ตอนที่ 38
คุณลุงคนหล่อ มีคนจะตีหม่ามี้
ปล่อยพวกเธอ…
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่อยู่สองสามวินาทีก่อนที่รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากจะชัดขึ้นเรื่อย ๆ
ต้องบอกว่าคำโต้แย้งของถงกัวฮุยนั้นน่ารังเกียจและไร้สาระสำหรับเธอ
บางทีเสียงของถงกัวฮุยอาจจะดังเกินไปจนทำให้แม่ซุนที่ไม่ได้พาเสี่ยวเป่าเดินออกไปไกลจากหน้าประตูนักได้น้ำเสียงตะคอกชัดเจน
“คุณคะพูดแบบนี้มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ คุณถงยังนอนป่วยอยู่บนเตียงอยู่เลย คุณเป็นพ่อทั้งคนไม่คิดจะเห็นใจกันหน่อยหรือไง?” แม่ซุนทนฟังต่อไปไม่ไหวจริง ๆ เธอจ้องมองชายในห้องด้วยความขุ่นเคือง
ถงกัวฮุยที่ได้ยินเสียงโต้กลับเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีใครอีกสองคนอยู่ในห้องผู้ป่วยด้วย
“แล้วเธอเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาขัดจังหวะที่พ่อลูกเขาคุยกัน?”
ถงกัวฮุยมองดูแม่ซุนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างดูถูกเหยียดหยาม
ถึงแม้ว่าตระกูลถงกำลังจะตกระกำลำบาก แต่ไม่ใช่หน้าที่ของคนรับใช้ที่จะมาสั่งว่าพวกเขาต้องทำอย่างไร
แม่ซุกโกรธมากเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอกำลังจะพูดตอบโต้แต่จู่ ๆ กลับรู้สึกถึงมือที่ว่างเปล่า
เธอตกตะลึงที่เสี่ยวเป่าสลัดมือทิ้งและวิ่งออกไป!
“ไอ้คนชั่ว! อย่ามารังแกหม่ามี้กับคุณยายซุนนะ! ไอ้ชั่ว!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับแม่ซุนตกใจมากเมื่อเห็นเสี่ยวเป่าวิ่งเข้าใส่ถงกัวฮุย
“เสี่ยวเป่า!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลิกผ้าห่มออกคิดจะลุกขึ้นไปอุ้ม เสี่ยวเป่าขึ้นมา
แต่นึกไม่ถึงว่าทันทีที่เท้าของเธอแตะพื้น น้ำเสียงไร้ความอดทนของถงกัวฮุยจะดังขึ้นอีกครั้ง
“ไอ้เด็กเปรตมาจากไหน! ออกไป!” ถงกัวฮุยพูดและยกมือขึ้นมาผลักเสี่ยวเป่าออกไปโดยที่ไม่ต้องใช้ความพยายาม!
เสี่ยวเป่ายังเป็นเด็ก ความแข็งแกร่งไม่สามารถเทียบเท่าเขาได้จึงถูกผลักจนพลิกตัวล้มลง
แม่ซุนที่อยู่ด้านข้างรีบก้าวออกไปกอดเสี่ยวเป่าเอาไว้ เธอมองตรวจสอบอาการของเสี่ยวเป่าด้วยความสงสารจับใจและหันหน้าไปมองถงกัวฮุย
“คุณเป็นตาภาษาอะไร! เสี่ยวเป่ายังเด็กอยู่! ลงไม้ลงมือกับเด็กแบบนี้ได้ยังไง เป็นผู้ชายหรือเปล่า!”
ถงกัวฮุยที่ได้ยินดังนั้นเหลือบมองเสี่ยวเป่าที่อยู่ในอ้อมแขนแม่ซุน ขมวดคิ้วและพ่นคำที่น่ารังเกียจออกมา “อย่ามากล่าวหา ฉันไม่มีหลาน และก็ไม่รู้ด้วยว่าไอ้เด็กเหลือขอคนนี้มันมาจากไหน!”
เสี่ยวเป่าที่อยู่ในอ้อมกอดแม่ซุนดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
“เสี่ยวเป่าก็ไม่มีตาเหมือนกัน! แกมันก็แค่คนเลว!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ยังอยู่บนเตียงพยาบาลรู้สึกเกลียดชังตระกูลถงมากขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของถงกัวฮุย เธอไม่ได้เก็บสีหน้าออกไปและทำทีว่าไม่แยแส
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ เชิญคุณออกไปจากห้องผู้ป่วยด้วยค่ะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ”
ถงกัวฮุยที่กำลังโมโหเป็นทุนเดิมทวีคูณความโกรธมากขึ้นเมื่อได้ว่าเธอจะโทรแจ้งตำรวจ เขาจึงเดินเข้าไปข้างเตียง
“แกทำร้ายป้ากับน้องสาวยังไม่พอใช่มั้ย ตอนนี้ยังคิดจะทำร้ายฉันอีก! แกนี่มันโหดเหี้ยมจริง ๆ!” ถงกัวฮุยพูดและยกมือขึ้น
หัวใจของผู้คนที่อยู่ในห้องผู้ป่วยกระตุกแรงทันทีเมื่อเห็นว่าฝ่ามือของเขากำลังจะฟาดลงบนใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
แต่จู่ ๆ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดจากด้านนอก
มือของถงกัวฮุยแข็งค้าง กำหมัดแน่นและดึงกลับมา
“คุณคะ รบกวนไม่ส่งเสียงดังในโรงพยาบาลนะคะ”
เดิมทีนางพยาบาลเพียงแค่เข้ามาตักเตือน แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ที่ตึงเครียดในห้องสีหน้าเธอก็จริงจังขึ้น “คุณจะทำอะไรคะ?”
ถงกัวฮุยสงบลง “ครอบครัวผม ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”
“แต่ที่นี่คือโรงพยาบาล และคนบนเตียงก็คือคนไข้ของฉัน ถ้าคุณเข้ามาก่อปัญหากับคนไข้ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ!” นางพยาบาลพูดระหว่างหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อขึ้นมากดโทรออก
ขณะที่เธอกำลังกดหมายเลข จู่ ๆ เงาดำก็เขยิบเข้ามาใกล้ฉกชิงโทรศัพท์มือถือในมือของเธอไป
ใบหน้าของถงกัวฮุยแดงก่ำ เขาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและขวางมันเข้ากับผนังห้อง
“ตุบ” เสียงโทรศัพท์กระแทกเข้ากับผนังห้อง
บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยเงียบไปครู่หนึ่ง
ถงกัวฮุยกำลังบ้าคลั่ง ตอนนี้ภายในห้องผู้ป่วยมีผู้หญิงอยู่กันแค่สามคนเท่านั้นและไม่มีใครต่อสู้กับเขาได้
ไม่มีใครรู้ว่าเสี่ยวเป่าที่อยู่ในอ้อมแขนแม่ซุนวิ่งหายไปไหน
ขณะเดียวกันดวงตาของเสี่ยวเป่ากลายเป็นสีแดงก่ำด้วยความวิตกกังวลว่าผู้ชายคนนี้จะทุบตีหม่ามี้ของเขาอย่างไรบ้าง
หลังจากคิดดูแล้วตอนนี้คนเดียวที่สามารถช่วยเหลือพวกเขาได้คือคุณลุงสุดหล่อ
แต่หม่ามี้บอกว่าห้ามเขาติดต่อไปหาคุณลุงสุดหล่ออีก…
เสี่ยวเป่าเดินออกมาตามทางเดินและเถียงกับตัวเองอยู่นาน จู่ ๆ เสียงของกระแทกก็ดังลอดเข้ามาในหู
มันดังออกมาจากห้องผู้ป่วย!
เสี่ยวเป่าไม่คิดมากอีกต่อไป มือเล็กจิ้มหน้าจอโทรศัพท์สองสามครั้งและกดโทรออกหามู่อวี้เฉิง
“คุณลุงสุดหล่อ! มาช่วยหม่ามี้ผมด้วย! คนชั่วกำลังจะตีหม่ามี้! เสี่ยวเป่าสู้เข้าไม่ไหว…” เสี่ยวเป่าพูดบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือราวกับกำลังจะร้องไห้
มู่อวี้เฉิงที่อยู่อีกด้านหนึ่งขมวดคิ้วขณะมองดูหมายเลขโทรศัพท์
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตั้งท้องลูกคนอื่นขณะที่หมั้นอยู่กับเขา แต่ตอนนี้ลูกเธอกลับมาขอความช่วยเหลือจากเขา
และเขาไม่จำเป็นต้องช่วยเหลืออะไรด้วยซ้ำ
“คุณลุงสุดหล่อ หม่ามี้ยังป่วยอยู่ เสี่ยวเป่าเป็นห่วงหม่ามี้…” เสียงร้องไห้ของเสี่ยวเป่าดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
หัวใจของมู่อวี้เฉิงอ่อนยวบลงและตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ไม่ต้องร้อง ลุงกำลังไป”
“ครับ… ครับ คุณลุงสุดหล่อรีบมาเลยนะ…” เสี่ยวเป่าสำลักและกดวางสายโทรศัพท์
ทีมแพทย์ในตึกผู้ป่วยรีบวิ่งเข้ามาหลังจากทราบเรื่อง หลายคนรีบเข้ามาขวางเอาไว้
ถงกัวฮุยจึงจำใจสอนบทเรียนให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต่อหน้าใครหลายคน
“ออกไปให้พ้น! แค่พ่อกับลูกสาวทะเลาะกัน! ใครก็ห้ามไม่ได้!” เขาพูดขณะที่พยายามผลักทีมแพทย์ออกไป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกกลุ่มทีมแพทย์ล้อมรอบเอาไว้ เธอหรี่ตาลงเพราะไม่ต้องการพูดคุยกับถงกัวฮุยอีกต่อไป
เธอน่าจะรู้ว่าคนอย่างถงกัวฮุยไม่เคยทำตัวมีศักดิ์ศรีเลย
ทีมแพทย์หลายคนเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไปและตั้งใจจะไปเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามา แต่จู่ ๆ ประตูกลับเปิดออก
ทุกคนต่างหันไปมองทางประตู
เสี่ยวเป่าจับมู่อวี้เฉิงเอาไว้และรีบเข้ามาหา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันทีที่เปิดประตู
“หม่ามี้ เสี่ยวเป่าไปขอให้คุณลุงสุดหล่อมาช่วย อย่าดุเสี่ยวเป่านะ…”
มู่อวี้เฉิงที่ยืนอยู่หน้าประตูมีสีหน้าบึ้งตึงทันทีเมื่อเห็นสถานการณ์ภายในห้องผู้ป่วย
“คุณมู่! ผมขอร้องล่ะช่วยตระกูลถงด้วยนะครับ ครอบครัวถงได้รับบทเรียนแล้ว คุณเองก็มีเงินมากมาย ช่วยผมหน่อยได้มั้ย?” การแสดงออกของถงกัวฮุยเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นมู่อวี้เฉิง เขาก้าวขาออกไปร้องขอความช่วยเหลืออย่างไร้ยางอาย
มู่อวี้เฉิงมองดูมือที่ยื่นออกมาด้วยสายตารังเกียจ เขาก้าวถอยหลังเพื่อหลบหลีกการถูกสัมผัส
“เขามาทำอะไรที่นี่?” สายตาของมู่อวี้เฉิงมองข้ามกลุ่มคนไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว
เมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบหลบสายตาทันที
เธอนึกไม่ถึงว่าเสี่ยวเป่าจะไปร้องขอความช่วยเหลือจากมู่อวี้เฉิง และนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะมา
ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ต้องการเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลถงให้มู่อวี้เฉิงรับรู้
“คุณลุงสุดหล่อ เขาผลักเสี่ยวเป่าแล้วจะตีหม่ามี้ด้วย! เขาเป็นคนเลว!” เสี่ยวเป่ารีบพูดฟ้องด้วยความขุ่นเคือง
“คุณมู่อย่าไปฟังอะไรไร้สาระเลยครับ ผมแค่จะสอนบทเรียนให้นังลูกสาวตัวดีที่ไม่รู้จักเชื่อฟังก็เท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ครอบครัวเราทั้งสองคนคงจะไม่…” ถงกัวฮุยพูดขัดจังหวะข้อกล่าวหาของเสี่ยวเป่าและรีบเข้าไปประจบประแจงมู่อวี้เฉิง
“คุณคิดมากไปแล้ว” มู่อวี้เฉิงขัดจังหวะคำเยินยอด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“กิจการของครอบครัวถงไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลมู่”
ถงกัวฮุยตกใจมากจนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง
“พาตัวเขาออกไป” มู่อวี้เฉิงไม่มีความปรารถนาที่จะฟังเขาพูดต่อและหันไปออกคำสั่ง
แต่ก่อนที่ถงกัวฮุยจะทันได้ตอบโต้ ผู้คุ้นกันหลายนายก็เดินเข้ามาลากตัวเขาออกไปจากห้องผู้ป่วยทันที
