ภูเขาต้าเหยียนทางตอนใต้อยู่ใกล้กับทางทิศตะวันออก บนต้นไม้ สูงนั้นมีเงาของตือโป๊ยก่ายปรากฏขึ้นมา
ด้านล่างคือผู้คนและฝูงม้าที่กําลังพักผ่อนรอบๆ ต้นไม้ ไม่ไกล จากนั้นก็มีเวรยามคอยรักษาความปลอดภัยอยู่
โจรพวกนี้คือโจร แค่มองภายนอกก็รู้แล้วว่าพวกนี้เป็นคนชั่วร้าย แค่ไหน
ทันใดนั้นชายคนหนึ่งในกลุ่มก็ได้พูดขึ้นมาว่า “ไม่คิดเลยว่าพวกมัน จะโชคดีแบบนี้ที่หนีรอดไปได้ แต่คงมีแค่ทางใต้เท่านั้นที่หลี่ว่านเฟิงจะ ซ่อนตัวได้”
“โชคดีจริงๆ ที่คนแบบนี้ตกเป็นเหยื่อ”
“นายว่ายังไงนะ ? ” คุณหนูหลู่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูดก็หันไปถามทันที
นี่คือสาวสวยที่ยืนอยู่ในกลุ่มคนพวกนี้ มือของเธอถูกมัดไขว้หลัง เอาไว้ ใบหน้าของเธอซีดเซียวเล็กน้อย
ตอนนั้นชายวัยกลางคนได้ยินคําถามของคุณหนูหลู่ก็อดไม่ได้ที่จะ ขมวดคิ้ว
“ต้องบอกว่าเธอสมกับเป็นคนจากตระกูลใหญ่จริงๆ ต่อหน้า สถานการณ์แบบนี้ก็ยังไม่ลนลาน” ชายวัยกลางคนพูดขึ้นมา
“หึ ! ” คุณหนูหลู่ทําได้แค่ฮึดฮัดออกมา
“หลานสาวของปรมาจารย์หลู่ ถ้าหัวหน้ารู้ว่าเราจับคนแบบนี้ได้ เขาคงต้องตื่นเต้นอย่างมาก ตําแหน่งของฉันคงสูงขึ้นแน่ๆ ” ชายวัย กลางคนยิ้มออกมา
เมื่อได้ยินแบบนั้นคุณหนูหลู่ก็สีหน้าแข็งทื่อและพูดขึ้นมา “ในเมื่อ แกรู้ตัวตนของฉันแล้ว แกไม่กลัวรึไง ? ”
“กลัวงั้นหรือ ? เรื่องแบบนี้สิดีจะตาย อย่าว่าแต่หลานสาวหัวแก้ว หัวแหวนของปรมาจารย์หลู่เลย ต่อให้เป็นปรมาจารย์หลู่ ก็ยังไม่อยู่ใน สายตาของพวกเรา ตํานานของปู่เธอคือเรื่องไร้สาระสําหรับเรา” ชาย วัยกลางคนแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา
ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็แสดงสีหน้าเยาะเย้ยออกมาเช่นกัน
“ดูจากสิ่งที่แกคิดแล้ว แกไม่สมควรเป็นคนหัวเซี่ยเลยแม้แต่น้อย ! ” คุณหนูหลู่ฮึดฮัดออกมา
“ปากมากจริงๆ ยัยเด็กนี่ ! ” ชายวัยกลางคนพูดขึ้น
“เธอคิดจริงๆ รึว่าเราไม่กล้าลงมือกับเธอ รึว่าเธออยากให้ทุกคน ได้สนุกกับร่างกายของเธอก่อน” คนอื่นๆ พากันหัวเราะออกมาและ มองไปที่คุณหนูหลู่ด้วยสายตาหื่นกระหาย
“หุบปาก ฉันบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่านังนี่เป็นของหัวหน้า ! ” ตอน นั้นเองชายวัยกลางคนก็ได้ตะโกนขึ้นมา
ทุกคนพากันเงียบไปทันทีและนึกถึงคนคนหนึ่ง คนที่พวกเขาทั้ง ชื่นชมและหวาดกลัว
“เธอยังคิดว่าพวกเราเป็นคนหัวเซี่ยอยู่อีกหรือ ? ” เมื่อเห็นว่าทุก คนเงียบ ชายวัยกลางคนก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
คุณหนูหลู่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
คนพวกนี้สูญเสียความเป็นคนไปแล้ว ในสายตาของพวกนี้ไม่มี ความเป็นมนุษย์อยู่อีก ในใจพวกเขามีแต่ความชั่วร้ายที่เกินกว่าจะคาด ถึง มันไม่ยากที่จะเดาว่าพวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องชาติเลยแม้แต่น้อย
“โลกกําลังจะถูกทําลาย ชาวหัวเซี่ยได้แต่ดิ้นรนไปวันๆ แต่เราน่ะ ต่างออกไป เราจะทําลายโลกนี้ก่อนที่หายนะจะเกิดขึ้น เราจะเล่นสนุก กับทุกอย่างเท่าที่เราต้องการจนกว่าโลกจะพบกับหายนะ ! นี่คือสิ่งที่จะ เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เธอไม่คิดรึไงว่านี่คือโอกาสที่ยิ่งใหญ่ สําหรับเรา ? ” ชายวัยกลางคนเผยสายตาคลุ้มคลั่งออกมา
ไม่ใช่แค่เขา คนอื่นๆรอบตัวเขาเองก็เช่นกัน
เมื่อคุณหนูหลู่ได้ยินแบบนั้นก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“พวกบ้า ! โลกนี้จะถูกทําลายงั้นหรือ ? นี่เป็นเหตุผลที่พวกแกทํา เรื่องชั่วๆ กับทุกคนงั้นหรือ ? ” คุณหนูหลู่อาจจะได้รู้ความลับบางอย่าง ที่กําลังจะเกิดขึ้น “แม้ว่ามนุษย์จะไม่อาจทวงดินแดนทั้งหมดคืนมาได้ แต่โลกนี้ก็ไม่มีทางถูกทําลาย ! ”
“ในอนาคตโลกจะถูกทําลายรึไม่นั้นก็ยังไม่แน่นอน แต่ที่แน่นอนก็ คือเธอกับพวกคนหัวเซี่ยน่ะมีโชคชะตาเดียวกัน” ชายวัยกลางคนถอน หายใจออกมาและมองไปที่คุณหนูหลู่
เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาอันเฉยเมยที่มองมา คุณหนูหลู่ก็รู้สึกสังหรณ์ ใจไม่ดีขึ้นมา
“ถึงจะยกเธอให้กับหัวหน้า แต่ฉันเดาว่าเขาคงไม่พอใจเท่าไหร่ ฉัน คงคิดผิดไปจริงๆ ” ชายวัยกลางคนมองไปที่คุณหนูหลู่แล้วพูดขึ้นมา
“งั้นก็ไม่ต้องยกนังนี่ให้กับหัวหน้า”
“ถ้าอย่างนั้นเราก็มาเล่นสนุกกับมันเถอะ”
คนรอบๆ เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมาและพากันมองไปที่ร่างกาย ของคุณหนูหลู่
“พวกแกน่ะได้แน่นอน แต่ต้องให้ฉันก่อน” ชายวัยกลางคนมองไป ที่คุณหนูหลู่แล้วแสยะยิ้มออกมา ทุกคนค่อยๆ เดินเข้าไปหาคุณหนูหลู่ เมื่อเห็นแบบนั้นคุณหนูหลู่ถึงเริ่มลนลานขึ้นมาทันที เธอคิดจะกัดลิ้นเพื่อฆ่าตัวตายแต่อยู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “โจรแบบพวกแกนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ ” เมื่อได้ยินเสียงนั้นจู่ๆ บรรยากาศก็ดูหนักอึ้งขึ้นมา “ใคร ? ใครกัน ? ออกมาซะ ! ” เมื่อได้ยินเสียงนั้น คุณหนูหลู่ก็ตัวแข็งทื่อ เธอมองไปรอบตัวแต่ก็ไม่ พบใคร
แต่ทุกคนก็ได้ยินเสียงนี้ เธอไม่ได้คิดไปเองอย่างแน่นอน มันอาจจะมีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย
เพียงแต่ทุกคนไม่รับรู้ว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย ชัดแล้วว่าอีกฝ่ายจะต้อง ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน
อยู่ๆ มิติข้างตัวคุณหนูหลู่ก็บิดเบี้ยวไปพร้อมกับร่างหนึ่งที่ปรากฏ ตัวขึ้นมา
