ตอนที่ 323 :ลูกสาวติดเกินไปเป็นอุปสรรคเช่นกัน
“คุณผู้ชาย ค่าโทรทางไกลของคุณนาทีละ 5 เหมานะคะ”
พนักงานต้อนรับสาวสวยที่เคาน์เตอร์เกสท์เฮาส์พูดด้วยรอยยิ้ม
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ครับ ช่วยโทรไปที่อำเภอเจี้ยนหยาง เมืองชิงโจว หมายเลข 2022 ให้ผมทีครับ ! ”
“โปรดรอสักครู่นะคะ ฉันจะต่อสายให้”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและรออย่างอดทน
โทรทางไกลในยุคนี้ไม่เหมือนการโทรศัพท์ในอนาคต เพราะต้องมีการเชื่อมต่อผ่านสถานีสัญญาณของท้องถิ่นหลายแห่ง โดยปกติจะใช้เวลา 5-10 นาทีถึงจะต่อสายกับปลายสายได้
ยิ่งไปกว่านั้น หมายเลขโทรศัพท์ปัจจุบันยังสั้นอีกด้วย โดยปกติแล้วจะมีเพียงสี่หลัก และเฉพาะในเมืองใหญ่อย่างเจียงเฉิงเท่านั้นที่มีห้าหลัก
หลังจากรอประมาณ 7-8 นาที พนักงานต้อนรับก็ส่งโทรศัพท์ให้เจียงเสี่ยวไป๋ “คุณคะ สายของคุณต่อสายได้แล้วค่ะ”
เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณพนักงานต้อนรับและรับโทรศัพท์ไป เสียงของหลินต้าเหว่ยก็ดังมาจากปลายสาย
“ลูกถึงเจียงเฉิงแล้วหรือ เข้าที่พักหรือยัง ? ”
“ผมมาถึงเมื่อตอนบ่ายแก่ เข้าพักที่เกสท์เฮาส์หงซานแล้วครับ”
หลังจากพูดคุยแลกเปลี่ยนกันสั้น ๆ หลินต้าเหว่ยก็เข้าประเด็นแล้วพูดว่า “ขอหมายเลขห้องของลูกให้พ่อหน่อย พรุ่งนี้ประมาณ 9.30 น. รออยู่ในห้องนะ เดี๋ยวจะมีคนมาช่วยเรื่องขั้นตอนดำเนินเอกสาร”
“ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คัดค้าน จึงบอกหมายเลขห้องของเขาไป
หลังจากที่หลินต้าเหว่ยจดแล้ว เขาก็พูดว่า “อยากคุยกับเจียอินหน่อยไหม ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะตกลง แต่เขาก็ได้ยินเสียงลูกสาวของเขาดังขึ้นจากปลายสาย “หนูอยากคุยกับป่าป๊า ! หนูอยากคุยกับป่าป๊า ! ”
เขาอดยิ้มไม่ได้
“ป่าป๊าคะ นั่นป่าป๊าใช่ไหม ? ”
“ชานชาน ป่าป๊าเอง หนูทำอะไรอยู่ ? ”
“หนูคุยโทรศัพท์กับป่าป๊าอยู่ ! ป่าป๊าอยู่ไหน หนูคิดถึงป่าป๊าจังเลย ! ”
“ป่าป๊าอยู่ที่เจียงเฉิง ป่าป๊าก็คิดถึงหนูเหมือนกัน ! ”
“ป่าป๊า เจียงเฉิงสนุกไหมคะ ? ”
“ป่าป๊าเพิ่งมาถึงวันนี้ ยังไม่มีเวลาไปสำรวจสถานที่สนุก ๆ เลย แต่พรุ่งนี้ป่าป๊าจะหาสถานที่สนุก ๆ แล้วครั้งหน้าป่าป๊าจะพาหนูมาเที่ยว”
“โอเค โอเค หนูอยากไปกับป่าป๊าที่สุดเลย”
“……”
พ่อและลูกสาวคุยโทรศัพท์กันนานกว่าสิบนาที พนักงานต้อนรับอยู่ที่เคาน์เตอร์มองดูเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ หลายคนมาใช้บริการโทรศัพท์ที่นี่ แต่ก็มักจะพูดคุยกันสั้น ๆ ก่อนที่จะวางสาย เธอไม่เคยเห็นแขกคุยโทรศัพท์นานขนาดนี้มาก่อน
ใช้เวลานานก็ว่าแปลกแล้ว แต่บทสนทนาที่พนักงานต้อนรับทุกคนเป็นการสนทนาระหว่างพ่อกับลูกสาวของเขา โดยไม่มีการสนทนาเกี่ยวกับธุรกิจเลย
นี่คิดว่าพวกเขาไม่คิดค่าโทรศัพท์หรือไง ?
นี่คือการโทรทางไกล ซึ่งมีค่าบริการนาทีละ 5 เหมาเชียวนะ
เธออดไม่ได้ที่อยากจะพูดเตือนเขา
แต่พอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋กำลังพูดคุยอย่างมีความสุข เธอก็ไม่อยากรบกวนเขา ดังนั้นเธอจึงต้องก้มหน้าลงเงียบ ๆ และมองดูสมุดลงทะเบียนแขกด้วยความเบื่อหน่าย
“ป่าป๊า วันนี้คุณยายทำขนมแป้งทอดโม่ฮวาให้หนูกินด้วย มันอร่อยมากเลย ! ”
“แล้วป่าป๊ากินข้าวหรือยัง ? ”
เมื่อฟังเสียงห่วงใยของลูกสาว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ป่าป๊ายังไม่กินข้าวเลย แต่อีกสักพักป่าป๊าจะไปกินข้าวแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นป่าป๊ารีบไปกินข้าวเถอะ แล้วกลับมาเร็ว ๆ นะ ! ”
“เอาล่ะ ป่าป๊าจะกินข้าวเย็นหลังจากวางสาย หนูส่งโทรศัพท์ให้หม่าม๊าหน่อย ป่าป๊าอยากคุยกับหม่าม๊า”
“ป่าป๊ารีบไปกินข้าวเร็ว ๆ มีอะไรจะพูดบอกหนูมาได้เลย หนูจะบอกให้หม่าม๊าเอง”
เอ่อ……
เจียงเสี่ยวไป๋กุมขมับของเขา แม้จะเป็นเรื่องดีที่ลูกสาวตัวน้อยติดเขา แต่บางทีก็เป็นปัญหาได้เหมือนกัน !
สิ่งที่เขาจะพูดกับหม่าม๊าของเธอ เขาจะบอกให้เธอส่งต่อได้อย่างไร ?
“ป่าป๊า ไม่มีอะไรจะฝากหนูบอกหม่าม๊าเลยหรือ ? ”
“ถ้าอย่างนั้นป่าป๊ารีบไปกินข้าวเร็ว ๆ หนูจะวางสายเดี๋ยวนี้แหละ ! ”
“งั้นหนูวางสายแล้วนะ แล้วเจอกันค่ะป่าป๊า ! ”
“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด……”
ลูกสาวตัวน้อยวางสายไปแล้วจริง ๆ
“แล้ว……เจอกัน”
เจียงเสี่ยวไป๋อยากจะร้องไห้ ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดคำนี้ ลูกสาวก็ชิงวางสายไปก่อนแล้ว
หากเป็นในอนาคต การวางสายโทรศัพท์คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
เพราะอย่างมากก็แค่โทรกลับไปใหม่
แต่ตอนนี้ การโทรทางไกลจำเป็นต้องเชื่อมต่อเครือข่ายหลายพื้นที่ และการโทรอีกครั้งก็ต้องรอนานหลายนาที เจียงเสี่ยวไป๋ครุ่นคิดเรื่องนี้และตัดสินใจที่จะไม่โทรอีก
“คนสวย คุณช่วยเช็คให้ผมหน่อยว่าค่าโทรศัพท์เท่าไหร่ ? ”
พนักงานต้อนรับตรวจสอบเวลา และรวมเวลาที่ใช้ในการรอรับสายและโทรออก รวมเป็น 31 นาที 45 วินาที ซึ่งก็คือ 32 นาทีนั่นเอง
“คุณผู้ชาย คุณโทรทางไกล 32 นาทีไปยังอำเภอเจี้ยนหยาง ในเมืองชิงโจว คิดค่าบริการนาทีละ 5 เหมาบวกค่าธรรมเนียมการเชื่อมต่อ 2 หยวน รวมทั้งหมดเป็น 18 หยวนค่ะ”
“โอเค ขอบคุณครับ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋หยิบธนบัตรสิบหยวนออกมาสองใบแล้วยื่นให้พนักงานต้อนรับ
หลังจากได้รับเงินทอนแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขอบคุณเธอและหันหลังเดินออกจากเกสต์เฮาส์ไป
เมื่อเขาก้าวออกไปข้างนอก เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด
มันยากขนาดนั้นเลยหรือที่จะคุยกับภรรยาของเขา ?
เขารู้สึกขอบคุณจริง ๆ สำหรับลูกสาวที่แสนดีของเขา
เมืองเจียงเฉิงมีชื่อเสียงในเรื่องความร้อน ที่นี่ไม่มีลมพัดเบา ๆ เหมือนในชนบท ขนาดกลางคืนยังอากาศร้อนอบอ้าว ให้ความรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย
เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปตามทางและพบแผงลอยริมถนน ซึ่งเป็นร้านขายก๋วยเตี๋ยว
สำหรับคนที่คุ้นเคยกับการสร้างสรรค์อาหารของตัวเอง รสชาติอาหารนี้ไม่ได้น่าประทับใจมากนัก แต่มันอิ่มท้อง และนั่นก็เพียงพอแล้ว
เนื่องจากอากาศร้อนอบอ้าว เขาจึงไม่สนใจที่จะสัมผัสชีวิตยามค่ำคืนของเมือง แต่กลับมาพักที่เกสต์เฮาส์แทน
เมื่อกลับมาถึงห้อง เขาเปิดเครื่องปรับอากาศให้แอร์เย็นฉ่ำและนอนหลับฝันดี
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นแต่เช้าเพื่อออกไปวิ่ง
เมื่อเริ่มต้นวิ่งแล้ว เขาก็ต้องรักษาวินัยนี้เอาไว้
ถัดจากเกสต์เฮาส์หงซานคือจัตุรัสหงซาน ขณะนี้มีหลายคนกำลังออกกำลังกายที่จัตุรัสตั้งแต่เช้าตรู่ ดังนั้นการวิ่งตอนเช้าของเจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่ดูผิดปกติ เขาวิ่งไปรอบ ๆ จัตุรัสสองสามชั่วโมง เพื่อเรียกเหงื่อแล้วกลับมาที่เกสต์เฮาส์ อาบน้ำทำให้ตัวเองสดชื่น
เกสต์เฮาส์จัดเตรียมอาหารเช้าให้ และเจียงเสี่ยวไป๋ก็กินข้าวไปเล็กน้อย พอดูเวลาก็พบว่าตอนนี้เพิ่งแปดโมง ดังนั้นเขาจึงได้แต่กลับไปที่ห้องและรออย่างอดทน
ก่อน 9.30 น. เขาได้ยินเสียงเคาะประตู
เจียงเสี่ยวไป๋เปิดประตูออกและเห็นชายร่างสูงวัย 30 ยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม “คุณคงเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ใช่ไหมครับ ? ”
“สวัสดีครับ ใช่ ผมเอง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าว
ชายคนนั้นยื่นมือออกมาแล้วพูดว่า “ผมชื่อถังเสี่ยวโจว ผมถูกส่งให้มารับคุณเพื่อไปดำเนินการจดทะเบียนยานพาหนะที่สำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและการค้าครับ”
ทั้งสองจับมือทักทายกัน เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเขาและเชิญถังเสี่ยวโจวเข้ามาในห้อง
ถังเสี่ยวโจวยิ้มและปฏิเสธ โดยบอกว่าถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีอะไรทำ พวกเขาก็ออกเดินทางได้ทันที
เจียงเสี่ยวไป๋จึงตามถังเสี่ยวโจวลงไปชั้นล่าง
หน้าเกสต์เฮาส์มีรถ Volga นำเข้าสีดำจอดอยู่คันหนึ่ง
ถังเสี่ยวโจวเปิดประตูหลังและผายมือเชิญให้เจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปก่อน หลังจากปิดประตูแล้ว เขาก็เดินไปอีกฝั่ง แล้วเปิดเข้าไปนั่งในรถ
คนขับค่อย ๆ สตาร์ทรถและขับออกจากเกสต์เฮาส์ไป
กระทั่งตอนนี้ ถังเสี่ยวโจวพูดเพียงชื่อและไม่ได้แนะนำตัวตนของเขา เจียงเสี่ยวไป๋คาดเดาเล็กน้อยในใจและพยายามถามว่า “คุณถัง……ผมควรเรียกคุณว่าอย่างไรถึงจะเหมาะสม ? ”
ถังเสี่ยวโจวยิ้มและพูดว่า “ผมอายุมากกว่าคุณ เรียกผมว่าเหล่าถังก็ได้ หรือจะเรียกผมว่าเลขาถังก็ได้ครับ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เลขาถัง แล้วการชำระค่าทะเบียนรถล่ะ ? ผมควรไปถอนเงินที่ธนาคารก่อนไหม ? ”
ถังเสี่ยวโจวกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้นครับ ! ”
จากนั้น เขาก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของเขา โดยมีชุดตัวเลขเขียนอยู่บนนั้น “ผมจะพาคุณไปที่ธนาคารก่อน คุณสามารถโอนเงินเข้าบัญชีนี้แล้วรับใบเสร็จยืนยันการชำระเงิน จากนั้นไปที่คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการค้ากับผม ลงนามในเอกสารก็เสร็จสิ้นขั้นตอนแล้ว”
ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ ?
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจ
รถบรรทุกรุ่น 140 จำนวน 50 คัน รวมเป็นเงิน 2.8 ล้านหยวนเชียวนะ !
เขาไม่ได้ไปที่คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการค้า แต่เขาถูกบอกให้โอนเงินเข้าบัญชีธนาคาร หากไม่ใช่เพราะชื่อบัญชีคือคณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการค้า และถังเสี่ยวโจวพูดชื่อของเขาทันทีที่พวกเขาพบกัน เขาคงคิดว่าตัวเองเจอกับนักต้มตุ๋นเข้าแล้ว
