ตอนที่ 254 :คุณช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ
จูกั๋วฟู่ไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะปฏิเสธ
จากนั้น บรรยากาศในห้องทำงานก็เริ่มเงียบสงบอย่างน่าประหลาดใจ
เจี่ยงชิงชิงรู้สึกวางตัวไม่ถูก แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะดำเนินธุรกิจมากมาย แต่เขาเพิ่งกู้เงิน 4 ล้านไปจากธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน ดังนั้นเขาจึงไม่น่าจะขาดเงินทุน
เราปล่อยสินเชื่อให้เขาในคราวเดียวตั้ง 3 ล้านหยวน มันคงบีบบังคับเขาเกินไปนั่นแหละ
เฮ้อ……รู้งี้ไม่บอกยอดสินเชื่อเยอะขนาดนั้นก็ดี
น่าจะปล่อยให้เขาสัก 1 ล้านหยวนก็พอ
อืม ต่อให้สักห้าแสนก็ได้ !
เธอรู้สึกรำคาญตัวเองที่โลภไปหน่อย และอยากที่จะทำยอดสินเชื่อให้ได้มาก ๆ ในคราวเดียว แต่เธอไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ
อย่างไรก็ตาม เธอปรับความคิดของเธออย่างรวดเร็วและฝืนยิ้มบนใบหน้าที่สวยงามของเธอ “ในเมื่อเถ้าแก่เจียงยังไม่ต้องการเงินทุนในขณะนี้ ไว้คราวหน้าแล้วกันค่ะ”
“ครั้งหน้าเมื่อคุณต้องการสินเชื่อ อย่าลืมนึกถึงสาวน้อยตัวเล็ก ๆ อย่างฉันด้วยนะคะ ! ”
มุมปากของจูกั๋วฟู่กระตุกอย่างแรง: ตามที่คาดไว้ เธอกำลังดึงเจียงเสี่ยวไป๋ไปเป็นลูกค้าต่อหน้าต่อตาเขาเลย
เจียงเสี่ยวไป๋: ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไม่เอา
เมื่อรู้ว่าเจี่ยงชิงชิงเข้าใจผิดในสิ่งที่เขาหมายถึง เจียงเสี่ยวไป๋จึงทำได้เพียงพูดอย่างจริงจัง “ประธานเจี่ยง ผมแค่บอกว่าไม่ต้องการกู้สินเชื่อ 3 ล้านหยวน ! แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ขอสินเชื่อ จากคุณเสียหน่อย ! ”
เจี่ยงชิงชิงตกตะลึงและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสับสน
“เถ้าแก่เจียง คุณหมายถึงอะไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ประธานเจี่ยง ผมต้องการกู้เงิน 8 ล้าน”
ห๊ะ ?
เจี่ยงชิงชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าเหตุผลที่เจียงเสี่ยวไป๋ปฏิเสธไม่ใช่เพราะสินเชื่อ 3 ล้านนั้นมากเกินไป
แต่เพียงเพราะว่าสินเชื่อ 3 ล้านนั้นน้อยเกินไป !
เขามีความตั้งใจอันยิ่งใหญ่ และต้องการสินเชื่อ 8 ล้าน !
หลังจากตั้งสติได้ เจี่ยงชิงชิงก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้น เธอแย้มยิ้มออกมาโดยธรรมชาติ
“เถ้าแก่เจียง คุณ……ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม ? ”
เจี่ยงชิงชิงถามอย่างประหม่า เธอจำเป็นต้องขอคำยืนยัน ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่เชื่อ
เจียงเสี่ยวไป๋พูดเสียงดังว่า “ฉันไม่เคยพูดล้อเล่นกับผู้หญิงสวย ๆ เลย ! ”
ฮู่ว……
เจี่ยงชิงชิงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ตอนนี้เธอเชื่อมั่นแล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการกู้ยืมเงิน 8 ล้านจริง ๆ
เดิมทีเธอไม่คิดว่าเธอจะสามารถปล่อยสินเชื่อ 3 ล้านหยวนได้ด้วยซ้ำ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะปล่อยสินเชื่อได้ 8 ล้านในคราวเดียวแบบนี้
นั่นหมายความว่าเธอทำยอดของปีนี้ได้แล้ว
ความสุขเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป และความประหลาดใจครั้งใหญ่นี้ทำให้ใบหน้าสวยของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย
มันน่าตื่นเต้นมาก
เจี่ยงชิงชิงรู้สึกตื่นเต้นมาก ถ้าพี่เขยของเธอไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอในตอนนี้ เธอคงจะลืมตัวกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “เถ้าแก่เจียง ขอบคุณมาก ! ”
จูกั๋วฟู่ยิ้มอย่างขมขื่นที่ด้านข้าง โดยจำได้ว่าตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋มาหาเขาเพื่อขอยืมเงินเป็นครั้งแรก ครั้งหนึ่งเขาเคยพูดว่า “ประธานจู มันคงจะดีถ้าคุณให้ผมกู้ได้ 100 ล้าน ! ”
ในเวลานั้น เขารู้สึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ล้อเล่น
ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมั่นใจมากขึ้นแล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ล้อเล่นจริง ๆ
ทันใดนั้น เจี่ยงชิงชิงก็พาเจียงเสี่ยวไป๋เข้าสู่ขั้นตอนการกู้ยืมเงิน
เช่นเดียวกับการทำตามขั้นตอนที่ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน ขั้นตอนง่าย ๆ เพียงกรอกแบบฟอร์ม ลงชื่อและประทับลายนิ้วมือ
อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีบัญชีของธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน ดังนั้นเจี่ยงชิงชิงจึงพาเขาไปเปิดบัญชีเป็นการส่วนตัวและฝากเงิน 8 ล้านเข้าบัญชี งานกู้ยืมเงินถือว่าเสร็จสมบูรณ์
เมื่อมีบัญชีธนาคารที่มียอดเงินฝาก 8 ล้านหยวนอยู่ในมือ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกมีความสุขมาก
ด้วยเงินจำนวนนี้ เขาสามารถดำเนินการแผนการธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ต่อไปได้แล้ว
เจี่ยงชิงชิงมีความสุขและตื่นเต้น เธอเพิ่งได้ย้ายจากสาขาเมืองประมาณมณฑลมาที่ชิงโจวได้แค่เดือนกว่าเท่านั้น แต่เธอทำยอดของปีนี้ได้แล้ว ผลงานนี้น่าประทับใจอย่างยิ่ง
จูกั๋วฟู่ก็มีความสุขไม่แพ้กัน เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ทำเรื่องกู้ยืมเงิน 8 ล้านหยวนจากน้องสาวภรรยาของเขา ซึ่งไม่เพียงแต่ทำให้เขาไม่เดือดร้อนเท่านั้น แต่ยังช่วยแก้ปัญหาของน้องสาวภรรยาอีกด้วย
และยังช่วยแก้ปัญหาของเขาด้วย
แบบนี้น้องภรรยาจะได้ไม่มารบเร้าเขาอีกต่อไป
พวกเขาทั้งสามต่างก็มีความสุข
หลังจากออกมาจากธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนแล้ว จูกั๋วฟู่จับไหล่เจียงเสี่ยวไป๋ “น้องชายยอดเยี่ยมจริง ๆ ”
เขาชื่นชมเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ เพราะชายหนุ่มคนนี้มีความสามารถในการทำสิ่งต่าง ๆ และกล้าที่จะขอกู้ยืมเงินจากธนาคารเป็นจำนวนมากขนาดนี้ !
รวมทั้งก่อนหน้านี้ เจียงเสี่ยวไป๋กู้ยืมเงินจากทั้งสองธนาคารไปกว่า 15 ล้านหยวนแล้ว
ถ้าเป็นเขา อย่าว่าแต่จะกู้สัก 150,000 หยวนเลย ต่อให้ 15,000 หยวน เขาก็ยังไม่กล้ากู้
หลังจากที่ทั้งสองกลับไปที่ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีนบนถนนชิงโจว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขับรถของเขากลับไปที่โรงงานผลิตเครื่องปรุงรส
“เมียจ๋า ผมกลับมาแล้ว ! ”
ทันทีที่เข้าประตูมา เขาก็ตะโกนพร้อมโบกสมุดบัญชีธนาคารสองเล่มในมือ
หลังจากที่ได้ยินเสียงตะโกนของเจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียอินเพียงเงยหน้าขึ้นมอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขา
อย่างไรก็ตาม เฝิงเยี่ยนหงไม่ใช่คนนอก
เฝิงเยี่ยนหงจะไม่หัวเราะเธอแน่นอน
ในความเป็นจริง เธอไม่รู้ว่าเฝิงเยี่ยนหงไม่เพียงแต่จะไม่หัวเราะเธอเท่านั้น แต่ยังอิจฉาเธออีกด้วย
เฝิงเยี่ยนหงต้องการให้หวังผิงมาหาเธอทุกวัน
เธอถอนหายใจในใจ เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่รักภรรยามากจริง ๆ
หวังผิงโง่มากจนเขาไม่สามารถเรียนรู้จากเจียงเสี่ยวไป๋ได้
“เมียจ๋า ผมให้ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋เดินปรี่เข้าไปหาหลินเจียอินอย่างรวดเร็ว และยื่นสมุดบัญชีธนาคารสองเล่มให้เธอ
“เงินกู้ได้รับการอนุมัติแล้วสินะ ! ”
หลินเจียอินพูดไปงั้นและหยิบสมุดบัญชีเงินฝากมา ถึงเพิ่งสังเกตว่ามีสองเล่ม
เธอคุ้นเคยกับสมุดเล่มสีเขียว เจียงเสี่ยวไป๋มอบให้เธอครั้งสุดท้ายหลังจากกู้เงิน 3 ล้านหยวน ต่อมาเธอโอนเงินมากกว่า 2.88 ล้านไปในบัญชีของเธอ ก่อนที่จะคืนสมุดบัญชีเงินฝากให้เจียงเสี่ยวไป๋ไป
ส่วนสมุดบัญชีเงินฝากสีแดงมีชื่อธนาคารเขียนไว้ว่า ‘ธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน’ ซึ่งเธอไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอจึงเปิดดูอย่างสงสัย
ชื่อบัญชี : เจียงเสี่ยวไป๋
ธนาคารที่เปิดบัญชี: ธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน สาขาชิงโจว
ยอดคงเหลือ: 8,000,000.00 หยวน
ซี๊ด !
หลินเจียอินขยี้ตาและนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกต้องแล้ว มันมีเลขศูนย์หกตัว !
“ 8 ล้าน ! ”
หลินเจียอินอุทานและเงยหน้าขึ้นมองเจียงเสี่ยวไป๋ ด้วยดวงตาที่สวยงามของเธอและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “ไหนคุณบอกว่าจะกู้เงิน 4 ล้านไง ? ทำไมมันถึงกลายเป็น 8 ล้านได้ล่ะ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับ และพูดว่า “เงิน 8 ล้านนี้ผมกู้มาจากธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน และ 4 ล้านที่คุณพูดถึงนั้น ผมไปกู้มาจากธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน ! ”
หลินเจียอินเปิดบัญชีธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีนอีกครั้ง
ชื่อบัญชี : เจียงเสี่ยวไป๋
ธนาคารที่เปิดบัญชี: ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน สาขาชิงโจว
ยอดคงเหลือ: 4,000,001.00 หยวน
4 ล้านและหนึ่งหยวน โดยหนึ่งหยวนคือยอดคงเหลือหลังจากการโอนเงินครั้งล่าสุด
“ทะ ทั้งหมด……12 ล้าน ! ” หลินเจียอินเสียงสั่น
เงินมากมายเพียงนี้ เธอรู้สึกว่าสมุดบัญชีที่อยู่ในมือมันช่างหนักมากเหลือเกิน
เฝิงเยี่ยนหงซึ่งที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ตกใจเช่นกัน เมื่อเธอได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสอง เดิมทีเธอคิดว่าเงินกู้ของเจียงเสี่ยวไป๋จำนวน 4 ล้านในครั้งนี้มันก็มากพอแล้ว แต่เธอไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ออกไปกู้เงินแล้ว จะกู้กลับมามากถึง 12 ล้านหยวนแบบนี้ !
ต้องบอกว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาแล้ว
ผู้หญิงทั้งสองตกใจ แต่เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างสบาย ๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เมียจ๋า เก็บสมุดบัญชีธนาคารเอาไว้ให้ดีนะ”
“อ้อ ได้สิ ! ”
หลินเจียอินรีบเก็บสมุดบัญชีธนาคารทั้งสองเล่มลงในกระเป๋าสะพายของเธอ
กระเป๋าสะพายใบนี้ค่อนข้างใหญ่ เธอตัดเย็บด้วยผ้า ปกติใส่สมุดหรือหนังสือลงไปสะดวกมาก
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูมันแล้วส่ายหัว โดยคิดว่าเขาควรซื้อกระเป๋าสวย ๆ ให้ภรรยาของเขาบ้างแล้ว
เขาจำได้ว่าผู้หญิงในยุคต่อมาชอบซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมหรูหราใช้กัน
เพียงแต่ว่าในยุคนี้ ที่ชิงโจวยังไม่มีกระเป๋าแบรนด์เนมขาย
หากต้องการกระเป๋าแบรนด์เนมสุดหรูเหล่านั้น ต่อไปคงต้องไปที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในเทียนจิงหรือเจียงเฉิงเพื่อดูว่ามีกระเป๋าที่เหมาะสมกับภรรยาของเขาไหม
“เมียจ๋า ไปซื้อกระเป๋าที่ห้างสรรพสินค้ากันเถอะ”
เขาเป็นคนที่คิดแล้วทำเลย เจียงเสี่ยวไป๋จึงหันไปพูดกับหลินเจียอิน
