ตอนที่ 225 :เรียนรู้
“สำหรับแก้วที่สาม เรามาดื่มขอบคุณให้กับเจ้าภาพกันเถอะ ! ”
เมื่อหวังเต๋อคุนและคนอื่นได้ยินคำพูดนี้ พวกเขาก็รู้สึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ช่างหน้าหนาเสียจริง: นี่คุณกำลังบังคับให้พวกเราดื่มให้กับคุณงั้นหรือ ?
เราอยากให้คุณดื่มขอบคุณแขกที่อยู่ที่นี่ทีละคนในฐานะเจ้าภาพต่างหาก เข้าใจไหม !
ฟู่เต๋อเจิงปฏิเสธทันทีและพูดว่า “เสี่ยวไป๋ ทำแบบนี้ไม่ได้ คุณในฐานะเจ้าภาพควรจะดื่มเพื่อเป็นการต้อนรับแขกผู้มีเกียรติอย่างรองนายกเทศมนตรีจางและนายอำเภอหลินก่อน”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและย้ำว่า “ท่านประธาน คุณพูดถูกจริง ๆ แต่เราจะต้องรอสักหน่อย ในรอบแรกนี้ พวกเราทุกคนควรยกแก้วอวยพรให้กับคุณ คุณเป็นนักเขียนข่าวมือหนึ่งในมณฑลจีนตอนกลางเชียวนะ และคุณคือความภาคภูมิใจของพวกเราทุกคนในชิงโจว”
เขาเหลือบมองทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะแล้วพูดต่อว่า “ในบรรดาคนตอนนี้ นอกเหนือจากผม พลเมืองธรรมดาที่ไม่มีตำแหน่งเป็นทางการอย่างคุณ เราทุกคนไม่ควรยกแก้วให้คุณอย่างนั้นหรือ ? ”
นี่……
หวังเต๋อคุนและคนอื่นพูดไม่ออก
ตกลง งั้นมาดื่มแก้วที่สามด้วยกัน
แก้วที่สี่ดื่มให้กับเฉียนฟางอี้ เขาเป็นผู้อำนวยการกรมการคลัง ซึ่งเปรียบเสมือนผู้ดูแลกระเป๋าเงินของเมืองชิงโจว
จากนั้นก็ดื่มอวยพรให้หวังเต๋อคุนในแก้วที่ห้า เนื่องจากนั่งโต๊ะเดียวกัน ตามหลักแล้วก็ควรดื่มขอบคุณทุกคน ทั้งรองนายกเทศมนตรีจาง นายอำเภอหลิน ประธานฟู่และผู้อำนวยการเฉียน แล้วจะไม่ดื่มให้ผู้อำนวยการหวังได้อย่างไร ?
จากนั้น ก็ดื่มให้กับจูกั๋วฟู่ในแก้วที่หก และติงจวิ้นเจี๋ยในแก้วที่เจ็ด
“แก้วที่แปดไม่ต้องดื่มให้ผมหรอก เรามาดื่มด้วยกัน”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวออกมา
มุมปากของหวังเต๋อคุนกระตุกอย่างรุนแรง แม้ว่าเหล้า 1 แก้วจะมีปริมาณแค่ 5 เฉียน แต่เหล้า 8 แก้วก็มีปริมาณมากถึง 4 เหลียง
ก่อนที่พวกเขาจะได้มอมเหล้าเจียงเสี่ยวไป๋ พวกเขาก็ถูกหลอกให้ดื่มเหล้าไปกว่า 4 เหลียงแล้ว
อัปยศสิ้นดี !
หวังเต๋อคุนกล้ำกลืนความขมขื่นลงท้องไป เขากลั้นหายใจส่งขวดให้เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ตอนนี้ถึงตาคุณแล้วที่จะดื่มอวยพรให้กับรองนายกเทศมนตรีจางเพียงลำพังแล้ว ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แล้ววางขวดไว้ข้างหน้าหลินต้าเหว่ย ก่อนจะพูดว่า “พ่อตาของผมก็อยู่ที่นี่ ดังนั้นผมจะแทรกคิวเขาได้อย่างไร ? ”
ฟู่เต๋อเจิงพูดอย่างไม่พอใจ “เจียงเสี่ยวไป๋ คุณคือเจ้าบ้าน คุณก็ควรจะดื่มเพื่อขอบคุณแขก จะให้นายอำเภอหลินดื่มขอบคุณแทนคุณได้อย่างไร ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องมีลำดับชั้น ผู้อาวุโสต้องดื่มก่อนผู้น้อยเสมอ นายอำเภอหลินเป็นทั้งนายอำเภอและพ่อตาของผม ป็นเรื่องปกติที่เขาจะดื่มอวยพรก่อน”
ฟู่เต๋อเจิง “……”
หวังเต๋อคุน “……”
เฉียนฟางอี้ “……”
จูกั๋วฝู “……”
……
รองนายกเทศมนตรีจางก็ได้สังเกตเห็นในเวลานี้ว่าหวังเต๋อคุนและคนอื่นต้องการที่จะบังคับให้เจียงเสี่ยวไป๋ดื่ม แต่เด็กคนนี้เจ้าเล่ห์ กว่าที่จะได้ลงโทษเขาจริงจัง คนอื่นคงเมาไปก่อน
หลินต้าเหว่ยเองก็มองเห็นความขัดแย้งในสถานการณ์นี้
ลูกเขยของเขา ฉะนั้นเขาก็ต้องปกป้อง
เขาหยิบขวดเหล้าขึ้นมา เขาเทเหล้าให้รองนายกเทศมนตรีจางแล้วพูดว่า “ถึงคราวของผมแล้ว ที่จะดื่มขอบคุณรองนายกเทศมนตรีจางก่อน”
“ท่านรองนายกเทศมนตรีจาง ต้องขอขอบคุณที่มาร่วมงานในวันนี้ ! ”
รองนายกเทศมนตรีจางยิ้มและชนแก้วกับหลินต้าเหว่ย
จากนั้น เขาก็รอดูเรื่องสนุกต่อ
หลินต้าเหว่ยหยิบขวดเหล้าขึ้นมาเทให้ฟู่เต๋อเจิง แล้วพูดว่า “เหล่าฟู่ ขอบคุณมากที่มาร่วมงานในวันนี้”
ฟู่เต๋อเจิงบอกว่ายินดี และดื่มกับหลินต้าเหว่ย
ใครใช้ให้หลินต้าเหว่ยมีตำแหน่งที่สูงกว่าเขา ?
นายอำเภอยื่นแก้วมาตรงหน้าทั้งที เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร ?
ทิ้งกลุ่มไว้ข้างหลัง ดีกว่าทิ้งให้ตัวเองเหลือคนเดียวตามลำพัง
เมื่อชนแก้วกับฟู่เต๋อเจิงเสร็จ ก็ตามด้วยหวังเต๋อคุน เฉียนฟางอี้ จูกั๋วฟู่และคนอื่น ทุกคนไม่มีใครรอดจากการชนแก้วในรอบนี้
เมื่อถึงตาของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็พูดว่า “พ่อ พ่อเป็นผู้อาวุโสของผม มันไม่เหมาะที่พ่อจะต้องมาดื่มขอบคุณผมเพียงคนเดียว ผมจึงอยากเชิญทุกคนมาดื่มด้วยกัน”
หวังเต๋อคุน : ก่อนหน้านี้คุณเรียกว่านายอำเภอหลินไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้ถึงเรียกว่าพ่อได้ล่ะ ?
เฉียนฟางอี้: มันไม่เหมาะที่พ่อจะต้องมาดื่มขอบคุณผมเพียงคนเดียวงั้นหรือ !
จูกั๋วฟู่: ไม่ได้ดื่มด้วยกันนานแล้วงั้นหรือ ? เราเพิ่งดื่มด้วยกันไปแล้วแปดแก้ว !
ติงจวิ้นเจี๋ย : พี่เจียงแน่วแน่จริง ๆ ที่จะลากทุกคนให้เมาไปด้วยกัน !
ฟู่เต๋อเจิง: ฉันไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนเลย !
รองนายกเทศมนตรีจาง: คุณลากฉันมาเผชิญปัญหากับคุณอีกแล้ว เจ้าเล่ห์ไม่เบานะเจ้าหนุ่ม !
ทว่าหลินต้าเหว่ยกลับสนับสนุนลูกเขยของเขา “เอาล่ะ มาดื่มด้วยกันเถอะ ! ”
ทั้งแปดคนยกแก้วขึ้นอีกครั้งแล้วดื่มด้วยกัน
หวังเต๋อคุนกล่าวว่า “เจียงเสี่ยวไป๋ ถึงตาคุณแล้ว ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและรินเหล้าลงในแก้วของรองนายกเทศมนตรีจาง
เมื่อหวังเต๋อคุน เฉียนฟางอี้ และคนอื่นเห็นดังนั้น พวกเขาก็แอบมีความสุข ในที่สุดก็หมดมุกที่จะหนีแล้วสินะ
“รองนายกเทศมนตรีจาง คุณเป็นชาวถู่เจียใช่ไหม”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยรอยยิ้ม
รองนายกเทศมนตรีจางตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พยักหน้า “ใช่แล้ว ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ชาวถู่เจียมีประเพณีการดื่มเหล้าอยู่ เมื่อคนอื่นดื่มอวยพรให้คุณแล้ว คุณก็ต้องตอบแทน รองนายกเทศมนตรีจาง ฉะนั้นครั้งนี้คุณต้องดื่มเพื่อเป็นการตอบแทนทุกคน”
อ่า ?
รองนายกเทศมนตรีจาง ฟู่เต๋อเจิง หวังเต๋อคุน เฉียนฟางอี้ และคนอื่นต่างก็ตกตะลึง
แล้วทำไมคุณไม่ดื่มอวยพรก่อน ?
แม้แต่ประเพณีของชาวถู่เจียก็ยังถูกนำออกมาเป็นข้ออ้าง !
ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยมีการพูดถึงประเพณีของชาวถู่เจียมาก่อนเลย ?
รองนายกเทศมนตรีจางยิ้มแห้ง คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้เขายากที่จะปฏิเสธ เขายกแก้วขึ้นแล้วพูดกับหลินต้าเหว่ยว่า “เหล่าหลิน ฉันจะดื่มตอบแทนคุณ ! ”
รองนายกเทศมนตรีจางต้องกลายมาเป็นผู้นำในการดื่มครั้งนี้ ฟู่เต๋อเจิง หวังเต๋อคุนและคนอื่นจะปฏิเสธได้อย่างไร ?
หลังจากรอบนี้ผ่านไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็กลายเป็นคนเดียวที่รอด เพราะเขาอายุน้อยสุด แต่หลินต้าเหว่ยต้องดื่มเป็นจำนวนมาก
ฟู่เต๋อเจิงและคนอื่นที่เห็นต่างก็พูดอะไรไม่ออก
มาดูกันว่าคุณจะเอาตัวรอดไปได้สักกี่น้ำ ?
ทุกคนที่โต๊ะต่างก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบา แม้ว่าวัฒนธรรมการดื่มของจีนจะมีประวัติศาสตร์มายาวนาน แต่วิธีการดื่มที่ดีนั้นก็ขึ้นอยู่กับความฉลาดของแต่ละคนมากกว่า
ในฐานะที่เกิดใหม่ อาจกล่าวได้ว่าเขามีเทคนิคในการชักชวนให้ผู้คนดื่มได้อีกมากมาย
“เอาน่า มามา อย่าเพิ่งท้อ เรามาดื่มกันก่อน”
เจียงเสี่ยวไป๋เทเหล้าให้ทุกคนและพูดอย่างกระตือรือร้น
ไม่ว่าจะครั้งไหน เขาก็ไม่เคยเมาเพียงลำพัง เพราะคนอื่นต้องเมามากกว่าเขาเสมอ
หลังจากดื่มครั้งนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยื่นขวดให้กับฟู่เต๋อเจิง “ประธานฟู่ ถึงตาคุณแล้ว ! ”
ฟู่เต๋อเจิง: ถึงตาคุณไม่ใช่หรือ ? มาถึงตาฉันได้อย่างไร ?
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มันต้องเรียงลำดับจากความอาวุโส หลังจากที่นาอำเภอหลินดื่มอวยพรแล้ว คนต่อไปก็คือคุณ ในฐานะผู้นำของในชิงโจวก็ควรเป็นตัวแทนของเจ้าหน้าที่ในจิงโจว ! ”
หวังเต๋อคุน: ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้เรียกเขาว่าพ่อหรือ ? ตอนนี้เปลี่ยนมาเรียกนายอำเภอหลินอีกแล้วหรือ ?
เฉียนฟางอี้: เมื่อกี้ไม่ใช่แบบนี้ !
จูกั๋วฟู่: ในแง่ของความอาวุโส หลังจากฟู่เต๋อเจิงแล้วก็จะเป็นหวังเต๋อคุน เฉียนฟางอี้ และฉันอีกหรือเปล่า ? ทุกคนดื่มเวียนกันจนจบแล้ว แล้วเมื่อไหร่จะถึงตาเขา
เจียงเสี่ยวไป๋: ประธานจู คุณพูดถูก !
ติงจวิ้นเจี๋ย: อย่างที่คาดไว้เลยพี่เจียง ฉันเรียนรู้แล้ว !
ฟู่เต๋อเจิงมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาขุ่นเคือง เขาหยิบขวดขึ้นมาและเริ่มดื่มอวยพรให้รองนายกเทศมนตรีจาง
จากนั้น หวังเต๋อคุน เฉียนฟางอี้และคนอื่นก็เริ่มทยอยดื่มอวยพรให้รองนายกเทศมนตรีจางทีละคน
หลังจากดื่มอวยพรครั้งนี้จบลง ทุกคนได้ดื่มเหล้าไปเยอะมาก
นี่คือเหล้าข้าวโพด 50 ดีกรีที่แรงและทำให้เมาง่าย
โชคดีที่ทั้งแปดคนในโต๊ะนี้ต่างก็เป็นนักดื่ม ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงมีคนหลับคาโต๊ะไปแล้ว
เมื่อคนสุดท้ายอย่างติงจวิ้นเจี๋ยดื่มอวยพรเสร็จ คนที่ดื่มน้อยสุดคือรองนายกเทศมนตรีจางและเจียงเสี่ยวไป๋
เมื่อถึงตาของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธ
“รองนายกเทศมนตรีจาง ผมขอดื่มเพื่อแสดงถึงความเคารพที่มีให้คุณครับ ! ”
ฟู่เต๋อเจิง หวังเต๋อคุน เฉียนฟางอี้และคนอื่นรู้สึกพอใจเล็กน้อย เมื่อในที่สุดเจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ดื่มอวยพรตามลำพังอย่างที่พวกเขาเฝ้ารอมาตลอด
แต่ใครจะไปคิดว่าในตอนนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้กล่าวบางคำออกมา มันได้ทำให้พวกเขาเกือบกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว
“มาครับ ในเมื่อผมดื่มเพื่อแสดงความเคารพต่อรองนายกเทศมนตรีจาง ทุกคนมาดื่มด้วยกันเพื่อแสดงความเคารพเถอะครับ ! ”
