หวังเย่ายังทําการสร้างค่ายกลต่อ สําหรับเสี่ยหยู่แล้วเขาไม่ได้หัน
ไปสนใจแม้แต่น้อย เพราะมันไม่จําเป็น และเขาเองก็มั่
นใจในตัวเสี่ยวซ
วีมากด้วย
ในฐานะสัตว์อสูรระดับศักดิ์
สิทธิ
์
รวมถึงการดูดซับกรงเล็บจากอสูร
มิติเข้าไปแล้ว บอกได้ว่าในระดับเดียวกันนั้
นเธอถือว่าไร้เทียมทาน
อย่างมาก
ยิ่
งกว่านั
้
นแม้ว่าจะไม่มีเสี่ยวซวีคอยช่วย แต่เสี่ยหยู่ก็ไม่อาจจะทํา
อันตรายหวังเย่าได้อยู่ดี
ถึงหวังเย่าจะทําการสร้างค่ายกลอยู่ แต่สมาธิของเขาก็ยังจับจ้อง
ไปที่เสี่ยหยู่อยู่เสมอ
การโจมตีของเสี่ยหยู่ถือว่าโง่เง่าอย่างมาก
เสี่ยวซวียืนอยู่ด้านหลังหวังเย่า ที่มือของเธอมีพลังมิติแผ่ออกมา
พร้อมใบมีดมิติที่พุ่งออกไป มันเดาไม่ยากเลยว่าพลังของมันจะน่ากลัว
สักแค่ไหน
เสี่ยหยู่คิดว่าหากเขารับการโจมตีนี้ไปถึงเขาจะไม่ตายแต่ก็ต้อง
ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
เสี่ยหยู่ถอยกลับออกมาหลายสิบเมตรพร้อมกับมองไปที่เสี่ยวซวี
เมื่อเห็นพลังรอบมือเสี่ยวซวีสีหน้าของเสี่ยหยู่ก็เปลี่ยนไปทันที
เพราะเขาใช้พลังกายไปเยอะแล้วจึงทําให้เขาต้องหอบหายใจ
ออกมา
เสี่ยหยู่มองไปที่หวังเย่าที่อยู่ด้านหลังเสี่ยวซวีด้วยสีหน้าตึงเครียด
แม้เขาจะคิดมาก่อนว่าต่อให้ร่างกายของเขาจะพร้อม แต่ก็ไม่
อาจจะเทียบกับเสี่ยวซวีได้แต่ตอนนี้เมื่อรับรู้ความจริงว่าเสี่ยวซวีนั้
น
แข็งแกร่งกว่าเขาอย่างมาก ระดับมันต่างชั
้
นกันเกินไป เขาก็รู้สึกว่าเขา
คงต้องปลดผนึกทั
้
งหมดในร่างกายของเขาออกแต่เขาไม่อยากทําแบบ
นั
้
นและไม่กล้าจะทําด้วย เมื่อเขาปลดผนึกร่างกายแล้ว มันก็เท่ากับให้
ปิศาจสิงสู่ร่างกายเขา เขาอาจจะกลับมาเป็นตัวเองไม่ได้อีกต่อไป
ราคามันสูงเกินไปจนเสี่ยหยู่ไม่กล้าจะปลดผนึกหากไม่ตกที่นั่
ง
ลําบากจริงๆ
เมื่อเห็นว่าเสี่ยหยู่นิ่
งไป เสี่ยวซวีก็ไม่คิดจะสนใจอีกฝ่าย เธอแค่ไป
ยืนรออยู่ด้านหลังหวังเย่าอย่างเงียบๆ
ค่ายกลของหวังเย่ากําลังจะสร้างเสร็จแล้ว
พวกคนที่โดนจับมายังคงมองไปที่เสี่ยหยู่ด้วยความกังวล แต่เมื่อ
เห็นว่าเสี่ยวซวีทําให้เสี่ยหยู่ถอยกลับไปได้พวกเขาก็ต้องตะลึงกับสิ่
งที่
เห็นเป็นอย่างมาก
พวกเขารู้ดีว่าเสี่ยหยู่แข็งแกร่งแค่ไหน แต่ยิ่
งรู้เรื่องนี้ดีเท่าไหร่ พวก
เขาก็ยิ่
งตะลึงกับความสามารถของเสี่ยวซวีมากเท่านั้
น
ทุกคนพากันมองไปที่สาวน้อยที่ดูไร้พิษภัยด้วยสายตาสงสัยและ
ตื่นเต้น
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้คิดจริงจังกับคําพูดของหวังเย่า แต่เมื่อ
เห็นความแข็งแกร่งของเสี่ยวซวีเมื่อตะกี้และความแข็งแกร่งที่หวังเย่า
แสดงออกมาแล้ว บางทีสิ่
งที่หวังเย่าพูดมาอาจจะเป็นจริงในไม่ช้านี้
เสียงฝีเท้าดังขึ
้นพร้อมกับคนจํานวนมากที่มุ่งหน้าเข้ามา
พวกนี้คือหัวหน้าสาขาและโจรขั้
นสูง, กลางและต�า พวกเขาได้มา
รวมตัวกันที่นี่เกือบทั้
งหมด
พวกคนที่โดนจับมาพากันถอยกลับไปด้วยความกลัวและมองไปที่
เสี่ยหยู่ด้วยความกังวล
ในโลกใต้ดินแห่งนี้เสี่ยหยู่คือยอดเขาสูงสุด เขาคือยอดเขาระดับ
SSS ที่เป็นเสาหลักของโจรกลุ่มนี้
นี่คือความน่ากลัวที่ไม่อาจจะลบไปจากใจพวกเขาได้
เมื่อเห็นว่าเสี่ยหยู่ยังคงยืนนิ่
งและมองไปที่เสี่ยวซวีด้วยสีหน้าหม่น
พวกโจรที่มาถึงก็ได้แต่รออยู่เงียบๆ
ฉากนี้ทําให้พวกโจรที่มาถึงพากันสับสนขึ้
นมาทันที
หลายคนพากันมองไปที่เสี่ยหยู่อย่างสงสัย
“ฉันกลับเจอคนที่แกร่งกว่าฉัน” นี่อาจจะเป็นความคิดในหัวของ
เสี่ยหยู่
มันเห็นได้ว่าความแข็งแกร่งของเสี่ยวซวีน่ากลัวมากแค่ไหน
ถึงรูปลักษณ์ของเธอจะเป็นสาวน้อยที่ดูไร้พิษภัย แต่เมื่อเห็นมิติ
รอบมือเธอที่บิดเบี้ยวไปมาและรอยตัดมิติสีดําก็ยิงทําให้ผู้คนขนลุกได้
ฉากนี้ทําให้พวกโจรที่มาถึงพากันแสดงสีหน้าเคร่งเครียดตามไป
ด้วย
คนที่หัวหน้าพวกเขากลัวนั้
นหาได้ยาก
แม้ว่าเสี่ยหยู่จะไม่ได้พูดอะไรออกมาเกี่ยวกับเสี่ยวซวีแต่โจรพวก
นี้ก็ไม่ได้โง่ พวกเขาพอเดาคําตอบได้
ตอนนั
้
นบรรยากาศตกสู่ความเงียบงัน
“เสร็จแล้ว”
หวังเย่ามองค่ายกลที่พื้นพร้อมกับปรบมือก่อนจะมองไปยังคนที่
โดนจับมาแล้วพูดขึ
้
น
“พวกคุณไปยืนรอบค่ายกลเอาไว้ผมจะส่งไปที่เมืองหัวเซี่ยจาก
ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้”
เมื่อได้ยินแบบนั้
น ทุกคนก็พากันแสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมา ใน
ที่สุดพวกเขาก็จะได้กลับเมืองกันแล้ว
พวกเขาจะได้ออกจากที่ที่เหมือนกับขุมนรกแห่งนี้สักทีผู้คนต่างก็
พากันร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ
ในอีกด้านพวกกลุ่มโจรได้แต่มองไปที่หวังเย่า แต่ก็ไม่มีใครคิดเข้า
มาขัดขวางแม้แต่น้อย
เสี่ยหยู่ไม่อาจจะใจเย็นได้อีก เขาไม่อาจจะปล่อยให้คนพวกนี้หนี
ไปต่อหน้าได้ง่ายๆ
“พวกนายหยุดเด็กผู้หญิงนั่
นเอาไว้! ” เสี่ยหยู่ได้สั่
งการหัวหน้า
สาขา เขาอยากให้พวกนั้
นไปยื้อเสี่ยวซวีเอาไว้ส่วนเขาจะทําลายค่าย
กล
เมื่อได้ยินที่เสี่ยหยู่สั่
งการมา แม้ว่าในใจจะกลัว แต่พวกเขาก็ต้อง
รวบรวมความกล้าเดินหน้าเข้าไปและโจมตีใส่เสี่ยวซวีอย่างไม่รีรอ
อสูรของพวกเขาถูกเรียกออกมาและทําการโจมตีใส่เสี่ยวซวีอย่าง
เต็มกําลัง
พวกเขาไม่คิดที่จะพูดอะไรสักคําและได้แต่ทําตามคําสั่
งเท่านั
้
น
อสูรพวกนั
้
นพากันคํารามออกมา ตาพวกนั
้
นแดงก�ากระหายเลือด
มันยากที่จะคิดได้ว่าพวกมันฆ่าคนไปมากเท่าไหร่กัน
เมื่อรับรู้ได้ถึงความกระหายเลือดของพวกนั้
น เสี่ยวซวีก็แค่ยักคิ้
ว
แล้วพูดออกมาเบาๆ “ ออกไปให้พ้น ! ”
