เย่เชียนนั้นถึงกับตกตะลึงอย่างมากไปกับปฏิกิริยาและการแสดงออกของผู้หญิงเหล่านี้ ปรากฏว่าตัวเองกลายเป็นผลไม้และขนมหวานของพวกเธอไปโดยสิ้นเชิงและทั้งหมดก็กลายเป็นเรื่องตลกไปโดยปริยาย ซึ่งเย่เชียนก็ไม่ได้เคร่งเครียดหรือขุ่นเคืองอะไรพวกเธอเลยกลับกันเขาเพียงนั่งนิ่งๆ อย่างไร้เดียงสาเพื่อให้พวกเธอได้ผ่อนคลายและคลายเครียดกันบ้าง
“นี่เธอพูดแบบนั้นได้ยังไง..เธอไม่อายเหรอ” หญิงสาวข้างๆ อีกคนแซวหญิงสาวที่พูดขึ้นมาก่อนหน้านี้
“โถ่แล้วเธอล่ะ? ..อย่าบอกนะว่าเธอไม่ต้องการผู้ชายแบบเขาน่ะ..หนุ่มคนนี้น่ะดีต่อกายและใจของผู้หญิงอย่างเราๆ มากเลยนะ” ผู้หญิงคนก่อนหน้าพูดโต้กลับเพื่อนของเธอไปอย่างร้อนแรงจึงทำให้เย่เชียนถึงกับผงะไปอีกครั้ง จู่ๆ ทันใดนั้นเย่เชียนก็เห็นภาพลวงตาว่าเหมือนเขาจะไม่ได้อยู่ในสำนักงานใหญ่ของเครือน่านฟ้ากรุ๊ปเลย แต่มันเหมือนกับว่าเขาเข้าไปในร้านทำผมและสปาเสียมากกว่า
“มานี่ๆ!” หญิงสาวจากแผนกฝ่ายบุคคลเสี่ยวหลิงเหลือบมองไปที่เย่เชียนและพูด
เย่เชียนก็เดินตามไปอย่างไร้เดียงสาและพูดว่า “คือผมไม่…”
“เดี๋ยวค่ะเรื่องอื่นเอาไว้ก่อน..คุณรีบกรอกแบบฟอร์มนี้เถอะค่ะ..ฉันจะได้พาคุณไปดูงานอย่างเป็นทางการน่ะ” เสี่ยวหลิงพูดขณะที่เธอยื่นแบบฟอร์มให้เย่เชียน
เย่เชียนนั้นรู้สึกว่าเขากำลังเป็นหมาป่าที่น่าสงสารซึ่งถูกฝูงแพะน้อยที่อ่อนโยนและใจดีเหล่านี้สยบและรู้สึกว่าเหมือนเขากำลังจะแตกสลายเพราะพวกเธอ เย่เชียนก็ไม่ได้อยากให้หญิงสาวเหล่านี้รู้สึกไม่ดีเขาจึงยอมให้พวกเธอหยอกล้อและสนุกเพื่อให้พวกเธอคลายเครียด ซึ่งเย่เชียนก็กรอกแบบฟอร์มอย่างเชื่อฟังและส่งมอบให้เสี่ยวหลิงดู จากนั้นเธอก็เอาตราประทับปั๊มลงไปที่กระดาษและพูดว่า “ไปกันเถอะค่ะ..ฉันจะพาคุณไปรับชุดทำงาน”
หลังจากพูดจบโดยไม่รอให้เย่เชียนได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เธอก็เดินออกไปอย่างมุ่งมั่นซึ่งมันเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างจริงๆ และเย่เชียนก็ทำได้แค่เดินตามเธอไปอย่างเชื่อฟัง ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์และหน้าตาของผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้เลิศเลอเหมือนนางฟ้านักแต่ทว่ารูปร่างและสัดส่วนของเธอก็ดูดีและยอดเยี่ยมอย่างมาก ซึ่งเมื่อเย่เชียนเห็นสะโพกที่แน่นพอดีกับชุดของเธอที่บิดไปและบิดมาเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะเพ้อฝันและจินตนาการไปต่างๆ นาๆ …ท่าทำจากข้างหลังมันคงจะยอดเยี่ยมไปเลยใช่มั้ย?
เมื่อเสี่ยวหลิงหันกลับมาและเห็นว่าการแสดงออกบนใบหน้าของเย่เชียนนั้นดูแปลกไปเสี่ยวหลิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยจากนั้นเธอก็จ้องมองเย่เชียนและพูดว่า “นี่คุณคิดอะไรกันอยู่คะ..ทำไมถึงยิ้มแบบนั้นล่ะ”
ในที่สุดเย่เชียนนั้นก็เข้าใจได้แล้วว่าคำพูดของหลี่เหว่ยนั้นคืออะไร ซึ่งคำพูดที่ว่าผู้หญิงทุกคนล้วนมีบางอย่างเกี่ยวกับตัวของเธอที่สามารถทำให้ผู้ชายหลงใหลได้ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องโกหกหรือเหลวไหลเลย เพราะเห็นได้ชัดว่าข้อดีและจุดเด่นของเสี่ยวหลิงคนนี้คือรูปร่างสัดส่วนและสะโพกของเธอนานเอง “ผมแค่คิดว่าทำไมคุณถึงต้องเย็นชาใส่ผมด้วย..ทั้งๆ ที่ผมคิดว่าคุณน่ะสวยกว่าพวกเธอซะอีก” เย่เชียนพูด
ถึงแม้ว่าคำพูดของเย่เชียนจะดูหุนหันพลันแล่นเกินไปก็ตามทว่าพวกผู้หญิงนั้นก็มักจะชอบให้คนอื่นพูดชมและเยินยอตัวเองอยู่เสมอ และไม่ต้องพูดถึงเสี่ยวหลิงคนนี้เลยเพราะถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนที่สวยที่สุดในบริษัทก็ตามแต่คำพูดของเย่เชียนนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองเล็กน้อย ทว่าเธอก็จ้องมองเย่เชียนอย่างว่างเปล่าและพูดว่า “เครือน่านฟ้ากรุ๊ปเป็นบริษัทขนาดใหญ่นะคะ..คุณต้องคอยระมัดระวังเมื่อคุณทำสิ่งต่างๆ ที่นี่ในอนาคตด้วย..และก็ไม่ใช่ทุกคนจะใจดีเหมือนฉันหรอกนะคะ!”
น้ำเสียงของเสี่ยวหลิงอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งตั้งแต่แรกเลยเธอก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาหรือการแสดงออกที่รังเกียจหรือดูถูกเหยียดหยามเย่เชียนเลยแม้แต่น้อย กลับกันเลยเธอมักจะพูดกับเย่เชียนอย่างสุภาพมาเสมอตั้งแต่แรก ว่ากันว่าผู้หญิงนั้นบางครั้งพวกเธอก็มักจะใจอ่อนถึงแม้ว่าพวกเธอจะมีเล่ห์เหลี่ยมขนาดไหนก็ตาม ซึ่งเย่เชียนก็เป็นถึงราชาหมาป่าและเขาก็มั่นใจอย่างมากที่จะไม่ยอมสยบต่อพวกเธอได้ง่ายๆ
หลังจากเปลี่ยนชุดของพนักงานทำความสะอาดแล้วเย่เชียนก็รู้สึกพึงพอใจเลยทีเดียวเพราะคุณภาพของเสื้อผ้านั้นไม่ได้แย่ไปกว่าที่ขายในห้างสรรพสินค้าเลยและแบบนี้ก็สมควรแล้วที่จะเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ได้ ทันใดนั้นเสี่ยวหลิงก็ถึงกับตกตะลึงไปโดยไม่ทันตั้งตัวเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นคนที่สามารถสวมใส่เครื่องแบบของพนักงานทำความสะอาดเช่นนี้ เพราะปรากฏว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ชายที่สวมชุดสูทแบรนด์ดังๆ เลยและยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนจะมีออร่าบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างกายของผู้ชายตรงหน้าของเธออย่างไม่น่าเชื่อ อารมณ์และความนึกคิดเช่นนี้ก็ทำให้เธอเหมือนตกอยู่ในภวังค์เล็กน้อย
“ทำไมหรอ..คุณไม่ชอบขี้หน้าผมจริงๆ ใช่มั้ย” เย่เชียนพูดและยิ้มอย่างซุกซน
เสี่ยวหลิงตื่นขึ้นมาจากภวังค์แห่งความนึกคิดที่ดูคลุมเครือจากนั้นเธอก็ชำเลืองมองเย่เชียนและพูดว่า “เอาล่ะๆ ..คุณเริ่มทำงานได้เลยค่ะ..บริษัทของเรานั้นมีพนักงานทำความสะอาดอยู่ 20 คน..ซึ่งแต่ละคนก็จะรับผิดชอบในพื้นที่ต่างๆ ..วันนี้คุณไปทำความคุ้นเคยกับพื้นที่ต่างๆ ของบริษัทก่อน..แล้วพรุ่งนี้เช้าฉันจะชี้แจงพื้นที่สำหรับงานของคุณให้นะคะ”
“อ่าห๊ะ!” เย่เชียนถือไม้ถูพื้นและถังน้ำซึ่งเขาดูเหมือนพนักงานความสะอาดจริงๆ
เสี่ยวหลิงก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเย่เชียนอีกสองสามครั้งจากนั้นเธอก็หันกลับไปและเดินจากไปโดยส่ายหัวไปตลอดทางพึมพำว่า “ไม่ๆ ..มันเป็นไปไม่ได้..เป็นไปได้ยังไงกัน..ทำไมเขาถึงใส่ชุดนั้นแล้วถึงดูดีได้ขนาดนี้ล่ะ?”
เย่เชียนเดินถือไม้ถูพื้นและถังน้ำไปรอบๆ อย่างว่างเปล่าและไร้จุดหมาย เขาที่เป็นถึง CEO ของเครือน่านฟ้ากรู๊ปแต่ทว่าตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนทำความสะอาดโดยไม่มีเหตุผลไปเสียแล้ว หลังจากออกจากแผนกฝ่ายบุคคลแล้วเย่เชียนก็ขึ้นลิฟต์ตรงไปที่ชั้นสี่และที่นี่ก็คือแผนกของแผนกธุรกิจและเห็นได้ชัดว่าที่แผนกนี้มีงานยุ่งวุ่นวายมากกว่าด้านล่างอย่างมากและนอกจากนี้ก็ยัวมีผู้ชายปะปนอยู่กับเหล่าผู้หญิงเช่นกัน ซึ่งเย่เชียนก็แอบคิดอยู่ในใจและถอนหายใจด้วยความโล่งอกว่าไม่เช่นนั้นแล้วเขาคงจะคิดจริงๆ แล้วว่าซ่งหลันเป็นพวกเหยียดเพศ
ในแต่ละชั้นนั้นเย่เชียนก็เฝ้าดูสถานการณ์เกือบทั้งหมดและเหล่าพนักงานทั้งหลายก็ไม่ได้แปลกใจอะไรเมื่อเห็นชุดของเย่เชียน พูดได้ว่าพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้แยแสเย่เชียนเลย
“นี่! ..ไอ้หนูเอ็งมาใหม่เหรอ!” ขณะที่เย่เชียนกำลังจ้องมองไปรอบๆ นั้นจู่ๆ เสียงที่ดูเหมือนผู้หญิงรุ่นป้าก็ดังมาจากข้างหลังเขา เย่เชียนก็ชะงักไปครู่หนึ่งหลังจากนั้นเขาก็หันกลับไปมองและเห็นป้าแม่บ้านในชุดของพนักงานทำความสะอาดอยู่ข้างหลังเขาด้วยสีหน้าที่ดูโกรธเคือง อย่างไรก็ตามเมื่อเย่เชียนมองไปที่ใบหน้าของป้าแม่บ้านนั้นก็เห็นว่าเธอมีร่องรอยของความประหลาดใจอยู่บนใบ้หน้าของเธอ ซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่าเธอไม่ได้คาดหวังว่าพนักงานทำความสะอาดคนใหม่จะเป็นผู้ชายและยังเป็นเด็กหนุ่มอยู่แบบนี้
“ใช่ใช่..ผมเพิ่งมาใหม่ครับ” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้มกว้างๆ
“ถ้าอย่างนั้นเอ็งก็ไปทำงานสิ..พวกฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย..แต่เอ็งกลับมายืนจ้องๆ มองๆ อะไรอยู่ก็ไม่รู้” ป้าแม่บ้านทำความสะอาดจ้องเขม็งไปที่เย่เชียนและพูด
“อ๋อครับๆ ..ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” เย่เชียนจ้องมองไปที่ป้าที่ท่าทางดูเหมือนมหาเทพที่ถือไม้ถูพื้นอยู่ ซึ่งถึงป้าคนนี้จะดูฉุนเฉียวเล็กน้อยก็ตามแต่เธอก็ยังมีร่องรอยของความเอ็นดูลูกหลานอยู่อย่างชัดเจน
“ต้องเริ่มจากตรงไหนเนี่ย?” เย่เชียนพึมพำกับตัวเองขณะที่เขาเดินและมองไปรอบๆ ทันใดนั้นเย่เชียนก็เหลือบไปเห็นสัญลักษณ์ที่น่าดึงดูดตรงหน้าของเขาและมันก็ดึงดูดความสนใจของเย่เชียนอย่างมาก ซึ่งมันเป็นสัญลักษณ์ร่างกายของตัวแทนผู้หญิงที่ถูกพิมพ์เอาไว้ที่ด้านบนของประตูและเมื่อเห็นเช่นนั้นเย่เชียนก็ฉีกยิ้มขึ้นมาทันทีและเดินเข้าไป
ทว่าเย่เชียนนั้นก็ไม่ได้มีความคิดที่อยากจะไปแอบดูใครเลยทว่าเขาเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นสถานที่เพียงเท่านั้น เย่เชียนจึงถือไม้ถูพื้นและเดินเข้าไปในห้องน้ำของผู้หญิง ปรากฏว่าการตกแต่งของห้องน้ำนี้นั้นดูสวยหรูและไม่ธรรมดาเลย เย่เชียนจึงพึมพำว่า “พี่นี่ช่างมีรสนิยมจริงๆ ..ใช้เงินได้คุ้มจริงๆ”
“อะไรเนี่ย…..”
“อะไรกัน…..”
“เห้ย…..” มีเสียงร้องอุทานดังขึ้น แต่เสียงสุดท้ายเป็นของเย่เชียนเอง
“นี่นาย! …นายมาที่นี่ทำไม..นี่เป็นห้องน้ำของผู้หญิงนะ..นายจะมาทำอะไรที่นี่!” หญิงสาวคนหนึ่งตกใจอย่างมากและเธอก็รีบก้มและนั่งยองๆ เพื่อปกปิดส่วนล่างของเธอและหัวของเธอก็เกือบจะฟาดเข้าไปที่อ่างล้างหน้า
“ผมเป็นพนักงานทำความสะอาดคนใหม่..ผมเข้าห้องน้ำผู้หญิงไม่ได้หรอ?” เย่เชียนถามอย่างหมดหนทาง
“นาย! …นายมันพวกโรคจิตถ้ำมอง!” หญิงสาวเริ่มดุด่าอย่างตื่นตระหนก
“นี่คุณผู้หญิง..ผมทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองแล้วทำไมผมถึงต้องโกหกด้วยล่ะ..มันไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอที่ผมเป็นพนักงานทำความสะอาดและจะเข้าห้องน้ำผู้หญิงน่ะ..แล้วคุณจะโวยวายไปทำไมผมยังไม่ได้เห็นอะไรของคุณเลย” เย่เชียนพูดและมองไปที่กระโปรงของหญิงสาวคนนั้น
“แล้วทำไมนายถึงไม่เคาะประตูก่อนและถามว่ามีใครอยู่ข้างในก่อนล่ะ?” หญิงสาวพูดอย่างโกรธเกรี้ยว
“อ้อ!” เย่เชียนตอบและเดินถอยไปที่ประตูและก็เคาะประตูจากนั้นก็พูดว่า “มีใครอยู่ข้างในมั้ยครับ..มีใครอยู่ไหม?”
“นี่นาย! ..ไอ้กะล่อนโรคจิต” หญิงสาวตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวและรีบวิ่งออกไปอย่างทุลักทุเล
เย่เชียนเหลือบมองผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ยังอยู่ข้างในและพูดว่า “พวกคุณจะไปกันหรือยัง..และก็อย่าพยายามโชว์และอย่ามายั่วยวนผมล่ะ..ผมน่ะมีแฟนแล้ว..และผมก็เป็นคนดีมาก”
“ไอ้หน้าด้าน!”
“ไอ้โรคจิต!”
พวกผู้หญิงรุมดุด่าเขาแล้วจากนั้นพวกเธอก็เดินออกไปอย่างโกรธเกรี้ยว ซึ่งเย่เชียนก็ยิ้มอย่างมีชัยเพราะเหตุการณ์ตลกๆ เช่นนี้มันสามารถปรับอารมณ์และคลายความเครียดของเขาได้เป็นอย่างดี
เย่เชียนก็ฮัมเพลงเบาๆ อย่างมีความสุขและเทน้ำยาลงพื้นหลังจากนั้นก็เริ่มถูพื้น แน่นอนว่าเย่เชียนนั้นไม่ได้จะจริงจังไปกับการถูพื้นใดๆ เพราะหลังจากเขาถูพื้นเล็กๆ น้อยๆ แล้วเขาก็เดินออกไปพร้อมกับไม้ถูพื้น ทันทีที่เย่เชียนเดินออกมาจากห้องน้ำของผู้หญิงเขาก็เห็นกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเป็นจำนวนมากและน่าจะเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยของเครือน่านฟ้ากรุ๊ป
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านี้ได้รับการร้องเรียนมาจากพนักงานบริษัทโดยบอกว่าคนโรคจิตคนหนึ่งปลอมตัวเป็นพนักงานทำความสะอาดและแอบเข้าไปในห้องน้ำของผู้หญิงเพื่อพยายามแอบดูพวกเธอ ซึ่งเหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็อดไม่ได้ที่จะผงะไปเพราะนี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เลยเพราะฉะนั้นพวกเขาจึงรีบมายังที่เกิดเหตุทันที และถึงแม้ว่าพวกเขาเหล่านี้จะเคยคิดเล่นๆ กันก็ตามเพราะถึงยังไงแล้วบริษัทเครือน่านฟ้ากรุ๊ปแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยหญิงสาวจำนวนมากและยิ่งแกว่านั้นพวกเธอก็ล้วนแล้วแต่เป็นผู้หญิงสวยงามกันอย่างมาก แต่ทว่าพวกเขาก็ไม่กล้าเลยและพวกเขาก็ทำได้เพียงแค่มองพวกเธอเท่านั้น
“นั่นไงเขา..พวกคุณรีบไปจับเขาเลย” ผู้หญิงคนนั้นชี้ไปที่เย่เชียนและพูด
เหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เดินเข้าไปและเมื่อพวกเขาเห็นเย่เชียนใกล้ๆ แล้วพวกเขาก็ถึงกับตกตะลึงอย่างมากและพูดด้วยความประหลาดใจว่า “ท่าน…ท่านประธานมาทำอะไรครับ?” ปรากฏว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านี้ล้วนเป็นบุคลากรของสำนักงานรักษาความปลอดภัยไอร่อนบลัดและพวกเขาก็เข้ารับการฝึกอบรมอยู่เสมอและพวกเขาก็เห็นเย่เชียนไปๆ มาๆ ที่บริษัทอยู่บ่อยครั้งพวกเขาก็เลยสอบถามๆ ต่อๆ กันมาและรู้ว่าเย่เชียนคนนี้เป็น CEO ของสำนักงานรักษาความปลอดภัยไอร่อนบลัดนั่นเอง
ผู้หญิงคนนั้นถึงกับตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดเธอจึงถามด้วยความประหลาดใจว่า “คุณเรียกเขาว่าอะไรนะ?”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตอบกลับไปว่า “เขาคือประธานของบริษัทรักษาความปลอดภัยของเรา..ผมคิดว่าอาจจะมีการเข้าใจผิดกันในเรื่องนี้นะครับ”
“หึ..หัวหน้าเป็นยังไงลูกน้องก็เป็นอย่างงั้นสินะ” หญิงสาวตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยว
ในขณะนี้ก็มีหญิงสาวอายุเกือบๆ สามสิบเข้ามาถามด้วยความประหลาดใจว่า “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“คุณเลขาเหลียงคะ..ผู้ชายคนนี้แอบเข้าไปในห้องน้ำผู้หญิงเพื่อถ้ำมองค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมกับชี้ไปที่เย่เชียน
“เอ่อ..คุณเลขาเหลียง..มันต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ ..เขาเป็นประธานบริษัทรักษาความปลอดภัยของพวกเราเอง” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกคนก็อธิบายอย่างเร่งรีบ แต่ก็แอบคิดในใจอย่างลับๆ เช่นกันว่าประธานคงจะเกิดอารมณ์ชั่ววูบและแอบเข้าไปในห้องน้ำของผู้หญิงเพื่อแอบดูเป็นแน่
เหลียงหยานหันหน้าไปมองข้างหน้าด้วยความประหลาดใจและเมื่อเธอเห็นเย่เชียนเธอก็ถึงกับผงะไปชั่วขณะและเธอก็ตะโกนออกมาอย่างกระวนกระวายว่า “พี่เย่..คุณประธาน!” .
.
.
.
.
.
.
.
