บทที่ 2 อัปยศอดสู
“โอ้!” เมื่อได้ยินคำสองคำที่ออกมาจากปากของอังเค่อ เสี่ยวหวังก็ตื่นกลัวและสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่กระท่อนกระแท่นว่า: “หม่านสง? หนึ่งในสามของทหารรับจ้าง หัวหน้าทหารรับจ้างโลกันตร์”
“เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ ? มีหม่านสงคนที่สองในเมืองหมั่นฉีหรือ?” อังเค่อพูดพลางเม้มริมฝีปาก
เมื่อได้ยินคำพูดของอังเค่อ เสี่ยวหวังก็รู้ว่าชายร่างอ้วนผู้เย่อหยิ่งตรงหน้าเขาต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับหม่านสงแน่นอน ดังนั้นเขาจึงถามต่อไปว่า “ชายคนนี้กับหม่านสงนั้น…. มีความสัมพันธ์กันอย่างไร คงไม่ใช่ลูกของเขากระมัง?
“ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ! เจ้าเดาถูกแล้ว เขาเป็นลูกชายคนเดียวของหม่านสงชื่อว่าหม่านหนิว! ไม่เห็นหรือว่า เขาเป็นนักสู้ขั้นหนึ่งระดับหก เท่านั้นยังไม่พอเขายังได้รับการเลื่อนขั้นด้วยการปรุงยา แต่ในเมืองหมั่นฉียกเว้นพวกทหารรับจ้างทั้งสองคนนั้นไม่มีใครกล้ายั่วยุเขา
เนื่องจากชื่อเสียงของบิดาของหม่านหนิว แม้ว่าเขาจะทำเรื่องเลวร้ายมากมายแค่ไหนก็ตาม “เมื่อได้ยินคำพูดของอังเค่อ เสี่ยวหวังก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“เจ้าคิดว่าอย่างไร อย่ายุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง เสี่ยวหวังเอ่ยเตือนอังเค่อกล่าวอย่างรีบร้อน
เมื่อได้ยินคำเตือนของเสี่ยวหวัง อังเค่อก็เหลือบมองไปรอบ ๆ และพบว่าที่ที่เขายืนอยู่นั้นอยู่ใกล้กันมาก ๆ กับพวกของหม่านหนิว ในขณะที่เสี่ยวหวังกำลังขอบคุณสำหรับการเตือนของอังเค่อ พวกเขาก็รีบออกจากวงสนทนาอย่างรวดเร็ว
ในดินแดนกังหลัน ศิลปะการต่อสู้ถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท: หยูหลิงฉีและหยวนอู่ฉี ทั้งสองแบบนั้นมุ่งเน้นไปที่การสะสมพลังจิตวิญญาณ ในขณะที่มีบางคนที่ฝึกฝนทั้งสองอย่างพร้อม ๆ กัน
ผู้คนส่วนใหญ่ในดินแดนกังหลันนั้นไม่ว่าใครก็สามารถฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ อย่างไรก็ตามบางคนนั้นมีคุณสมบัติต่ำเกินไป จึงไม่สามารถฝึกฝนหรือเดินตามเส้นทางของนักสู้ได้
ในตอนแรกที่พวกเขาฝึกฝนจะถูกจัดระดับพลังของการต่อสู้ เมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่ระดับที่ลึกขึ้นไปของศิลปะการต่อสู้ พวกเขาจะถูกเรียกว่านักสู้ตัวจริง
ระดับของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นแบ่งออกเป็น: ผู้ฝึกหัดขั้นแรกเริ่ม, นักสู้ขั้นที่หนึ่ง, นักรบขั้นที่สอง, นักรบขั้นที่สาม, นักรบขั้นที่สี่, ขุนศึกขั้นที่ห้า, ขุนพลขั้นที่หก, ราชาขั้นที่เจ็ด, จักรพรรดิขั้นที่แปด, มหาจักรพรรดิขั้นที่เก้า, อรหันต์ขั้นที่สิบ และเทพสงครามในตำนานขั้นที่สิบเอ็ด
เนื่องจากมันยากเกินไปที่จะเลื่อนระดับของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ จึงมีชื่อเรียกในแต่ละระดับที่ไม่ซ้ำกัน แบ่งออกเป็นเก้าระดับโดยในแต่ละขั้นจะแบ่งเป็นระดับพลังหนึ่งถึงเก้า
การฝึกศิลปะการต่อสู้แบบหยูหลิงฉีนั้นเหมาะสำหรับกลุ่มคนที่มีความสามารถโดดเด่นซึ่งหาตัวจับได้ยาก การรวมกันของพลังหยวนโดยกำเนิดและพลังวิญญาณนั้นสามารถผลิตพลังงานรูปแบบใหม่ คือพลังงานจิตวิญญาณ
ปรมาจารย์จิตวิญญาณคือกลุ่มคนที่ฝึกฝนพลังทางจิตวิญญาณ พวกเขาใช้พลังทางวิญญาณเป็นแนวทางในการขับเคลื่อนพลังงานธาตุระหว่างสวรรค์และโลก เปิดการโจมตีในแบบต่าง ๆ
และแม้แต่เรียกสิ่งมีชีวิตทุกชนิดเพื่อใช้ในการต่อสู้จากช่องว่างของกาลเวลาเพื่อทำการต่อสู้กัน ดังนั้นการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ในแบบของหยูหลิงฉีนั้นค่อนข้างจะแข็งแกร่งมาก
“ฮึ！ไอ้ขอทานหน้าเหม็น แกน่าจะเบื่อชีวิต! กล้าที่จะขวางทางนายน้อยของข้า เจอกันครั้งหน้าข้าจะทำให้เขาคลานเหมือนสุนัข “เมื่อเห็นว่ามีผู้คนมุงดูแน่นขนัด หม่านหนิวก็ไม่ได้ทำอะไรกับหลินเว่ยอีกต่อไป
นอกจากการจ้องมองสภาพของหลินเว่ยแล้วเขารู้สึกพอใจ หากว่าหลินเว่ยตายลงไป มันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ ดังนั้นเขาจึงด่าทอหลินเว่ยอีกสองสามคำและหันหลังกลับ แล้วเดินจากไปพร้อมกับคนของเขา
หม่านหนิวนั้นไม่ได้สังเกตเห็นว่าหินสีดำที่ฝังอยู่บนเข็มขัดรอบเอวของเขานั้นหายไป และหินก้อนนั้นอยู่ในมือของหลินเว่ย
สำหรับหลินเว่ยที่นอนคุดคู้อยู่ มีบางคนที่มองเขาด้วยสายตาที่ปนสมเพช แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยดูอาการบาดเจ็บของเขา แม้ว่าทุกคนจะเดินผ่านเขาไปแต่เขาก็จงใจหลบเลี่ยง เนื่องจากเกรงว่าจะเดือดร้อนหากไปยุ่งกับหลินเว่ย
หลังจากนอนคุดคู้แน่นิ่งอยู่พักหนึ่ง หลินเว่ยก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย จากนั้นหลินเว่ยก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้นและพยายามคลำหาทิศทางเพื่อเดินกลับบ้านของตนเอง
เดิมทีเขาใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีเพื่อเดินกลับบ้านของเขา แต่ในครั้งนี้เขาใช้เวลาสองชั่วโมงเพื่อเดินทางกลับไปยังบ้านของตนเอง เขาเดินโซเซและสติที่ค่อยเลือนรางของตนเอง ในที่สุดก็กลับถึงบ้านหลังจากที่เขาปิดประตูลง
จิตใจของเขาก็ผ่อนคลายลงทันที ทันใดนั้นสติของหลินเว่ยก็มืดลงและไม่รู้สึกตัว
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนก็ค่อย ๆ ลืมเลือนสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ แม้ว่าจะมีการพูดถึง ท้ายที่สุดแล้วในสายตาของพวกเขา หลินเว่ยนั้นเป็นเพียงขอทานธรรมดา ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายที่เป็นคนที่ไม่มีใครกล้ายั่วยุ เรื่องนี้จึงแทบไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง
อันที่จริงชนชั้นที่เป็นขอทานนั้นสูงกว่าทาสเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เมื่อดวงตะวันโผล่ขึ้นพ้นท้องฟ้าอย่างช้า ๆ ในวันรุ่งขึ้น หลินเว่ยก็ได้สติขึ้นมากลางลานบ้านของตนเอง
“ฮะ?” ดวงตาของหลินเว่ยมีการเคลื่อนไหว คล้ายกำลังจะลืมตาในไม่ช้า ภายในลานรกร้างภายใต้แสงแดดสีแดงที่ร้อนแรง มีเสียงครวญครางจากปากของของเขาที่นอนอยู่บนพื้น จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ถูขมับและขบคิดอะไรบางอย่าง
“ข้าตายไปแล้วหรือ? ไม่…ข้ายังมีชีวิตอยู่และตอนนี้กำลังอยู่บ้านของตัวเอง” หลินเว่ยที่ยังคงงุนงง เขารู้สึกว่าเขาถืออะไรอยู่สักอย่างในมือซ้ายของเขา จู่ ๆ เขาก็แปลกใจ เขารีบเอื้อมมือออกไปและจับจ้องไป ที่มือซ้ายและพบว่ามันเป็นหินสีดำ
หลังจากนั้นความทรงจำที่หายไปชั่ววูบก็แวบขึ้นมา
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ก่อนที่เขาจะได้หินสีดำมาไว้ในมือ หลินเว่ยก็รู้สึกหดหู่ใจและพูดว่า “บัดซบ! โชคร้ายจริง ๆ ต้องโทษที่ข้านั้นไร้เดียงสาเกินไป ถ้าข้าไม่ไปยุ่งกับคนพวกนั้นข้าก็ไม่ต้องเจ็บตัว เกือบตายไปแล้ว เป็นเพราะความใจดีของตนเอง ที่ต้องทำให้รับกรรมแบบนี้! “
ปรากฏว่าในตอนนั้นหลินเว่ยมองเห็นหินสีดำ ตกลงมาจากเข็มขัดจากเอวของหม่านหนิว เขาจึงหยิบมันขึ้นมา และเห็นเสื้อผ้าหรูหราของอีกฝ่าย สำหรับหินที่เป็นอัญมณีที่มีค่า หลินเว่ย ต้องการส่งมอบหินให้หม่านหนิวคืนไปความหวังดีและคาดหวังว่าตนเองอาจจะได้เหรียญทองแดงเป็นรางวัล เมื่อหม่านหนิวมองเห็นหลินเว่ยขวางทางเขา จึงไม่รอให้หลินเว่ยทันได้เอ่ยอะไร หม่านหนิวถีบหลินเว่ยทันทีและสุดท้ายหลินเว่ยก็นอนหมดสติอยู่ที่ลานบ้านของตนเอง นอนรับแสงแดดร้อนแรงอยู่ในขณะนี้
หลังจากถอนหายใจสักพัก หลินเว่ยก็ลุกขึ้นอย่างโซเซ และเดินกลับเข้าไปในห้องช้า ๆ เขาหยิบหินที่ตนเองได้มาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นหยิบขนมปังใส่ปากแล้วกัดลงไป จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วและพยายามเคี้ยวมันอย่างหนัก
ขนมปังข้าวไรย์เป็นอาหารราคาถูกมาก ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ ไม่ต้องพูดถึงรสชาติ เพียงหนึ่งเหรียญทองแดง ก็สามารถหาซื้อได้ห้าชิ้น และแม้แต่คนธรรมดาๆ ก็ไม่มีใครจะชายตามองขนมปังชนิดนี้ ยกเว้นในยามที่ชีวิตยากจนข้นแค้น
มันมักจะเป็นอาหารสำหรับทาส อย่างไรก็ตามขนมปังข้าวไรย์ครึ่งชิ้นของหลินเว่ยนั้นถูกเก็บไว้เป็นเวลาหลายวันและมันแข็งมาก ราวกับกำลังเคี้ยวหินอยู่ในปาก แต่สำหรับหลินเว่ยแล้ว เมื่อเทียบกับเปลือกไม้และรากไม้ และแมลง ขนมปังชิ้นนี้…คืออาหารที่ดีมาก ๆ
Related
