ตอนที่ 314 ดอกไม้ผู้พิชิต!
นักพรตเฒ่าขับรถเร็วเหมือนบินได้ฝ่าไฟแดงสองสามที่ บรรยากาศภายในรถเงียบวิเวกเป็นอย่างมาก สาวน้อยโลลิพิงศีรษะกับหน้าต่างรถ หรี่ตา ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร
ไป๋อิงอิงกลับกำสองหมัดแน่นคอยภาวนาอยู่ในใจ โจวเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจ้องนิ่ง และสิ่งที่ดูจะสดใสร่าเริงที่สุดน่าจะเป็นเจ้าหนูที่ถูกจับเมื่อครู่ ดูเหมือนมันจะสัมผัสความรู้สึกหนักอึ้งของทุกคนที่อยู่บนรถได้ มันจึงเริ่มกระโดดด้วยความดีใจ
‘จี๊ดๆ!!!’ เจ้าหนูแยกเขี้ยวยิงฟันอยู่ในขวด นัยน์ตาโตเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ท่าทางเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
…
‘ซี้ด…’ สวี่ชิงหล่างหมอบอยู่บนพื้น แขนของเขาถูกแทงด้วยมีดสั้นปักอยู่บนพื้นยากที่จะเคลื่อนย้ายได้ หากขยับเพียงนิดเดียวก็จะเจ็บเหมือนถูกแทงหัวใจ
ชายหนุ่มสวมหมวกเบสบอลนั่งลงข้างสวี่ชิงหล่าง ก่อนจะถอดหมวกออก จากนั้นใช้นิ้วมือวาดเล่นบนตัวของสวี่ชิงหล่างไปเรื่อยๆ
“เป็นร่างกาย…ที่แข็งแรงจริงๆ” เสียงของอีกฝ่ายค่อนข้างแหบ โทนเสียงแอบแฝงไปด้วยความอิจฉาที่ไม่อาจปิดบังได้ “ฉันอยากได้ร่างของแก อยากได้มาก อยากมากจริงๆ…”
ชายหนุ่มก้มหน้า เลียแผลที่แขนของสวิ่ชิงหล่าง เลือดสดไหลสู่ลำคอ ทำให้เขาฮึมฮัมเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับรสชาติของไวน์แดง จากนั้นเขาเริ่มหายใจหอบแรง หมอบลงบนพื้นอยู่ข้างตัวของสวี่ชิงหล่าง หายใจหอบอย่างแรงเหมือนคนหายใจไม่ออก สีหน้าเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
‘ฮู่ว…ฮู่ว…ฮู่ว…’ เขาตัวสั่นขณะที่หยิบขวดยาออกมาจากกระเป๋า แล้วหยิบเม็ดยาสีชมพูออกมาจากในนั้น จากนั้นเงยหน้ายัดใส่ปากพยายามกลืนลงไป อาการหายใจหอบยังคงดำเนินต่อไปแล้วจึงเริ่มสงบลงอย่างช้าๆ ร่างกายของชายหนุ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่ถือว่าผ่านด่านร้ายมาแล้ว
“ทำไม ทำไมฉันต้องเข้ามาอยู่ในร่างกายของคนเป็นวัณโรครุนแรงด้วย” ชายหนุ่มพูดกับตัวเอง เขาไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า แต่ก็ไม่ได้ฆ่าสวี่ชิงหล่างโดยตรง จากนั้นหยิบเชือกออกมามัดสองมือของสวี่ชิงหล่างไปข้างหลัง แล้วดึงมีดสั้นออก ต่อมาหยิบไวน์แดงที่อยู่ตรงขอบเคาน์เตอร์ที่สวี่ชิงหล่างดื่มก่อนหน้านั้น แล้วดื่มคนเดียวคำใหญ่
เมื่อเห็นว่าสวี่ชิงหล่างเสียเลือดมากจนหน้าซีดขาว หมอบอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ ชายหนุ่มจึงหัวเราะ ราดไวน์แดงลงบนแผลของสวี่ชิงหล่าง
“อ๊ากๆๆ!!!” สวี่ชิงหล่างส่งเสียงร้องน่าเวทนาออกมา ความเจ็บปวดแบบนี้ ไม่ด้อยไปกว่าการสาดเกลือใส่แผล!
“เหอะๆ ร้องเลย ร้องได้แสดงว่าแกยังไม่ตาย” ชายหนุ่มดื่มไวน์แดงคำโตอีกครั้ง “ฉันเสียเปรียบเกินไป กว่าจะหนีออกมาจากนรกได้ ดันเข้ามาอยู่ในร่างของคนป่วยขี้โรค พูดจริงๆ นะ ใบแจ้งอาการป่วยเข้าขั้นวิกฤตในบ้านของเขาฉันอ่านแล้ว มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ไอ้เหี้X!” ชายหนุ่มสบถด่า และไม่รู้ว่ากำลังด่าใคร หรือไม่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าควรด่าใครกันแน่
“แต่ฉันก็รู้ ต่อให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน แต่ยมทูตท้องถิ่นก็จะไม่ปล่อยฉันไปอยู่ดี พวกเขาคิดว่าฉันมีประโยชน์ พวกเขายังคิดอยากจะส่งฉันกลับนรกอีกทีเพื่อแลกกับค่าตอบแทนก้อนโต! ดังนั้น ฉันเลยเป็นฝ่ายมาหาถึงที่ ฉันคิดว่าให้พวกเขาตามจับฉัน สู้ให้ฉันมาหาพวกเขาจะดีกว่า ใช้ชีวิตเหมือนหนูแบบนั้นฉันทนมามากพอแล้ว แต่ฉันโชคไม่ดีเอง ที่ในร้านมีแค่แกคนเดียว นี่ ถึงแม้แกจะเป็นคนธรรมดา แต่ที่ฉันพูด แกน่าจะฟังเข้าใจใช่ไหม เพราะว่าแกอยู่ในร้านหนังสือแห่งนี้”
สวี่ชิงหล่างกัดฟัน “รอพวกเขากลับมา แกตายแน่”
“เหอะๆ” เด็กหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กน้อย จากนั้นใช้มีดสั้นกรีดฝ่ามือซ้ายของตัวเอง เลือดสดไหลออกมาทันทีแต่กลับเลื้อยไปมาอย่างช้าๆ ไม่ได้หยดลงมา
“หลายปีที่ผ่านมา ความลำบากที่อยู่ในนรก ไม่ถือว่าเสียแรงเปล่า แกคิดว่าฉันมาหาถึงที่ เพื่อมาตายงั้นเหรอ”ขณะที่พูดเลือดสดกลางฝ่ามือเริ่มไหลย้อนกลับไป จากนั้นแผลก็สมานตัวกลับอย่างรวดเร็ว
“น่าตลกมากใช่ไหม ร่างกายนี้มีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงสามเดือน หลังจากฉันเข้ามาอยู่กลับเกิดการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาด และความแปลกนี้กลับเป็นความสามารถที่รักษาตัวเองได้อย่างน่ากลัว เหอะๆ นี่คือการเยาะเย้ยที่ยิ่งใหญ่มาก!!!” เด็กหนุ่มกรีดหน้าตัวเองไม่หยุดเหมือนคนบ้า ไม่นานรอยแผลน่ากลัวจึงปรากฏบนใบหน้าของเขา แต่เลือดสดที่อยู่ตามรอยแผลเหล่านั้นไม่ไหลออกมา กลับเริ่มรักษาตัวเองอย่างรวดเร็ว กระทั่งไม่มีรอยแผลเป็นหลงเหลือ
“เดิมทีฉันแอบดีใจมากที่สามารถรักษาตัวเองได้ รู้สึกว่าวิญญาณของตัวเองเกิดการเปลี่ยนแปลงหลังจากได้รับความทรมานจากนรกอเวจี แต่กว่าที่ฉันจะหนีออกมาจากนรกได้กลับไม่ง่ายเลย นี่คือสวัสดิการของฉันหลังจากที่ฉันต้องโดนทรมาน ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าตัวเองเป็นผีดูดเลือด สามารถมีชีวิตยืนยาวได้ สามารถทำให้ฉันใช้ชีวิตที่หรูหราในโลกมนุษย์ได้เต็มที่ แต่ฉันมีชีวิตอยู่ได้แค่สามเดือนเท่านั้น เหลือแค่สามเดือนเท่านั้น! และฉันก็เปลี่ยนร่างไม่ได้อีก!” ชายหนุ่มพูดคำรามไม่หยุด ความรู้สึกสวยงามกับความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญในความเป็นจริง มากพอที่จะทำให้คนเป็นบ้าได้
และในเวลานี้ กระถางต้นไม้ที่อยู่ข้างหลังทั้งสองคนเริ่มสั่นเล็กน้อย สั่นเบาๆ ยากที่ใครจะสังเกตเห็น ดอกไม้เริ่มลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ ภายใต้ดินโคลนที่อยู่ในกระถางใหญ่มีมือสีขาวข้างหนึ่งค่อยๆ ยื่นออกมา มือนั้นเหยียดออกมาจากดิน และทะลุผ่านกลางเกสร มันเหมือนผีสามารถยืดขยายออกไปสามเมตร ซึ่งแขนของคนปกติทั่วไปไม่สามารถยืดขยายในระยะที่น่ากลัวแบบนี้ได้
มือค่อยๆ โผล่ไปข้างหลังชายหนุ่มอย่างเงียบๆ จากนั้นหนีบเข้าไป!
“อุ๊บ…” เด็กหนุ่มรู้สึกถึงพลังขนาดใหญ่บีบคอของตัวเอง จากนั้นทั้งตัวของเขาถูกลากกับพื้นไปด้านหลัง
‘ปัง!’ เด็กหนุ่มกระแทกกับกำแพง แต่วินาทีต่อมา เด็กหนุ่มได้อ้าปากเผยคมเขี้ยวทั้งสองออกมาทันที
ดูแล้วเขี้ยวของเขาเหมือนเขี้ยวของโจวเจ๋อมาก แต่ในความเป็นจริงนั้นของเขาจะค่อนข้างเล็กและแหลมกว่า ไม่มีความใหญ่หนาเหมือนของโจวเจ๋อ
และไม่เพียงแต่เขี้ยวทั้งสองข้างเท่านั้น ฟันซี่อื่นที่อยู่ในปากของเด็กหนุ่มถ้าหากเข้าไปดูใกล้ๆ สามารถมองออกว่าแหลมเปี๊ยบเหมือนเลื่อยเล็กสองแถวที่ตัดสลับกัน แต่ฟันแหลมที่น่ากลัวนี้มักแทงทะลุช่องปากของเด็กหนุ่ม ทำให้เขาพูดเสียงแหบ และรู้สึกเจ็บปวดเวลาที่เนื้อฉีกออกจากช่องปากตลอดเวลา แต่ความสามารถในการรักษาตัวเองที่น่ากลัวของเขากลับทำให้ฟื้นคืนกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
มือเริ่มสะบัดพยายามดิ้นหลุดจากเขี้ยวของชายหนุ่ม แต่ชายหนุ่มกลับเหมือนตัวหนอนสองมือสองเท้าจับมือนั้นไม่ปล่อย
‘เพล้ง!’ กระถางต้นไม้แตกออก ดอกไม้แห้งเหี่ยว ใบไม้ร่วงโรย ดินแตกกระจาย มีสิ่งคล้ายเนื้องอกอยู่ในนั้นเหมือนหัวใจขนาดใหญ่กำลังเต้นไม่หยุด และมือที่ยืดยาวข้างนั้นก็ยื่นออกมาจากเนื้องอกนี่เอง
สวี่ชิงหล่างที่ล้มอยู่กับพื้นหันหน้าไปมอง เนื่องจากเขาถูกมัดทั้งสองมือ ดังนั้นตอนนี้เขาไม่สามารถลุกขึ้นได้ จึงได้แต่มองเดดพูลที่กลายเป็นเนื้องอกต่อสู้กับชายหนุ่มคนนั้น
‘ฉึก!’ มีดสั้นในมือของชายหนุ่มหวดเข้ามา ตัดมือของเดดพูลขาด ชายหนุ่มคุกเข่าอยู่บนพื้น หลังจากนั้นครู่หนึ่งชายหนุ่มเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาเนื้องอก
“ฮิๆ ที่นี่มีสิ่งที่น่าสนใจแบบนี้ด้วยเหรอ!”
เนื้องอกเริ่มขยับเหมือนกำลังหลบชายหนุ่ม ดูเหมือนว่ามันจะโตยังไม่เต็มที่ แต่มันจำภารกิจของตัวเองได้ นั่นก็คือต้องกำจัดทุกอย่างที่เป็นขยะภายในบ้าน และชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกจัดอยู่ในลำดับขยะของมัน แต่ถึงแม้เนื้องอกจะเร็วก็สู้ความเร็วของชายหนุ่มไม่ได้ ชายหนุ่มพุ่งเข้าไป มือข้างหนึ่งคว้าเนื้องอก แต่เนื้องอกหลั่งของเหลวที่มีคุณสมบัติกัดกร่อนออกมาจากภายในอย่างรวดเร็ว
มือของชายหนุ่มเริ่มละลายเร็วมาก แต่ชายหนุ่มกลับไม่กลัว กระทั่งไม่สนใจความเจ็บปวด เขามองเนื้องอกไม่ต่างจากมองลูกรัก
“โฮก!” เขาก้มหน้า อ้าปากแล้วกัดลงไป! เนื้องอกเริ่มสั่นไม่หยุด ภายใต้ผิวที่สกปรกและเหี่ยวย่นกลับมีเนื้อสีแดงอ่อน โดยมีน้ำสีทองเข้มกำลังไหลเวียนอยู่ด้านใน นี่คือด้านในของเดดพูล และชายหนุ่มกำลังกินมันด้วยความโลภ
เขามีลางสังหรณ์บางอย่าง ถ้าหากเขากินเจ้าสิ่งนี้ เขาก็จะไม่ตาย เขาจะได้ต่ออายุให้ยาวขึ้น และโรคที่รักษาไม่หายก็น่าจะได้รับการแก้ไข
ถึงตอนนั้นเขาจะจับคนคนนี้เป็นตัวประกันอีกครั้ง ถ้าหากสามารถแลกสมุดยมทูตช่วยล้างตัวตนของตัวเองได้ถึงจะดีที่สุด ถ้าหากแลกไม่ได้อย่างน้อยก็ต้องให้ตัวเองมีโอกาสได้หนี เขาอยากหนี เขาจะต้องหนีให้ได้!
ก่อนหน้านั้นเป็นเพราะเขารู้สึกว่าตัวเองเหลือเวลาอีกไม่มาก จึงขอทำตัวบ้าสักครั้ง แต่ตอนนี้ในเมื่อมีความหวังเขาจึงเริ่มคิดหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง
สวี่ชิงหล่างที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเริ่มท่องคาถา ก่อนหน้านั้นเขาไม่มีโอกาสตอบโต้ อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้ท่องคาถาใส่ตัวเอง แต่ตอนนี้เขามีแล้ว “สวรรค์และโลกไร้ขอบเขต จิตใจลึกล้ำคือธรรมะ!” หน้าอกของสวี่ชิงหล่างมียันต์กระดาษใบหนึ่งร่วงลงมาช้าๆ กระจายแสงมืดสลัว จากนั้นก็ได้ยินเสียง ‘สวบ’ ยันต์กระดาษพุ่งออกไปแปะบนหลังของชายหนุ่มโดยตรง
“อ๊ากๆๆๆ!!!” ร่างกายของชายหนุ่มสั่นสะท้าน ร้องคำรามออกมา เขาหันมามองสวี่ชิงหล่างที่หมอบอยู่ตรงนั้นด้วยสายตาโกรธเคือง
“แกอยากตายใช่ไหม!”
สวี่ชิงหล่างแสยะยิ้มเล็กน้อย ในปากของเขายังมีคราบเลือดหยดลงมาไม่หยุด ยันต์กระดาษฆ่าอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆวิชาของเขาอ่อนหัดเกินไป
ชายหนุ่มหยิบมีดสั้นขึ้นมา “เหอะ ฉันจะฆ่าแกก่อน ใครสั่งให้แกดื้อล่ะ!”
ขณะที่พูด ชายหนุ่มหมุนตัวเดินมาทางสวี่ชิงหล่าง ‘วืด!’ จากนั้นเนื้องอกที่โดนเขากัดเป็นรูเมื่อครู่เวลานี้เหมือนปลาฉลามที่กำลังอ้าปาก พองตัวเหมือนลูกโป่งที่อัดแน่นไปด้วยก๊าซ ชายหนุ่มรู้สึกถึงความดำมืดข้างกายตัวเอง ต่อจากนั้นลำตัวครึ่งบนของเขาได้ถูกเนื้องอกขนาดมหึมากลืนเข้าไป ถ้าหากตอนนี้โจวเจ๋ออยู่ที่นี่คงจะมองออกว่า การกระทำนี้เป็นรูปแบบเดียวกันกับตอนที่กระถางต้นไม้ช่วยกินยุงและแมลงให้ตัวเองเมื่อสองเดือนก่อน
ชายหนุ่มเหลือเพียงขาทั้งสองข้างเตะดิ้นอยู่ข้างนอกไม่หยุด เสียงร้องเจ็บปวดทรมานของชายหนุ่มดังมาจากเนื้องอก
ถนนหนานต้ายังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แต่ไม่มีใครสังเกตว่า ตอนนี้ร้านหนังสือแห่งนี้กำลังมีเรื่องเกิดขึ้น
…………………………………………………………………………
