ไดอารีบุปผาจันทรา ตอนที่ 3
วันที่สิบ
บางทีฉันอาจจะทำเรื่องไม่จำเป็นลงไปแล้วก็ได้ค่ะ
เพราะเหตุนั้น เลยทำให้ท่านเซน่อนรู้สึกอับอาย
วันนี้มีการประลองของท่านรัชกับท่านยูโกโดยมีอิสระของท่านเมลต์เป็นเดิมพัน
ผลลัพธ์คือ……ท่านยูโกเป็นฝ่ายชนะ เรื่องนี้น่าตกใจจริงๆค่ะ
ความสามารถด้านการต่อสู้ที่สูงของท่านรัชนั้นถูกยกย่องจากผู้คนรอบข้าง เขาที่สามารถจัดการอุปกรณ์เวทได้อย่างชำนาญทางฝั่งอาจารย์เองก็ให้ความสนใจ
หากยังคงความสามารถแบบนี้ต่อไป การจะกลายเป็นอัศวินวิถีเวทที่ขึ้นตรงกับสำนักงานใหญ่ในเมืองหลวงซึ่งเหล่าหัวกะทิสังกัดอยู่ก็ไม่ใช่ความฝัน……เป็นบุคคลที่ไม่ว่าใครก็พูดออกมาเช่นนั้น
ท่านยูโกเอาชนะท่านรัชผู้นั้นได้ แถมยังไม่ใช้กาลันดีลแต่เป็นบลาสเตอร์ซึ่งเป็นอุปกรณ์เวทตกรุ่น
บอกตามตรงไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ ถึงจะไม่ได้เห็นความเป็นไปของการต่อสู้ด้วยตาคู่นี้จริงๆ แต่มันสงสัยว่ามีอะไรบางอย่างผิดพลาดหรือเปล่าค่ะ
ดูเหมือนเรื่องนั้นทุกคนเองก็คิดเหมือนกันค่ะ สงสัยว่าท่านยูโกโกง
ท่านเซน่อนซึ่งไปถึงหลังจากจบการประลองแล้วก็ชี้ให้เห็นถึงความเป็นไปได้นั้น พร้อมเรียกร้องให้การประลองเป็นโมฆะ และโน้มน้าวท่านเมลต์โดยตรงค่ะ
ท่านเซน่อนพยายามอธิบายถึงอันตรายของท่านยูโก พูดให้ฟังว่ามีนิสัยขี้ขลาดและน่ารังเกียจอย่างไรแต่ว่า……ท่านเมลต์ปฏิเสธเขาที่เป็นเช่นนั้น
ไม่เพียงแค่นั้นแต่ยังจูบกับท่านยูโกต่อหน้าเขาและเหล่านักเรียนจำนวนมากด้วยค่ะ
ถูกอีกฝ่ายที่พยายามโน้มน้าวอย่างจริงใจสะบัดทิ้งไม่เหลือเยื่อใย แถมเธอผู้นั้นยังจูบกับชายที่เกลียดชังด้วย ท่านเซน่อนที่ถูกบังคับให้เห็นสิ่งนั้นจะรู้สึกถึงความอัปยศขนาดไหนกันนะ
เหล่านักเรียนโดยรอบเองก็ตกตะลึง เพราะฉันบอกเรื่องไม่จำเป็นรู้สึกเหมือนทำให้ความน่าเชื่อถือของท่านเซน่อนตกต่ำลงเลยค่ะ
หลังจากนั้น เรื่องก็กลายเป็นว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ท่านยูโกจะโกงในการประลอง แต่ความรู้สึกของท่านเมลต์นั้นมั่นคง ตอนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรการแยกเธอออกจากท่านยูโกก็เปล่าประโยชน์ความเห็นของทุกคนเป็นไปในทางเดียวกันเช่นนั้นค่ะ
ท่านเซน่อนในทันทีหลังจากที่ถูกท่านเมลต์ทิ้งก็ได้รับบาดแผลทางใจค่ะ แต่ดูเหมือนเมื่อได้พูดคุยกับท่านรัชแล้วก็ได้สร้างมิตรภาพด้วยกันกับเขา และฟื้นฟูความรู้สึกขึ้นมาใหม่ค่ะ
อย่างที่คิดฝั่งมิตรภาพระหว่างลูกผู้ชายคงจะโดนใจยิ่งกว่าคำพูดของฉันซึ่งเป็นผู้หญิงล่ะมั้งคะ?
รู้สึกได้รับบาดแผลเหมือนตัวเองอยู่นอกวงนิดหน่อยค่ะ
หากพูดถึงบาดแผล เพราะท่านเมลต์ปฏิเสธท่านเซน่อน ความหวังที่ฉันจะเป็นเพื่อนกับเธอจึงกลายเป็นว่าถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์ค่ะ
เธอได้นำพาความอับอายมาสู่ท่านเซน่อนซึ่งเป็นผู้มีพระคุณของฉัน ในฐานะผู้รับใช้ที่อยู่เคียงข้างจึงไม่สามารถสนิทสนมกับคนเช่นนั้นได้ค่ะ
ถึงจะน่าเสียดายสุดๆและเจ็บปวดใจเอามากๆแต่ว่า……สำหรับฉันในตอนนี้สามารถพูดได้โดยไม่ลังเลว่านี่คือตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุดค่ะ
หากมีการต่อสู้กับเธอละก็ จะต่อสู้ด้วยความตั้งใจว่าจะเอาคืนที่ทำให้ท่านเซน่อนต้องอับอายเป็นสองเท่าค่ะ!
……แต่ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องการต่อสู้หรอกนะคะ พูดถึงว่ามีความคิดเช่นนั้นเฉยๆค่ะ ใช่แล้วค่ะ
วันที่สิบสอง
เป็นแต่ละวันที่สงบสุขสุดๆค่ะ ท่านเซน่อนบาดแผลทางใจที่ถูกท่านเมลต์ทิ้งคงจะหายแล้วล่ะมั้ง ถึงได้กลับมาร่าเริงอีกครั้ง
คงจะตัดสินใจแล้วล่ะมั้งว่าการเกี่ยวข้องกับท่านเมลต์และท่านยูโกมันไม่ใช่เรื่องดี ช่วงหลังมานี้จึงไม่ค่อยได้รับรู้ถึงสภาพของพวกเขามากนัก
การใช้เวลาในแต่ละวันด้วยสุขภาพจิตใจที่ดีคือสิ่งสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด แคลร์เองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันค่ะ
อีกไม่นานชั้นเรียนอย่างจริงจังก็จะเริ่มขึ้นแล้วด้วยสิ การเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนั้นก็เป็นสิ่งจำเป็นด้วยเนอะ
จะว่าไปแล้วนะคะ ในหมู่นักเรียนที่ย้ายเข้ามาจากส่วนมัธยมปลายนอกจากท่านเซน่อนแล้วสังเกตเห็นว่ามีคนที่เข้าไปพูดคุยกับทุกคนที่เป็นนักเรียนอย่างแข็งขันด้วยค่ะ
คงเพราะเอาแต่คิดเรื่องท่านยูโกล่ะมั้งคะ? จึงไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขาเลยน่ะค่ะ
เพราะอยู่ในสถานการณ์เดียวกันดูเหมือนจะสนิทกับท่านเซน่อนด้วยค่ะ
ท่านเซน่อนบอกว่า[ไม่ใช่เพื่อนกันสักหน่อย]แต่คงแค่ไม่พูดตรงๆล่ะมั้ง
นี่มันที่เรียกกันว่าซึนเดเระสินะคะ
แต่ว่า……เวลาที่แต่ละคนเข้ามาทักทายฉันและพูดคุยด้วย มันรู้สึกได้ถึงความรู้สึกอันแปลกประหลาดค่ะ
บรรยากาศลึกลับแบบเดียวกับท่านเซน่อน รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่แตกต่างกับคนอื่นๆ การรู้สึกถึงสิ่งนั้นติดต่อกันเช่นนี้มันรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยค่ะ
แล้วก็ สายตาของพวกเขาที่มองฉันอย่างหยาบคาย มันรู้สึกเหมือนสายตาที่ครั้งหนึ่งเคยรู้สึกได้จากท่านยูโกค่ะ
บางที……ที่ท่านเซน่อนบอกว่าไม่ได้สนิทกับพวกเขาอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้ค่ะ
ฉันเองก็รู้สึกว่าการไม่ไปข้องเกี่ยวกับพวกเขาอย่างจริงจังน่าจะดีกว่าค่ะ
แต่ว่า……ไม่สิ มากกว่านี้หยุดเขียนไว้เพียงเท่านี้แล้วกันค่ะ
รู้สึกเหมือนจะเป็นการเขียนเรื่องแย่ๆของท่านเซน่อนที่ไม่ใช่ใครอื่น เรื่องนั้นมันเป็นการไม่สำนึกบุญคุณค่ะ
การเขียนเรื่องเช่นนั้นลับหลังมันไม่ใช่ผู้ที่มันเป้าหมายจะเป็นอัศวินวิถีเวท ต้องระวังค่ะ……
ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้การเตรียมความพร้อมสำหรับคลาสเรียนในสถาบันคือสิ่งสำคัญ
อยากจะเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับชีวิตในสถาบันที่จะเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังค่ะ
