ตอนที่ 72 ทำการใหญ่อย่างเงียบ ๆ
ฝนหยุดตกในตอนบ่าย และฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะตกอีกจนกระทั่งวันรุ่งขึ้น
เมื่อเห็นสภาพอากาศแจ่มใส เจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าไปในเมือง
เมื่อเขามาถึงร้าน หวังผิงและคนอื่นก็ตั้งแผงขายของและเริ่มทำธุรกิจกันแล้ว ดูเหมือนว่าธุรกิจของพวกเขาจะไปได้ดีทีเดียว
“เราหยุดไปแค่วันครึ่ง ลูกค้าประจำก็เริ่มบ่นอยากกินแล้ว”
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ หวังผิงทักทายเขาด้วยรอยยิ้มร่าเริง
เจียงเสี่ยวไป๋คุยกับเขาอยู่พักหนึ่ง แต่เขาไม่ได้ช่วยงานที่หน้าร้าน ทว่ากลับเข้าไปในร้านเพื่อตรวจสอบความคืบหน้าของการปรับปรุงร้าน
“ช่างจวง หลายวันมานี้คุณต้องทำงานหนักแล้ว”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้น พร้อมกับส่งบุหรี่ให้จวงปี้เฉิง
“เถ้าแก่เจียง คุณใจดีเกินไปแล้ว ทุกครั้งที่คุณมาก็มักจะนำบุหรี่ดี ๆ แบบนี้มาให้ผมเสมอ” จวงปี้เฉิงหยิบบุหรี่ขึ้นมาดมแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
จวงปี้เฉิงเป็นสหายร่วมรบของหวังผิง เขาเป็นวิศวกรในกองทัพ และต่อมาได้เข้าร่วมกับบริษัทก่อสร้างในเมืองชิงโจว หลังจากปลดประจำการจากกองทัพเมื่อปีที่แล้ว เขาได้ก่อตั้งทีมของตัวเองขึ้นเพื่อรับทำทั้งงานก่อสร้างและงานตกแต่งภายใน
แม้ว่าโครงการของเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่ใหญ่โต แต่ค่าตอบแทนดี ดังนั้นจวงปี้เฉิงจึงนำทีมของเขามารับงานด้วยตนเอง
ในตอนแรก เขาไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก
แต่หลังจากได้เห็นแบบภาพของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว จวงปี้เฉิงรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก
การออกแบบของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่เพียงแต่มีโครงสร้างสมบูรณ์แบบและใช้งานได้จริงเท่านั้น แต่ยังมีความสวยงาม จวงปี้เฉิงไม่เคยเห็นการออกแบบแบบนี้มาก่อน ซึ่งดูเป็นมืออาชีพมากกว่ามืออาชีพอย่างเขาเสียอีก
หลังจากติดต่อพูดคุยกันหลายวัน จวงปี้เฉิงก็สังเกตเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋เข้าถึงได้ง่าย ประกอบกับธุรกิจที่เฟื่องฟูที่เขาเห็นภายนอก จวงปี้เฉิงจึงรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ใช่คนธรรมดา สิ่งนี้ทำให้เขากระตือรือร้นที่จะสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเจียงเสี่ยวไป๋ เขาไม่เพียงแต่สั่งให้พนักงานใส่ใจในรายละเอียดเท่านั้น แต่ยังให้พวกเขาทำงานล่วงเวลาทุกวัน เพื่อให้โครงการเสร็จเร็วขึ้นอีกด้วย
การปรับปรุงร้านดำเนินไปอย่างรวดเร็วและมีการควบคุมคุณภาพอย่างดี เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำชม หลังจากสนทนาสั้น ๆ กับจวงปี้เฉิง เขาก็ไปทักทายช่างฝีมือและคนงานคนอื่นด้วยบุหรี่
เมื่อถึงเวลาพบช่างไม้ถาน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยื่นบุหรี่ให้เขา
ช่างไม้ถานโบกมือปัดและหยิบกล้องยาสูบไม้ไผ่ทองแดงยาวสามนิ้วซึ่งเต็มไปด้วยใบยาสูบขึ้นมา
“ฉันชอบสูบบุหรี่แบบนี้ มันแรงกว่า”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แม้ว่าเขาจะรู้มาระยะหนึ่งแล้วว่าช่างไม้ถานไม่สูบบุหรี่ที่ผลิตในโรงงาน แต่เขาก็ไม่เคยเลิกล้มความตั้งใจที่จะเสนอบุหรี่ให้เขา
จีนเป็นประเทศที่ให้ความสำคัญกับหน้าตา แม้จะรู้ว่าการให้บุหรี่นั้นจะถูกปฏิเสธ แต่คุณไม่สามารถหยุดให้ได้
ในขณะที่ทุกคนกำลังสูบบุหรี่ เจียงเสี่ยวไป๋จึงมองไปรอบ ๆ
“เสี่ยวไป๋ ออกมานี่หน่อย มีคนตามหานาย”
หลังจากนั้นไม่นาน หวังผิงก็ตะโกนเรียกเขาจากข้างนอก
เจียงเสี่ยวไป๋สงสัยว่าใครกันที่มาหาเขา?
เขาจึงตอบรับและเดินออกไป
“ท่านประธาน อะไรพาคุณมาถึงที่นี่ ? ”
เมื่อเห็นผู้มาเยือน เจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาทักทายอย่างรวดเร็วและถามด้วยรอยยิ้ม
ฟู่เต๋อเจิ้งพูดติดตลกว่า “ฉันอยากกินอะไรอร่อย ๆ เลยแวะมากินของว่างสักหน่อย”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เชื่อ แต่เนื่องจากฟู่เต๋อเจิ้งพูดเช่นนั้น นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้ถือว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนนอก เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกพอใจและพูดว่า “งั้นวันนี้ผมจะเลี้ยงคุณเอง เชิญทางนี้ครับ”
เจียงเสี่ยวไป่เล่นตามและหันไปหาเฝิงเยี่ยนหงและตะโกนว่า “เอาผัดมันฝรั่ง ฟักเขียวตุ๋นน้ำแดง และฟักเขียวสไลด์ตุ๋นแบบหมูสามชั้นมาอย่างละ 2 ชาม”
ฟู่เต๋อเจิ้งรีบพูดว่า “ล้อเล่น ล้อเล่น”
พูดตามตรง เขาอยากจะกินสองชามแล้วก็จากไป แต่มีเรื่องสำคัญอยู่ในมือ เขาไม่สามารถรอช้าได้ สุดท้ายจึงต้องให้เรื่องกินไว้ทีหลัง
ฟู่เต๋อเจิ้งมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนและหัวเราะ “น้องชาย นายทำการใหญ่อย่างเงียบ ๆ โดยไม่บอกฉันล่วงหน้าเลยหรือ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังด้วยความประหลาดใจและค่อนข้างสับสน เขาเกาหัวด้วยความงุนงง “ท่านประธาน คุณกำลังพูดถึงอะไร ? ผมไม่เข้าใจ”
ฟู่เต๋อเจิ้งหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “มากับฉัน เราเดินไปพูดคุยกันไปด้วย”
ในปี 1983 สำนักงานหนังสือพิมพ์รายวันอยู่ภายใต้เขตอำนาจของเขตชิงสุ่ย และนอกเหนือจากโรงพิมพ์ที่สร้างรายได้เล็กน้อยแล้ว แทบจะไม่มีแหล่งรายได้อื่นเลย
ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าฟู่เต๋อเจิ้งจะเป็นประธานสำนักพิมพ์ แต่องค์กรก็ไม่ได้จัดหารถให้เขา เขามีเพียงมอเตอร์ไซค์เจียหลิง 125 เท่านั้น
ฟู่เต๋อเจิ้งขี่มอเตอร์ไซค์กับเจียงเสี่ยวไป๋ และมุ่งหน้าไปยังถนนชิงหยุน
หลังจากพูดคุยกับฟู่เต๋อเจิ้งแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ถึงได้รู้ว่าจากข้อมูลที่เขาให้ไป เหรินฉางเซี่ยได้ทำการสอบสวนเป็นเวลาสองวันเพื่อยืนยันความถูกต้องของเบาะแสทั้งหมดที่เขาให้ไป จากนั้นเขาก็ส่งกองกำลังตำรวจเข้าจับกุมเมื่อเวลา 22.00 น. ของคืนก่อนหน้า ส่งผลให้หม่าตงหลาย หวงฟู่ไห่ นักเลงเฉินและคนอื่นถูกจับกุม การดำเนินการในครั้งนี้ได้ทำลายแหล่งมั่วสุมและแหล่งอาชญากรทั้งหมดได้สำเร็จ
เนื่องจากความร้ายแรงของคดี เจิ้งปิงอี้อธิบดีสำนักความมั่นคงสาธารณะเมืองชิงโจวจึงเข้ามารับผิดชอบเป็นการส่วนตัว ร่วมกับสวีเซี่ยงตงผู้บังคับการเมือง และรองอธิบดีหลี่อี้ ทำการสอบปากคำผู้ต้องสงสัยทั้งหมดตลอดทั้งคืนและได้ข้อสรุปในที่สุด
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คาดคิดว่าเหรินฉางเซี่ยจะดำเนินการอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้หม่าตงหลายและคนอื่นถูกจับกุมแล้ว
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกังวลเกี่ยวกับเหรินฉางเซี่ยและถามว่า “แล้วผู้กองเหรินล่ะ ? เขาสบายดีไหม ? ”
ฟู่เต๋อเจิ้งถอนหายใจและพูดว่า “ผู้กองเหรินถูกยิงที่แขนซ้าย และได้รับบาดเจ็บอีกเล็กน้อย เขาไม่ได้เป็นอะไรมาก”
หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋เต้นไม่เป็นจังหวะ ตามที่คาดไว้ไม่มีผิด หวงฟู่ไห่และคนอื่นมีอาวุธปืนจริงด้วย
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เหรินฉางเซี่ยได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยที่แขน ซึ่งแตกต่างจากชาติที่แล้วที่เขาต้องเสียสละชีวิตตัวเอง นี่อาจเป็นความโชคดีในความโชคร้ายก็เป็นได้
ถนนชิงหยุนอยู่ไม่ไกลจากถนนชิงโจว และไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงสำนักความมั่นคงสาธารณะ
ฟู่เต๋อเจิ้งจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้ที่ลาน และพาเจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปในอาคารสำนักงาน
ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ไปที่กองบังคับการสืบสวนคดีอาชญากรรม แต่ไปที่ห้องประชุมแทน
ในห้องประชุม มีคนรอพวกเขาอยู่สามคน เป็นชายวัยกลางคนสองคนในเครื่องแบบตำรวจ และเหรินฉางเซี่ยที่แขนซ้ายของเขาสวมสลิง
“อธิบดีเจิ้ง ผู้บังคับการการเมืองสวี นี่คือเจียงเสี่ยวไป๋ สหายผู้ให้ข้อมูลครับ”
ทันทีที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา เหรินฉางเซี่ยก็ยืนขึ้นและแนะนำเขา
เจิ้งปิงอี้พยักหน้าทักทาย ส่วนฟู่เต๋อเจิ้งพวกเขาสองคนคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องแนะนำตัว
“สหายเจียงเสี่ยวไป๋ ฉันชื่อเจิ้งปิงอี้” จากนั้น เขาก็ชี้ไปที่สวีเซี่ยงตงที่อยู่ข้างๆ เขา “นี่คือผู้บังคับการเมืองสวีเซี่ยงตง เราขอขอบคุณสำหรับการให้ข้อมูลที่นำไปสู่การแก้ปัญหาของคดีสำคัญในครั้งนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่เราเชิญคุณมาที่นี่และขอให้สหายฟู่เต๋อเจิ้งแบ่งปันเรื่องราวของคุณ”
สวีเซี่ยงตงยิ้มและพูดว่า “เดิมทีผมตั้งใจจะเชิญคุณเป็นการส่วนตัว แต่เมื่อผมเอ่ยชื่อของคุณกับสหายฟู่ เขาก็อาสาไปรับคุณเอง”
เขาหัวเราะเบา ๆ “ผมไม่คาดคิดเลยว่าคุณอายุยังน้อย แต่กลับเป็นเพื่อนของสหายฟู่แล้ว”
ในที่สุดเจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าใจ ไม่น่าแปลกใจที่สำนักความมั่นคงสาธารณะขอให้เขามา แต่กลับส่งฟู่เต๋อเจิ้งไปรับเขา ตอนนี้เขาได้คำตอบแล้ว
เขายิ้มและพูดอย่างใจเย็นว่า “อธิบดีเจิ้ง ผู้บังคับการเมืองสวี สวัสดีครับ เดิมทีการแจ้งเบาะแสข่าวอาชญากรรมเป็นหน้าที่ของพลเมืองทุกคนอยู่แล้ว นี่ถือเป็นสิ่งที่ผมควรทำ”
เมื่อเจิ้งปิงอี้และสวีเซี่ยงตงสบตากัน ทั้งสองก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความชื่นชม
สวีเซี่ยงตงพูดขึ้นว่า “เนื่องจากคุณคุ้นเคยกับประธานฟู่เต๋อเจิ้งและผู้กองเหริน ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็พูดคุยกันถึงเรื่องการประชาสัมพันธ์ไปนะ ส่วนผมและอธิบดีเจิ้งขอตัวก่อน”
ในฐานะอธิบดีและผู้บังคับการการเมือง ทั้งคู่อยู่ที่นั่นเพื่อพบเจียงเสี่ยวไป๋ก็เท่านั้น เนื่องจากเขามีส่วนร่วมสำคัญในคดีนี้ ส่วนการพูดคุยว่าจะเผยแพร่เรื่องนี้อย่างไรนั้นไม่อยู่ในขอบเขตงานของพวกเขา
“ท่านทั้งสองโปรดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนครับ”
ไม่คาดคิดเลยว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเรียกพวกเขา
สวีเซี่ยงตงยิ้มและพูดว่า “หากคุณมีคำขอใด ๆ คุณสามารถพูดคุยกับผู้กองเหรินได้เลย”
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋ไม่จำเป็นต้องพูดกับเขาหรืออธิบดีเจิ้ง
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมไม่มีคำขอใด ๆ ผมแค่รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเผยแพร่การมีส่วนร่วมของผมในครั้งนี้ นอกจากนี้ เมื่อสรุปคดีแล้วก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงว่าผมเป็นคนให้ข้อมูล”
“บอกแค่ว่าที่คดีนี้ถูกปิดลงได้ เพราะได้รับเบาะแสจากสำนักความมั่นคงสาธารณะเมืองชิงโจวก็พอ”
หืม ?
เจิ้งปิงอี้ สวีเซี่ยงตง เหรินฉางเซี่ยและแม้แต่ฟู่เต๋อเจิ้งต่างก็ตกตะลึงกับคำพูดของเขา
