ตอนที่ 231 :ใส่ร้ายกันชัด ๆ
หลินต้าเหว่ยมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างเหลือเชื่อ
เฮกตาร์กับหมู่ !
มันจะเหมือนกันได้อย่างไร ?
ที่ดิน 1 เฮกตาร์เท่ากับ 50 หมู่เลยนะ ?
ฉันบอกจะยกที่ดินให้ลูกเขย 5,000 หมู่ แต่ลูกเขยกลับพูดว่า 5,000 เฮกตาร์ นั่นไม่เท่ากับ 75,000 หมู่เลยรึ
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้หลินต้าเหว่ยตระหนักรู้ถึงคำว่า “คนขี้โกง”
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋กล้าพูดแบบนั้นในห้องทำงานของเขา เขาจะไล่ออกไปทันที
อย่างไรก็ตาม นี่คือที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋
เขาหัวเราะเฮอะ ๆ “เมื่อวานดื่มเหล้าไปมากแค่ไหน ? นี่ลูกเขยของฉันยังเมาอยู่หรือ ? ”
หลินต้าเหว่ยระงับไฟโกรธในใจของเขาและพูดล้อเลียน
เจียงเสี่ยวไป๋แสดงละครต่อและแสร้งทำเป็นสับสน “พ่อ ตอนเที่ยงผมไม่ได้ดื่มเลย พ่อไม่ได้บอกว่าเราจะดื่มเหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางน่ะ ? ”
หลินต้าเหว่ยพูดด้วยความโกรธว่า “ลูกก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้ดื่ม แต่ตอนนี้กลับพูดเหมือนคนเมาเนี่ยนะ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดตีหน้าซื่อว่า “พ่อบอกเองว่า 5,000 เฮกตาร์ ทำไมถึงว่าผมเมาล่ะ ? ”
จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็แสร้งทำเป็นไม่อยากจะเชื่อ “พ่อ พ่อคงจะไม่กลับคำใช่ไหม ? ”
หลินต้าเหว่ย : …
ฉันบอกว่า 5,000 เฮกตาร์หรือ ?
ฉันไม่ได้พูด !
เห็นได้ชัดว่าฉันตั้งใจจะบอกว่า 5,000 หมู่
เข้าใจไหม ?
ตอนนี้ หลินต้าเหว่ยได้เห็นถึงการโกงของเจียงเสี่ยวไป๋อย่างชัดเจนแล้ว ทันใดนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจรองนายกเทศมนตรีจางขึ้นมา
ไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่เขาโกรธเด็กคนนี้ !
“พ่อมีพื้นที่ให้แค่ 5,000 หมู่ จะเอาหรือไม่เอา ! ”
หลินต้าเหว่ยพูดอย่างอดทนและไม่สบอารมณ์
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พ่อครับ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ทุกอย่างคุยกันได้ ! ”
หลินต้าเหว่ยกลอกตา ปัญหาเรื่องพื้นที่อุตสาหกรรม 5,000 เฮกตาร์จะสามารถหารือกับครอบครัวได้งั้นหรือ ?
“พ่อพูดกับลูกอย่างจริงจัง แต่ทำไมต้องเอาแต่ชวนพูดให้หงุดหงิดด้วยล่ะ”
หลินต้าเหว่ยพูดด้วยความโกรธ
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างจริงจังว่า “พ่อครับ ผมคุยกับพ่อด้วยความจริงใจ อีกอย่างผมกำลังช่วยพ่ออยู่นะ”
หลินต้าเหว่ยรู้สึกขบขัน จึงพูดว่า “งั้นบอกฉันสิ ลูกจะช่วยได้อย่างไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า: “ในขณะนี้ วิสาหกิจที่เจี้ยนหยางสามารถผลิตได้เป็นเพียงโรงงานบุหรี่ โรงกลั่นเหล้าขาวและโรงงานเบียร์ซานเฉิงเท่านั้น ตอนนี้โรงเบียร์ซานเฉิงเริ่มถึงทางตันแล้ว ถ้าพ่อให้ผมตั้งโรงงานในเจี้ยนหยาง ก็จะเป็นการดึงดูดการลงทุนเข้ามา”
ส่งเสริมการลงทุน ?
ดวงตาของหลินต้าเหว่ยเปล่งประกายขึ้น
แม้ว่าแนวคิดการส่งเสริมการลงทุนจะถูกเสนอจากผู้นำระดับสูงสุดในช่วงปลายปี 1970 แต่โดยพื้นฐานแล้วจะเน้นส่งเสริมการลงทุนจากภายนอกในพื้นที่แถบชายฝั่งทะเลเท่านั้น จนกระทั่งช่วงปี 1990 การส่งเสริมการลงทุนจึงเริ่มเข้ามามีบทบาทอย่างแท้จริง
นี่แค่ปี 1983 และการดึงดูดนักลงทุนเข้ามายังคงเป็นแนวคิดใหม่ แม้แต่ผู้นำหลายคนในแผ่นดินใหญ่ก็ไม่รู้เรื่องนี้
“พูดต่อไป ! ”
หลินต้าเหว่ยเริ่มสนใจและโยนบุหรี่อวี้เตี๋ยให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ บุหรี่ยี่ห้อนี้ผลิตโดยโรงงานยาสูบเจี้ยนหยาง
เจียงเสี่ยวไป๋รับมาจุดสูบ เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วพูดต่อ “พ่อครับ พ่อสามารถสร้างนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ในเขตชานเมืองของเจี้ยนหยาง วางมาตรการที่ส่งเสริมและสนับสนุนนิคมอุตสาหกรรม เปิดช่องทางบริการธุรกิจที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมสำหรับองค์กรต่าง ๆ ที่เข้ามาในเขตนิคม และลดความซับซ้อนของขั้นตอนกระบวนการยื่นขออนุมัติ การยื่นขอใบอนุญาต ทำให้การบริการเหล่านี้รวดเร็วขึ้น หรืออาจให้นโยบายพิเศษบางประการแก่พวกเขา….…”
ยิ่งหลินต้าเหว่ยฟังมากเท่าไร เขาก็ยิ่งน่าสนใจมากขึ้นเท่านั้น และเขาก็ถามคำถามที่เขาไม่เข้าใจเป็นครั้งคราว
ทั้งสองพูดคุยกันนานกว่าหนึ่งชั่วโมง แต่หลินต้าเหว่ยยังมีอะไรจะพูดต่ออีกมาก
จนกระทั่งหลินเจียอินเรียกทั้งสองมากินอาหารกลางวัน พวกเขาจึงหยุดคุยชั่วคราว
ในงานเลี้ยงมีคนจำนวนมาก ดังนั้นทั้งสองจึงหยุดพูดเรื่องงาน หลินต้าเหว่ยเปลี่ยนเรื่องคุยกับเจียงเสี่ยวไป๋ และพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องในบ้านแทน
เหล้าที่พวกเขาดื่มคือ เหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยาง
รูปร่างของขวดเหล้านี้ดูเหมือนขวดเหมาไถ ตัวเหล้ามีรสชาติดี เข้มข้นและกลมกล่อม ไม่ด้อยไปกว่าเหมาไถมากนัก
แต่เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าโรงกลั่นเหล้าของเจี้ยนหยางจะปิดตัวลงในอีกไม่กี่ปีต่อมา
สาเหตุที่ปิดตัวลงนั้นไม่ใช่เพราะเหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางมีปัญหา แต่เป็นเพราะในยุคสมัยต่อมา อุตสาหกรรมสุราในประเทศได้ทุ่มทุนจำนวนมากจนกลายเป็นยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมที่มีแบรนด์ต่าง ๆ เช่น เหมาไถ อู่เหลียงเย่ เจี้ยนหนานชุนและต้าวฮัวเซียง ไม่เหลือพื้นที่ให้โรงกลั่นสุราเล็ก ๆ ได้อยู่รอดเลย
โรงกลั่นเหล้าเจี้ยนหยางก็ตกเป็นเป้าหมายของเขาเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ควรกินข้าวและเหล้าก่อนจะดีกว่า
ไม่ต้องเร่งรีบ
“พ่อครับ พ่อยังมีเหล้าเก่าที่ผลิตโดยโรงกลั่นเจี้ยนหยางในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาบ้างไหม ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามหลังจากดื่มเสร็จ
หลินต้าเหว่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ยักรู้ว่าลูกเขยของฉันจะลิ้มรสเหล้าได้”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างถ่อมตัว เขาดื่มเหล้า แต่เขาไม่รู้วิธีลิ้มรสเหล้าจริง ๆ
แต่ตามความทรงจำของเขาในชาติที่แล้ว เจ้าหน้าที่อาวุโสทุกคนของชิงโจวชอบดื่มเหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางที่ผลิตในปี 1980 และปี 1981 เหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางที่ผลิตในสองปีนี้ขายได้ในราคาสูงถึง 5,000-6,000 หยวนต่อขวดในยุคสมัยต่อมา
เมื่อเขาจำสิ่งนี้ได้ เขาก็อยากจะรวบรวมเก็บไว้บางส่วน
หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “ในปี 1980 และปี 1981 เหล้าจำนวนมากถูกผลิตขึ้นตอนที่ผู้อำนวยการโรงงานคนเดิมอยู่ที่นี่ ซึ่งเหล้าพวกนั้นมีรสชาติที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ตอนนี้เหล้าพวกนั้นถูกสต็อคไว้ในคลังของโรงงานไม่น้อย ทำไมล่ะ ? ลูกอยากได้หรือ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขารีบพูดทันทีว่า “ผมสร้างห้องเก็บเหล้าไว้ในห้องด้านหลัง ผมอยากเอามาสะสมหน่อย”
หลินต้าเหว่ยไปดูห้องด้านหลังของเขา มันเหมือนกับถ้ำมากกว่าบ้าน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ดีในการเก็บเหล้าเอาไว้
เพราะเหล้าจะมีกลิ่นหอมมากขึ้นตามอายุ
เหล้าที่ผลิตโดยโรงกลั่นเหล้าเจี้ยนหยางในปี 1980 และปี 1981 ยังคงถูกเก็บไว้จนถึงขณะนี้ ซึ่งเป็นเหล้าที่มีอายุเก่าแก่พอสมควร
นี่เป็นแนวทางปฏิบัติของโรงงานสุราทุกแห่ง โดยปกติเหล้าที่ผลิตในปีนั้นจะถูกเก็บไว้ในสต็อคก่อน และจะนำออกขายหลังจากนั้นไม่กี่ปี
หลินต้าเหว่ยรู้ดีว่ายังมีเหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางที่ผลิตในปี 1980 มีประมาณ 5,000 ขวด และประมาณ 20,000 ขวดที่ผลิตในปี 1981
“ถ้าลูกไปตั้งโรงงานที่เจี้ยนหยาง พ่อจะให้ 100 ขวดเลย”
หลินต้าเหว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่รู้ว่าเหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางจากปี 1980 และ 1981 ถูกเก็บไว้ในสต็อคกี่ขวด แต่พ่อตาของเขาบอกจริง ๆ ว่าเขาจะให้เพียง 100 ขวดเท่านั้น และข้อกำหนดเบื้องต้นคือการตั้งโรงงานในเจี้ยนหยาง ซึ่งทำให้เขารู้สึกเซ็งเล็กน้อย
“งั้นผมจะซื้อให้พ่อ 1,000 ขวด แต่พ่อต้องให้ที่ดินอุตสาหกรรม 10,000 เฮกตาร์แก่ผม”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินต้าเหว่ยแข็งค้าง แม่เจ้า… เขาประมาทลูกเขยคนนี้เกินไปแล้ว การที่เขาบอกจะให้ 100 ขวดนั้นเป็นจำนวนที่น้อยไปจริง ๆ
แต่เขาก็โกรธเหมือนกัน นี่ลูกเขยจะติดสินบนเขาด้วยเหล้า 1,000 ขวดงั้นหรือ ?
เขาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
หลิวอี้ถิงฟังการสนทนาระหว่างสามีและลูกเขยของเธอ จึงพูดด้วยความประหลาดใจ “ต้าเหว่ย คุณบอกว่าเสี่ยวเจียงกำลังจะไปเจี้ยนหยางเพื่อตั้งโรงงานหรือ ? เขาจะตั้งโรงงานอะไร ? ”
หลินต้าเหว่ยพูดทันทีว่า “เขาบอกว่าจะย้ายโรงงานเมล็ดแตง 5 รสไปที่เจี้ยนหยาง”
เจียงเสี่ยวไป๋ค้านในใจ: ผมพูดแบบนั้นหรือ ?
ดูเหมือนว่าเรายังเจรจาเงื่อนไขอยู่นะ !
แต่ทำไมพอพ่อตาพูดออกมา ถึงได้กลายเป็นว่าเขาตกลงไปตั้งโรงงานที่นู่นแล้วล่ะ ?
หลังจากฟังคำพูดของหลินต้าเหว่ยแล้ว หลิวอี้ถิงก็ยิ้ม “ดีเลย ถ้าเราสร้างโรงงานผลิตเม็ดแตงโม 5 รสที่เจี้ยนหยาง เสี่ยวไป๋ก็จะได้ไปที่บ้านของเราบ่อย ๆ แล้ว”
หลินต้าเหว่ยพยักหน้าซ้ำ ๆ ราวกับว่าคุณมาที่บ้านของฉันบ่อย ๆ และฉันก็ยินดีต้อนรับคุณ
หลินเจียอินยังกล่าวอีกว่า: “งั้นต่อไปนี้ฉันก็สามารถกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ได้บ่อย ๆ แล้วสิ”
เจียงเสี่ยวไป๋ถึงกับกุมขมับ
เขาแอบบ่นในใจว่าพ่อตาของเขานิสัยไม่ดีที่ลากแม่ภรรยาและลูกสาวมาช่วยกดดันเขา
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ใช่คนหัวอ่อนที่ผู้อื่นจะชักจูงได้
“แม่ครับ พ่ออยากให้ผมก่อตั้งโรงงานเมล็ดแตงโม 5 รสในเจี้ยนหยาง ตอนนี้เรายังคงเจรจาเงื่อนไขกันอยู่ครับ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกไปตามตรง เพื่อไม่ให้แม่ภรรยาและภรรยาเข้าใจผิด
หลังจากพูดอย่างนั้น เขากล่าวเสริมว่า “ตอนแรกพ่อบอกว่าเขาจะให้ที่ดิน 5,000 เฮกตาร์แก่ผม แต่เมื่อพ่อเห็นว่าผมสนใจ เขาก็กลับคำและให้ที่ดินผมเพียง 5,000 หมู่เท่านั้น”
ห๊า ?
หลินต้าเหว่ยหน้าเหวอ นี่เจ้าลูกเขยตัวดีใส่ร้ายกันชัด ๆ
