ตอนที่ 430 แว้งกัด!
โดยเฉพาะคำสุดท้ายที่ว่า ‘ราตรีสวัสดิ์’ ของอิ๋งโกว เกือบจะ ‘ทุบ’ โจวเจ๋อจนกระอักเลือด จนถึงขนาดนี้แล้วแกยังมีหน้ามาบอก ‘ราตรีสวัสดิ์’ ฉันอีกงั้นเหรอ
แต่ว่าปฏิกิริยาของเถ้าแก่โจวก็ไวเช่นกัน อิ๋งโกวบอกว่าเขายังย่อยเซี่ยจื้อที่กลืนกินไปครั้งที่แล้วอยู่เลย ไม่มีปัญญาที่จะตื่นตัวเต็มที่มาต่อสู้ได้ ถ้าเป็นแบบนี้ก็เท่ากับว่าโจวเจ๋อเปลี่ยนจากผู้เล่นขี้โกงกลับกลายมาเป็นผู้เล่นธรรมดาทันที
‘ปัง!’
ยันพื้นด้วยฝ่ามือข้างหนึ่งเพื่อพยุงตัวเองขึ้น เล็บของโจวเจ๋อเริ่มหมุนเคว้งไม่หยุด หลังจากจัดการกับวิญญาณร้ายสองสามตัวที่อยู่ใกล้เขาที่สุดแล้ว ก็ไม่กล้ารีรออีก เริ่มถอยออกไปทันที
สิ่งหนึ่งที่อิ๋งโกวพูดถูกต้อง หากโจวเจ๋ออยากจะไปละก็ จูเซิ่งหนานก็อาจจะรั้งเขาไว้ไม่ได้
แต่โจวเจ๋อไม่ได้หันหลังกลับออกไปด้วยความยินดีทันที อยากจะไร้หัวคิดออกไปเลยก็เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้เขาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่สุด
จะสู้ต่อ ก็สู้ไม่ไหว ถ้าหากว่ามีวิญญาณร้ายนับร้อยเพียงอย่างเดียว โจวเจ๋อก็คงจะสู้ตาย แม้ว่าราคาที่เขาต้องจ่ายจะแพงหูฉี่ก็ตาม ก็ไม่ใช่ว่าจะไร้โอกาสโดยสิ้นเชิง แต่ตราบใดที่ยังมีจูเซิ่งหนานอยู่ แม้ว่าวิญญาณร้ายนับร้อยเหล่านี้จะถูกรัดคอจนตาย ก็ยังสามารถฟื้นตัวอีกครั้งได้อย่างรวดเร็ว นี่มันไม่ใช่แค่การเอาชนะง่ายๆ อย่างนั้นอีกแล้ว
การใช้พลังเข้าสู้ตรงๆ สามารถเผาผลาญตัวเองให้ตายได้ แต่การที่ไม่สนใจอะไรเลยและหนีไปเสียดื้อๆ ปล่อยให้จูเซิ่งหนานออกอาละวาดฆ่าสังหารหมู่ โจวเจ๋อก็ต้องรับผลที่ตามมาในภายหลังอยู่ดี
ในวันธรรมดาเป็นเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น จะโกงกิน ขัดขา รับสินบน แสวงผลประโยชน์ไปบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก ถึงอย่างไรดวงวิญญาณก็คุ้นชินกับมันไปเสียแล้ว ยมโลกยังยอมรับกฎที่ไม่ได้เขียนไว้นี้ไปโดยปริยาย แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นในเขตการปกครองของเขาจริงๆ ผลที่ตามมาคงจะร้ายแรงน่าดู
จูเซิ่งหนานขมวดคิ้ว เธอไม่คิดว่าโจวเจ๋อสามารถหลุดพ้นจากสถานการณ์เช่นนี้ได้ แต่เห็นโจวเจ๋อยืนอยู่ตรงนั้นไม่อาจรุกรานหรือถอยหนีได้ เธอก็มีความสุขมากทีเดียว
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จูเซิ่งหนานไม่ได้เลือกที่จะปล่อยวิญญาณร้ายข้างกายเธอไปตามไล่ฆ่าโจวเจ๋อต่อ เพราะเธอไม่รู้ว่าการไล่ล่าครั้งนี้จะถ่วงเวลาไปอีกนานแค่ไหน
เธอเบื่อเกมไล่ล่าฆ่าฟันแบบนี้เต็มทนแล้ว ตอนนี้เธอกระหายการฆ่าฟัน กระหายเลือด กระหายที่จะพิสูจน์ผลลัพธ์ด้วยตนเอง แม้ว่าผลลัพธ์นี้เธอเป็นคนบังคับสร้างมันขึ้นมาเองก็ตาม แต่เธอต้องการแค่ผลลัพธ์นี้เท่านั้น
เธอยื่นมือออกไปชี้โจวเจ๋อ วิญญาณร้ายเกือบแปดสิบตัวยืนเรียงแถวอยู่ตรงปากทางเดิน ดวงตาของเด็กผู้หญิงที่เป็นวิญญาณร้ายทั้งหมดจับจ้องไปยังโจวเจ๋อที่อยู่ไม่ไกล ขอเพียงแค่โจวเจ๋อกล้าเข้าใกล้ที่นี่ พวกเธอจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางทางทันที
“คุณอาหมอ คุณอาไม่อยากเห็นหนูฆ่าคนไม่ใช่เหรอคะ” จูเซิ่งหนานตะโกน
“งั้นหนูจะฆ่าคนตรงหน้าคุณอาทีละคนให้คุณอาดูเอง”
โจวเจ๋อหอบหายใจอย่างหนัก แม้ว่าไม่ได้ถอยหนี แต่ก็ไม่อาจพุ่งเข้าไปได้สุดตัวอีกแล้ว เขาไม่มีแผลภายนอกร่างกาย แต่ก็ยังมีอาการปวดแปลบภายในหลายจุดทั่วร่างกาย
“พวกเขาทำกับเราเหมือนไม่ใช่คน สังคมนี้ โลกใบนี้ทำกับเราเหมือนไม่ใช่คน งั้นทำไมพวกเราต้องทำเหมือนพวกเขาเป็นคนด้วยล่ะคะ”
จูเซิ่งหนานหันกลับมาและยื่นนิ้วออกไปชี้เด็กผู้หญิงสองคนข้างกาย เด็กผู้หญิงทั้งสองคนนี้หน้าตาแทบจะเหมือนกัน คล้ายกับเป็นฝาแฝด
“น้องสาวทั้งสอง พวกเธอไปสิ ฉันจะไปกับพวกเธอด้วย”
เด็กผู้หญิงฝาแฝดที่เป็นวิญญาณร้ายเดินขึ้นบันไดไป จูเซิ่งหนานพาเด็กผู้หญิงที่เป็นวิญญาณร้ายสิบกว่าตนตามหลังมาด้วย
เธอไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหมือนสองครั้งก่อนหน้านี้อีก เธอฆ่าคุณพ่อ คุณแม่ และคุณย่าของเธอเอง เธอฆ่าคนทั้งครอบครัว เธอฆ่าทิ้งไปแล้ว แต่ทำไมพวกเธอถึงยอมคืนดี ทำไมพวกเธอถึงสามารถปล่อยวางความหมกมุ่นยึดติดได้กันนะ
ไม่ได้ ไม่ยอม ไม่อนุญาต!
ทุกคนก็เหมือนกันๆ นั่นแหละ พวกเราต่างก็เป็นเหมือนกัน!
พวกเธอไม่ฆ่า พวกเธอลงมือฆ่าไม่ลง งั้นฉันจะช่วยพวกเธอเอง!
เด็กผู้หญิงที่ถูกทำแท้งเหล่านั้น พวกเธอมีความเคียดแค้น มีความโกรธแค้น และไม่เต็มใจ แต่พวกเธอกลับเป็นเหมือนกระดาษขาวเสียมากกว่า แม้ว่าจะยับยู่ยี่ แต่ไม่ได้สกปรกเปรอะเปื้อนมากนัก
จูเซิ่งหนานนั้นต่างกัน วัยเด็กของเธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ครอบครัวโรคจิตแสวงหาลูกชายมาสืบสกุล จิตใจภายในของเธอถูกคุณพ่อ คุณแม่ และคุณย่าของเธอทำร้ายจนบิดเบี้ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาตั้งนานแล้ว
เธอมีความคับแค้นใจ และความคับแค้นใจนี้จำเป็นต้องระบายออกมา!
โจวเจ๋อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเงียบๆ เนื่องจากอยู่ใกล้กับวิญญาณร้ายเหล่านี้นัก ทำให้สนามแม่เหล็กรอบๆ เกิดความผิดปกติจนโทรศัพท์มือถือไม่มีสัญญาณ
แต่ก่อนที่จะไล่ตามมาถึงที่นี่ โจวเจ๋อได้ส่งตำแหน่งที่อยู่ของตัวเองเข้าไปในกลุ่มวีแชต ‘นักพรตเฒ่าเซ็กซี่แจกไพ่ออนไลน์’ แล้ว ไม่ร้องขอให้ยมทูตทั้งสามตนจากที่อื่นมาถึงทันเวลา แต่อิงอิงและคนอื่นๆ ในร้านหนังสือน่าจะรีบรุดมาทันที
ตอนนี้ โจวเจ๋อทำได้แค่รอและรอต่อไป กระทั่งทำใจไว้แล้วว่าจูเซิ่งหนานอาจจะฆ่าใครบางคนเพื่อแลกเปลี่ยน
คุณจะบอกว่าเถ้าแก่โจวเลือดเย็นก็ไม่ได้ การจงใจถอยเพื่อเสียสละคนในตึกหอพักครูนี้ หากโจวเจ๋อเลือดเย็นจริงๆ ละก็ เดาว่าตอนนี้คงเก็บข้าวของหนีไปแล้ว รอให้ผู้ตรวจสอบจับเขาไปสอบสวนแล้วค่อยแหกปากเรียกอิ๋งโกว ออกมาสู้กลับ จากนั้นทั้งสองก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอย่างหน้าไม่อายไปด้วยกัน
…
เมื่อจูเซิ่งหนานเดินไปที่ประตู ประตูปลดล็อกโดยอัตโนมัติ และเปิดออกอย่างช้าๆ
จูเซิ่งหนานเดินเข้าไป เด็กผู้หญิงฝาแฝดทั้งสองคนก็เดินเข้าไปเช่นกัน
ที่นี่น่าจะเป็นบ้านของพวกเธอ พวกเธอสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจการมีอยู่ของพ่อแม่ตัวเอง มันมาจากความใกล้ชิดอย่างหนึ่งทางสายเลือด แม้ว่าตอนนี้พวกเธอจะตายไปแล้วก็ตาม แต่ความสัมพันธ์ประเภทนี้จะไม่ถูกตัดขาด
เด็กผู้หญิงที่เป็นวิญญาณร้ายคนอื่นก็เดินตามเข้ามาด้วยกัน
‘แอ๊ด…’
นี่เป็นอะพาร์ตเมนต์สองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น ประตูห้องนอนใหญ่ถูกเปิดออกในเวลานี้เช่นกัน
ชายหญิงคู่หนึ่งนอนอยู่บนเตียงใหญ่ พวกเขากำลังหลับสนิท แม้ว่าก่อนหน้านี้ชั้นล่างจะเกิดการปะทะครั้งใหญ่แค่ไหน แต่สนามแม่เหล็กที่เกิดจากวิญญาณร้ายจำนวนมากมายที่นี่ก็มากพอแล้วที่จะตัดขาดการรับรู้ของทุกคนที่อาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
“ไปสิ พ่อแม่ของพวกเธออยู่ที่นี่
ไปสิ พวกเขาเป็นคนฆ่าและทำให้พวกเธอไม่ได้เกิดตั้งแต่แรก
ไปสิ ไปค้นหาคำตอบของตัวเอง
ไปสิ ไปบอกพวกเขาถึงความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวังที่พวกเธอเคยผ่านมา!”
จูเซิ่งหนานยืนพร่ำบอกอยู่ข้างหลังฝาแฝดที่เป็นวิญญาณร้ายทั้งสอง
เด็กผู้หญิงฝาแฝดทั้งสองเดินไปที่ขอบเตียงด้วยสายตาขุ่นเคือง และยืนขนาบข้างคนละฝั่ง พวกเธอยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ก่อนจะโน้มตัวลงช้าๆ แยกกันบีบคอพ่อแม่ของตัวเองตามลำดับ
ทันใดนั้นลมหายใจของทั้งสองคนที่กำลังอยู่ในภวังค์ความฝันพลันติดขัดขึ้นมา พวกเขารู้สึกหายใจลำบากเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก แต่มันก็เหมือนกับผีอำ ทรมานยิ่งนักแต่ไม่อาจตื่นขึ้นมาได้
แต่เด็กผู้หญิงฝาแฝดทั้งสองกลับปล่อยมือพร้อมกันอย่างช้าๆ
พวกเธอ… พวกเธอถึงกับเกิดความปรารถนาที่จะอิงแอบและนอนเคียงข้างพ่อแม่ของตัวเองขึ้นมาชั่ววูบ ถึงอย่างไรพวกเธอก็ไม่เคยเกิดมา เป็นธรรมดาที่ไม่เคยถูกพ่อแม่โอบกอด และยิ่งไม่เคยสัมผัสความรักจากพ่อแม่เลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งๆ ที่ตัวเองมีความแค้นฝังลึกอยู่ในใจ แต่สิ่งที่ปรารถนามากที่สุดกลับเป็นสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด แม้กระทั่งความปรารถนานี้ยังสามารถระงับความโกรธในใจของพวกเธอเอาไว้ได้
“หยุดทำไม” จูเซิ่งหนานถามอย่างเย็นชา
มันก็คล้ายกับการที่คุณอยากจะเข้าร่วมแก๊ง อย่างน้อยๆ คุณต้องทำตัวให้เหมือนกับคนในแก๊งนั้นๆ นั่นแหละ
จูเซิ่งหนานนับเอาพวกเด็กผู้หญิงที่ถูกทำแท้งเหล่านี้เป็นพี่สาวน้องสาวและเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของตัวเอง แต่จู่ๆ เธอก็พบว่าตัวเองกับพวกเธอไม่เหมือนกันเลยจริงๆ นี่ทำให้เธอรู้สึกวิกฤตมาก ราวกับว่าตัวเองเป็นคนนั้นที่ไม่เข้าพวก
“พวกเธอหลบไป!” จูเซิ่งหนานดุเสียงดัง
เด็กผู้หญิงฝาแฝดทั้งสองคนถอยหลังไปอย่างเชื่องช้า และถอยออกไปจากห้องนี้
ภายใต้คำสั่งของจูเซิ่งหนาน เด็กผู้หญิงที่เหลือกลับเดินไปข้างๆ เตียง และเริ่มบีบคอของทั้งสองคนที่กำลังนอนหลับฝันอยู่บนเตียงอีกครั้ง
“พวกเธอไม่ฆ่า ฉันจะช่วยพวกเธอฆ่าเอง!” ในดวงตาของจูเซิ่งหนานเริ่มแดงก่ำ
เด็กผู้หญิงฝาแฝดทั้งสองเดินไปถึงห้องนั่งเล่นอย่างเงียบๆ พวกเธอต่างมองหน้ากันและกัน แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ภายใต้สภาพแวดล้อมแบบนี้ พวกเธอเองก็คิดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่ว่าพวกเธอยังเย็นชาไม่สนใจได้ลงคอ
‘กรุ๊งกริ๊ง…กรุ๊งกริ๊ง…’
เสียงกระดิ่งลมดังมาจากอีกห้องหนึ่ง เด็กผู้หญิงฝาแฝดทั้งสองเดินไปที่หน้าประตูบานนั้น และเดินทะลุผ่านเข้าไปโดยตรง
นี่เป็นห้องนอนอีกห้องหนึ่ง แต่พวกเธอไม่เห็นสิ่งที่เรียกว่าน้องชายของตัวเองอยู่ที่นี่ ในความเป็นจริง นอกจากพ่อกับแม่และจูเซิ่งหนานแล้ว พวกเธอไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของบุคคลที่สี่เลย
ห้องนอนสะอาดสะอ้าน ข้าวของข้างในก็เยอะมากเช่นกัน เปลเด็กน้อยสองเตียง ยังมีของเล่นอยู่บนเตียง มีเสื้อผ้าเด็กผู้หญิงหลายตัวแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า สวยหวานละมุนละไม และยังมีข้าวของอย่างตุ๊กตาและของเล่นที่เด็กผู้หญิงชอบ
ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกับพวกเธอยังมีชีวิตอยู่ และยังใช้ชีวิตอยู่กับพ่อแม่ของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น
พวกเธอเดินเข้าไปใกล้เปลทารกและนอนลงไปทีละคน
เสียงกระดิ่งลมยังดังอยู่อย่างต่อเนื่อง เพราะไม่ได้ปิดหน้าต่างลมจึงพัดเข้ามา
ตุ๊กตาที่อยู่รอบตัว ทำให้พวกเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นแสนวิเศษมากอย่างหนึ่ง และแม้แต่เสื้อผ้าของเด็กผู้หญิงตั้งแต่เล็กจนโตในตู้เสื้อผ้า ก็ทำให้พวกเธอมีความสุขมากเช่นกัน
มีรูปภาพแขวนอยู่บนผนังเต็มไปหมด มันเป็นรูปถ่ายพ่อแม่ของตัวเองที่กอดเปลเปล่าๆ และรูปถ่ายตอนจับเสื้อผ้าของเด็กน้อย ในรูปภาพนั้นพวกเขายิ้มอย่างมีความสุข แต่รอยยิ้มก็ดูโศกเศร้ามากเช่นกัน
เพียงแต่ว่าในรูปภาพทั้งหมดนั้นไร้เงาของเด็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด
ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ ทำไมที่นี่ถึงยังมีอีกหนึ่งห้องที่วางข้าวของของพวกเธอสองพี่น้องไว้อยู่ ที่ควรมีก็มีทุกอย่าง ทำไมกัน
พวกเธอสบตากันอีกครั้ง พวกเธอยังเด็กและอายุน้อยกว่าจูเซิ่งหนาน เป็นธรรมดาที่จะไม่เข้าใจเรื่องราวต่างๆ และไม่อาจคาดเดาได้
พวกเธออ่านตัวหนังสือไม่ออก และมองไม่เห็นข้อความที่เขียนบนรูปภาพ มองไม่เห็นคำพูดในซองจดหมายบนผนัง ‘ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่ สุขภาพของแม่มีปัญหา จึงให้กำเนิดพวกลูกๆ ไม่ได้ แต่พ่อและแม่รักพวกหนูจริงๆ คุณหมอบอกว่าเป็นทารกแฝดหญิง
พ่อกับแม่จะปฏิบัติต่อพวกหนูให้เหมือนยังมีชีวิตอยู่ และจะอยู่กับพวกหนูตลอดไป ราวกับว่าพวกหนูยังอยู่ข้างกายของพ่อกับแม่ คอยอยู่กับพวกหนู ดูพวกหนูค่อยๆ เติบโต’
อ่านตัวหนังสือไม่ออก แต่เมื่อสบตากันคราวนี้ พวกเธอเห็นอารมณ์อื่นๆ นอกจากความเย็นชาในดวงตาของกันและกัน
ในห้องนอนห้องข้างๆ พวกเธอสัมผัสได้ว่าลมหายใจของพ่อแม่ตัวเองกำลังอ่อนแอลงเรื่อยๆ พวกเธอรู้สึกว่าตัวเองอึดอัดและลนลานอย่างอธิบายไม่ถูก ราวกับว่าสิ่งที่ตัวเองรักและหวงแหนที่สุดกำลังจะถูกทำลาย
ใบหน้าของทั้งสองคนขรึมลงในชั่วพริบตา ท่าทางของพวกเธอในวินาทีนี้ดุร้ายราวกับเป็นวิญญาณร้ายจริงๆ แต่ไม่ใช่เครื่องมือเสริมที่เดินตามรอยเท้าของจูเซิ่งหนานอีกต่อไปแล้ว
‘วืด!’ ร่างของพวกเธอทะลุผนังมาถึงห้องนอนห้องข้างๆ ทันที
จูเซิ่งหนานเห็นพวกเธอออกไปและกลับมาอีกครั้งก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเอ่ยขึ้น
“พวกเธอเปลี่ยนใจแล้ว อยากจะฆ่าพวกเขาเองใช่ไหม ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันช่วยพวกเธอใกล้จะเสร็จแล้วละ”
ราวกับว่าเด็กผู้หญิงฝาแฝดที่เป็นวิญญาณร้ายทั้งสองไม่ได้ยินอะไรเลยตั้งแต่แรก พวกเธอรีบพุ่งไปหาจูเซิ่งหนานทันที!
จูเซิ่งหนานทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ทำไมล่ะ เพราะอะไรพวกเธอถึงได้โจมตีตัวเธอกัน พวกเรา พวกเราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันไม่ใช่เหรอ
ภายใต้แรงผลักของเด็กผู้หญิงฝาแฝด จูเซิ่งหนานรู้สึกว่าร่างของตัวเองลอยขึ้น ร่างกายเธอถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง หลังเอนถลาไปไม่หยุด ส่วนเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ในห้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างสับสน ไม่มีใครห้าม และพวกเธอก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องห้ามด้วย
ทุกคนเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันไม่ใช่หรือไง
ในสายตาของพวกเธอ แม้แต่จูเซิ่งหนานก็ถือว่าสมาชิกพี่น้องคนหนึ่ง ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าหัวหน้า
‘แกรก…’
จู่ๆ หน้าต่างที่ปิดสนิทในห้องนอนห้องนี้ก็เปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ร่างของจูเซิ่งหนานกระเด็นลอยละลิ่วออกไปนอกหน้าต่าง และร่วงลงไปนอกหน้าต่างทันที ร่างพลันร่วงลงมาอย่างไร้ขอบเขต…
………………………………………………………..
