ตอนที่ 18 :บริหารเงิน
จู่ ๆ ลูกสาวก็มาติดป่าป๊าเข้าแล้ว !
หลินเจียอินมองดูก็หมดคำจะพูด
แค่กินอาหารฝีมือพ่อไปมื้อเดียวก็จะให้พ่ออุ้ม โดยไม่ยอมให้แม่อุ้มแล้วงั้นหรือ ?
เมื่อก่อน ชานชานเห็นพ่อของเธอทีไรเป็นต้องหลบให้ห่างอยู่เสมอ ลูกสาวจะติดแค่เธอเท่านั้น แต่ตอนนี้มาติดพ่อ ไม่ยอมสนใจเธอแล้ว
ทำไมช่างเปลี่ยนไปเร็วเหลือเกิน
หลินเจียอินมองค้อนเจียงเสี่ยวไป๋ ฉันไม่ใช่ชานชาน คุณอย่าหวังว่าจะซื้อฉันได้ด้วยอาหารมื้อเดียว
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้ความคิดของหลินเจียอิน
ถ้าเขารู้ เขาก็คงพูดเป็นแน่ว่า “ถ้ามื้อเดียวไม่พอ งั้นก็ทำให้กินมันทุกมื้อไปเลย”
“คุณมีเรื่องอะไร ? ”
เห็นเจียงเสี่ยวไป๋เรียกเธอเข้ามา แต่เขาก็เอาแต่หยอกล้ออยู่กับชานชาน หลินเจียอินจึงถามด้วยความสงสัย
“อ้อ”
เจียงเสี่ยวไป๋ถึงนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ “คุณนั่งลงคุยกันก่อนสิ”
เขาพูดพลางอุ้มชานชานไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกมือลากเก้าอี้มานั่ง แล้วจัดท่าให้ลูกสาวนั่งอยู่บนขา รอจนกระทั่งหลินเจียอินนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เขาถึงได้ควักเงินออกมาจากกระเป๋า
“อ่ะ ผมให้คุณ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างหนักแน่นแล้วยื่นเงินทั้งหมดใส่มือของหลินเจียอิน
ห๊ะ ?
หลินเจียอินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เงินเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นธนบัตรรูปประชาสามัคคีทั้งนั้น แต่ละใบมีมูลค่าถึง 10 หยวน ส่วนธนบัตรย่อยมีแค่ไม่กี่ใบเท่านั้น
ดูจากความหนาของมัน คาดว่าน่าจะมีเป็นหลักร้อยหยวนเลยใช่ไหม ?
เงินมากมายขนาดนี้ เจียงเสี่ยวไป๋มอบมันให้เธออย่างนั้นหรือ ?
นึกถึงตอนที่เขาทั้งซื้อข้าว ซื้อน้ำมัน ซื้อเนื้อและเครื่องปรุงต่าง ๆ อีกมากมาย ไหนจะเงินที่ใช้หนี้นักเลงเฉิน ตอนนี้เขายังเอาเงินก้อนใหญ่มาให้เธออีก
เขาเอาเงินมากมายมาจากไหน ?
มือที่หลินเจียอินถือเงินกำลังสั่นเทา
“คุณ……คุณไปทำอะไรมา ? ทำไมถึงมีเงินเยอะขนาดนี้”
เธอถามเสียงสั่น
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เมียจ๋า เมื่อตอนกลางวันผมทำธนูแล้วขึ้นเขาไปล่าสัตว์ คุณจำไม่ได้หรือไง ? ”
“ผมโชคดีล่าสัตว์มาได้เยอะ”
“อีกอย่าง ผมล่าเลียงผาได้ด้วยนะ”
“ผมก็เลยเข้าเมืองไปขายสัตว์ป่าที่โรงแรมในเครือของรัฐ”
หา ?
หลินเจียอินตะลึงอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เธอถามเจียงเสี่ยวไป๋ว่าเขาไปปล้นสหกรณ์จัดหาสินค้าอุปโภคบริโภคมาหรือเปล่า ผลปรากฏว่าโดนเขาตัดบท เธอจึงไม่ได้ถามเจียงเสี่ยวไป๋ต่อว่าเขาไปเอาเงินมาจากไหน
ตอนนี้เองที่เธอเพิ่งรู้ว่าเงินทั้งหมดนี้มาจากการที่เจียงเสี่ยวไป๋ล่าสัตว์เอาไปขาย
แม้แต่พรานล่าสัตว์ในเจียงวานยังมักจะกลับมามือเปล่า แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เพียงแต่ล่าสัตว์ได้เท่านั้น แต่เขายังขายแลกเงินมาได้มากมายขนาดนี้ด้วย
เธอประทับใจเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ
ที่แท้เขาก็เก่งขนาดนี้นี่เอง
อีกทั้งเขายังเข้าเมืองไปอย่างเงียบ ๆ แล้วซื้อของติดไม้ติดมือกลับมามากมายขนาดนี้
ลำพังแค่การขึ้นเขาไปล่าสัตว์ก็ลำบากมากพอแล้ว นี่เขาต้องเดินเท้าเข้าเมืองไปกลับเป็นระยะทางกว่า 40 ลี้ เขาต้องลำบากขนาดไหนกันนะ
ในตอนนี้เองที่เธอตระหนักได้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ได้ทำหลายสิ่งหลายอย่างมากมายขนาดนี้โดยที่เธอไม่รู้
“เมียจ๋า ต่อไปนี้ผมจะหาเงินมาให้คุณเยอะกว่านี้อีก”
“นับตั้งแต่วันนี้ไป เงินที่ผมหามาได้ทุกหยวนทุกเหมาจะยกให้คุณทั้งหมด ผมจะให้คุณบริหารเงินแค่คนเดียว”
เจียงเสี่ยวไป๋มองตาหลินเจียอินและให้คำมั่นสัญญาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่ลืมที่จะพูดติดหวานอีกประโยค “ต่อไปนี้ผมมีหน้าที่หาเงิน ส่วนคุณก็มีหน้าที่ทำตัวเองให้สวยเหมือนดอกไม้”
หัวใจของหลินเจียอินเต้นแรง ใบหน้าแดงก่ำ
“หนูก็อยากสวยเหมือนดอกไม้เหมือนกัน”
เจียงชานน้อยที่นั่งตักเจียงเสี่ยวไป๋เอี้ยวตัวไปพูดกับเขาอย่างมีความสุขเช่นกัน
“ได้สิ เจ้าหญิงน้อยของพ่อต้องสวยเหมือนดอกไม้เหมือนกัน”
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ
“หม่าม๊าสวยเหมือนดอกไม้ ชานชานสวยเหมือนดอกไม้ ป่าป๊ามีดอกไม้สวยสองดอก เป็นป่าป๊าที่โชคดีที่สุดในโลก”
หนูน้อยพูดอย่างน่ารัก
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างมีความสุขมากขึ้น เขากอดลูกสาวและหอมแก้มน้อย ๆ ของเธอไปฟอดใหญ่
สมแล้วที่เป็นแก้วตาดวงใจของพ่อ พระเจ้าช่างสร้างสรรค์มาจริง ๆ
หลังจากหยอกล้อกับลูกสาวสักพัก เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันไปพูดกับหลินเจียอินว่า “ทั้งหมดน่าจะมี 222.25 หยวน คุณลองนับดูว่ามันใช่จำนวนนี้หรือเปล่า ? ”
เขาขายเนื้อสัตว์ป่าได้เงินมา 263.75 หยวน ซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าไป 14.4 หยวน ซื้อเนื้อไป 6.8 หยวน กินบะหมี่ไป 3 เหมา ใช้หนี้นักเลงเฉินไป 20 หยวน น่าจะเหลือเงินทั้งหมด 222.25 หยวน
หลินเจียอินนับเงินอย่างเงียบๆ
ธนบัตรรูปประชาสามัคคีมีทั้งหมด 22 ใบ ธนบัตร 1 หยวนจำนวน 2 ใบ ธนบัตร 1 เหมาจำนวน 2 ใบและธนบัตร 5 เจี่ยวอีก 1 ใบ
ทำให้นับง่ายมาก
ไม่ผิด ทั้งหมดนี้คือเงิน 222.25 หยวน
ไม่ขาดแม้แต่เจี่ยวเดียว
หลินเจียอินกำเงินแน่นด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เพราะเธอไม่เคยมีเงินมากขนาดนี้มาก่อน
เงินตั้ง 200 กว่าหยวนเชียวนะ ต่อให้เป็นพนักงานในเมืองที่ทำงานในหน่วยงานก็ยังเก็บเงินทั้งปีได้ไม่ถึง 200 หยวน
“ให้ฉันหมดนี่เลยจริง ๆ หรือ ? ”
หลินเจียอินจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และถามอย่างระมัดระวัง
จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังคงรู้สึกว่ามันไม่ใช่ความจริง ดังนั้นเธอจึงถามโดยไม่รู้ตัว
“ผมบอกแล้วไงว่าผมจะเอาเงินที่ผมหามาได้ทั้งหมดให้คุณ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าแล้วพูดอีกว่า “ผมจะให้คุณเป็นคนดูแลเงินของครอบครัวเรา ดีไหม ? ”
“อืม ! ”
หลินเจียอินยิ้มอย่างมีความสุข “งั้นฉันขอนับอีกรอบ”
เจียงเสี่ยวไป๋ผงะไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเสียงดัง ในชาติที่แล้วเขาไม่รู้เลยว่าที่จริงแล้วภรรยาของเขาเป็นคนชอบเงินเหมือนกัน
เมื่อเห็นเธอมีความสุขขนาดนี้ เจียงเสี่ยวไป๋จึงปล่อยให้เธอนับเงินไป
หลินเจียอินนับซ้ำ ๆ อยู่สามรอบอย่างตั้งอกตั้งใจ ถึงได้หยุดนับในภายหลัง
“ฉันจะเอาเงินไปเก็บ”
หลินเจียอินลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอน แต่เมื่อเดินมาถึงประตู เธอก็หันมาพูดกับเขาว่า “ไม่อนุญาตให้คุณเข้ามา”
เงินเยอะขนาดนี้ เธอต้องซ่อนไว้ให้ดี
จะให้เจียงเสี่ยวไป๋รู้ไม่ได้เด็ดขาด
“ได้ ผมไม่เข้าไปหรอก ผมจะพาชานชานไปเดินเล่น” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม
“หนูจะไปเล่นที่ลานบ้านกับป่าป๊าแล้วนะ”
หนูน้อยร้องลั่นอย่างมีความสุข เธอกระโดดลงจากขาของป่าป๊าแล้วจับมือป่าป๊าไปที่ลานบ้าน
ค่ำคืนนี้แสงจันทร์ช่างน่าหลงใหล ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว สายลมอ่อน ๆ ยามค่ำคืนพัดโชยมา
“ดีจริง ๆ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ทอดถอนใจ
“ป่าป๊า อะไรดีหรอคะ ? ”
หนูน้อยไม่เข้าใจที่ป่าป๊าพูดเลยถามอย่างสงสัย
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างอ่อนโยนว่า “พ่อหมายถึงมันดีจริง ๆ ที่มีลูกกับแม่อยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้”
ในตอนนี้ หลินเจียอินเพิ่งเดินออกมาจากในบ้าน เธอได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋พอดี ร่างบางจึงหยุดกึก
“คุณที่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ”
หลินเจียอินพูดในใจ
แต่เธอก็ยังคงปั้นหน้าบึ้งตึง
ฮึ่ม เรายังทำหน้าดี ๆ กับเขาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าไม่ให้เขาได้เห็นดี เกิดเขากล้าทำตัวเหลวไหลอีกล่ะ
โชคดีที่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้ความคิดในใจของหลินเจียอิน ไม่อย่างนั้นมีหวังเขาได้น้อยใจแน่นอน
เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ หลินเจียอินกับหนูน้อยเริ่มง่วงแล้วจึงกลับเข้าห้องไปนอน
เจียงเสี่ยวไป๋อาบน้ำแล้วเข้าห้องนอนเช่นกัน
เมื่อเดินไปที่เตียง เขาก็พบว่าภรรยากับลูกสาวหลับไปแล้ว
เขาจึงค่อย ๆ ขึ้นไปนอนข้างกายหลินเจียอิน แต่ไม่ว่าอย่างไร เจียงเสี่ยวไป๋ก็นอนไม่หลับ
เขาอยากเล่นจ้ำจี้กับเธอ……
แค่ดูท่าทีของภรรยาแล้ว เกรงว่าในระยะเวลาอันสั้นนี้คงทำได้ยาก
แต่ในเมื่อเขาได้เกิดใหม่ พระเจ้าให้โอกาสเขา แค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว
วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล
ก่อนที่เขาจะรู้ตัว เขาก็หลับสนิทไปเช่นกัน
