ในภูเขาต้าเหยียนนั้นมีมิติลับอยู่จํานวนมาก ที่นี่มีมิติลับที่โด่งดัง หลายที่ บางที่ยังไม่ถูกสํารวจด้วยซ�า
มันมีสัตว์อสูรอยู่จํานวนมากรวมถึงอันตรายอื่นๆ จึงทําให้คนทั่วไป ไม่กล้าจะเข้ามาที่นี่ แต่มันก็ยังทําให้ผู้คนอยากเข้ามาสํารวจที่นี่กันมาก ขึ้น
ตอนนี้หวังเย่าได้อยู่ตรงหน้าทางเข้ามิติลับแห่งหนึ่ง
ข้างๆ เขามีเสี่ยวซวียืนอยู่ ทั้งสองมองไปที่ทางเข้ามิติลับและคิดว่า จะเข้าไปด้านในดีรึไม่
สักพักก็มีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว จากนั้นเสี่ยวซวีก็ได้ลด ขนาดร่างตัวเองลงและเปลี่ยนร่างให้กลายเป็นคน ก่อนที่ทั้งสองจะเดิน เข้าไปในทางเข้านั้น
แสงสว่างได้ส่องประกายขึ้นมาพร้อมกับดินแดนสีเหลืองที่ปรากฏ ขึ้นมาตรงหน้า
เมื่อแสงดับลงเขาก็พบว่าโลกนี้เป็นสีเหลืองอยู่ทั่วทุกที่
ที่นี่คือดินแดนที่เหมือนไม่มีอะไรพิเศษ ท้องฟ้าที่นี่เต็มไปด้วยควัน สีเหลือง รวมทั้งดินก็เป็นสีเหลือง
ไกลออกไปจากทางเข้า หวังเย่าพบว่ามีกลุ่มคนกําลังมุ่งหน้ามาที่ ทางออก
ตอนนั้นเองมิติก็บิดเบี้ยวก่อนที่หวังเย่าและเสี่ยวซวีจะหายตัวไป
คนที่อยู่บนพื้นดินราวกับกําลังหนีอะไรบางอย่างอยู่
เมื่อมองไปด้านหลังก็พบกับคลื่นพลังอันแข็งแกร่งที่ไล่ตามพวก นั้นมา
ตูม !
ที่ด้านหลังนั้นมีฝุ่นระเบิดตัวออกมา พื้นดินสั่นไหวอย่างรุนแรง มัน เห็นได้ว่าที่ในพายุทรายนั้นมีสัตว์อสูรที่น่ากลัวอาศัยอยู่
คลื่นพลังของมันน่ากลัวอย่างมาก
พายุทรายครอบคลุมพื้นที่โดยรอบ
กรร !
สัตว์อสูรได้คํารามขึ้นมาพร้อมกับพื้นดินที่สั่นไหว แต่เพราะบาง เหตุผลจึงทําให้มันไม่อาจจะออกจากมิตินี้ได้ มันทําได้แต่ทําลายทุก อย่างรอบตัวของมันก็เท่านั้น
…
ที่ทางเข้ามิติลับ กลุ่มคนพวกนั้นได้กระโดดออกมาจากทางเข้ามิติ ก่อนจะตกลงไปที่ป่าด้านล่าง “เฮ้อ เกือบไปแล้ว โชคดีจริงๆ ที่หนีมาได้” “สัตว์อสูรนั่นบ้าคลั่งไปแล้ว” “เราหาตัวหลี่ว่านเฟิงกับลูกน้องไม่เจอแต่กลับเจอกับสถานการณ์ แบบนี้เข้า โชคร้ายอะไรแบบนี้” เมื่อกลับออกมาได้ทุกคนก็พากันบ่นออกมา “พี่หลี่ ถ้าเราหาร่องรอยของหลี่ว่านเฟิงในมิติลับนี้ไม่เจอ ทําไมไม่ ไปหาที่อื่นล่ะ ? ” ชายคนหนึ่งถามขึ้นมา ชายที่ชื่อหลี่เกอครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วพูดขึ้น “ตอนนี้ได้เวลา กลับไปที่แคมป์แล้ว พวกเราเองก็ออกมาตั้งนาน มันได้เวลาที่พวกเรา จะกลับไปพักกันบ้าง” “บางทีทีมอื่นอาจจะได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง พวกเราควรกลับไป สมทบกับคนพวกนั้นก่อน” คนที่เหลือไม่ได้คัดค้านอะไรออกมา ยังไงซะมันก็เป็นเรื่องดีที่พวก เขาจะกลับไปที่แคมป์ตอนนี้
“แต่ต้องดูก่อนว่าไม่มีคนอื่นอยู่แถวนี้ไหม เราไม่อาจจะเปิดเผย ตําแหน่งแคมป์ให้ใครรู้ได้” หลี่เกอสั่งการออกมา
ทุกคนได้พากันแยกย้ายออกไปสํารวจพื้นที่โดยรอบ หลังจากนั้น ไม่นานทุกคนก็กลับมารวมตัวกันและยืนยันว่ารอบตัวพวกเขาไม่มีใคร อยู่
จากนั้นหลี่เกอก็ได้เอาผลึกธาตุไฟออกมาจากถุงมิติ
เมื่อใส่พลังเข้าไป ผลึกธาตุก็ส่องแสงสีแดงออกมาปกคลุมทุกคน เอาไว้
จากนั้นมิติก็ผันผวนก่อนที่แสงจะสว่างจ้าขึ้นมา ไม่นานทุกคนก็ หายตัวไปจากที่นั่น แต่ในตอนสุดท้ายที่แสงกําลังจะหายไปนั้น มิติที่ ส่วนนั้นก็เกิดบิดเบี้ยวขึ้นมา นี่คือฉากที่พวกโจรไม่เห็นเลยแม้แต่น้อย
บนทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งพวกโจรก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง
ไกลออกไปคือป้อมปราการของพวกมัน
หลี่เกอและคนอื่นๆ เดินทางไปที่ป้อมปราการนั้นทันที
หลังจากที่พวกนั้นเดินออกไปแล้ว มิติก็เกิดการผันผวน ราวกับมี บางอย่างซ่อนตัวอยู่ในมิติ แต่สุดท้ายมิติก็กลับไปเป็นปกติราวกับว่าไม่ เคยเกิดการผันผวนมาก่อน
บนกําแพงที่ป้อมปราการมีคนตรวจตรายืนประจําการอยู่ เป็น ธรรมดาที่พวกเขาจะรู้ถึงการมาของโจรทีมนี้ เขาได้เปิดประตูเล็กๆ ที่ พอให้คนเดินผ่านได้ จากนั้นหลี่เกอและคนอื่นๆ ก็ได้เดินเข้าไปก่อนที่ ประตูจะปิดตัวลง
ไม่มีใครเห็นเลยว่าตอนที่ประตูกําลังจะปิดนั้นกลับมีการสั่นไหว ของมิติที่เหมือนกับเป็นคลื่นเกิดขึ้นมาด้วย แต่มันก็เกิดขึ้นแค่ พริบตาเดียวเท่านั้น
ด้านในป้อมปราการแห่งนี้ หลี่เกอและคนอื่นๆ ได้เดินกลับไปที่ ห้องโถงซึ่งเป็นที่รวมตัวกันของทุกคน
คนพวกนี้ต่างก็แผ่แรงกดดันออกมา ชัดแล้วว่าพวกนี้น่ะไม่ ธรรมดา
“นายกลับมาแล้ว” ทันทีที่หลี่เกอมาถึง มันก็มีคนพูดขึ้นมา
เขาคือชายที่มีสีหน้าเย็นชา และเป็นหัวหน้าทีมอีกทีม
“เราไม่พบข้อมูลของหลี่ว่านเฟิงและยังเกือบเอาตัวไม่รอด” หลี่เก อพูดขึ้นตามตรง
“เกิดอะไรขึ้นกัน ? ” ทุกคนพากันมองไปที่หลี่เกอ
หลี่เกอไม่ได้ปิดบังและบอกทุกอย่างที่เขาเจอมาให้ทุกคนรู้
“ฮ่าฮ่า นายนี่มันโชคร้ายจริงๆ…” เมื่อได้ยินเรื่องที่หลี่เกอเจอมา ทุกคนที่นั่นก็พากันหัวเราะออกมา…
