ตอนที่ 240 :เมียของลูกกำลังตั้งครรภ์
วันรุ่งขึ้น ชาวเจียงวานอีกกลุ่มก็ได้ไปซื้อโทรทัศน์ในห้างสรรพสินค้าและสหกรณ์จำหน่ายสินค้าอุปโภคบริโภคอีกครั้ง
“คุณรู้ไหม? เกษตรกรในเจียงวานมาซื้อโทรทัศน์ไป 30-40 เครื่องภายในเวลาไม่กี่วันเท่านั้น”
“เป็นไปได้อย่างไร ? พวกเขาไปเอาตั๋วซื้อโทรทัศน์มาจากไหน ? ”
“โทรทัศน์ไม่ใช่ถูก ๆ นะ หากซื้อไปคนสองคนยังพอว่า แต่นี่พวกเขามาซื้อกันไป 30-40 คนแล้ว ทำไมพวกเขาถึงมีเงินมากมายขนาดนั้น ? ”
“เจียงวาน……คุณไม่รู้หรือว่าเจียงเสี่ยวไป๋มาจากเจียงวานเหมือนกัน”
“ว่ากันว่าปีนี้เกษตรกรในเจียงวานจับกุ้งเครย์ฟิชได้และสร้างรายได้มหาศาลจากการขายพวกมัน ! ”
“ตอนนี้เกษตรกรเหล่านั้นมีเงินมากกว่าพวกเราที่ทำงานในโรงงานเสียอีก”
“……”
เรื่องราวของเกษตรกรในเจียงวานที่ซื้อโทรทัศน์ไปทีเดียวหลายสิบเครื่อง ไม่เพียงแต่แพร่สะพัดไปในที่สาธารณะเท่านั้น แต่ยังได้รับรายงานข่าวโดยสำนักข่าวรายวันชิงโจวและสถานีโทรทัศน์ชิงโจวด้วย
ในบรรดาครัวเรือนมากกว่า 100 ครัวเรือนในเจียงวาน ตอนนี้มี 41 ครัวเรือนที่มีโทรทัศน์
ผู้คนในเจียงวานต้องรวยขนาดไหนกัน !
ผู้คนจากภูเขาถังซาน หมู่บ้านไป๋หยาง หมู่บ้านชิงหลง หมู่บ้านว่านไจ้ที่อยู่ติดกัน รวมถึงคนในพื้นที่อำเภอชิงซานต่างก็พูดคุยถึงเรื่องชาวเจียงวานด้วยความอิจฉา
“แม่สื่อหวัง ไปที่เจียงวานแล้วดูว่าชายหนุ่มคนไหนที่ยังไม่แต่งงาน ลูกสาวของฉันอายุเพียง 18 ปีเท่านั้น…”
“ป้าหลี่ คุณมีญาติในเจียงวานไหม ถ้ามีช่วยลูกสาวของฉันหาครอบครัวที่จะแต่งงานด้วยหน่อยสิ”
“พี่จาง ฉันได้ยินมาว่าคุณรู้จักถานเสี่ยวฟาง ลูกสาวของช่างไม้ถาน คุณคิดว่าลูกชายของฉันเหมาะสมกับเธอไหม ? ช่วยแนะนำลูกชายของฉันให้เธอรู้จักหน่อยสิ ! ”
“พี่หลิว วันนี้ถ้าพอมีเวลาว่าง เราไปเที่ยวเจียงวานด้วยกันเถอะ”
“……”
ผู้คนในเจียงวานร่ำรวยแล้ว ทำให้ชาวบ้านจากหมู่บ้านภายนอกอยากให้ลูกสาวของตนเองแต่งเข้าเจียงวาน บ้างก็อยากได้ลูกสะใภ้จากเจียงวาน
ทันใดนั้น เจียงวานก็ได้กลายเป็นสถานที่ยอดฮิตสำหรับแม่สื่อจากหมู่บ้านต่าง ๆ ทันที
ตราบใดที่มีชายและหญิงในวัยที่เหมาะสมในครอบครัวและยังไม่ได้แต่งงาน คนเหล่านี้ก็เกือบถูกแม่สื่อหมู่บ้านต่าง ๆ จับจองไว้หมดแล้ว
เมื่อก่อน มาตรฐานการรับลูกสะใภ้ของชาวบ้านในเจียงวานค่อนข้างต่ำ ขอแค่เป็นผู้หญิงก็พอแล้ว
แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป พวกเขาต้องเลือกรูปร่างหน้าตา ภูมิหลังครอบครัว และดูว่าดวงของทั้งสองเข้ากันได้หรือไม่
การแต่งงานกับลูกสาวนั้นยากยิ่งกว่านั้นอีก
หากคนในเจียงวานมีลูกสาวที่ถึงวัยแต่งงาน พวกเขาจะยึดคติว่าเงินทองไม่ให้รั่วไหลออกนอก พวกเขาจะเลือกคนในเจียงวานด้วยกันก่อน หากเจอคนที่เหมาะสม พวกเขาจะไม่ให้ลูกสาวแต่งออกนอกเจียงวานเด็ดขาด
ตอนนี้บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
ภายใน 100 ครัวเรือนมีโทรทัศน์ 40 เครื่องแล้ว โดยพื้นฐานแล้วหนึ่งในสามหรือสี่ครอบครัวจะมีโทรทัศน์ ผู้ที่ไม่มีโทรทัศน์จะไปดูละครโทรทัศน์ที่บ้านเพื่อนบ้านข้าง ๆ พวกเขาไม่ต้องไปจนถึงบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋อีกแล้ว
“เฮ้อ……”
เจียงไห่หยางถอนหายใจขณะดูโทรทัศน์
หวังซิ่วจวี๋ถามว่า “คุณเป็นอะไรไป ? คุณถอนหายใจทำไม ? ”
เจียงไห่หยางกล่าวว่า “เสี่ยวเฟิงกำลังจะไปที่เจี้ยนหยาง เจาตี้อยู่ในเมือง เสี่ยวไป๋กับเจียอินก็พาชานชานและเจียงถิงไปอ่านหนังสือทุกคืน”
เขาชี้ไปที่ห้องโถงด้านข้าง “นอกจากเราสองเฒ่าแล้ว มีใครอีกบ้าง ? ”
ก่อนหน้านี้เขาดูโทรทัศน์ มีคนเป็นสิบหรือหลายร้อยคนนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในลานบ้านด้วย ทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวามาก
แต่ดูตอนนี้สิ ? นอกเหนือจากเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋แล้ว เหลือเพียงเจียงเสี่ยวชิง เจียงเสี่ยวเหลย และเจียงเสี่ยวหยูเท่านั้น
ไม่มีชีวิตชีวาเลย
หวังซิ่วจวี๋ก็ยังคิดถึงความตื่นเต้นในการดูละครโทรทัศน์ในลานบ้านที่ผ่านมา เธอพูดอย่างเสียดายว่า “ไม่มีเพื่อนคุยเลย”
เจียงเสี่ยวชิงแทะเมล็ดแตงโมแล้วพูดว่า “หนูคิดว่าสงบแบบนี้ก็ดีแล้ว”
เจียงไห่หยางพูดด้วยความโกรธ “ดีตรงไหน รอให้ลูกกับเจ้าห้าเปิดเรียนแล้ว พ่อกับแม่ก็จะอยู่บ้านแค่สองคนเท่านั้น”
เจียงเสี่ยวหยูกล่าวว่า “ตอนนี้หนูยังอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ หนูจะอยู่กับพ่อแม่เอง”
เจียงไห่หยางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “พอโรงเรียนเปิด ลูกก็ขึ้นชั้น ม.2 แล้ว ตอนเย็นก็ต้องทบทวนหนังสือตอนกลางคืน……”
เมื่อคิดว่าเมื่อถึงเวลานั้น เขาและหวังซิ่วจวี๋จะเป็นสองคนที่นั่งดูโทรทัศน์อย่างเงียบเหงา และพวกเขาคงพูดคุยกันอยู่แค่สองคนภายในบ้าน
คนแก่มักจะชอบความมีชีวิตชีวา
หากเป็นเช่นนั้น ภายในบ้านคงเงียบสงบยิ่งกว่านี้แน่
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นแต่เช้าทำอาหารในครัว เมื่อคืนภรรยาของเขาเหนื่อยมาก เขาจึงทำอาหารอร่อย ๆ เพื่อบำรุงร่างกายให้เธอ
เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้ทำเบคอนผัดหัวไชเท้าดองฝอย
เจียงเสี่ยวไป๋หั่นเนื้อหมูเป็นชิ้น ๆ หั่นหัวไชเท้าดอง หัวหอมดองและผักชีเป็นฝอย จากนั้นหั่นพริกเขียวแล้วนำไปผัดจานใหญ่
นอกจากนี้เขายังต้มไข่ให้แต่ละคน แล้วต้มเส้นเต้าหู้อีกคนละชาม
ครอบครัวใหญ่กำลังกินอาหารเช้าในห้องอาหาร
ทันทีที่หลินเจียอินหยิบตะเกียบขึ้นมา เธอก็รู้สึกคลื่นไส้และทำหน้านิ่วขึ้นมา
ไม่รู้ว่าทำไม แต่กลิ่นน้ำมันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายท้อง
“เมียจ๋า รีบกินเร็ว ๆ นี่มันเมนูโปรดของคุณทั้งนั้นเลยนะ”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้สังเกตเห็นการแสดงออกของหลินเจียอิน และเมื่อเห็นว่าเธอขยับตะเกียบช้า เขาจึงเร่งเร้าเธอ
หลินเจียอินหยิบหัวไชเท้าดองสองสามชิ้นมากิน เธอรู้สึกดีขึ้น จากนั้นเมื่อเธอกินเส้นเต้าหู้ เธอก็รู้สึกพะอืดพะอมอีกครั้งและอดไม่ได้ที่จะอาเจียน เธอรีบปิดปากแล้ววิ่งออกจากห้องอาหารไป แล้วไปยืนอยู่ข้างทางเดินจับเสาเอาไว้
“เกิดอะไรขึ้น ? ”
“คุณไม่สบายหรือ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ทิ้งตะเกียบแล้ววิ่งออกไป เขาลูบหลังหลินเจียอินแล้วถามด้วยความกังวล
หลินเจียอินส่ายหัว “ไม่เป็นไร ฉันแค่คลื่นไส้นิดหน่อย”
เธอรู้สึกคลื่นไส้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ?
เจียงเสี่ยวไป๋สับสนและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมจะเอาน้ำมาให้คุณหนึ่งแก้ว”
เมื่อเข้าไปในห้องอาหาร หวังซิ่วจวี๋จึงถามด้วยความเป็นห่วง “เจียอินไม่สบายหรือ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋เทน้ำใส่แก้วแล้วพูดว่า “เธอบอกว่าเธอรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย”
คลื่นไส้ ?
ดวงตาของหวังซิ่วจวี๋เป็นประกาย จากนั้นเธอจึงวางตะเกียบและวิ่งออกไป
“เจียอิน ลูก…… ท้องหรือเปล่า ? ” หวังซิ่วจวี๋ถามอย่างตื่นเต้น โดยจ้องมองที่หลินเจียอินด้วยดวงตาที่เป็นประกายราวกับจะมองทะลุร่างของหลินเจียอิน
อ่า ?
หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน
เมื่อแม่สามีพูดตอนนี้ ก็ดูเหมือน……อาการจะคล้ายกันนิดหน่อย
แต่เธอก็ไม่แน่ใจ
เธอส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่รู้เหมือนกัน”
หวังซิ่วจวี๋กังวลใจ เธอไม่รู้เรื่องสำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร ?
จากนั้น เธอถามขึ้นมาทันทีว่า “ถ้าอย่างนั้น… รอบเดือนของลูกไม่ได้มานานแล้วใช่ไหม ? ”
หลินเจียอินคิดอย่างรอบคอบแล้วอุทาน “อ๊ะ” ออกมาด้วยความตกใจ
เดือนที่ผ่านมาเธอยุ่งกับงานและไม่ได้สังเกตว่า “รอบเดือน” ของเธอไม่ได้มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว
ตามเวลา มันน่าจะเกินมา 10 กว่าวันแล้ว
แม้ว่ารอบเดือนจะเลื่อนออกไปเป็นครั้งคราว แต่ก็เลื่อนออกไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้น คราวนี้ล่าช้าไปมากกว่าสิบวัน
เกรงว่า……
ใช่ มันอาจจะเป็นจริง !
“พูดมาเร็ว ๆ เข้าสิ ! ”
เมื่อเห็นว่าหลินเจียอินไม่ได้พูด หวังซิ่วจวี๋ก็กระทืบเท้าอย่างกังวลและพูดอย่างร้อนใจ
“แม่ มีอะไรผิดปกติหรือครับ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งเดินออกมาพร้อมแก้วน้ำแล้วถาม
หวังซิ่วจวี๋ไม่สนใจเขาและจ้องมองไปที่หลินเจียอินด้วยสีหน้ากระตือรือร้นของเธอ
หลินเจียอินพูดอย่างอ่อนแรง “ที่จริงมันก็เกินเวลามาแล้ว รอบเดือนหนูไม่มา 10 กว่าวันแล้ว”
“นั่นไง ! ”
จู่ ๆ หวังซิ่วจวี๋ก็มีความสุขและยิ้มแก้มปริ
“แม่ เมียจ๋า พวกคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ? ” เจียงเสี่ยวไป๋สับสนและอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง
หวังซิ่วจวี๋กลอกตาดูลูกชายของเธอด้วยความโกรธ ช่างเป็นสามีที่ไม่เอาใจใส่ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์
“เมียของลูกกำลังตั้งครรภ์ ! ”
หวังซิ่วจวี๋พูดด้วยความตื่นเต้น
ห๊ะ ?
ไม่ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะโง่ขนาดไหน แต่ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างชัดเจนแล้ว เขามองภรรยาของเขาด้วยความประหลาดใจและถามด้วยความทึ่ง “จริงหรือ ? ”
