ตอนที่ 1012 หอบรรพบุรุษ
“ไม่พ่ะย่ะค่ะ”
ชีหานรีบตอบทันที
“ตั้งแต่ท่านแยกพวกเขาทั้งสองคนและขังไว้ที่นี่แล้ว ข้าน้อยคุมขังอย่างเข้มงวด ข้าไม่ยอมปล่อยให้เขาออกจากห้องเลยแม้แต่ครึ่งก้าว”
ฉู่หลิวเยว่ชะงักไป
“สถานที่คุมขังของพวกเขาทั้งสองคน แม้ว่าจะดูเหมือนไม่ได้ใกล้ แต่เหมือนใกล้ชิดกันมาก?”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ชีหานตอบรับหนึ่งคำ และมองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด
“หรือว่านายท่านจะสงสัยว่า…ที่นี่มีอันใดบางอย่างผิดปกติ?”
ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้พูดอันใด
ความจริงแล้วนี่ก็เป็นเพียงการคาดเดาของนางเท่านั้น
ซั่งกวนหว่านไม่ได้แสร้งทำเป็นบ้า
แต่นางบ้าจริงๆ
แต่ก่อนที่นางจะมาที่นี่ แม้ว่าซั่งกวนหว่านจะเจ็บปวดเหลือแสน แต่นางก็แค่สิ้นหวัง ไม่ได้มีประกายบ้าคลั่ง
ถ้าหากซั่งกวนหว่านจะบ้าจริงๆ นางควรจะเป็นบ้าตั้งแต่วันมหามงคลสมรส ที่นางได้สูญเสียทุกอย่าง
แต่ที่นางเป็นอยู่ในตอนนี้ เหมือนว่ามีอันใดบางอย่างกระตุ้น
อีกทั้งตัวการในการก่อกรรมทำชั่ว…นอกจากเจียงอวี่เฉิงที่นางบ่นรำพันถึง ฉู่หลิวเยว่ก็คิดถึงคนอื่นไม่ออกแล้ว
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปด้านนอก
ตอนที่เดินมาถึงหน้าประตู นางก็ได้ยินเสียง “ปัง!” ดังขึ้นมาจากด้านใน
ฉู่หลิวเยว่ตกใจสะดุ้ง แล้วหันกลับไปมอง
ซั่งกวนหว่านเอาหัวโขกกับกำแพง จนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว!
ชีหานรีบพุ่งเข้าไปทันที ก่อนจะเอามืออังจมูก
“นายท่าน นางตายแล้ว”
ฉู่หลิวเยว่จ้องตาเขม็ง แต่ดูเหมือนไม่แปลกใจ
“ดูบาดแผลที่หัวนางสิ”
ชีหานพยักหน้า และตรวจสอบอย่างละเอียด
ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที!
“กะโหลกของนาง ไม่เหมือนกับถูกทุบ!”
แม้ว่าจะมีรอยเลือดน่ากลัว แต่หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ชีหานก็พบว่าบาดแผลนี้เป็นรอยกรีดที่เรียบร้อยมาก!
“…เหมือนว่าถูกใครเอามีดมากรีดกะโหลก…”
“นั่นน่ะสิ”
ฉู่หลิวเยว่ถอนสายตากลับมา
“นางกลายเป็นคนพิการตั้งนานแล้ว อีกทั้งยังถูกขังอยู่ที่นี่มาหลายวัน เกรงว่าแม้แต่แรงเดินยังจะไม่มี แล้วนางจะเอาศีรษะไปโขลกกับกำแพงได้อย่างใด?”
“ท่านหมายความว่า…มีคนวางแผนเอาไว้ล่วงหน้าอย่างนั้นหรือ?”
ชีหานขมวดคิ้วขึ้น
แต่ตำหนักฮวาหยางมีการคุ้มกันที่เข้มงวดอยู่ตลอด ตามหลักการแล้วมันไม่มีทาง…
ฉู่หลิวเยว่โบกมือ
“เจ้าจัดการศพนางไปเถอะ ข้าจะออกไปดูข้างนอกสักหน่อย”
“พ่ะย่ะค่ะ”
…
เมื่อเดินมาถึงกลางสวน จากนั้นฉู่หลิวเยว่ก็พบว่าใบไม้นั้นร่วงหล่นหมดแล้ว
นี่เพิ่งจะอยู่ในช่วงปลายฤดูร้อน ซึ่งมันไม่ควรเป็นเช่นนี้
ฉู่หลิวเยว่เดินไปที่ด้านข้างของต้นไม้ต้นนั้น แล้วมองสำรวจอยู่สักพัก
นางมองออกว่าต้นไม้เหล่านี้เริ่มเหี่ยวเฉาแล้ว
หลังจากนั้นไม่นาน ฉู่หลิวเยว่ก็เรียกกระบี่หลงหยวนออกมา ก่อนจะฟันต้นไม้ต้นนั้นให้หักในดาบเดียว
น้ำสีดำไหลออกมาทันที!
ฉู่หลิวเยว่เหวี่ยงดาบออกไปอย่างรวดเร็ว!
สายลมกวาดพัด!
สิ่งนั้นกระเด็นหล่นลงพื้น ใบหญ้าที่อยู่โดยรอบก็เริ่มเหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว
ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้ว
ภายในต้นไม้ต้นนี้ ถูกอันใดบางอย่างเจาะเอาไว้ตั้งนานแล้ว!
“ใครก็ได้! มากำจัดต้นไม้เหล่านี้ออกไปให้หมด”
ทหารม้าทมิฬที่เฝ้าระวังอยู่โดยรอบรีบวิ่งตรงขึ้นมาทันที
หลังจากเกิดการวุ่นวายอยู่สักพักหนึ่ง ต้นไม้เหล่านั้นที่อยู่ในสวนก็ถูกกำจัดออกไปทั้งหมด
ต้นไม้ทุกต้นที่ถูกฉู่หลิวเยว่ตัดไปก่อนหน้านี้ ล้วนถูกเจาะจนเป็นโพรงทั้งหมดและยังมีน้ำสีดำไหลออกมาด้วย!
ต้นไม้เหล่านี้เป็นสิ่งที่สลับซับซ้อนยากที่จะแก้ไข แต่สิ่งที่ทำให้มันเชื่อมต่อกันได้อย่างสะดวกคือ พื้นดิน!
ฉู่หลิวเยว่รู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะได้เปิดเผยความลับที่ยิ่งใหญ่!
เพียงแต่ว่าด้านหน้าของนางในตอนนี้มีแต่เมฆหมอกบังตา หากต้องการจะแก้ไขปัญหา ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากลำบากอยู่แล้ว
จากนั้นนางก็เดินกลับไปในตำหนักฮวาหยาง
“พวกเจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ต่อไป ส่วนคนที่เหลือตามข้ามา!”
…
เมื่อนางเดินมาถึงด้านหลังของสวน นางก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไป
นางจำได้อย่างชัดเจน ว่าตอนที่นางยังอยู่ในฐานะฉู่หลิวเยว่ ครั้งแรกที่นางมาถึงตำหนักฮวาหยาง ที่นี่ได้ปลูกต้นไม้ดอกไม้นานาพันธุ์
แม้ในวันที่หิมะตกในฤดูหนาว ลมหนาวเสียดแทงกระดูก แต่ที่นี่ก็ยังมีสีสันงดงามเช่นเดิม
ตอนนั้นนางยังแอบประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
ซั่งกวนหว่านไม่ใช่คนที่ชอบดอกไม้ใบหญ้า การที่นางจะทำเรื่องแบบนี้ มันน่าประหลาดมาก
ตอนนั้นนางยังเคยถามอย่างไม่ได้ตั้งใจไปด้วย
ฉานอี้พูดเพียงแค่ว่า นางใช้น้ำพุร้อนมาดูแล จึงทำให้ดอกไม้เหล่านี้เจริญงอกงาม
ฉู่หลิวเยว่เดินเข้าไปเล็กน้อย
ในช่วงเวลานั้นของสิ่งนั้นน่าจะเป็นช่วงเวลาที่บานสะพรั่ง แต่ดูจากตอนนี้เหมือนมันกำลังเริ่มจะเหี่ยวเฉาแล้ว
ฉู่หลิวเยว่จ้องมองใบไม้ กิ่งก้าน ที่เริ่มกลายเป็นสีเหลือง และยังมีกลีบดอกไม้ที่เริ่มเหี่ยวเฉา
“ทำความสะอาดต้นไม้เหล่านี้ด้วย”
…
สวนดอกไม้ด้านหลังตำหนักฮวาหยางมีขนาดใหญ่มาก อีกทั้งยังเต็มไปด้วยดอกไม้ใบหญ้า
แต่โชคดีที่ทหารม้าทมิฬสามารถทำงานได้อย่างรวดเร็วว่องไว
ฉู่หลิวเยว่…ตรวจสอบอย่างละเอียด
และก็พบว่ารากไม้เหล่านั้นเป็นสีดำ อย่างที่คาดการณ์เอาไว้จริงๆ
“ขุดอีก!”
…
ในคืนนั้นเอง ส่วนด้านหลังของตำหนักฮวาหยาง ก็ถูกขุดจนเตียนโล่ง
ถังเก็บน้ำด้านล่างที่ใช้เติมน้ำพุร้อน ได้แห้งขอดไปนานแล้ว
กระโดดลงไปแล้วมองไปรอบๆ และพบว่าในนี้มีทางเข้าหนึ่งทาง ทางออกหนึ่งทาง
นอกจากนี้ยังมีประตูอีกด้านหนึ่ง
ทางเข้าของบานประตูนั้นลึกมาก เห็นได้ชัดว่ามันเป็นทางที่ทอดยาวไปทางอื่น
ฉู่หลิวเยว่มองไปตามตำแหน่งนั้น
ทิศทางนี้…เหมือนจะเป็นเส้นทางไปหอบรรพกษัตริย์?
ฉู่หลิวเยว่ยกเท้าขึ้นเตรียมตัวจะก้าวเข้าไปด้านใน
“ฝ่าบาท!”
ทหารม้าทมิฬรีบขวางเอาไว้อย่างพร้อมเพรียง
ในตอนนี้ ทุกคนล้วนสัมผัสได้ว่าอุโมงค์นี้มีปัญหา พวกเขาจะยอมให้ฝ่าบาทเผชิญอันตรายได้อย่างใด?
เมื่อชีหานได้จัดการกับซั่งกวนหว่านเสร็จ เขาก็รีบตามออกมาทันที แต่เมื่อเห็นภาพสถานการณ์ด้านหน้าก็ตกใจอย่างมาก
“นายท่านให้ข้าเข้าไปสำรวจเส้นทางแทนท่านก่อนดีหรือไม่?”
ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้า
“ที่นี่คือราชสำนักเทียนลิ่ง มีอันใดให้น่ากังวลกัน?”
ต่อให้มันเป็นเส้นทางเชื่อมไปยังหอบรรพกษัตริย์ แต่ศาลบรรพชนเหล่านั้นก็เป็นศาลของบรรพบุรุษซั่งกวนแล้วจะให้คนอื่นมาทำได้อย่างใด?
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะให้ชีหานและทหารอีกสองสามคนเดินทางไปด้วยกัน
เมื่อชีหานเห็นว่าไม่สามารถห้ามได้ เขาจึงเปลี่ยนวิธีการ ไม่ว่าอย่างใดเขาจะอยู่แนวหน้าที่สุด
ฉู่หลิวเยว่ว่าอันใดไม่ได้ ได้แต่ปล่อยเขาไป
ด้านหลังยังมีผู้ติดตามตามมาอีกสองสามคน
คนจำนวนนั้นจึงเดินทางเข้าไปด้านในทันที
…
อุโมงค์แคบและยาว สภาพโดยรอบดูขรุขระ เห็นได้ชัดว่าอุโมงค์นี้เพิ่งจะได้ขุดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้
ฉู่หลิวเยว่มั่นใจได้ว่า จะต้องเป็นช่วงภายในสองปีนี้อย่างแน่นอน
ในเมื่อมันปรากฏอยู่ในตำหนักฮวาหยาง แน่นอนว่าจะต้องเป็นฝีมือของซั่งกวนหว่าน
บางทีเจียงอวี่เฉิงก็สมรู้ร่วมคิดด้วย
ชีหานหยิบไข่มุกธาราประธีปขึ้นมา และเดินนำทางอยู่ด้านหน้า
เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์โดยรอบแล้ว เหมือนว่าซั่งกวนหว่านก็ไม่ได้ใช้เส้นทางนี้บ่อยนัก
แต่ก็ยังทำให้คนที่ติดตามมาเบิกตากว้างอ้าปากค้าง
ใครจะคิดเล่าว่า ใต้ดินของวังหลวงนี้จะมีเส้นทางลับอยู่ด้วย?!
ระหว่างทางทุกคนเงียบกันหมด
เมื่อตระหนักได้ว่าเรื่องนี้จะต้องเป็นเรื่องใหญ่ สีหน้าของทุกคนก็เคร่งขรึมขึ้นมา
บรรยากาศเย็นยะเยือก
หลังจากเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ ในที่สุดปลายทางด้านหน้าก็มีแสงสว่าง
“ถึงทางออกแล้ว!”
ชีหานพูดออกมาเสียงเบา จากนั้นก็หันหน้ามองฉู่หลิวเยว่
“นายท่าน ข้าน้อยจะไปสำรวจก่อน”
แต่ฉู่หลิวเยว่กลับส่ายหน้า
“ไม่ต้อง!”
“ด้านหน้าก็คือ…หอบรรพกษัตริย์!”
…
