ตอนที่ 317 : ทะเยอทะยาน
ปัญหาที่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีวิธีแก้ปัญหา แต่เมื่อมันมาอยู่ในมือของรองนายกเทศมนตรีจางกลับกลายเป็นปัญหาที่แก้ไขได้อย่างง่ายดาย
สิ่งนี้ทำให้เจียงเสี่ยวไปรู้สึกโล่งใจและจนปัญญาในคราวเดียวกัน
เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจกับความสามารถของรัฐบาลจีนที่ทรงพลังมากจนไม่มีใครเทียบได้
นอกจากนี้ เขายังต้องชื่นชมมุมมองของรองนายกเทศมนตรีจางที่มีต่อปัญหาและความสามารถในการแก้ไขปัญหา
แน่นอนว่าผู้บริหารระดับสูงในรัฐบาลจีนไม่ธรรมดา
เขาไม่เคยคิดเกี่ยวกับวิธีแก้ปัญหานี้เลยด้วยซ้ำ
รองนายกเทศมนตรีจางอาจกล่าวได้ว่าได้สอนบทเรียนให้เขาแล้ว
“คุณมีมุมมองที่กว้างไกลจริง ๆ ตอนแรกที่ผมคิดถึงปัญหานี้ ผมยังปวดหัวเหมือนซุนหงอคงที่โดนรัดเกล้ารัดที่หัวไว้แน่นอยู่เลย”
“คุณเป็นเหมือนพระถังซัมจั๋งที่แก้ปัญหายาก ๆ ได้อย่างง่ายดายเพียงแค่พลิกมือ ! ”
“ต้องขอชื่นชม ! ขอชื่นชม ! ”
“มา ให้ผมดื่มให้คุณ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยกแก้วขึ้นแล้วพูด
รองนายกเทศมนตรีจางหัวเราะเบา ๆ “การเปรียบเทียบของคุณมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริง ๆ ”
เขาชนแก้วกับเจียงเสี่ยวไป๋อย่างกระตือรือร้น
“มาครับ เลขาติง ผมจะดื่มให้คุณด้วย ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยกแก้วชนกับติงจวิ้นเจี๋ย แต่ในหัวของเขากลับคิดอย่างรวดเร็วว่าจะถามรองนายกเทศมนตรีจาง เกี่ยวกับโรงเรียนสอนขับรถได้อย่างไร
ปัญหาการขาดแคลนพนักงานขับรถได้รับการแก้ไขโดยรองนายกเทศมนตรีจาง ยากที่จะหาข้อแก้ตัวที่จะเอ่ยปากเรื่องโรงเรียนสอนขับรถ !
รองนายกเทศมนตรีจางดูค่อนข้างพอใจ “เสี่ยวไป๋ ปากปลาหม้อไฟของคุณรสชาติอร่อยมาก คุณควรพูดถึงการเปิดร้านหัวปลาหม้อไฟก่อน ฉันคิดว่ามันเป็นไปได้ คุณวางแผนที่จะเปิดเมื่อไรล่ะ ? ”
ในขณะนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจที่จะพูดคุยเกี่ยวกับธุรกิจร้านอาหาร เขามุ่งความสนใจไปที่เรื่องโรงเรียนสอนขับรถ และต้องการจะพูดคุยเรื่องนี้กับรองนายกเทศมนตรีจาง แต่ยังหาช่วงพูดไม่ได้
“ว่าแต่คุณจะไปทำอะไรที่เจียงเฉิง ? ” รองนายกเทศมนตรีจางเอ่ยถาม
“พ่อตาของผมบอกให้ผมไปรับรถบรรทุก 140 จำนวน 50 คันในเจียงเฉิง” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ
รองนายกเทศมนตรีจางตกตะลึงและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ
เขาใช้ความสัมพันธ์ของเขาในเจียงเฉิงทุกเส้นสายเท่าที่ทำได้เพื่อขออนุมัติรถบรรทุกรุ่น 140 จำนวน 60 คัน ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บังคับบัญชาของเขาได้แจ้งอย่างชัดเจนว่าปีนี้ไม่สามารถอนุมัติรถบรรทุกให้ชิงโจวได้แล้ว
แต่หลินต้าเหว่ยสามารถอนุมัติรถบรรทุกให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ได้อีก 50 คัน !
แต่เขารู้ว่าหลินต้าเหว่ยอยู่ที่เจี้ยนหยางมาตลอด และไม่เคยไปเจียงเฉิงด้วยซ้ำ
แล้วหลินต้าเหว่ยจัดการเพื่อให้ได้รถบรรทุกมาได้อย่างไร ?
แล้วได้รถบรรทุกจำนวนมากมายขนาดนั้นมาจากไหน ?
ใช้เส้นสายอะไร ?
รองนายกเทศมนตรีจางตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง
“หลินต้าเหว่ย ! หลินต้า.…”
ทันใดนั้น ดวงตาของรองนายกเทศมนตรีจางก็สว่างขึ้น และเขาก็นึกถึงชื่อหนึ่งขึ้นมา เขาไม่เคยเชื่อมโยงบุคคลสองคนนี้มาก่อน แต่ในขณะนี้ ขณะที่เขาคิดถึงมันอีกครั้ง ทุกอย่างก็ชัดเจนสำหรับเขาแล้ว
เข้าใจแล้ว !
เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีบุคคลที่น่าเกรงขามเช่นนี้ในชิงโจว !
รองนายกเทศมนตรีจางรู้สึกว่าจำเป็นต้องตรวจสอบตัวตนของหลินต้าเหว่ยอีกครั้ง และมองเจียงเสี่ยวไป๋แตกต่างออกไป
เขายิ้มและพูดว่า “เสี่ยวไป๋ คุณทำได้ดีทีเดียวที่สามารถหารถบรรทุกรุ่น 140 มาเพิ่มได้อีก 50 คันอย่างเงียบ ๆ และฉันได้ยินมาว่าคุณยังได้มาจากเจี้ยนหยางอีก 5 คันด้วย เท่ากับว่าตอนนี้บริษัทโลจิสติกส์ของคุณก็มีรถทั้งหมด 115 คันแล้ว”
“ว่าแต่ ตอนนี้คุณมีคนขับรถกี่คนแล้ว ? ”
“ฉันจะคำนวณจำนวนคนที่ฉันต้องโยกย้ายจากแต่ละหน่วยมาให้คุณมีเพียงพอหรือไม่”
เจียงเสี่ยวไป๋กำลังหาช่วงเหมาะที่จะคุยเรื่องนี้อยู่พอดี แต่คำพูดของรองนายกเทศมนตรีจางทำให้เขาเกิดความคิดขึ้นมา ดวงตาของเขาเป็นประกายและรีบพูดว่า “ตอนนี้ผมมีพนักงานขับรถ 19 คน”
ผู้บัญชาการกองร้อยเก่ายังได้แนะนำทหารผ่านศึกมาอีก 20-30 คน แต่เนื่องจากพวกเขายังมาไม่ถึง เจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้
สำหรับเขา แน่นอนว่ายิ่งมีคนสมัครน้อยเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น
“แค่…19 คนหรือ ? ”
รองนายกเทศมนตรีจางขมวดคิ้ว เขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะมีคนขับอย่างน้อย 30-40 คน เพราะเขากล้าที่จะซื้อรถบรรทุกจำนวนมากขนาดนั้น ซึ่งเขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีแค่ 19 คนเท่านั้น
“คุณมีรถ 115 คัน คุณยังต้องการคนขับอีก 96 คนเลยนะ ! ”
“ไม่ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดทันที “ไม่ใช่แค่ 96 คนครับ แต่เราต้องการคนขับเพิ่มอีก 211 คนต่างหากล่ะครับ ! ”
ห๊ะ ?
รองนายกเทศมนตรีจางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “คุณต้องการคนขับ 2 คนสำหรับรถคันหนึ่งหรือ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “เพื่อความรวดเร็วในการขนส่ง ผมวางแผนที่จะให้คนขับผลัดกันขับรถโดยไม่หยุดพักระหว่างการเดินทาง”
“ด้วยวิธีนี้ เราสามารถประหยัดเวลาได้”
“ยิ่งกว่านั้น สถานการณ์บนท้องถนนค่อนข้างวุ่นวายและมีเรื่องโจรรังแกกันบนท้องถนนอยู่บ่อยครั้ง”
“ถ้ามีคนขับคนเดียว ผมกังวลเรื่องความปลอดภัยส่วนบุคคลของพวกเขา ด้วยคนขับสองคน พวกเขาสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันและรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น”
รองนายกเทศมนตรีจางยิ้มอย่างขมขื่น “นายคิดอย่างรอบคอบแล้ว แต่นายสร้างปัญหาให้ฉัน”
แม้ว่าจะมีหลายหน่วยงานในทุกระดับของเมือง แต่ก็เป็นเรื่องยากสำหรับแต่ละหน่วยในการจัดสรรพนักงานขับรถหนึ่งคน เนื่องจากหลายหน่วยยังขาดแคลนพนักงานขับรถเช่นกัน
และจะให้หน่วยงานหนึ่งมอบพนักงานขับรถให้สองคนคงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน
ดูเหมือนว่าปัญหาจะกลับสู่จุดเดิมแล้ว
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง รองนายกเทศมนตรีจางก็พูดว่า “คุณขอพนักงานขับรถจำนวนมากเกินไปในคราวเดียว ฉันไม่สามารถดำเนินการตามคำขอนั้นได้ทั้งหมด”
“แบบนี้แล้วกัน เรามาเริ่มด้วยการจัดสรรพนักงานขับรถหนึ่งคนต่อรถบรรทุกหนึ่งคันก่อนเถอะ”
“เพื่อให้รถบรรทุกได้ออกวิ่งก่อน แล้วเราค่อยหาวิธีเพิ่มพนักงานขับรถที่เหลือในภายหลัง”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “คุณพูดถูก แต่ผมมีคำถามที่อยากถาม”
รองนายกเทศมนตรีจางกลอกตา “พูดมา ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พนักงานขับรถที่คุณจัดมาจากหน่วยต่าง ๆ จะทำงานให้ผมได้นานแค่ไหน ? ”
“เราจะสามารถรับสมัครพนักงานขับรถใหม่ได้เพียงพอหรือไม่ ก่อนที่พวกเขาจะต้องกลับไปยังหน่วยงานเดิม ? ”
รองนายกเทศมนตรีจางชะงักไป เขาตระหนักได้ว่าตนเองไม่ได้พิจารณาเรื่องนี้อย่างรอบคอบ
เหตุผลที่เสนอให้โอนพนักงานขับรถจากหน่วยงานต่าง ๆ เพียงเพื่อแก้ไขปัญหาเร่งด่วนเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม พนักงานขับรถทั้งหมดมีตำแหน่งอย่างเป็นทางการ และเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะทำงานระยะยาวในบริษัทโลจิสติกส์ของเจียงเสี่ยวไป๋ได้
โดยไม่รอให้รองนายกเทศมนตรีจางพูด เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวเสริมว่า “นอกจากนี้ ผมยังไม่สามารถปล่อยให้พนักงานขับรถที่ย้ายมาจากหน่วยงานต่าง ๆ ทำงานโดยเปล่าประโยชน์ได้ ผมจะจ่ายเงินให้พวกเขาตามมาตรฐานเงินเดือนของพนักงานขับรถบริษัทโลจิสติกส์ของเรา”
“ผมไม่รู้ว่าเงินเดือนของพวกเขาอยู่ในหน่วยเดิมเท่าไหร่ แต่สำหรับพนักงานขับรถที่ผมจ้างให้กับบริษัทโลจิสติกส์ เงินเดือนพื้นฐานคือ 100 หยวนต่อเดือน”
“อะไรนะ ? ” รองนายกเทศมนตรีจางอุทาน “ทำไมคุณถึงจ่ายเงินเดือนสูงขนาดนี้ ? ”
พนักงานขับรถในหน่วยงานของรัฐต่าง ๆ มักจะมีรายได้แค่เดือนละ 20-40 หยวนเท่านั้น
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋จ่ายเงินเดือนให้พวกเขาหนึ่ง 100 หยวน พวกเขาจะยังคงเต็มใจกลับไปทำงานที่เดิมหรือไม่ ?
รองนายกเทศมนตรีจางก็รู้สึกว่าเขาอาจตัดสินใจที่โง่เขลา
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ชัดเจนมาก มันเหมือนกับว่าเล่าปี่ยืมเกงจิ๋ว และตั้งใจที่จะไม่คืน !
ความทะเยอทะยานที่หยิ่งผยอง !
โดยไม่คาดคิด เจียงเสี่ยวไป๋ยังกล่าวเสริมอีกว่า “นายกเทศมนตรีจาง ผมยังพูดไม่จบ เงินเดือนพื้นฐาน 100 หยวนสำหรับพนักงานขับรถไม่กี่คน แต่เงินเดือนพื้นฐานของพนักงานขับรถส่วนใหญ่คือเดือนละ 200 หยวน ! ”
รองนายกเทศมนตรีจางรู้สึกสับสนเล็กน้อย เดือนละ 200 หยวนเกือบเท่าเงินเดือนของเขาในตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีเลยนะ !
“ไม่ได้ ! ”
รองนายกเทศมนตรีจางกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “พนักงานขับรถที่ฉันสนับสนุนคุณนั้นอยู่ในบัญชีเงินเดือนของรัฐบาล คุณสามารถให้เงินเบี้ยเลี้ยงรายวันสูงสุดแก่พวกเขาได้เพียง 1 หยวนเท่านั้น ! ”
ไม่เช่นนั้น ในอนาคตทุกอย่างจะวุ่นวาย
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม้ว่าผมจะทำตามคำขอของคุณ และให้เงินเดือนพวกเขาเพียง 30 หยวนต่อเดือน แต่ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาจะรู้เรื่องนี้จากพนักงานขับรถของบริษัทโลจิสติกส์ พวกเขาจะถือว่ามันไม่ยุติธรรมและเรียกร้องให้ส่งตัวกลับไปที่ทำงานเดิมของตน”
“ดังนั้น ผมคิดว่าการโอนย้ายพนักงานขับรถชั่วคราวสามารถแก้ปัญหาระยะสั้นได้เท่านั้น ซึ่งไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว ในการแก้ปัญหาการขาดแคลนพนักงานขับรถ เราจำเป็นต้องคิดแผนการอื่น”
ดวงตาของรองนายกเทศมนตรีจางหรี่ลง เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “คุณมีวิธีแก้ปัญหาไหม ? ”
