ตอนที่ 548 ลู่หยวนปะทะซ่งชิง
ตอนที่ 548 ลู่หยวนปะทะซ่งชิง
ซ่งชิงเผยสีหน้าจริงจัง “ลู่หยวน หากเจ้ายังสู้กับข้าต่อทั้งอย่างนี้ เจ้ากับข้าจะต้องตกอยู่ใต้การควบคุมของวิถีสวรรค์อย่างแน่นอน! แทนที่เจ้ากับข้าจะมาสู้กันเอง สู้หาทางจัดการผู้ที่ชักใยพวกเราเสียยังดีกว่า!”
“หากเจ้าเต็มใจที่จะปล่อยวางจากการต่อสู้นี้ เจ้ากับข้าอาจจะร่วมมือกันได้!”
ซ่งชิงเอ่ยคำอย่างถือมั่นราวกับกำลังวางแผนอนาคตของลู่หยวนและตัวเขาเองเอาไว้!
“ปล่อยวางหรือ? เหอะ…”
ลู่หยวนยิ้มหยัน “ก็ได้ แต่เจ้าต้องส่งแหวนเก็บของมาก่อน”
ซ่งชิงมีสีหน้าตกตะลึง “ข้าสามารถมอบแหวนเก็บของวงนี้ให้ได้ แต่คงไม่ใช่ทั้งหมด สถานการณ์โดยรวมได้เกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว ข้าต้องสำรองกำลังเอาไว้ หากเจ้าต้องการ ข้าก็เต็มใจที่จะแบ่งให้ส่วนหนึ่ง!”
ลู่หยวนยกง้าวขึ้นชี้มาทางซ่งชิงในพริบตา “เจ้ามัวพูดพล่ามอะไรอยู่? ข้าบอกว่าต้องการแหวนเก็บของ! เจ้าจะให้แต่โดยดีหรือต้องให้ข้าแย่งมันมา!”
“ลู่หยวน เจ้าจะทำตัวไร้เหตุผลไปถึงไหน? รู้หรือไม่ว่าสถานการณ์โดยรวมตอนนี้ข้องเกี่ยวกับทุกสรรพสิ่ง? ถึงตอนนั้นเจ้ากับข้าจะถูกควบคุมจนมีเพียงผู้เดียวที่สามารถคว้าชัยและกลายเป็นราชาของโลกใบนี้ได้ แต่ทุกชีวิตจะถูกทำลายไปด้วย!”
ทุกคำพูดของซ่งชิงเต็มไปด้วยโทสะ ถึงอย่างไรเขาก็เพิ่งลงทุนลงแรงไปกับการสำรวจเช่นกัน
แต่เพราะหมัดของลู่หยวนทรงพลังเกินไป ทำให้โลกทั้งใบแยกออกจากฟ้าดิน!
ซ่งชิงยังมีโอกาสที่จะค้นหา “จุดเชื่อมต่อ” ที่ถูกสะบั้นออก!
หลังจากนั้น ทุกสิ่งที่เกิดกับซ่งชิงในช่วงเวลานี้ก็จะเริ่มปรากฏ!
ประกอบกับข้อมูลทั้งหลายที่ได้มาก่อนหน้านี้ ทำให้ความคิดอันยิ่งใหญ่ค่อยปรากฏขึ้น!
วิถีสวรรค์นี้กำลังสร้างสถานการณ์ครั้งใหญ่จริง!
ซึ่งเขา ซ่งชิง เป็นตัวละครสำคัญในสถานการณ์ครั้งใหญ่นี้
ซ่งชิงย่อมไม่ปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นหนึ่งในตัวหมากของวิถีสวรรค์ แต่พละกำลังของเขาเพียงผู้เดียวไม่สามารถขัดขืนได้!
แต่เนื่องจากผู้ที่ขับเคลื่อนสถานการณ์ทั้งหมดมีเพียงสองคนเท่านั้น ซ่งชิงกับลู่หยวนจึงกลายเป็นจุดสนใจท่ามกลางสถานการณ์ทั้งหลาย!
หากทั้งสองร่วมแรงกัน ย่อมไม่มีสิ่งใดที่ไม่สามารถเอาชนะได้!
ซ่งชิงย่อมคาดเดาบางอย่างเอาไว้ในใจอยู่แล้ว หากลู่หยวนเต็มใจที่จะร่วมมือ อนาคตสดใสย่อมรอคอยเขาอยู่
หากนำทุกสิ่งที่ทั้งสองมีในตอนนี้มารวมกัน พวกเขาอาจสามารถพลิกฟ้าดินได้!
หากรวมเข้าด้วยกันก็อาจสามารถตรงไปที่แดนเซียนได้!
“ทุกชีวิตจะถูกทำลายหรือ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?”
ลู่หยวนเผยสีหน้าเหยียดหยันขณะเอ่ยคำอย่างเนิบช้า ราวกับความเป็นความตายของสรรพสิ่งใต้หล้าไม่มีความข้องเกี่ยวกับตนเอง!
ซ่งชิงคาดไว้อยู่แล้วว่าลู่หยวนจะมาไม้นี้ หาไม่แล้ว อีกฝ่ายคงไม่ถูกวางตำแหน่งในฐานะจอมวายร้าย!
“ลู่หยวน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่สนใจเรื่องนี้ แต่เจ้าต้องยอมรับว่ายังมีผู้คนที่เจ้าห่วงใยอยู่บนโลกนี้! ทั้งพ่อแม่ของเจ้า ทั้งญาติสนิทมิตรสหายหรือแม้กระทั่ง… กู้ชิงหรัน!”
ซ่งชิงยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของลู่หยวน แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าแปรเปลี่ยนเพราะสิ่งที่ตนเองเพิ่งพูดออกไป
ดูท่าว่าสิ่งที่ซ่งชิงเพิ่งพูดออกไปจะไม่สะกิดใจลู่หยวนแม้แต่น้อย
เขารู้สึกสงสัยเล็กน้อย มันไม่น่าจะเป็นไปได้
แม้ลู่หยวนค่อนข้างบ้าอำนาจประหนึ่งราชาปิศาจ แต่เขาได้ยินมาว่าพ่อแม่อีกฝ่ายให้การปกป้องค่อนข้างมาก
ตอนอยู่ในแดนมัชฌิม พ่อแม่ของอีกฝ่ายก็ก้าวออกมาเพื่อให้การปกป้องทันที!
ซ่งชิงไม่เชื่อว่าลู่หยวนจะไม่คิดช่วยเหลือพ่อแม่ผู้เคยให้การปกป้องตนเองมาก่อน
ต่อให้ลู่หยวนไม่มีความตั้งใจที่จะทำเหล่านี้ แต่ถ้าเป็นกู้ชิงหรันเล่า?
แม้ระหว่างกู้ชิงหรันกับลู่หยวนจะไม่มีความรู้สึกเกินเลยต่อกัน แต่ความรู้ใจของทั้งคู่ก็ต้องมีบ้างไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่งสิ!
ซ่งชิงไม่เชื่อว่าความเข้าใจระหว่างทั้งสองจะไร้ซึ่งความรู้สึก!
จะต้องมีคนในโลกนี้ที่ลู่หยวนห่วงใยเป็นแน่!
ซ่งชิงไม่เชื่อว่าลู่หยวนจะไม่มีจุดอ่อน!
หลังจากซ่งชิงเข้ามาที่โลกใบนี้ก็มีผู้คนบางส่วนที่กลายเป็นจุดอ่อนของเขา ต่อให้ลู่หยวนเป็นวายร้ายแต่ก็ยังมีความรู้สึก หาใช่เครื่องจักรไม่!
“ลู่หยวน ข้าไม่มีความอดทนที่จะโน้มน้าวเจ้าตลอดไปหรอกนะ สถานการณ์โดยรวมใหญ่โตขึ้นแล้ว หากเจ้าเต็มใจร่วมมือกับข้า ข้าก็เต็มใจที่จะต่อสู้ร่วมกับเจ้าเช่นกัน! แต่ถ้ายังทำตัวแบบนี้ ข้าคงทำได้เพียงสังหารเจ้า แล้วเจ้าจะกลายเป็นหนึ่งในรากฐานของข้าในอนาคต!”
“ซ่งชิง เลิกเสแสร้งได้แล้ว”
ลู่หยวนแค่นหัวเราะ “สถานการณ์โดยรวมอะไรกัน วิถีสวรรค์อะไรกัน เจ้าเนี่ยนะมีความรู้สึกต่อสรรพสิ่งทั้งหลาย? ระหว่างเจ้ากับข้าแตกต่างกันตรงไหน? เจ้ากับข้าต่างก็ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น!”
“ในเมื่อทำเพื่อตัวเองก็เลิกแสร้งทำมาเป็นพูดเกี่ยวกับวิถีสวรรค์และสรรพสิ่งทั้งหลายได้แล้ว!”
“สิ่งที่ข้ารังเกียจมากที่สุดก็คือเจ้าทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเอง ถึงอย่างนั้นเจ้ายังมีหน้ามาบอกว่าทำทั้งหมดนี้เพื่อสิ่งมีชีวิตในใต้หล้า”
ซ่งชิงมีสีหน้าเย็นชา “ลู่หยวน ข้าต่างจากเจ้า! แม้สิ่งมีชีวิตทั้งหลายจะไม่อยู่ในสายตาข้าตั้งแต่แรก แต่ข้าก็ไม่ยอมให้ตัวเองกลายเป็นหุ่นเชิดของผู้อื่นและข้าจะไม่ยอมให้คนที่ห่วงใยต้องตกอยู่ในแผนการเหล่านั้น! ข้าไม่อยากให้สรรพสิ่งทั้งหลายกลายเป็นเรื่องตลกสำหรับคนไม่กี่ชีวิตเท่านั้น!”
“ลู่หยวน หากฟ้ากำลังจะถล่ม! ข้าก็ยินดีที่จะเป็นคนกอบกู้มัน! เจ้าเข้าใจหรือไม่โลกจะพัฒนาไปอย่างไร? การต่อสู้ระหว่างเจ้ากับข้าถูกควบคุมโดยผู้อื่น ลู่หยวน เจ้าอยากถูกผู้อื่นควบคุมอย่างนั้นหรือ?!”
ลู่หยวนยิ้มหยัน “เหอะ ถ้าไม่ใช่เพราะมันข้องเกี่ยวชีวิตหรือผลประโยชน์ มีหรือที่เจ้าจะเหลียวแลสรรพสิ่งทั้งหลาย?”
“ซ่งชิงหนอซ่งชิง ไม่ว่าจะพันโลกหรือหมื่นอาณาจักร หากฟ้าถล่มแล้วอย่างไร?! หากดินทลายแล้วอย่างไร?!”
“ข้ารู้แค่ว่าหากใครมาขวางทาง มันต้องตาย! ข้าจะฆ่าจนกว่าฟ้าจะเลิกถล่ม ดินจะเลิกทลาย!”
“หากเจ้ามาขวางทางข้าตอนนี้ ข้าก็จะฆ่าเจ้า!”
เพียงพริบตา อำนาจของลู่หยวนก็ระเบิดออกมาขณะกำราบซ่งชิงในหนึ่งอึดใจ!
“ตู้ม!”
ปฐพีเกิดรอยยุบชั่วขณะ แล้วลู่หยวนก็ทะยานออกไป!
ขณะหมาป่าคลั่งเข้าโจมตี ซ่งชิงก็สูดลมหายใจ เขาไม่อาจโน้มน้าวลู่หยวนผู้นี้ได้อีกแล้ว
ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็ต้องสังหารลู่หยวนเพื่อเพิ่มค่าโชคชะตา แบบนั้นอาจจะพอช่วยอะไรได้บ้าง!
ถึงตอนนั้น เขาจะดึงพลังทั้งหมดของลู่หยวนที่ขัดเกลาแล้วมาอยู่ในกำมือ เมื่อนั้นพละกำลังของตนเองก็จะเพิ่มขึ้นอย่างแท้จริง!
ด้วยวิธีนี้ เขาย่อมมีพลังมากพอที่จะท้าทายวิถีสวรรค์!
ซ่งชิงหยุดวิ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขากลายเป็นสีขาวในพริบตา แล้วจิตสังหารก็ปะทุออกจากร่าง!
“ลู่หยวน วันนี้เจ้ากับข้ามาตัดสินกันให้รู้ดำรู้แดงไปเลย!”
กลิ่นอายทั่วร่างของซ่งชิงแผ่ขยายออกไปอย่างเต็มที่ขณะบดขยี้อำนาจของลู่หยวน!
เมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากันก็ไม่มีใครสามารถโค่นล้มอีกฝ่ายได้!
ทั้งสองโจมตีอย่างดุเดือดขณะตัดผ่านห้วงอากาศก่อนจะเกิดแรงระเบิดในพริบตา!
“ตู้ม!”
ห้วงอากาศพังทลาย แล้วหลุมดำก็ปรากฏขึ้นเพื่อเติมเต็มพื้นที่ว่างโดยรอบ ทว่าด้วยพลังของลู่หยวนกับซ่งชิง ส่งผลให้มันถูกกำราบเอาไว้!
[แจ้งเตือนจากระบบ: หากท่านฝืนสังหารบุตรแห่งโชคชะตาซ่งชิง ท่านจะถูกวิถีสวรรค์กำราบ! ขอให้ท่านระวังให้มาก!
[แจ้งเตือนจากระบบ: หากท่านฝืนสังหารวายร้ายลู่หยวน ท่านจะถูกวิถีสวรรค์กำราบ! ขอให้ท่านระวังให้มาก!
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกันบริเวณส่วนลึกในใจของลู่หยวนกับซ่งชิง!
