไม่ได้มีหลากหลายชนิด จึงไม่ต้องเสียเวลา
“เด็กน้อย มีทั้งหมด 37 ชิ้น ซึ่งทั้งหมดเป็นอาวุธ มี 29 ชิ้นที่อยู่ในระดับต่ำ แม้ว่าราคาของแต่ละชิ้นจะผันผวน แต่ข้าก็ไม่ได้ให้ราคาต่างกันมากนัก ข้าให้ 9 เหรียญทองทั้งหมด 29 ชิ้น 5 ชิ้น สำหรับสินค้าระดับกลาง 36 เหรียญทอง
สำหรับสินค้าชั้นยอด 3 ชิ้น ข้าจะให้เจ้าทั้งหมด 470 เหรียญทอง สำหรับดาบสองเล่มนี้ และ 550 เหรียญทองสำหรับขวานเล่มนี้ เจ้าคิดอย่างไรกับราคานี้ ?
บวกกับรายการก่อนหน้า ซึ่งเป็น 2073 หลังจากบันทึกราคาสินค้า และจำนวนเสร็จ ก็ส่งมอบให้หลินเว่ยดูอีกครั้ง
“ได้!” หลังจากรับรายการมาตรวจดู หลินเว่ยก็เหลือบมองไปที่มันอย่างรวดเร็วและพยักหน้า
“ดี! ข้าจะนับเงินให้เจ้า” ชายชรากู่พยักหน้าและหัวเราะ กลับไปโต๊ะเพื่อนับเงินให้หลินเว่ย
…………
ภายในเมืองหมั่นฉีนั้นมีขนาดพอเหมาะ สามในสี่ทิศถูกยึดครองโดยกลุ่มทหารรับจ้างสามกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มทหารรับจ้างโลกันตร์ทางทิศตะวันตก กลุ่มทหารรับจ้างปฐพีทางตอนใต้ และกลุ่มทหารรับจ้างเฮยสุ่ยทางตอนเหนือ ส่วนที่เหลือเป็น
กลุ่มทหารรับจ้างของเจ้าเมืองตระกูลหนานหม่าน อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครครองตำแหน่งตอนกลาง เนื่องจากเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของเมือง ที่เต็มไปด้วยร้านค้า และการพบปะของทหารรับจ้างหน่วยต่าง ๆ
มีผู้คุมสองคน ยืนอยู่ที่ประตูของกองทหารรับจ้างโลกันตร์ จุดแข็งของพวกเขาคือการต่อสู้ เหนือประตูมีแผ่นโลหะที่มีตัวอักษรขนาดใหญ่สองตัวเขียนชื่อตระหง่าน มองเห็นได้อย่างชัดเจน
หลังจากที่หลินเว่ยออกมาจากร้านกู่หยุนจ๋าย หลินเว่ยไม่ได้ตรงไปที่ค่าย แต่เขากลับบ้านและพักผ่อน จนกระทั่งทุกคนรวมทั้งเถาจุนร่างกายฟื้นตัว เขาจึงติดตามเถาจุนไปที่ค่ายทหารรับจ้างโลกันตร์
เมื่อผู้คุ้มกันทั้งสองเห็นเถาจุนเดินเข้ามา พวกเขาก็รีบยืนตรงและเรียกด้วยความเคารพ: ” รองผู้บัญชาการสาม!”
“ดี!” หลังจากได้ยินคำพูดของผู้คุมทั้งสองคน เถาจุนพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็เดินตรงเข้าประตูไป หลินเว่ย และคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังเขา เดินตามเข้าไปในประตูอย่างใกล้ชิด
Related
