ตอนที่ 55 :ช่วยสร้างความผาสุข
สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อกิจการของหลิวซือกั๋วและภรรยาของเขา
ไม่นาน ก็มีลูกค้ามาซื้อผัดมันฝรั่งอีก
บางคนก็บอกว่ามันอร่อย บางคนก็บอกว่ารสชาติธรรมดา ๆ มีเพียงไม่กี่คนที่เคยกินที่ร้านของเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้นถึงจะบอกว่ามันไม่อร่อย แต่ถ้าพวกเขาเถียงกับหลิวซือกั๋วและภรรยา เจิ้งต้าเป่าก็จะเดินออกมาดู
ลูกค้าเหล่านี้เห็นเจิ้งต้าเป่าก็รู้ตัวแล้วว่าไม่ควรไปมีปัญหากับเขา นอกจากสาบานว่าคนพวกนั้นจะไม่มาที่นี่เพื่อซื้อผัดมันฝรั่งอีก คนเหล่านั้นทำแค่กินมันและยอมรับความผิดหวัง
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูสถานการณ์นานกว่าครึ่งชั่วโมง เขารู้สึกเบื่อหน่ายจึงกลับไปที่ร้านของเขา
“มีลูกค้าบางคนของเราวิ่งไปซื้อที่ร้านนั้น”
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋กลับมา หวังผิงก็พูดด้วยความโกรธ
สถานีรถโดยสารอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ และพวกเขาสามารถประหยัดเงินได้ถึง 5 เฟินโดยการเดินไปซื้ออีกร้านที่อยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร หลายคนจึงยินดีที่จะเดินไปที่นั่น
กิจการวันนี้ก็เลยได้รับผลกระทบอยู่บ้าง
หลินเจียอินยังพูดอีกว่า “ไม่อย่างนั้นเราขายมันในราคา 3.5 เหมาเหมือนกันดีไหม ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องกังวล กิจการของพวกเขาอยู่ได้ไม่นานหรอก”
“อย่างนั้นหรือ แน่ใจนะ ? ” หลินเจียอินถามอย่างสงสัย
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและถามคำถามกลับ “คุณรู้ไหมว่าใครขายผัดมันฝรั่งที่นั่น ? ”
หลินเจียอินพูดด้วยความประหลาดใจ “ฉันจะไปรู้ได้อย่างไร”
เจียงเสี่ยวไป๋เล่าสิ่งที่เขาสังเกตเห็นให้เธอฟัง
จากนั้น หลินเจียอินก็ยิ้ม
“ตามที่คุณว่า ซอสรสชาติไม่อร่อยแบบนี้ ลูกค้าที่เคยกินจากร้านเราไปคงจะเสียใจแน่ถ้าไปซื้อผัดมันฝรั่งถูก ๆ ที่โน่น”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
หวังผิงและเฝิงเยี่ยนหงรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
ทุกอย่างที่ร้านดำเนินการไปอย่างปกติจวบจนกระทั่งเวลา 17.00 น. ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋กลับบ้านอย่างตรงเวลา
“เสี่ยวไป๋ ลูกรู้ไหมว่าหลิวซือกั๋วรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กและไม้ไผ่แท่งเล็กเหมือนกัน”
ทันทีที่เขามาถึงบริเวณริมร่องน้ำ เจียงไห่หยางรีบไปถามอย่างกระวนกระวาย
“อ้อ พวกเขาให้ราคาชั่งละเท่าไรหรือ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามอย่างเรียบเฉย ไม่มีท่าทีกังวล
นับตั้งแต่เมื่อคืนนั้นที่เขาบอกว่าจะให้ราคามันฝรั่งแค่ชั่งละ 3 หลี ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เขาไม่มีเวลามารับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กเลย
“หลิวซือกั๋วจ่าย 6 หลีต่อหนึ่งชั่ง”
เจียงไห่หยางจ้องมองที่เจียงเสี่ยวไป๋และพูดว่า “ลูกบอกว่าจะจ่ายเพียง 3 หลีต่อหนึ่งชั่ง แต่เขาจ่าย 6 หลีต่อหนึ่งชั่ง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นการตบหน้าลูกชัด ๆ ตอนนี้ผู้คนในหมู่บ้านต่างบอกว่าลูกใจดำ ส่วนหลิวซือกั๋วเป็นคนดีมีน้ำใจ”
เมื่อหลินเจียอินได้ยินสิ่งนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย มันฝรั่งลูกเล็กในคลังของร้านสามารถใช้ได้เพียง 2 วันเท่านั้น และเธอเองก็วางแผนที่จะรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กเพิ่มในวันพรุ่งนี้
รอบนี้หลิวซือกั๋วเสนอราคารับซื้อมากถึง 6 หลีต่อหนึ่งชั่ง ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋เสนอราคาให้เพียง 3 หลีต่อชั่งเท่านั้น ความแตกต่างของราคาห่างกันเป็นเท่าตัวเลย
แทบไม่มีทางเป็นไปได้ว่าพวกเขาจะรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้จากชาวบ้านในหมู่บ้าน
เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “แล้วเราจะทำอย่างไรดี ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับเจียงไห่หยาง “พ่อ ประกาศถึงชาวบ้านในแถวฝายเก็บน้ำและหมู่บ้านใกล้เคียง โดยเฉพาะหมู่บ้านถังซาน บอกว่าผมจะรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กจำนวนมากภายในสามวันนับจากเย็นวันพรุ่งนี้ ผมจะให้ราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง”
อะไรนะ ?
ทั้งเจียงไห่หยางและหลินเจียอินต่างผงะและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความเหลือเชื่อ
“บ้าไปแล้วหรือ ? ”
“รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่งเนี่ยนะ ! ”
แค่ราคารับซื้อชั่งละ 6 หลีของหลิวซือกั๋วนั้นก็ไม่ใช่ราคาต่ำ ๆ แล้ว ราคาที่เจียงเสี่ยวไป๋เสนอจะรับซื้อชั่งละ 4 เหมานับว่าเป็นราคาที่แทบจะสูงเสียดฟ้า
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พ่อ ผมทำผัดมันฝรั่งขายได้เงินตกชั่งละ 8 เหมา แม้ว่าผมจะซื้อมันฝรั่งมาในราคาชั่งละ 4 เหมา แต่ก็ยังมีกำไรครึ่งหนึ่ง ไม่มีทางที่จะขาดทุนได้”
เจียงไห่หยางคิดตามและคิดว่าเขาพูดสมเหตุสมผล
แต่หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขายังคงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มราคาให้สูงขนาดนั้นหรอก ให้ราคาสูงกว่าเขาสักหน่อย ประมาณ 7-8 หลีต่อชั่งก็ได้”
เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือและพูดว่า “พ่อ พ่อฟังผมก็พอแล้ว เย็นนี้พ่อต้องกระจายข่าวให้ทุกคนรู้ อย่าปล่อยให้พวกเขาขายมันฝรั่งลูกเล็กในราคาถูก”
เจียงไห่หยางมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความงุนงง ทำไมเขาต้องกระจายข่าวเย็นนี้เลยล่ะ ?
เขาถอนหายใจ เขาไม่สนใจแล้วว่าลูกชายของเขากำลังจะทำอะไร แค่ทำหน้าที่กระจายข่าวเท่านั้น
หลังจากที่เจียงไห่หยางจากไป หลินเจียอินก็ถามว่า “คุณมีแผนอะไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมน่ะหรือ ผมกำลังคิดนำความผาสุขมาสู่ผู้คนในหมู่บ้านของเราน่ะ”
“นำความผาสุกมาให้ ? ”
หลินเจียอินรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่เข้าใจ
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในอดีต มันฝรั่งลูกเล็กขายไม่ได้ แต่ตอนนี้หากทุกคนได้ยินมาว่าสามารถขายมันฝรั่งลูกเล็กได้ใน 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง คุณคิดว่าพวกเขาจะนำออกมาขายทั้งหมดหรือไม่”
“นั่นมันแน่นอน”
หลินเจียอินกล่าว
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครอบครัวหนึ่งมีมันฝรั่งลูกเล็กหลายร้อยชั่ง และแต่ละครอบครัวสามารถขายได้ 100-200 หยวน แบบนั้นถือเป็นความผาสุกพวกเขาไม่ใช่หรือ ? ”
หลินเจียอินคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะสร้างความผาสุกให้แก่ชาวบ้านได้จริง ๆ
แต่ทันใดนั้นเอง ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้น
“คุณจ่าย 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง แต่หลิวซือกั๋วจ่ายเพียง 6 หลีต่อหนึ่งชั่ง ดังนั้นเขาจะไม่สามารถหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้ และจะไม่มีใครมาแข่งขันทางธุรกิจกับเราแล้ว ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเสียงดัง “เมียจ๋า คุณฉลาดมาก”
หลินเจียอินหน้าแดงกับสิ่งที่เขาพูด และรีบเปิดประตูบ้าน
เจียงเสี่ยวไป๋หันไปมองทางบ้านของหลิวซือกั๋ว แววตาเขาดูเย็นชาขึ้นทันที
เฮอะ คิดว่าร่วมมือกับนักเลงเฉินแล้วจะแย่งผลประกอบการของฉันไปได้อย่างนั้นหรือ ?
ครั้งนี้ ฉันจะทำให้นักเลงเฉินกระอักเลือดออกมาให้ได้
……
“มันฝรั่งลูกเล็กราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง ? จำไม่ผิดใช่ไหม ? ”
“ไม่ผิด ๆ ลุงไห่หยางเป็นคนพูดเอง”
“งั้นก็คงไม่ผิดจริง ๆ สิ่งที่ลุงไห่หยางพูดเชื่อถือได้”
“พระเจ้า มันฝรั่งลูกเล็กหนึ่งชั่งราคา 4 เหมา ครอบครัวของฉันมีมันฝรั่งลูกเล็กกว่า 600 ชั่ง รวมแล้วน่าจะได้ราคา 240 หยวนเลยน่ะสิ”
“ครอบครัวของฉันมีประมาณ 360 ชั่ง”
“แล้วจะรออะไรอีก รีบลากมันฝรั่งลูกเล็กส่งไปที่บ้านของเขาเร็ว”
“ลุงไห่หยางบอกว่าจะเริ่มรับซื้อในคืนพรุ่งนี้ ถึงเวลานั้นจะมีรถมาลากเอา อย่าพลาดท่าขายมันในราคาต่ำกว่านี้เชียว”
“ได้ราคาตั้ง 4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง ใครจะขายในราคาต่ำกว่านี้กันล่ะ ? ”
“ฉันจะรอจนถึงเย็นพรุ่งนี้ เมื่อฉันขายมันฝรั่งได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปตลาดเพื่อซื้อเนื้อหมูมาทำอาหารกิน”
“ฉันได้ยินมาว่าเขารับซื้อเพียงสามวันเท่านั้น ดังนั้นรีบเก็บมันฝรั่งลูกเล็กขายกันเถอะ”
“สามวันนี้อย่าเพิ่งทำอะไรเลย ขอขายมันฝรั่งลูกเล็กก่อน”
“ฉันด้วย”
“……”
ข่าวที่ว่า เจียงเสี่ยวไป๋รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กโดยให้ราคา 4 เหมาต่อหนึ่งชั่งได้แพร่กระจายไปทั่ว
ไม่เพียงแต่ในเจียงวานนั้น แต่ยังมีหมู่บ้านใกล้เคียงอีกหลายหมู่บ้านที่ได้รับข่าวนี้
หลิวซือกั๋วและจูเยี่ยนผิงซึ่งเปิดแผงขายผัดมันฝรั่งที่หน้าทางเข้าสถานีรถโดยสารจนถึงหลัง 20.00 น. ถึงปิดแผงขาย เพราะมันฝรั่งดิบที่พวกเขาขนมาเพิ่งหมด
“ขายได้เท่าไหร่ ? ”
หลังจากเก็บแผงแล้ว เจิ้งต้าเป่าก็เข้ามาถาม
“รวมขายได้ 474 หยวน”
หลังจากที่หลิวซือกั๋วนับเงินเสร็จ มือของเขาก็สั่น
การขายผัดมันฝรั่งในวันเดียวได้เงินมากมายโดยไม่คาดคิด
ดวงตาของเจิ้งต้าเป่าก็เปล่งประกายขึ้นเช่นกัน
ทำกำไรได้มากเกินไปแล้ว
เขาฉกเงินจากมือหลิวซือกั๋วมานับได้ 47 หยวนและมอบให้เขา “ฉันจะให้นาย 1 ส่วน 10 ของรายได้ตามข้อตกลง และฉันจะนำส่วนที่เหลือกลับไปให้เจ้านาย”
“ขอบคุณพี่เจิ้ง ขอบคุณลูกพี่เฉิน”
หลิวซือกั๋วกล่าวอย่างตื่นเต้น และถือเงิน 47 หยวนไว้ในมือ
“อืม พรุ่งนี้ฉันจะให้คนลากมันฝรั่งลูกเล็กมาเพิ่ม”
หลังจากที่เจิ้งต้าเป่าพูดจบ เขาก็เดินจากไป
หลิวซือกั๋วและจูเยี่ยนผิงรีบกลับไปที่เจียงวานเช่นกัน
ระหว่างทาง สามีภรรยายิ้มและฮัมเพลงไปด้วย
“นกเป็นคู่อยู่บนต้นไม้~
สายน้ำภูเขาเขียวสวย มองดูแล้วสะอาดตา~
เด็ดดอกไม้ขึ้นมาด้วยมือเปล่า~
เขาทัดดอกไม้ไว้บนผมของภรรยา~
นับแต่นี้ไปไม่ต้องตกเป็นทาสอีกต่อไป~
สองสามีภรรยาเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข~
……”
