ตอนที่ 320 :ลูกเดินทางไกล แม่ย่อมเป็นกังวล
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมได้พูดคุยกับคุณหวังเต๋อคุนจากกรมส่งเสริมอุตสาหกรรมแล้ว เมื่ออุปกรณ์มาถึง เขาจะส่งทีมงานที่มีทักษะดีที่สุดมาสนับสนุนที่โรงงานของเรา พี่เพียงแค่คอยต้อนรับและดูแลทีมเทคนิคและทีมวิศวกรรมให้ดีก็พอ”
“นอกจากนี้ รองผู้จัดการหวังชิ่งซีของโรงงานฟิล์มพลาสติกก็มีความรู้เกี่ยวกับอุปกรณ์เป็นอย่างมาก ผมได้คุยกับเขาแล้ว เมื่อพี่จะติดตั้งอุปกรณ์ เขาจะเข้ามาช่วยพี่”
เฉินหยวนเฉารู้สึกโล่งใจ จึงพูดว่า “ในเมื่อนายเตรียมการแล้ว ฉันก็สบายใจ”
หลังจากพูดคุยรายละเอียดเพิ่มเติมแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็จากไป
เมื่อคิดว่าเสร็จธุระจากในเมืองแล้ว เขาจึงบอกเฝิงเยี่ยนหงและไปรับเจียงเสี่ยวชิง ก่อนจะกลับไปที่เจียงวาน
“ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ ? ”
“แล้วเจียอินกับชานชานอยู่ที่ไหน ? ”
หวังซิ่วจวี๋ถามทันทีที่เจียงเสี่ยวไป๋เข้าประตูบ้านมา
“พวกเธอจะอยู่ที่เจี้ยนหยางสักสองสามวัน เดี๋ยวผมจะไปรับพวกเธอในอีกไม่กี่วัน”
เมื่อเธอรู้ว่าหลินเจียอินและหลานสาวของเธอยังอยู่ที่เจี้ยนหยาง หวังซิ่วจวี๋ก็ขานรับ “อ้อ” ด้วยสายตาผิดหวัง เมื่อเธอหันหลังกลับ แผ่นหลังที่สั่นเทาของเธอก็เผยความรู้สึกเหงาให้เห็น
“แม่ แม่เป็นไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นว่าแม่ของเขาดูไม่สบายใจ เขาจึงถามด้วยความกังวล
“ไม่มีอะไร ! ”
หวังซิ่วจวี๋เดินไปข้างหน้า เขาส่ายหัวช้า ๆ และพึมพำด้วยการล้อเลียนตัวเองว่า “บางทีแม่อาจแก่แล้ว ! ”
เมื่อคนเราอายุมากขึ้น จะรู้สึกเหงาได้ง่ายเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งทุกวันนี้ บ้านหลังกว้างใหญ่มีเพียงคู่สามีภรรยาสูงอายุอยู่ที่บ้านเท่านั้น เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ต่างก็คิดถึงวันที่พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังเก่าบนภูเขาซานเหมา
ตอนนั้น เจียงเสี่ยงเฟิง หลัวเจาตี้ เจียงถิง เจียงเสี่ยวเหลย และเจียงเสี่ยวหยูมักจะอยู่ที่บ้านเกือบตลอดเวลา บ้านอาจจะเล็ก แต่ก็มีชีวิตชีวาอยู่เสมอ ความรู้สึกแออัดไปด้วยสมาชิกในครอบครัวเป็นสิ่งที่พวกเขาหวงแหนในเวลานี้ เนื่องจากเต็มไปด้วยความอบอุ่นและการอยู่เคียงข้างผู้เป็นที่รัก
อีกทั้งบ้านหลังนั้นยังห้อมล้อมไปด้วยเพื่อนบ้าน พวกเขาสามารถเห็นเพื่อนบ้านได้ทันทีที่ก้าวออกจากประตูบ้าน พวกเขาได้พูดคุยและแบ่งปันเรื่องราวมากมาย ทำให้พวกเขาสองสามีภรรยาไม่เคยรู้สึกเหงา
แต่ตอนนี้……
บ้านหลังนี้ใหญ่กว่าและใหม่กว่า แต่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวริมแม่น้ำ
ในวันปกติ ตราบเท่าที่ลูกคนหนึ่งอยู่ที่บ้าน พวกเขาก็ไม่รู้สึกเช่นนี้ แต่ทุกวันนี้ เมื่อไม่มีลูกหลานอยู่ที่บ้าน คู่สามีภรรยาสูงอายุจึงต้องอยู่ในลานบ้านอันกว้างใหญ่ด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและเงียบเหงา
พวกเขาตั้งตารอคอยการกลับมาของเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เขากลับมาเพียงลำพัง
หลินเจียอินไม่กลับมา เจียงชานก็ไม่กลับมา และแม้แต่เจียงถิงก็ไม่กลับมา
หวังซิ่วจวี๋รู้สึกผิดหวังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นพฤติกรรมที่ผิดปกติของแม่เขา แต่ไม่สามารถระบุปัญหาได้ เขาคิดว่าเธออาจจะไม่สบาย จึงพูดว่า “แม่ครับ ถ้าแม่ไม่สบาย พรุ่งนี้ผมจะพาแม่ไปโรงพยาบาล”
“ฉันไม่ได้ป่วย ! ”
หวังซิ่วจวี๋พูดเบา ๆ แล้วเดินไปที่ห้องครัว
เธอไม่ได้ป่วยทางกาย แต่ป่วยทางใจ
แต่เธอไม่อยากบอกลูกชายของเธอ
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกว่าแม่ของเขาโกรธ แต่เขาไม่รู้ว่าเธอโกรธอะไร เขาส่ายหัวแล้วไปทักทายพ่อของเขา แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเจียงไห่หยางก็เพิกเฉยต่อเขาเช่นกัน
ขณะที่กินข้าวเย็นกันนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า “พ่อครับ แม่ครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะไปส่งเสี่ยวชิงไปที่เจียงเฉิง มหาวิทยาลัยของเธอกำลังจะเปิดเรียนแล้ว ! ”
“ฮะ…จะไปพรุ่งนี้แล้วหรือ ? ”
ทันใดนั้น หวังซิ่วจวี๋ก็มีสีหน้าเศร้าหมอง น้ำเสียงของเธอดูสั่นเทาขึ้นมา
“มหาวิทยาลัยกำลังจะเปิดเร็ว ๆ นี้ ! ” เจียงไห่หยางก็ถอนหายใจเช่นกัน สีหน้าของเขาดูเศร้าสร้อย
เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “พ่อ แม่ เป็นเรื่องดีที่เสี่ยวชิงกำลังจะไปเรียนมหาวิทยาลัย ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่มีความสุขล่ะ ? ”
“ทำไมเราต้องดีใจด้วยล่ะ เพราะน้องสาวของลูกต้องไปเรียนในที่ไกลแสนไกลเพียงลำพัง ! ” หวังซิ่วจวี๋พูดอย่างไม่สบอารมณ์
เมื่อมองดูอาหารง่าย ๆ สองสามอย่างบนโต๊ะ เธอก็รู้สึกเสียใจทันที ถ้าเธอรู้ว่าลูกสาวของเธอจะออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า เธอน่าจะทำอาหารที่ลูกสาวของเธอชอบมากกว่านี้ !
ก่อนหน้านี้ เจียงเสี่ยงชิงเรียนมัธยมปลายในเมืองชิงโจว แม้ว่าเธอจะกลับบ้านเพียงเดือนละครั้ง แต่อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ใกล้กันบ้าง
แต่เจียงเฉิงและชิงโจวอยู่ห่างกันมากกว่า 600 กิโลเมตร หลังจากที่เจียงเสี่ยวชิงไปเรียนที่นั่น เธออาจจะกลับมาครั้งเดียวในทุก ๆ หกเดือน ในช่วงเวลานั้น พวกเขาจะไม่เห็นหน้าลูกสาวของพวกเขา และพวกเขากังวลว่าเธอจะปรับตัวเข้ากับอาหารที่นั่นได้ไหม จะเจ็บป่วยหรือไม่ และจะถูกใครรังแกหรือเปล่า……
หวังซิ่วจวี๋อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา ขณะที่เธอคิดถึงเรื่องเหล่านี้
“แม่คะ หนูแค่ไปเรียน ไม่ใช่ว่าไม่กลับมาบ้านเลย ดังนั้นไม่ต้องกังวล” เจียงเสี่ยวชิงพูดปลอบผู้เป็นแม่
เจียงเสี่ยวไป๋ยังกล่าวอีกว่า “แม่ครับ ผมจะขับรถไปส่งเธอเอง และผมจะไปรับเธอมาเที่ยวช่วงปิดเทอมฤดูหนาว แม่ไม่ต้องกังวล”
หวังซิ่วจวี๋รวบรวมกำลังและพูดคุยกับลูกสาวของเธออย่างจริงใจ ในขณะที่พวกเขากินข้าว
หลังอาหารเย็น เธอก็ช่วยลูกสาวจัดกระเป๋า
เธอคลุมผ้านวมด้วยปลอกผ้าฝ้ายใหม่ล่าสุด และเย็บขอบอย่างระมัดระวัง
ในยุคนี้ ผ้านวมไม่มีซิปเหมือนในยุคหลัง ๆ หลังจากคลุมผ้านวมด้วยปลอกผ้าฝ้ายแล้ว ก็ต้องเย็บแบบตะเข็บ ในชนบทสิ่งนี้เรียกว่า “การเย็บคลุม”
หลังจากเย็บผ้าปูที่นอนแล้ว หวังซิ่วเจี๋ยก็เริ่มจัดเสื้อผ้าต่อ
มีชุดสำหรับฤดูร้อน เสื้อโค้ทสำหรับฤดูใบไม้ร่วง และแจ็คเก็ตบุผ้าฝ้ายสำหรับฤดูหนาว
แต่ละชิ้นถูกพับอย่างเรียบร้อย รีดให้เรียบและใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทาง
“แม่คะ ยังฤดูร้อนอยู่เลย ทำไมถึงเอาเสื้อขนสัตว์ใส่ไปด้วยล่ะ ? ”
“ตอนนี้ก็ยังเป็นฤดูร้อน แต่พอลูกกลับมาอีกหนก็เป็นฤดูหนาวแล้ว เอาเสื้อขนสัตว์ติดไปด้วย จะได้สวมใส่เมื่ออากาศหนาว ! ”
จู่ ๆ เจียงเสี่ยวชิงก็ตระหนักได้ว่าถ้าแม่ของเธอไม่เตรียมเสื้อขนสัตว์ให้ เธอคงไม่คิดว่าการห่างบ้านไปครั้งนี้จะยาวนานเพียงนี้
ไม่นานนัก กระเป๋าก็เต็มไปด้วยเสื้อผ้า
และยังมีอะไรที่ต้องจัดเตรียมอีกมาก
“กระเป๋าเดินทางใบนี้เล็กเกินไป ! ทำไมมันใส่ได้น้อยจัง ? ”
หวังซิ่วจวี๋พึมพำกับตัวเองและส่ายหัวอย่างไม่พอใจ
“แม่คะ กระเป๋าเดินทางใบนี้บรรจุของมากกว่ากล่องไม้หลายเท่า แต่แม่ใส่ของมากเกินไปต่างหากล่ะ”
“มากเกินไปหรือ ? ” หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ยังไม่มากขนาดนั้น ยังมีอีกหลายสิ่งที่แม่ยังไม่ได้จัด”
เธอหันกลับมาและตะโกนออกไปข้างนอก “เสี่ยวไป๋ ไปเอากระเป๋าเดินทางที่เตรียมไว้ให้เสี่ยวเหลยมา กระเป๋าของเสี่ยวชิงไม่พอ”
หลังจากได้ยินเสียงเรียก เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินเข้าไป และเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางที่เต็มไปด้วยข้าวของและเครื่องนอนที่บรรจุอยู่เต็มกระเป๋า เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “แม่ เราไม่จำเป็นต้องเอาผ้านวมมา เราซื้อในเจียงเฉิงเอาก็ได้”
หวังซิ่วจวี๋มองค้อนเขา “ของที่ซื้อจากร้านจะอุ่นเท่ากับแม่ยัดเองได้ยังไง ที่แม่ทำทั้งกะทัดรัดและอบอุ่นในฤดูหนาว”
เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง และตระหนักว่าเขามีรถอยู่แล้ว จึงทำตามความปรารถนาของเธอ
“นอกจากนี้ ไปตักซอสพริกที่ลูกทำไว้อย่างละสองขวด น้ำจิ้มสูตรลับ ถั่วเหลืองบดและผักดองให้เสี่ยวชิงนำไปด้วย”
“โอ้ แล้วก็ทำหมูสามชั้นผัดพริกให้เสี่ยวชิงไปด้วย”
“แม่กลัวว่าน้องเขาจะไปคุ้นชินกับอาหารที่นั่น ! ”
หวังซิ่วจวี๋บอกกับเจียงเสี่ยวไป๋
“เอาล่ะ ก็ได้ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างรวดเร็ว
เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าเขาต้องทำตาม ถ้าเขาไม่ทำเอง แม่ของเขาคงจะจัดการเรื่องนี้เองอย่างแน่นอน
คนแก่หัวดื้อรั้นและโน้มน้าวได้ยากกว่าเด็กเสียอีก
เจียงเสี่ยวชิงตามเจียงเสี่ยวไป๋ไปที่ในครัวและกระซิบว่า “พี่รอง พี่ว่าแม่กังวลเกินไปหรือเปล่า ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและตอบว่า “ลูกเดินทางไกล แม่ย่อมเป็นกังวล นั่นเป็นเพราะแม่เขารักเธอ ! ”
ดวงตาของเจียงเสี่ยวชิงชื้นขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เธอพูดว่า “หนูรู้ว่าแม่กังวลและห่วงใย แต่หนูเองก็เป็นห่วงแม่กับพ่อเหมือนกัน ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปเล็กน้อยและพูดว่า “ทำไมล่ะ ? ”
เจียงเสี่ยวชิงกล่าวว่า “พี่ พี่สังเกตไหมว่าตั้งแต่เรากลับมา แม่และพ่อดูแปลก ๆ ไป”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่ พี่ก็สังเกตเห็นว่าพวกเขาดูแตกต่างออกไป แต่พี่ไม่รู้ว่าทำไม พี่ถามพวกเขา แต่พวกเขาไม่ยอมพูด”
เจียงเสี่ยวชิงคาดเดาว่า “หนูคิดว่าพ่อกับแม่คงจะรู้สึกเหงา ทุกวันนี้เราไม่ได้อยู่บ้าน มีเพียงคนแก่อย่างพวกเขาสองคนที่อยู่ในบ้านเพียงลำพัง……”
เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งไป
