“ถ้างั้นนายก็เป็นแมวลายตัวใหญ่น่ะสิ!”
เมื่อจ้าวหยาเห็นเย่เชียนทำหน้าทำตาเพี้ยน ๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะหยุดร้องไห้และฉีกยิ้มออกมา เธอก็ไม่ใช่คนโง่เง่าเต่าตุ่น แต่เธอเพียงแค่รู้สึกตื่นเต้นตกใจมากเกินไปก็เท่านั้นจึงโยนความผิดไปให้เย่เชียนและกล่าวหาเขาอย่างผิด ๆ ซึ่งพอเธอมาคิดเรื่องนี้ดูอีกที เธอก็เข้าใจแล้วว่าเย่เชียนนั้นไม่ได้ทำอะไรเธอเลยจริง ๆ
“เฮ้… นี่…?!”
จู่ ๆ ฉินเฟิงก็โผล่มาที่ประตูห้องและจ้องมองทุกคนด้วยสีหน้าประหลาดใจ ในสายตาของเขานั้น พี่สาวของเขาคือหินที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเกี่ยวกับความรักเลย เธอมักจะเป็นผู้หญิงที่เย็นชาเสมอ แต่ตอนนี้เขาเห็นว่าเธออยู่บนเตียงกับผู้ชาย และที่น่าแปลกใจไปยิ่งกว่านั้นก็คือ นอกจากฉินหยูแล้ว ยังมีอีกสองคนอยู่บนเตียงกับเย่เชียนด้วย เขาจึงอดคิดไม่ได้ว่ามันจะเป็นไปได้ไหม… ว่านี่คือฉากสี่คนในตำนาน ?
“นี่… ใครอนุญาตให้นายเข้ามาโดยไม่เคาะประตูน่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ฉินหยูตะโกนใส่ฉินเฟิง
ฉินเฟิงแลบลิ้นใส่ฉินหยูแล้วรีบวิ่งหนีไป แต่ก่อนที่เขาจะไป เขาแอบยกนิ้วโป้งให้เย่เชียนอย่างเงียบ ๆ และแสดงออกทางสายตาซึ่งให้ความหมายว่า ‘พี่ชาย… พี่ยอดเยี่ยมมาก!’
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเย่เชียนก็ดังขึ้น เขายิ้มแห้ง ๆ ให้กับพวกสาว ๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ผมต้องไปรับสายนี้ ขอรับก่อนนะ” พูดเสร็จเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเบอร์ที่โทรเข้ามา
เย่เชียนไม่กล้าอยู่ที่นั่นอีกต่อไป เพราะใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากเขายังคงมัวอ้อยอิ่งอยู่ที่นั่นนาน เสียงโทรศัพท์สายนี้ได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้โดยบังเอิญ
เย่เชียนกดรับสายและพูดด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยว่า “ฮัลโหล… ว่าไง ?”
“บอส… มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเทียนเฉิน!” เสียงของแจ็คที่ดูค่อนข้างกระวนกระวายดังเข้ามาในโทรศัพท์
ร่างกายของเย่เชียนหยุดชะงักไปอย่างกะทันหัน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไปทันที มันถูกแทนที่ด้วยคิ้วที่ขมวดแน่นและดวงตาคมราวกับใบมีด หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เย่เชียนก็พูดขึ้นมาว่า “รอฉันที่สำนักงาน… เดี๋ยวฉันจะรีบไป” หลังจากพูดเสร็จเย่เชียนก็วางสายไป
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ ?” เสียงของฉินหยูดังขึ้น ไม่รู้ว่าเธอมายืนอยู่ข้างหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว
“ฉินหยู… ผมอาจจะหายไปสักพักนะ พวกคุณ…” เย่เชียนพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
เย่เชียนยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ฉินหยูก็ขัดจังหวะเขา เธอพูดว่า “ฉันจะดูแลพวกเธอและตัวฉันเอง… นายไม่ต้องกังวล”
ฉินหยูไม่เคยเห็นเย่เชียนจริงจังขนาดนี้มาก่อน เธอจึงเข้าใจว่ามันจะต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน แต่เย่เชียนกลับเป็นห่วงเธอก่อนทั้งที่ตัวเองอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ ๆ เช่นนี้ นี่มันทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างมาก
……
ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะใช้ชื่อกลุ่มเขี้ยวหมาป่าเพื่อหยุดยั้งนักฆ่าจากองค์กรดาร์กลิลลี่ก็ตาม แต่เขาเองก็ไม่สามารถแน่ใจได้ว่า คนจากองค์กรดาร์กลิลลี่จะไม่ใช้วิธีอื่นอีก อาจเป็นไปได้ว่าเขาไม่ได้ทำให้องค์กรดาร์กลิลลี่หวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย เพราะยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ตัวเขาไม่รู้เกี่ยวกับองค์กรนั้น ซึ่งนั่นทำให้เขาเป็นกังวลมากเกี่ยวกับความปลอดภัยของฉินหยูและจ้าวหยา พวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยและมันก็ไม่มีอะไรที่พวกเธอจะไปทำให้มีคนอยากจะมาเอาชีวิตพวกเธอ พวกเธอเป็นแค่เหยื่อสังเวยในสงครามเพียงเท่านั้น
ถึงแม้ว่ากลุ่มเขี้ยวหมาป่าทั้งหมดจะยังไม่ได้มารวมตัวกันในเซี่ยงไฮ้อย่างเต็มรูปแบบ แต่พวกเขาก็ยังมีสมาชิกทีมอยู่จำนวนหนึ่งในพื้นที่นี้ นอกจากนี้แจ็คก็จะอยู่ที่เซี่ยงไฮ้เพื่อจัดการการเตรียมการของสำนักงานการรักษาความปลอดภัยอีกด้วย ดังนั้นเย่เชียนจึงตัดสินใจที่จะปกป้องพวกเธออย่างลับ ๆ เพื่อที่จะได้ไม่เกิดปัญหาใหญ่มากเกินไป
หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เย่เชียนก็เรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่สำนักงานชั่วคราวของเครือบริษัทน่านฟ้ากรุ๊ป และเมื่อเขาไปถึงห้องลับของกลุ่มเขี้ยวหมาป่า เขาก็เห็นหลี่เหว่ยยี่กับแจ็คอยู่ที่นั่นก่อนแล้ว นอกเหนือไปจากพวกเขาทั้งสองคนก็ยังมีอดีตหน่วยรบพิเศษสองคนจากหน่วยซีลของสหรัฐอเมริกานั่งอยู่ด้วย
และตอนนี้… เขาทั้งสองก็เป็นสมาชิกของกลุ่มเขี้ยวหมาป่า พวกเขามีชื่อว่า เจมส์และวิลเลี่ยม
“เทียนเฉินอยู่ที่ไหน ?” เย่เชียนถามแจ๊คหลังจากที่นั่งลงตรงข้ามเขา
“เมียนมาร์! ไม่กี่วันที่ผ่านมาเทียนเฉินไปที่นั่นเพื่อออกปฏิบัติภารกิจ ซึ่งช่วงแรก ๆ ทางเราก็ยังสามารถติดต่อกับเขาได้อยู่ แต่เมื่อถึงกำหนดกลับ เขาก็ยังไม่กลับมาและขาดการติดต่อไป ดังนั้นผมจึงมั่นใจได้ว่ามันจะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเทียนเฉินอย่างแน่นอน” แจ็คตอบอย่างถี่ถ้วน
“เขาไปทำภารกิจอะไร ?” เย่เชียนถามอย่างเคร่งขรึม
“กองกำลังติดอาวุธกลุ่มหนึ่งในพื้นที่ว่าจ้างให้เราไปเข้าร่วมกับกองกำลังติดอาวุธอีกกลุ่มเพื่อทำการรุมล้อมโจมตีพร้อมกัน กองกำลังติดอาวุธทั้งสองกลุ่มนั้นมีจำนวนคนไม่มากนัก น่าจะมีสักประมาณหนึ่งพันคนได้ ผมก็เลยส่งเทียนเฉินไปพร้อมกับพี่ ๆ คนอื่นอีกสิบคน” แจ็คตอบอย่างเคร่งขรึมไม่แพ้กัน
“นายระบุตำแหน่งของเขาด้วยดาวเทียมของหน่วยเราไม่ได้เหรอ ?” เย่เชียนยังคงถามต่ออย่างเคร่งครัด
“ไม่ได้เลย! อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รวมไปถึงโทรศัพท์นาฬิกาไฮเทคต่าง ๆ ของเทียนเฉินน่าจะถูกทำลายไปแล้ว และตำแหน่งสุดท้ายที่ระบุได้คือที่นี่” ขณะที่แจ็คพูด เขาชี้ไปที่จุดจุดหนึ่งบนแผนที่บนโต๊ะ
เย่เชียนขมวดคิ้วและพูดว่า “แล้วพี่ ๆ น้อง ๆ คนอื่นล่ะ พวกเขาอยู่ที่ไหน ?”
“ผมได้ติดต่อกับพี่ ๆ ที่กำลังลงพื้นที่ปฏิบัติภารกิจในเมียนมาร์ไปแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ตำแหน่งนั้น” แจ็คตอบเรียบ ๆ
เย่เชียนพยักหน้า “อืม ไม่ว่ายังไงเราก็ไม่อาจทิ้งพี่น้องของเราได้… แจ็ค! นายอยู่ที่นี่และเช็คดูว่าจะสามารถระบุตำแหน่งของเทียนเฉินได้หรือไม่ เดี๋ยวฉัน หลี่เหว่ยยี่ เจมส์ และวิลเลียมจะรีบไปที่เมียนมาร์ตอนนี้เลย ถ้านายมีข้อมูลอะไรเพิ่มเติม ก็ให้ติดต่อพวกเรามาในทันที”
“บอส… มันเป็นความผิดของผมทั้งหมด ถ้าผมไม่รับภารกิจนี้มาล่ะก็… เทียนเฉินและพี่ ๆ คนอื่น ๆ ก็คงจะไม่ตกอยู่ในสถานการณ์อันยุ่งเหยิงนี้หรอก” แจ็คพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เย่เชียนตบไหล่ของแจ็คเบา ๆ และพูดว่า “ตั้งแต่ที่เราเป็นทหารรับจ้างกันมา เราก็เหมือนก้าวเท้าเข้าไปในดินแดนแห่งยมโลกแล้ว มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอก อีกอย่าง เราก็ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาเจอปัญหาจริง ๆ หรือเปล่าด้วย บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้เป็นอะไรเลยก็ได้”
แจ็คพยักหน้าตอบรับอย่างเงียบ ๆ เขารู้สึกใจเย็นลงบ้างแล้ว
“เหว่ยยี่… นายรีบไปจองตั๋วแล้วดูว่าเที่ยวบินแรก ไฟลต์ที่ไปเมียนมาร์เร็วที่สุดคือเมื่อไหร่” เย่เชียนพูดอย่างจริงจัง
“ผมเช็คมาให้เรียบร้อยแล้วบอส… ไฟลต์แรกมีบินคืนนี้ เวลาสองทุ่มตรง… จากสนามบินผู่ตงไปยังกรุงเนปิดอว์ เมืองหลวงของเมียนมาร์!” หลี่เหว่ยยี่ตอบอย่างถี่ถ้วน
“ถ้างั้น… แจ็ค! จองตั๋วออนไลน์ตอนนี้เลย ส่วนพวกนาย หลี่เหว่ยยี่ เจมส์ วิลเลียม พวกนายไปเตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะออกเดินทางกันตอนสองทุ่มคืนนี้” เย่เชียนพูดโดยไร้ซึ่งความลังเลใด ๆ
ทันทีที่เย่เชียนพูดจบ ทั้งสามคนก็ลุกขึ้นและแยกย้ายกันไป
เย่เชียนหันไปหาแจ็คและพูดว่า “งานนี้อาจต้องใช้เวลาสักพักใหญ่ ๆ เลย… ฉันฝากนายดูแลผู้หญิงพวกนั้นจากงานราตรีด้วยล่ะ แต่อย่าให้พวกเธอรู้ตัวนะ”
“ได้เลย… เข้าใจแล้วบอส!” แจ็คตอบ
เย่เชียนพยักหน้าและลุกขึ้นเดินออกไป เขารีบเดินทางตรงไปที่โรงพยาบาลเหรินเหมินทันทีเพราะไม่รู้ว่าครั้งนี้จะต้องจากไปอีกนานแค่ไหน เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องบอกกับหลินโรโร่วเสียหน่อย ไม่เช่นนั้นจิตใจของหญิงสาวคงจะปั่นป่วนและเธอก็จะเป็นกังวลอย่างมาก
ระหว่างทางเย่เชียนก็โทรศัพท์กลับบ้านเพื่อบอกกับพ่อว่าตัวเขาจะต้องเดินทางไปต่างประเทศกับหัวหน้างาน พ่อจะได้ไม่เป็นกังวล ซึ่งหยางเจียนกัวก็ไม่ลืมที่จะบอกให้เขาผู้เป็นลูกชายดูแลตัวเองดี ๆ ก่อนที่จะวางสายไป
