ตอนที่ 1262 เข้าเรียน
ภายในสำนัก ทุกอย่างดูเงียบสงบ
เรื่องบนเขาหมื่นเมรัยในคืนนั้น ถูกผู้อาวุโสปั๋วเหยี่ยนปิดข่าวเอาไว้ นอกจากพวกเขาไม่กี่คน ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้
ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามปกติ
แม้กระทั่งเรื่องที่ฉู่หลิวเยว่โดนขังที่สวนอสูร ก็ยังไม่แพร่กระจายออกไป
ด้านหนึ่งผู้อาวุโสหลายคนที่เป็นคนลาดตระเวนล้วนรู้เรื่องนี้ดี ใครก็ตามที่ถูกส่งมาที่นี่ เขาจะต้องทำอันใดสักอย่างมาอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงพูดให้น้อยจะได้ไม่มีความผิด
อีกด้านหนึ่งพวกเขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบซุบซิบนินทา พวกเขารู้ว่าปั๋วเหยี่ยนและวั่นเจิงไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ดังนั้นเขาจะเงียบปากไปโดยปริยาย
แม้ว่าฉู่เยว่จะไม่ปรากฏตัวออกมาให้ทุกคนเห็นตลอดหนึ่งเดือน แต่ก็ไม่มีใครสงสัยอันใด
ในสายตาของทุกคน ตอนนี้นั่งกำลังยุ่งอยู่กับการบำเพ็ญเพียรกับหรงซิว ต่อให้พวกเขาอยู่ในเขาจิ่วเหิงตลอดก็ไม่ได้ผิดปกติอันใด
ช่วงเวลาเช่นนี้ ก็เกิดขึ้นติดต่อกันหลายวัน
…
“พี่ห้า ได้ยินมาว่าตอนบ่ายนี้จะมีผู้อาวุโสด้านค่ายกลหลายคนมาเข้าสอนด้วย?”
บนยอดเขาแห่งหนึ่ง หลังจากที่หลัวซือซือและจัวเซิง บำเพ็ญเพียรกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อพวกเขาคิดขึ้นมาว่าไม่ได้เจอหลัวเยี่ยนหลินมานานมากแล้ว จึงอยากจะไปเยี่ยมเสียหน่อย
น่าเสียดายที่หลัวเยี่ยนหลินไม่อยู่ พวกเขาจึงไปหาหลัวเยี่ยนหมิงแทน
หลัวซือซือรินน้ำชาให้กับทั้งสองคน แล้วถามขึ้นมา
ใบหน้าของหลัวเยี่ยนหมิงมีประกายรอยยิ้มอยู่หลายส่วน จากนั้นเขาก็พยักหน้า
“ถูกต้อง อาจารย์พูดน่ะ ปกติแล้วพวกเราจะแลกเปลี่ยนความรู้กันอยู่เสมอ แต่เมื่อเวลานานไปทำให้รู้ถึงลักษณะนิสัยของฝ่ายตรงข้าม มันจึงหมดสนุกแล้ว ดังนั้นท่านจึงได้ปรึกษากับผู้อาวุโสหลายท่าน ให้มามีการเรียนการสอนพร้อมกัน”
ความจริงแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับสำนักหลิงเซียว
ไม่เพียงแต่ปรมาจารย์ด้านค่ายกล บางครั้งจอมยุทธ์และเซียนหมอก็มีกิจกรรมเช่นนี้เช่นกัน
ถ้าพูดให้น่าฟังเสียงหน่อยก็คือการเชื่อมสัมพันธ์ ถ้าพูดอย่างตรงไปตรงมานี่ก็คือการท้าประลอง
ศิษย์ที่อยู่ภายในสำนัก ส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ และมีความเย่อหยิ่งอยู่ในกระดูกอยู่หลายส่วนเลยทีเดียว ดังนั้นภายในใจจึงมีความอยากจะเอาชนะสูง
เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโส แน่นอนว่าเขามีความอยากจะเอาชนะนี้ก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
การที่ผู้อาวุโสหลายท่านใช้เวลาสอนพร้อมกันนั้น ส่วนใหญ่เขาก็มักจะต่อสู้ด้วยตนเอง เพื่อเป็นการแสดงให้ศิษย์ทั้งหลายดู
เมื่อเป็นเช่นนี้ก็สามารถทำให้ศิษย์ได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากขึ้น และพวกเขาก็ยังสามารถพัฒนาฝีมือจากการต่อสู้กันได้
ท้ายที่สุดแล้วการบำเพ็ญเพียรก็เพื่อความแข็งแกร่ง และเพื่อจะได้ต่อสู้ในสนามได้นานขึ้น!
เรื่องนี้มีข้อดีมากมาย ดังนั้นเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์จึงรู้สึกมีความสุขเช่นนี้
“ผู้อาวุโสที่มามีใครบ้าง?” หลัวซือซือถามขึ้นอย่างสงสัย
หลัวเยี่ยนหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“นอกจากอาจารย์ของข้า ยังมีผู้อาวุโสอีกสามท่าน อ่า แม่นางเจ็ดก็อยู่ด้วย”
“นั่นหมายความว่าพอถึงตอนนั้นพี่สี่ก็จะมาด้วยสินะ?”
“ใช่แล้ว ความจริงแล้วมีคนไม่น้อยเลยที่ต้องการจะให้พี่สี่ชี้แนะสักครา”
หลัวเยี่ยนหมิงพูดด้วยความอิจฉาและชื่นชม
หลัวเยี่ยนหลินอยู่ในสิบอันดับแรกของปรมาจารย์ค่ายกลมาโดยตลอด แน่นอนว่าเขาเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมในบรรดาศิษย์แล้ว
คนที่ต้องการจะท้าเขาสู้นั้นมีจำนวนไม่น้อยเลย
ท้ายที่สุดแล้วการได้สู้กับผู้ที่แข็งแกร่ง อาจจะเป็นหนทางลัดที่สามารถเรียนรู้ได้เร็วกว่าปิดด่านฝึก
“ไม่รู้ว่าเมื่อไรข้าจะตามพี่สี่ได้ทัน”
หลัวเยี่ยนหลินทอดถอนหายใจแล้วพูดขึ้น
หลัวซือซือพูดปลอบใจว่า
“พี่ห้ามีพรสวรรค์โดดเด่น ในอนาคตพี่จะต้องโดดเด่นได้เท่ากับพี่สี่อย่างแน่นอน!”
หลัวเยี่ยนหลินส่ายหน้า
“เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่พี่สี่เพิ่งเข้าสำนัก เขามีอายุเท่ากับข้าในตอนนี้ ตอนที่เขามาถึงสำนักได้หนึ่งเดือน พี่สี่ก็สามารถประลองชิงอวิ๋นได้แล้ว แต่ข้านั้น…ยังห่างอีกไกล”
โดยปกติแล้วเขาไม่ได้พูดเรื่องนี้มากนัก แต่ความจริงแล้วในใจของเขาก็ใส่ใจเรื่องนี้มาก
เนื่องจากเขาเป็นทายาทตระกูลหลัว จึงยากที่จะเกิดการเปรียบเทียบ
หลัวเยี่ยนหมิงหัวเราะเยาะตนเอง
“ซือซือ เจ้าก็ไม่ต้องคิดคำพูดมาปลอบใจข้าแล้ว ในใจของข้านั้นรู้ดี พวกเราตระกูลหลัว คนที่มีพรสวรรค์ด้านค่ายกลมากที่สุด ก็คือพี่สี่ เรื่องนี้พวกเราก็รู้มาตั้งแต่เด็กแล้วไม่ใช่หรือ? ที่ข้าพูดเช่นนี้ หวังเพียงว่าจะพยายามให้หนักขึ้น และไม่ทิ้งห่างจากพี่สี่ไกลนัก”
เมื่อหลัวซือซือเห็นท่าทีที่แสดงออกด้วยความจริงใจของอีกฝ่าย ก็รู้แล้วว่าเขาพูดออกมาจากใจจริง ดังนั้นจึงไม่พูดอันใดให้มากความ
“ท่านพ่อกับเหล่าผู้อาวุโสมักจะใจกว้างกับพี่ห้าอยู่เสมอ ในอนาคตมีเรื่องเป็นไปได้อีกมากมาย”
หลัวเยี่ยนหมิงหัวเราะออกมา
“หากพูดไปแล้ว หลินจือเฟยคนนั้น ก็ไม่เลวเลยทีเดียว หากครั้งนี้มีโอกาสข้าจะแลกเปลี่ยนความรู้กับเขาเสียหน่อย”
จัวเซิงตบไหล่ของเขาอย่างแรง
“พี่ชายจะสนับสนุนเจ้า!”
“แต่ว่าก็มีแค่เรื่องเดียว…ช่วงนี้พวกเจ้าเห็นฉู่เยว่หรือไม่?” หลัวเยี่ยนหมิงถามขึ้น “ในคืนนั้นหลังจากที่พวกเรานัดเวลากันเพื่อพูดคุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อผ่านไปหลังจากนั้นไม่กี่วัน ข้าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาเลย”
เมื่อเทียบกับหลินจือเฟย ความจริงแล้วเขาอยากต่อสู้กับฉู่เยว่มากกว่า
เพราะว่าตอนที่ผู้อาวุโสฮวาเฟิงพูดถึงหลินจือเฟยยังไม่มีปฏิกิริยาเท่ากับตอนพูดถึงฉู่เยว่เลย
นี่จึงทำให้หลัวเยี่ยนหมิงรู้สึกสงสัยอย่างมาก ฉู่เยว่มีพรสวรรค์ทางด้านนี้ และเป็นไปได้อย่างมากว่าจะมีพรสวรรค์สูงกว่าหลินจือเฟยเสียอีก
“พวกเรายังไม่ได้เจอเขาเลย”
หลัวซือซือส่ายหน้า
“เขาอาจจะ…ยุ่งอยู่กับการบำเพ็ญเพียรกับศิษย์พี่หรงซิวที่เขาจิ่วเหิงก็ได้ละมั้ง? ไม่ว่าอย่างใดหลายวันที่ผ่านมานี้ก็ไม่ได้ยินข่าวคราวของเขาเลย”
“คงเป็นเช่นนั้นละมั้ง…”
หลัวเยี่ยนหมิงไม่ได้คิดอันใดมาก
“เช่นนั้นก็รอให้เขาออกมา ข้าค่อยไปหาเขาอีกรอบก็ได้”
เกร้ง!
เสียงระฆังดังขึ้น!
หลัวเยี่ยนหมิงลุกขึ้นยืน แล้วหันไปมองตามทิศทางหนึ่ง
“ต้องเข้าเรียนแล้ว ข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยกันวันอื่น”
เมื่อพูดจบ เขาก็สะกิดปลายเท้า และจากไปอย่างรวดเร็ว
หลัวซือซือและจัวเซิงก็ไม่รั้งรออยู่ที่นี่อีกแล้ว และรีบจากไปอย่างรวดเร็ว
…
ตอนที่หลัวเยี่ยนหมิงมาถึง ก็มีผู้คนมารวมตัวไปจำนวนมากอยู่บริเวณไหล่เขาแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้คนที่มาเรียนรวมกันในวันนี้
เขาก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับคนบางกลุ่มในจำนวนนั้น พวกเขาล้วนเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสฮวาเฟิง แต่คนส่วนใหญ่เขาก็ไม่รู้จัก น่าจะเป็นศิษย์จากผู้อาวุโสท่านอื่น
หลัวเยี่ยนหมิงมองไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว และยังไม่เห็นพี่สี่หลัวเยี่ยนหลิน ดังนั้นเขาจึงตามหาสหายที่คุ้นหน้าคุ้นตากัน เพื่อไปรวมกลุ่มกับเขา
เพราะว่าเหล่าผู้อาวุโสยังไม่มา ดังนั้นบรรยากาศจึงผ่อนคลายและเป็นกันเอง
ทุกคนยืนเป็นกลุ่มสามถึงห้าคน บางครั้งก็พูดอันใดกันออกมา
แน่นอนว่าส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนในวันนี้
“…ครั้งนี้ข้าอยากจะสู้กับศิษย์พี่หลัวเยี่ยนหลิน ไม่รู้ว่าเขาจะตกลงหรือไม่…”
“เขา? ข้าว่าช่างมันเถอะ ระดับอย่างพวกเราจะสู้ได้ที่ไหน?”
“การมีส่วนร่วมเป็นเรื่องสำคัญไม่ใช่หรือ! การที่ได้ต่อสู้กับศิษย์พี่หลัวเยี่ยนหลินถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง!”
“เหอะ เจ้ารู้ก็ดี! สำหรับข้านะ แทนที่จะวางความหวังไว้กับคนที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ เปลี่ยนเป็นคนที่เงื่อนไขไม่น่าจะสูง และไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นจะดีกว่าหรือไม่?”
“เอ๋ นั่นมันเจียงจื่อหยวนไม่ใช่หรือ? วันนี้นางก็มาด้วยหรือ?”
“อาจารย์ของนางคือผู้อาวุโสตันชิงซึ่งก็เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสที่เข้าร่วมในวันนี้ด้วย หากนางมาด้วยก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ? แต่ว่าจะว่าไปแล้ว นางก็เป็นคู่ต่อสู้ที่น่าท้าทายดีนะ…”
“หึๆ เจ้าเป็นนักปราชญ์ที่แสวงหาความสงบโดยการดื่มสุราหรือ? หือ?”
“เจ้าจะมาสนใจข้า แม่นางแสนดีเอย นางเป็นที่หมายปองของชายหนุ่ม! ก่อนหน้านี้นางลุ่มหลงในศิษย์พี่หรงซิว ไม่สนใจผู้อื่น แต่ว่าตอนนี้ศิษย์พี่หรงซิวมีพระชายาแล้ว นางก็น่าจะมองคนอื่นแล้วละมั้ง?”
คำพูดต่างๆ นานา ทำให้อารมณ์ของเจียงจื่อหยวนย่ำแย่ลงไปอีก
