ใบหน้าของชายชราซีดลงทันทีเมื่อเขาได้ยินคำพูดของเย่เชียน เขาจ้องมองเย่เชียนอย่างมึนงงและพูดอะไรไม่ออก เพราะเขาไม่ได้คาดหวังว่าเย่เชียนจะเป็นคนกลับกลอกและเฉไฉนานขนาดนี้ และเขาคิดว่าถ้าเขายังคงต่อปากต่อคำอยู่กับเย่เชียน เย่เชียนก็คงจะไม่หยุดพล่ามเป็นแน่ เขาจึงรีบตัดบทกับเย่เชียนแล้วหันหน้าหนีไป ใครจะไปรู้ว่าเรื่องไร้สาระและเหลวไหลเช่นนี้จะออกมาจากปากของชายคนนี้กันล่ะ ?
หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างชายชราในตอนนี้นั้นไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ชายชราก็ไม่รู้จะอธิบายสิ่งเหล่านั้นอย่างไร เขามั่นใจว่าเขาไม่เคยรู้จักเย่เชียนมาก่อนและตัวเขาเองก็ไม่เคยไปญี่ปุ่นด้วย ส่วนเรื่องงานเลี้ยงวันเกิดของรองประธานาธิบดีเซ็นอะไรนั่นน่ะเหรอ ลืมมันไปได้เลย เพราะเขาไม่ได้รู้จักกับคนใหญ่คนโตขนาดนั้น แต่เธออาจจะไม่เชื่อคำพูดเขาอีกแล้ว
ด้วยความหวั่นเกรงอย่างมาก ชายชรากระซิบขอโทษผู้หญิงของเขาและพยายามอธิบายอย่างต่อเนื่องว่าตัวเขาไม่ได้เป็นโรคเอดส์และก็ไม่เคยคลุกคลีกับโสเภณีหรือเผยแพร่สื่อลามกอนาจารใด ๆ ด้วย แต่อย่างไรก็ตาม หญิงสาวก็ยังไม่ยอมเชื่อและยังคงเอะอะโวยวายต่อไป ชายชรารู้สึกเหมือนกับว่าหัวของเขากำลังจะระเบิดออก ท้ายที่สุดเขาก็จำใจสัญญาว่าจะซื้อเครื่องประดับให้เธอหลาย ๆ ชิ้นเพื่อเป็นการขอโทษเธอ เธอจึงค่อยสงบลง
……
ในที่สุดการประมูลก็เริ่มต้นขึ้น บรรยากาศโดยรอบดูมีชีวิตชีวาและคึกคักอย่างมาก ผู้ชายที่อยู่ในงานมีทั้งนักธุรกิจร่ำรวย เจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง และนายทหารยศสูง ๆ ถึงแม้ว่าหน้าที่การงานของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน แต่พวกเขาต่างก็มีจุดประสงค์เดียวกันก็คือเรื่องของการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับตัวเองและทำให้ผู้หญิงของพวกเขามีความสุขสนุกสนานไปพร้อม ๆ กัน
ในส่วนของฉินหยู หูวเค่อ และจ้าวหยานั้น ดูเหมือนว่าพวกเธอจะไม่มีความสนใจกับเครื่องประดับเหล่านั้นเลย พวกเธอก็แค่นั่งดูอยู่อย่างเงียบ ๆ ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่างก็เสนอราคากันอย่างครึกครื้น แต่พวกเธอกลับไม่ได้แสดงถึงความสนใจแม้แต่น้อย
“เอาล่ะครับ… สำหรับของชิ้นสุดท้ายในค่ำคืนนี้ มันคือ… สร้อยคอเพชรที่มีชื่อว่า… ดวงดาวแห่งความรักครับ! รายการสุดท้ายแล้วนะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน เราจะเริ่มประมูลกันที่ราคาห้าแสนหยวน และทุกครั้งที่เปิดประมูลจะต้องมีมูลค่าเพิ่มหนึ่งแสนหยวนต่อครั้ง ถ้าทุกท่านพร้อมแล้ว เรามาเริ่มกันเลยครับ” พิธีกรพูดอย่างกระตือรือร้น
“หกแสนหยวน!”
สิ้นเสียงพิธีกรประกาศการเสนอราคาเริ่มต้น ก็มีคนเสนอราคาในทันที
“หกแสนหยวนนะครับ หกแสนหยวน… มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ ?” พิธีกรถาม
เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองว่าใครกันที่เสนอราคาได้รวดเร็วขนาดนี้ และเขาก็เห็นว่าคนที่ถือป้ายอยู่นั้นก็คือเหว่ยเฉินหลงนั่นเอง ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจจะประมูลเอาสร้อยเพชรดวงดาวแห่งความรักเส้นนี้มาเป็นของขวัญให้กับฉินหยู
“เจ็ดแสนหยวน” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งขานราคาดังขึ้น
“เจ็ดแสนหยวนนะครับ! เจ็ดแสนหยวน… มีใครให้สูงกว่านี้ไหมครับ ?” พิธีกรประกาศต่อเนื่องอย่างดุเดือด
“หนึ่งล้าน!” เหว่ยเฉินหลงตะโกนเสียงดัง
“ท่านหมายเลขสามเสนอราคามาหนึ่งล้านหยวน มีอีกไหมครับ มีใครให้สูงกว่านี้อีกไหมครับ ?” พิธีกรถาม
“หนึ่งล้านห้าแสน!” ชายหนุ่มคนเดิมยกป้ายขึ้นและตะโกนเสียงดัง
เหว่ยเฉินหลงจ้องมองชายหนุ่มคนนั้นอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “สองล้าน!”
“สองล้านหยวน! มีใครให้สูงกว่านี้ไหมครับ ?” พิธีกรประกาศอย่างตื่นเต้น
ถึงแม้ว่าความรักที่มีต่อเครื่องประดับสำหรับดาราในวงการอาจจะสูงและเป็นที่นิยมมาก แต่สองล้านหยวนสำหรับสร้อยคอเพชรหนึ่งเส้นมันก็ออกจะแพงไปหน่อย หลายคนถอนการประมูลไปแม้ว่าพวกเขาจะยังมีเงินในกระเป๋าอยู่อีก แต่การซื้อเครื่องประดับชิ้นเดียวในราคาสองล้านนั้นมันก็ค่อนข้างฟุ่มเฟือยเลยทีเดียว
“สองล้านห้าแสน!” ชายหนุ่มเสนอราคาและชูป้ายขึ้นอีกครั้ง เหว่ยเฉินหลงรู้สึกเจ็บใจในขณะที่เหลือบมองเขา เห็นได้ชัดว่าเหว่ยเฉินหลงรู้สึกรังเกียจเขาและยอมแพ้ให้กับเขาไม่ได้
“สามล้าน!” เหว่ยเฉินหลงกัดฟันแน่นและจ้องมองชายหนุ่ม สำหรับเขาแล้ว เงินสามล้านหยวนมันเป็นเพียงแค่สิ่งเล็กน้อยเมื่อต้องเทียบกับการเสียหน้า
ชายหนุ่มต้องการที่จะยกป้ายขึ้น แต่ก็มีชายหนุ่มอีกคนจากโต๊ะข้าง ๆ เขามากระซิบอะไรบางอย่างที่หูของเขา จากนั้นชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่เหว่ยเฉินหลง จากนั้นเขาค่อย ๆ วางป้ายในมือลง
“สามล้าน! สามล้าน! สามล้านหยวนครั้งที่หนึ่ง มีใครจะให้สูงกว่านี้ไหมครับ ?” พิธีกรมองไปที่ฝูงชนรอบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “สามล้านหยวนครั้งที่สอง…”
“สามล้านหนึ่งแสน” เย่เชียนชูป้ายขึ้นพร้อมพูดอย่างสง่าผ่าเผย
ทันใดนั้นฉินหยูก็ตกใจมาก เธอดึงแขนเย่เชียนและพูดว่า “นี่นายจะบ้าไปแล้วเหรอ ?! นายคิดว่านายกำลังทำอะไรอยู่ ? นายต้องรับผิดชอบกับราคาที่นายเสนอในการประมูลครั้งนี้ภายใต้กฎหมายนะ…”
จ้าวหยายิ่งรู้สึกเกลียดเย่เชียนเข้าไปใหญ่ เธอกลอกตาไปมาและพูดว่า “หึ… พยายามทำตัวให้ดูน่าประทับใจ… อย่าบอกนะว่าถึงเวลาจ่ายเงินแล้วไม่มีจ่าย แล้วจะมาอ้างว่ารู้จักพวกฉันน่ะ… ฉันรู้ว่านายเป็นแค่คนธรรมดา… ไอ้คนอวดดี… ไอ้คนขี้โกง!”
หูวเค่อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ได้ตำหนิติเตียนอะไรเขา เธอเพียงแค่ยิ้มและมองเย่เชียนด้วยความประทับใจเล็กน้อย
เย่เชียนยิ้มเล็กยิ้มน้อยและพูดว่า “ใจเย็น ๆ หน่า คุณไม่ต้องกังวลไป… ผมมีวิธีของผม คุณไม่ต้องห่วง”
เหว่ยเฉินหลงมองไปทั่วทุกสารทิศเพื่อมองหาผู้เสนอราคาคนนั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะจ้องอีกครั้งไปยังทิศทางของชายหนุ่มที่เคยเสนอราคาก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มคนนั้นดูเหมือนจะสนุกที่เห็นเขาร้อนรน และชายหนุ่มคนนั้นก็แสร้งทำเป็นไร้เดียงสา
“สี่ล้าน!” เหว่ยเฉินหลงตะโกนเสนอราคาด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาอดไม่ได้ที่จะระเบิดออกมา แต่อย่างไรก็ตาม เพื่อฉินหยูแล้วเขาไม่ได้สนใจเรื่องเงินเลย
“สี่ล้านหนึ่งแสน” เสียงของเย่เชียนดังขึ้นอีกครั้ง เสียงนั้นมันได้ทำลายความมั่นใจในชัยชนะของเหว่ยเฉินหลงไปจนหมด
ในที่สุด เหว่ยเฉินหลงก็รู้แล้วว่าเขากำลังแข่งขันอยู่กับเย่เชียน เมื่อรู้ดังนั้นแล้ว เหว่ยเฉินหลงก็ฟุ้งซ่านและร้อนรนหนักมาก เขาคิดในใจว่า ‘เป็นแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยธรรมดา ๆ จะมีรายได้เดือนละสักเท่าไหร่กัน ? นี่เขากล้าท้าทายฉันต่อหน้าสาธารณชนอย่างงี้เชียวเหรอ ?’
อย่างไรก็ตาม เมื่อเหว่ยเฉินหลงเห็นว่าเย่เชียนนั่งอยู่กับฉินหยู เขาจึงคิดไปเองว่าน่าจะเป็นฉินหยูต่างหากที่ตั้งใจจะซื้อมัน เธอเพียงแค่ให้เย่เชียนเป็นผู้เสนอราคาแทนและไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ด้วยเหตุผลเข้าข้างตัวเองเหล่านี้ มันทำให้เขายิ่งมีความสุขมากขึ้น เพราะเขาคิดว่าฉินหยูคงจะชอบสร้อยคอเส้นนี้มากจริง ๆ
ความคิดที่ว่าเขาจะชนะประมูลและได้เป็นคนมอบสร้อยนั้นให้เธอด้วยตัวเอง ยิ่งทำให้เขาไม่ลังเลที่จะอยากได้มันมาครอบครอง
“สิบล้าน!” เหว่ยเฉินหลงตะโกนอย่างตื่นเต้น ทุกคนในที่นี้อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและพวกเขาต่างก็คิดว่าเหว่ยเฉินหลงนั้นโง่มาก ชายหนุ่มคนนี้บ้าไปแล้วหรืออย่างไรถึงกล้าซื้อสร้อยคอในราคาสิบล้านหยวนแบบนี้ ?
เหว่ยเฉินหลงรู้สึกยินดีเมื่อได้เผชิญหน้ากับเย่เชียนที่ต่ำต้อย ราวกับว่าสร้อยคอเส้นนั้นเป็นของเขาไปแล้วเรียบร้อย
“สิบล้าน… หนึ่งแสน” เย่เชียนพูดช้า ๆ
ฉินหยูตกใจมาก เธอไม่ได้คาดหวังว่าเย่เชียนจะใช้เงินมากมายขนาดนั้นเพื่อซื้อสร้อยคอเส้นนี้ อีกอย่าง เขาจะหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน ?
ฉินหยูมีความรู้สึกบางอย่างเล็กน้อยในใจของเธอ เธอกำลังตระหนักและไตร่ตรองอยู่ว่าจะทำอย่างไรดี ถ้าเกิดว่าเย่เชียนชนะการประมูลสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมาจริง ๆ เธอคิดว่าเธอคงจะต้องจ่ายให้เขาทั้งหมดแล้วค่อยหักจากค่าจ้างของเย่เชียนในอนาคตทั้งหมด ซึ่งเย่เชียนคงต้องทำงานใช้หนี้เธอไปตลอดชั่วชีวิต
ฉินหยูไม่เห็นความลังเลใด ๆ ของเย่เชียนเลยทั้ง ๆ ที่เขาเพิ่งจะเปิดปากเสนอราคาอันสูงลิบ
เหว่ยเฉินหลงเองก็อดไม่ได้ที่จะร้อนรนขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเย่เชียนจะกล้าสู้ราคาสูงถึงสิบล้านหยวน เหว่ยเฉินหลงเงียบเงียบไปครู่หนึ่งและตะโกนเสนอราคาอีกครั้ง
“สิบห้าล้าน!”
