ตอนที่ 36
พ่อลูกเจอหน้ากัน
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและตอบตามความจริง “คุณหมอโทรให้มาดูน่ะ”
เสี่ยวเป่าประหลาดใจ
เขากระโดดลงจากเก้าอี้พาขาสั้น ๆ วิ่งดุกดิกเข้าไปหามู่อวี้เฉิงและเงยหน้าถามว่า “คุณลุงรู้จักหม่ามี้ด้วยเหรอ?”
มู่อวี้เฉิงก้มหน้ามองดวงตาสีแดงแวววาวของเสี่ยวเป่า ใบหน้าที่บึ้งตึงอยู่คลี่คลายลงเล็กน้อย
เขาพยักหน้า “รู้จัก”
ดวงตากลมโตสีดำเข้มของเสี่ยวเป่าเบิกกว้างเปล่งประกายสดใส
ดีมาก!
เขายังคงมีความหวังให้คุณลุงสุดหล่อกลายมาเป็นพ่อของเขาเสมอ แต่นึกไม่ถึงว่าคุณลุงกับหม่ามี้จะรู้จักกัน!
แต่เมื่อหวนนึกถึงสภาพปัจจุบันของหม่ามี้ ดวงตากลมโตก็หรี่แสงลงเล็กน้อย
“คุณลุง หม่ามี้จะตื่นขึ้นมาหรือเปล่า? หม่ามี้จะไม่ตาย…” เสี่ยวเป่าเอ่ยถามเสียงสะอื้นไห้ สีหน้าดูน่าสงสารมากจนทำให้คนมองเจ็บปวดหัวใจ
หัวใจของมู่อวี้เฉิงบีบรัดตัวแน่น เขาคุกเข่าลงและกระซิบบอกเสี่ยวเป่าว่า “ต้องไม่ตาย!”
“จริงเหรอ?” เสี่ยวเป่าสูดจมูกและถาม
มู่อวี้เฉิงพยักหน้า “จริงสิ ขอแค่หนูเป็นเก่งอดทนรอ เดี๋ยวหม่ามี้ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว”
“ผมจะเป็นคนเก่งฮะ” เสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างแรง
มู่อวี้เฉิงมองดูท่าทางน่ารัก ๆ แล้วเผลอยิ้มเบา ๆ จากนั้นจึงพูดว่า “เดี๋ยวอีกสักพักหม่ามี้ก็ตื่นแล้ว”
“ฮะ!” เสี่ยวเป่ามีความสุขมากจนดวงตาสว่างสดใสขึ้นอีกครั้ง แสงวิบวับที่อยู่ข้างในดวงตาเปล่งประกายราวกับดาวตก
มู่อวี้เฉิงพยักหน้า
เสี่ยวเป่าพูดด้วยความหวัง “คุณลุงคืนนี้ช่วยอยู่เป็นเพื่อนผมรอหม่ามี้ตื่นขึ้นมาได้มั้ยฮะ?”
มู่อวี้เฉิงมองเขาและต้องการจะปฏิเสธ
แต่ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อเห็นสายตาคาดหวังของเสี่ยวเป่าที่จ้องมองมามันทำให้เขาพูดไม่ออก
สุดท้ายก็ยอมอยู่ต่อ
เขาจับเสี่ยวเป่าขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ด้วยคำถามมากมายที่ค้างคาอยู่ในใจ
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงหลอกเขาว่าเธอแต่งงานแล้ว
แถมยังมีลูกชายอีกหนึ่งคน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
แม่ซุนนั่งมองอยู่ด้วยสักพักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา เธอจึงอาสากลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนคราวถึงเวลาออกจากโรงพยาบาล
ไม่นานหลังจากนั้นลู่หมิงก็เดินเข้ามา
“คุณลุงลู่หมิง” เสี่ยวเป่าโบกมือเล็ก ๆ ทักทายลู่หมิง
ลู่หมิงเห็นเสี่ยวเป่านั่งลงข้าง ๆ ท่านประธานอย่างเชื่อฟัง
เขาจึงถามด้วยความสงสัยว่า “เสี่ยวเป่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
“ก็หม่ามี้ไม่สบาย ผมถึงมาเฝ้าไง”
“หม่ามี้หนูเหรอ?” ลู่หมิงตกตะลึง
เขาเหลือบมองผู้หญิงบนเตียงพยาบาล มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดใช่ไหม?
เสี่ยวเป่าชี้นิ้วไปที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวและพูดด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ “นั่นหม่ามี้ผม ตอนนี้ยังไม่ตื่นเลย เพราะงั้นเราต้องพูดกันเบา ๆ นะ”
ลู่หมิงตกตะลึงและมองดูท่านประธานด้วยสายตาที่เหลือเชื่อ
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเด็กชายตัวเล็กที่ได้รับการปฏิบัติอย่างดีจากท่านประธาน แท้จริงแล้วจะเป็นลูกชายของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว!
คู่หมั้นที่หายตัวไปเมื่อห้ามีก่อนมีลูกแล้ว แบบนี้มันไม่น่าเจ็บปวดสำหรับท่านประธานของเขาไปหน่อยเหรอ?
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา และพูดเตือนสติว่า “ว่างมากหรือไง? งั้นก็ไปเฝ้าข้างนอกไว้”
ลู่หมิงรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกบนใบหน้าของอีกฝ่ายจนร่างกายของเขาสั่นสะท้าน
ขณะเดียวกันเขาสังเกตเห็นสายตาที่ไร้ความปรานีของท่านประธานจึงรีบเดินออกไป
ทันใดนั้นบรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยก็เงียบลง
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนและอดไม่ได้ที่ถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ จึงพูดถามออกไปด้วยความลังเล “ตัวเล็ก แล้วพ่อล่ะ? หม่ามี้ป่วยพ่อเขาไม่มาดูแลเหรอ?”
เสี่ยวเป่ากะพริบตาและตอบชัดถ้อยชัดคำ “เสี่ยวเป่าไม่มีปะป๊าหรอก ไม่เคยเจอมาตั้งแต่เกิด”
ไม่มีพ่อเหรอ?
มู่อวี้เฉิงประหลาดใจ
เขาหรี่ตาลงขณะมองดูเสี่ยวเป่า
เจ้าตัวเล็กน่าจะอายุประมาณสามถึงสี่ขวบได้
เมื่อห้าปีที่แล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวหนีหายไป… เป็นไปได้ไหม…
“อายุเท่าไหร่แล้ว?”
“สี่ขวบครึ่งฮะ”
ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงมืดมนลงทันที
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อห้าปีก่อน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงหนีไป
เพราะเธอมีลูกนี่เอง!
ว่าแต่… ลูกใครล่ะ?
เท่าที่เขาจำได้เขากับถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยใกล้ชิดกันมาก่อน
ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือเสี่ยวเป่าเป็นลูกชายของคนอื่น
ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงดูน่ากลัวมากขึ้นเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ดังกล่าว
เสี่ยวเป่าสังเกตเห็นว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีจึงถามด้วยความสงสัยว่า “คุณลุงเป็นอะไรไป?”
“ไม่มีอะไร” มู่อวี้เฉิงตอบรับอย่างเฉยเมยและไม่ได้ระบายความโกรธต่อเสี่ยวเป่า
ทว่าภายในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขารู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่น ความโกรธกลับปะทุทรวงอกขึ้นจนแทบอยากจะทำลายทุกสิ่งอย่าง
เสี่ยวเป่าไม่รู้ว่ามู่อวี้เฉิงกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ แต่เขารู้สึกง่วงเล็กน้อยจึงเขยิบตัวเข้าไปชิดมู่อวี้เฉิง เอนกายพิงมู่อวี้เฉิงจนผล็อยหลับไป
เด็กน้อยนอนหลับสนิทขณะที่ปากอมชมพูเผยอออกเล็กน้อย
มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อของมู่อวี้เฉิงเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหนีหายไป
มู่อวี้เฉิงอุ้มเสี่ยวเป่าที่ผล็อยหลับไปนอนลงข้าง ๆ แม่
เด็กชายตัวเล็กนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายแม่ คนตัวใหญ่กับคนตัวเล็กช่างมีใบหน้าคล้ายกันนัก
จู่ ๆ มู่อวี้เฉิงก็เขยิบเข้าไปใกล้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ต่อมโมโหของเขากำลังเดือดพล่านอยากจะกระชากผู้หญิงตรงหน้าให้ลุกขึ้นมาและลงโทษอย่างโหดเหี้ยม
ทว่าเขากลับอดกลั้นเอาไว้และค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น ดวงตาสีดำเข้มดูมืดมนมากจนยากที่จะเห็นอารมณ์ใด ๆ
…
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟื้นขึ้นมาในเช้าอีกวัน
เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องผู้ป่วย และขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นบังเอิญเหลือบเห็นเสี่ยวเป่านอนอยู่ข้าง ๆ
แม่ซุนก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน
ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่หรือเปล่า แต่แม่ซุนกลับลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงขยับ
เธอมีความสุขมากเมื่อเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟื้นขึ้นมาแล้ว “คุณถงตื่นแล้ว รู้สึกยังไงบ้างคะ?”
“ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกค่ะ เมื่อคืนต้องขอโทษด้วยนะคะคงทำให้คุณลำบากแย่” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองแม่ซุนและพูดขอบคุณเธอ
“คุณถงนี่เกรงใจกันเกินไปแล้วนะคะ”
แม่ซุนโบกไม้โบกมือว่าไม่ต้องเกรงใจและถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่ร้ายแรงจริงเหรอคะ? อยากให้ฉันไปตามหมอให้มั้ยคะ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหน้าและยิ้ม “ไม่ต้องหรอกค่ะ แม่ซุนนั่งพักก่อนเถอะ”
แม่ซุนพยักหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้
เธออุ้มเสี่ยวเป่ามานอนข้าง ๆ และเหลือบมองเขาที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ จากนั้นพูดว่า “โชคดีที่คุณไม่เป็นอะไร เมื่อคืนเสี่ยวเป่ากังวลมากจนร้องไห้ตลอดทางที่มาเลยค่ะ พอมาถึงห้องผู้ป่วยก็กลัวว่าจะรบกวนคุณถึงได้หยุดร้องไห้ไป”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังและหันไปมองเสี่ยวเป่าด้วยสายตาอ่อนโยน ภายในใจรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น
เธอเม้มปาก ยิ้มและพูดว่า “เสี่ยวเป่าเป็นคนมีไหวพริบค่ะ”
ขณะที่กำลังคุยกันอยู่เสี่ยวเป่าก็ตื่นขึ้นมา
“หม่ามี้ตื่นแล้ว!”
เขาลุกขึ้นด้วยความประหลาดใจและรีบวิ่งเข้าไปข้าง ๆ เตียง เงยหน้ามองถงเหมี่ยวเหมี่ยวและถามด้วยน้ำเสียงกังวล “หม่ามี้ยังเจ็บอยู่มั้ย? อยากให้เสี่ยวเป่าช่วยเป่าฟู่ ๆ มั้ย ฟู่ ๆ ไม่เจ็บแล้ว”
หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวอ่อนยวบลงเมื่อได้ยินคำพูดไร้เดียงสา
“หม่ามี้ไม่เจ็บเลย เสี่ยวเป่าไม่ต้องกังวลนะลูก” เธอยกมือขึ้นลูบหัวเสี่ยวเป่า
เสี่ยวเป่าจ้องมองเธอด้วยแววตาสดใส จากนั้นจึงเรื่องอะไรบางอย่างออก “ใช่แล้ว หม่ามี้ เมื่อคืนคุณลุงสุดหล่อที่ผมเคยเล่าให้ฟังมาหาหม่ามี้ด้วยนะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชะงักไปชั่วคราว
“คุณลุงสุดหล่อเหรอ?”
“คุณมู่น่ะค่ะ” แม่ซุนพูดอธิบายจากด้านข้าง
สีหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนไปกะทันหันและจ้องมองเสี่ยวเป่าด้วยความตื่นตระหนก “แล้วลูกได้เจอเขาหรือเปล่า?”
