ตอนที่ 1314 หมายเรียก
“หงส์ฟ้า! ลือกันว่าสัตว์อสูรประเภทนี้มีนิสัยดุร้ายและก้าวร้าวยิ่งนัก แต่ทว่าเป็นเรื่องจริงหรือ?”
ดวงตาของผู้อาวุโสฮวาเฟิงจ้องเขม็งไปยังหงส์ฟ้าที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาใกล้ และถามด้วยความกังวล
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้เม้มริมฝีปากแล้วพูดเบาๆ ว่า
“วางใจเถิด แม้ว่าหงส์ฟ้าตัวนี้จะเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ แต่ด้วยพลังทั้งตัวเจ้าและข้า แค่จัดการสักตัวคงไม่มีปัญหา…”
เสียงของเขาพลันหยุดชะงัก
เพราะคล้อยหลังหงส์ฟ้าตัวนั้น ยังมีอีกหลายตัวที่กำลังบินตามมา!
พวกมันบินผ่านไปอย่างรวดเร็วเพียงชั่วพริบตา! และมุ่งหน้าไปยังยอดเขาที่ฉู่เยว่อยู่!
มองดูคร่าวๆ แล้ว อาจมีถึงห้าหกตัวเลยทีเดียว!
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงดึงผู้อาวุโสอวี๋อวี้เข้ามาประชิด
“สิ่งที่เจ้าพูดเมื่อครู่ยังเชื่อถือได้อยู่หรือไม่? พวกมันตัวเล็กมาก หากเราสองคนต่อสู้กับพวกมันห้าหกตัว ก็คงจะ… ยังเป็นไปได้ใช่หรือไม่?”
สิ่งที่ตัวเขาพูดมานั้นล้วนมีช่องโหว่เล็กน้อย
หงส์ฟ้านั้นตัวเล็กมากก็จริง แต่มันก็เป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์!
แถมยังเป็นประเภทที่ขึ้นชื่อในเรื่องความดุร้ายอีกด้วย!
ผู้ที่สามารถเอาชนะสัตว์อสูรจำนวนมากเช่นนี้ได้ ย่อมเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง!
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้รู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก
หงส์ฟ้าทั้งหมดในสวนอสูรแห่งนี้มีประมาณสิบตัว แต่กลับมาอยู่ที่นี่เสียครึ่งฝูงแล้ว!
แม้แต่คืนที่ฉู่เยว่ทะลวงขั้นพลังปราณ ก็ยังมิได้ถูกรุมล้อมมากมายเช่นนี้!
เขาขมวดคิ้วแน่นราวคิดหนัก
“วางใจเถอะ มันน่าจะไม่…”
“ดูนั่นสิ!”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ผู้อาวุโสฮวาเฟิงก็อุทานขึ้นมาอีกครั้งและชี้ไปที่ไหนสักแห่งด้านล่างนั้น
“นั่นมัน… อสูรด่างหูเงิน!?”
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้จ้องมองดีๆ ก่อนจะเห็นอสูรด่างหูเงินที่ถูกตัดหูทั้งสองข้างออกไป
“นี่มัน…”
บาดแผลที่หูนั้นดูเรียบเนียน ราวกับว่ามันไม่เหมือนถูกสัตว์อสูรตัวอื่นกัด แต่เหมือนว่าถูกตัดออกด้วยอาวุธมีคมบางชนิด
“ถ้าหูทั้งสองข้างโดนตัดออกไป พลังของมันก็จะลดลงไปมาก แต่พวกมันมาทำอันใดที่นี่ ในเวลาเช่นนี้กันล่ะ?”
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้คิดอย่างใดก็ไม่เข้าใจ
แต่ไม่นาน เขาก็ไม่มีเวลามาสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแล้ว
เพราะลับหลังอสูรด่างหูเงินแล้ว ก็ยังมีสัตว์อสูรตัวอื่นๆ พุ่งมาทางนี้เรื่อยๆ!
“อสูรราตรีนิมิต…วานรยักษ์เก้าสายฟ้า…ค้างคาวศีตหิรัณย์…”
เมื่อมองดูร่างของสรรพสัตว์ที่ปรากฏขึ้นทีละตัว เสียงของผู้อาวุโสอวี๋อวี้ก็ค่อยๆ สั่นเครือ
เหตุใดจู่ๆ อสูรศักดิ์สิทธิ์มากมายถึงมารวมตัวกันอยู่ที่นี่!?
และดูเหมือนว่าพวกมันต่างพากันมุ่งหน้าไปทางฉู่เยว่!
“เจ้าเด็กนี่ก่อเรื่องอันใดอีก!”
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ซึ่งเคยสงบนิ่ง ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเหลืออด
คราวนี้ฉู่เยว่ไม่ได้ทะลวงขั้นพลังปราณ พวกเขารออยู่ข้างนอกนานแล้ว แต่ก็ไม่รู้สึกถึงคลื่นความผันผวนใดๆ
แล้วสิ่งใดกันที่ดึงดูดอสูรศักดิ์สิทธิ์ได้มากมายเพียงนี้!?
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงจับปกคอเสื้อของเขา
“อวี๋อวี้! เมื่อครู่เจ้าบอกว่าไม่มีอันใดผิดปกติมิใช่หรือ!? แล้วนี่มันเกิดอันใดขึ้น!?”
“ขะ ข้าก็ไม่รู้…”
“ข้าไม่ควรฟังเจ้า! ข้าควรจะเข้าไปตั้งแต่แรกแล้ว!”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงผลักเขาด้วยความคับแค้นใจ
“ตอนนี้มีอสูรศักดิ์สิทธิ์มากมายรวมตัวกันอยู่ที่นี่ แค่คิดจะเข้าไปก็ยากแล้ว!”
หากพวกเขาทั้งสองร่วมมือกัน บางทีอาจจะยังสามารถจัดการกับบางตัวได้
แต่ในตอนนี้จำนวนของอสูรที่มีอยู่นั้น เกินความคาดหมายของพวกเขาไปมาก!
ต่อให้พวกเขาเอาตัวเข้าไปขวาง ก็เปล่าประโยชน์!
“เด็กนี่ถือเป็นศิษย์รักของวั่นเจิงเลยนะ ไหนจะความสัมพันธ์พิเศษระหว่างฉู่เยว่และหรงซิวอีก หากเกิดอันใดขึ้นกับเขา…”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพลันคอแห้งผากขึ้นมา
“ในสถานการณ์เช่นนี้ บอกข้าทีว่าต้องทำอย่างใด!”
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้จับต้นชนปลายไม่ถูกนิดหน่อย
แต่แล้วดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
“เดี๋ยวก่อน!”
หลังจากมองดูกลุ่มสัตว์อสูรเหล่านั้น จู่ๆ ก็มีร่างที่คุ้นเคยก็วิ่งแทรกตัวไปข้างหน้า
มันคือลูกอสูรสันหลังเหล็กที่วิ่งออกจากถ้ำไปเมื่อครู่ก่อน!
หากแต่ตอนนี้ มันกลับวิ่งนำหน้าสัตว์อสูรเหล่านั้นและรีบเร่งกลับเข้าถ้ำไปโดยเร็ว
ตลอดกระบวนการทั้งหมดนั้น ไม่มีอันใดมาขัดขวางสัตว์อสูรเหล่านั้นเลย
และแม้แต่พวกเขาเองก็แอบคิดอยากจะตามมันขึ้นไปเช่นกัน…
“เกิดอันใดขึ้น?”
ครั้นผู้อาวุโสฮวาเฟิงสังเกตเห็นท่าทีปกติของเขา ภายในใจก็ยิ่งรู้สึกเป็นกังวลมากขึ้น
“เจ้าดูนั่นสิ…”
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ยกมือขึ้น แล้วพูดออกมาราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
“เหมือนว่าพวกมันจะมาที่นี่พร้อมกับลูกอสูรสันหลังเหล็กตัวนั้น!”
“จะเป็นไปได้อย่างใด!?”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงโต้กลับทันควัน
แม้ว่าเขาจะไม่ได้มาเยือนสวนอสูรแห่งนี้บ่อยนัก แต่เขาก็รู้ว่าอสูรสันหลังเหล็กนั้นเป็นสัตว์อสูรระดับเก้าตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นลูกอสูร
แค่อสูรศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ไม่รังแกมันก็ดีเท่าไรแล้ว และนี่ยังวิ่งตามมันขึ้นไปอีก?
แต่แล้วเขาก็พบว่าสิ่งที่ผู้อาวุโสอวี๋อวี้พูดนั้น ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง
อสูรศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้มักอยู่สันโดษ แต่ละตัวจะมีภูเขาเป็นของตน ไม่ค่อยไปมาหาสู่กันมากเท่าใด
แต่ทว่าในยามนี้ พวกมันกลับมารวมตัวกัน ซึ่งเป็นภาพที่หาได้ยาก อีกทั้งไม่ได้มาเพื่อต่อสู้กัน แต่กลับมุ่งหน้าไปยังทิศทางเดียวกันอีก
เขากวาดตามองภาพตรงหน้าแล้วกลั้นหายใจ
…ดูเหมือนว่าพวกมันจะตามลูกอสูรสันหลังเหล็ก ไปยังถ้ำที่บนเชิงเขานั่น!
“ฉู่เยว่นี่เจ้า… กำลังทำอันใดอยู่กันแน่?”
ผู้อาวุโสฮวาเฟิงอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบาๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดเคยฝันเลยว่าจะได้เห็นเหตุการณ์เช่นนี้
ผู้อาวุโสอวี๋อวี้ไม่พูดอันใด ใบหน้าของเขานิ่งสนิทราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ยังคงปั่นป่วนราวกับคลื่นใต้น้ำ
เผยให้เห็นว่าในเวลานี้ อารมณ์ของเขายังไม่ได้สงบลงเลยแม้แต่น้อย
หรือฉู่เยว่วางแผนที่จะทะลวงอีกครั้งจริงๆ?
แต่ถ้าหากเป็นเช่นนั้น อสูรศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้คงจะไม่มีปฏิกิริยาเช่นนี้แน่ๆ
พวกมันเคลื่อนที่ไปยังทิศทางเดียวกันอย่างเงียบๆ
ราวกับว่า…
พวกมันกำลังปฏิบัติตามคำสั่งของอันใดบางอย่าง
จู่ๆ ความคิดนี้ก็แล่นเข้ามาในหัวของเขา แต่ก็โดนผู้อาวุโสอวี๋อวี้ปรามไว้
เพ้อเจ้อเกินไปแล้ว!
มันจะเป็นไปได้อย่างใด!?
ผู้ที่สามารถเรียกรวมพลอสูรศักดิ์สิทธิ์ในโลกนี้ได้ มีเพียงแค่อสูรศักดิ์สิทธิ์ในตำนานสองตัวเท่านั้น!
แต่ฉู่เยว่…
ตูม!
ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามอันยิ่งใหญ่ดังกระหึ่มออกมาจากถ้ำ!
