ตอนที่ 133 :มันไม่เหมือนล้อเล่น
3 ล้านมันน้อยเกินไป !
แถมยังต้องการกู้มากถึง 10 ล้าน !
เมื่อได้ยินแบบนั้น จูกั๋วฝูก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมาในทันที
ว่ากันว่า ‘คนมีใจกล้าขนาดไหน ที่ดินก็จะได้ผลผลิตมากขนาดนั้น’
เจียงเสี่ยวไป๋ผู้นี้อยากจะกู้ตามจำนวนที่ต้องการ โดยไม่คำนึงว่าธนาคารจะมีเงินเท่าไหร่
มันน่าประหลาดใจและดีใจจริง ๆ แต่เขาไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะกู้เงินไปทำไมเยอะแยะขนาดนั้น ?
แต่ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว เขาก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ที่จะปล่อยเงินกู้จำนวนเยอะขนาดนั้นด้วยตัวเอง
แม้แต่ประธานของธนาคารภายใต้การปกครองของมณฑลยังมีความคิดเช่นนี้ สามารถจินตนาการออกได้เลยว่าทัศนคติของคนทั่วไปที่มีต่อสินเชื่อกู้ยืมเป็นอย่างไร
“เถ้าแก่เจียง คุณจะกู้เงินเยอะขนาดนั้นไปทำอะไร ? ”
จูกั๋วฝูอดไม่ได้ที่จะถามออกไป
เขาไม่มีเจตนาไม่ดีอะไรเลย เพียงแค่โพล่งออกมาด้วยความอยากรู้เท่านั้น
เพราะในยุคนี้ การขอสินเชื่อจากธนาคารไม่จำเป็นต้องอธิบายวัตถุประสงค์ในการขอสินเชื่อ
มันไม่มีข้อคำถามนี้ในกระบวนการอนุมัติสินเชื่อแต่อย่างใด
หลังจากถามจบ เขาก็รีบอธิบายต่อทันที “ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นที่ไม่ดีนะครับ ผมแค่ถามเฉย ๆ ”
เขาลืมตัวไปจึงโพล่งถามออกมา เขาไม่อยากเสียผู้ขอกู้รายสำคัญไปเพียงเพราะเขาทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พอใจ
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้สนใจ ก่อนที่จะหยิบใบอนุญาตและใบรับรองการใช้ที่ดินเพื่อก่อสร้าง “โรงงานผลิตเครื่องปรุงรสกุ้งอบน้ำมันสูตรลับ” ที่เขาเพิ่งได้รับมา และพูดว่า “ผมจะสร้างโรงงานพัฒนาอุตสาหกรรมกุ้งเครย์ฟิชอย่างจริงจัง และทำให้ชิงโจวกลายเป็นเมืองแห่งกุ้งเครย์ฟิช”
เมื่อเห็นเอกสารที่อยู่ตรงหน้านี้ จูกั๋วฝูก็ผงะไปชั่วขณะ
แต่ในขณะเดียวกัน จูกั๋วฝูก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
เขารู้ว่าธุรกิจกุ้งเครย์ฟิชของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นทำกำไรได้มากเพียงใด หากเจียงเสี่ยวไป๋กู้เงินเพื่อไปพัฒนาธุรกิจกุ้งเครย์ฟิช แค่นี้เขาก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะไม่ได้เงินคืน
ยิ่งไปกว่านั้น จากข้อมูลของเจียงเสี่ยวไป๋ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจที่โดดเด่นของเมืองนี้
“ไม่มีปัญหา แต่ผมให้คุณกู้ได้แค่ 3 ล้าน ! ”
จูกั๋วฝูรีบตัดสินใจทันที
เดี๋ยวนี้ การกู้เงินไม่ได้ยากลำบากเหมือนกับยุคสมัยหลังที่จำเป็นต้องมีใบรับรองเครดิต สินทรัพย์ค้ำประกันและพวกการจดจำนองที่ดินต่าง ๆ แค่เพียงธนาคารยินยอมก็สามารถกู้เงินได้เลย
“ขอบคุณประธานจู ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นบุหรี่จงฮว๋าให้เขาอีกมวน และถอนหายใจออกมา “คงจะดีกว่านี้ถ้าประธานจูให้ผมกู้ได้มากกว่านี้อีกหน่อย”
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ตกลงกู้เงิน 3 ล้านแล้ว นั่นเท่ากับยอดกู้ที่ธนาคารของเขาต้องทำในครึ่งปีแรกเป็นอันสำเร็จ จูกั๋วฝูมีความสุขมากและพูดอย่างเป็นกันเองว่า “เถ้าแก่เจียง นี่คุณอยากกู้เงิน 10 ล้านจริง ๆ หรือ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ประธานจู ถ้าคุณสามารถให้ผมกู้เงิน 100 ล้านหยวนได้ก็จะดีมากเช่นกัน ! ”
มือของจูกั๋วฝูที่ยื่นไปรับบุหรี่สั่นเทาจนเกือบจะทำบุหรี่จงฮว๋าของดีตกพื้น
ที่คุณพูดมามันคือ 100 ล้านเลยนะ !
ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ ? คิดไม่ถึงด้วยว่าเขาจะกล้าคิดแบบนี้ ?
เงินในธนาคารทั้งหมดในเมืองชิงโจวมีรวมกันไม่ถึง 100 ล้านด้วยซ้ำ !
เมื่อเห็นการแสดงออกของจูกั๋วฝู เจียงเสี่ยวไป๋ก็หัวเราะ “ท่านประธานจู ผมก็แค่ล้อเล่นเอง”
ปากของจูกั๋วฝูกระตุกอย่างแรง
เขามองออกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ล้อเล่นเลย
ถ้าธนาคารมีเงิน 100 ล้านจริง ๆ และตกลงให้เขากู้ เขาจะต้องกู้แน่
คนหนุ่มสาวสมัยนี้จะโหดเกินไปแล้ว !
ความกล้าของคนหนุ่มยุคนี้ทำให้เขารู้สึกละอายใจในตัวเองเล็กน้อย
“ผมจะอนุมัติเงินกู้ 3 ล้านให้คุณก่อน”
ในขณะที่พูด จูกั๋วฝูก็ได้หยิบแบบฟอร์มจากลิ้นชักและขอให้เจียงเสี่ยวไป๋กรอกข้อมูล และพูดว่า “ถ้าคุณต้องการเงินจริง ๆ ผมจะให้คุณกู้ หลังจากโควต้าเงินกู้ของครึ่งหลังของปีออกมา”
“งั้นก็ได้ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมาก และกรอกแบบฟอร์มอย่างรวดเร็ว
อย่างที่ทุกคนรู้ จูกั๋วฝูก็แอบดีใจเช่นกัน ตอนนี้ไม่ค่อยมีใครมาขอกู้สินเชื่อจากธนาคารในจำนวนที่มากขนาดนี้ ในที่สุดเขาก็มาเจอเจียงเสี่ยวไป๋ที่เต็มใจกู้
“งั้นเป็นอันตกลงตามนี้ ! ”
จูกั๋วฝูอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา
“ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตกลงอย่างง่ายดาย
จูกั๋วฝูมองไปที่แบบฟอร์มที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้กรอกไว้ เขาหยิบแท่นประทับหมึกออกมา และพูดว่า “เหลือแค่ปั๊มลายนิ้วมือ”
เจียงเสี่ยวไป๋จึงกดลายนิ้วมือลงบนแบบฟอร์ม
ขั้นตอนต่อไปนั้นง่ายมาก จูกั๋วฝูแค่ขอให้พนักงานสักคนเปิดบัญชีให้เจียงเสี่ยวไป๋ และทำเรื่องโอนเงิน 3 ล้านเข้าบัญชีนั้น เขาส่งสมุดบัญชีให้เจียงเสี่ยวไป๋ เพียงเท่านี้ถือเป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการทั้งหมด
เจียงเสี่ยวไป๋ถือสมุดบัญชีเงินฝากที่มียอดคงเหลือ 3 ล้านด้วยท่าทีที่ลังเลอย่างมาก
เขารู้ว่าการขอสินเชื่อในยุคนี้มันง่าย แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้
ทำแค่นั้นก็ได้เงิน 3 ล้านมาอยู่ในมือแล้ว
แถมยังปลอดดอกเบี้ย และไม่กำหนดระยะเวลาชำระคืนอีกด้วย
แม้ว่าเขาจะอยู่มาแล้วสองชาติ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อจริง ๆ
“หรือเราจะไปที่ธนาคารใหญ่ทั้งสามแห่งด้วย แล้วก็ขอกู้เงินจากพวกเขาสักแห่งละ 2-3 ล้าน ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะมีความคิดบ้า ๆ แบบนี้อยู่ในใจ
แต่เขาก็ส่ายหัวเอาความคิดนี้ทิ้งไป
แต่แค่จะกู้เงินมานอนไว้ในบัญชีแบบนั้นมันไม่มีความหมายอะไร ควรต้องมีการนำเงินไปลงทุนหมุนเวียนให้เกิดประโยชน์ถึงจะได้
แต่การทำธุรกิจไม่ได้เกี่ยวกับการมีเงินเพียงอย่างเดียว
นอกจากนี้ยังต้องอาศัยปัจจัยอีกหลายอย่าง เช่น ความสามารถ และโครงการต่าง ๆ
“ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า กู้เมื่อจำเป็นจริง ๆ ก็ยังไม่สาย”
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจออกมา หลังจากนัดหมายกับจูกั๋วฝูเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงพาจูกั๋วฝูไปเลี้ยงเมนูกุ้งอบน้ำมัน ก่อนที่จะแยกย้ายกัน
มีเงินแล้วก็ไปจองรถก่อน
ขณะนี้ ประเทศยังไม่ได้เปิดเสรีด้านการซื้อยานพาหนะส่วนบุคคล ซึ่งลูกค้าหลักส่วนใหญ่ที่ซื้อรถยนต์ล้วนในนามหน่วยงานราชการ องค์กรและสถาบันต่าง ๆ หากต้องการซื้อรถยนต์ จะต้องมีโควต้าชัดเจน ไม่มีการซื้อขายที่เน้นเพื่อผลประโยชน์ทางตลาดอย่างเดียว
จนกระทั่งหลังปี 1985 ถึงได้มีการประกาศใช้ “ระเบียบชั่วคราวว่าด้วยการบริหารตลาดซื้อขายรถยนต์” และในช่วงนี้เองที่ทางประเทศอนุญาตให้มีการซื้อรถยนต์ส่วนบุคคลได้
ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงนำใบโควต้าซื้อรถยนต์ทั้งสามคันที่ได้รับอนุมัติจากรองนายกเทศมนตรีจางเดินตรงไปที่คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการค้า เพื่อดำเนินการตามขั้นตอนการซื้อรถยนต์
แน่นอนว่าเขาจะยังไม่ได้รถในวันนี้
หลังจากชำระเงินและดำเนินการตามขั้นตอนต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือรอแจ้งให้ไปรับรถ
โดยทั่วไป จะใช้เวลาดำเนินการประมาณ 10-15 วัน ถึงสามารถมารับรถที่คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการค้าได้
เจียงเสี่ยวไป๋เองก็จนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน
ต้องรอเท่านั้น
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาทำสิ่งสำคัญหลายอย่างอย่างลับ ๆ โดยที่เขาไม่ได้บอกเรื่องเหล่านี้ให้ภรรยาของเขาทราบ
เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว เขาค่อยอธิบายให้ภรรยาเขาฟัง
เจียงเสี่ยวไป๋กลับมาที่ร้าน
“ทำไมต้องเรียกมาแบบลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้ด้วย ? ”
หลินเจียอินที่ยังอยู่ในร้านถูกเจียงเสี่ยวไป๋เรียกเธอไปหาที่ครัวหลังร้านเก่า เธอจึงถามเขาอย่างไม่สบอารมณ์
ตอนนี้เมนูพะโล้และกุ้งอบน้ำมันจะถูกปรุงในครัวของร้านใหม่ ส่วนครัวร้านเก่าใช้เป็นห้องเก็บของและสำนักงานของหลินเจียอิน
เจียงเสี่ยวไป๋หยิบใบรับรองของ “โรงงานผลิตเครื่องปรุงรสสูตรลับกุ้งอบน้ำมันชิงเจียง” ออกมาและพูดว่า “ต่อไปนี้เราสามารถทำเครื่องปรุงรสกุ้งอบน้ำมันสำเร็จรูปได้แล้ว”
หลินเจียอินอ่านใบรับรองเหล่านี้ รวมถึงใบอนุญาตประกอบธุรกิจ ใบรับรองการใช้ที่ดิน ฯลฯ ซึ่งทั้งหมดมีชื่อของเธอเขียนอยู่บนนั้น
“คุณได้ที่ดินมาตั้ง 100 หมู่ ทั้งหมดนี้ราคาเท่าไหร่ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “รองนายกเทศมนตรีจางอนุมัติการจัดสรรที่ดินเป็นการส่วนตัว ไม่ต้องใช้เงิน เพียงแต่เรื่องสร้างโรงงานจะต้องเป็นเราออกค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด”
ดวงตาของหลินเจียอินเบิกกว้าง ที่ดิน 100 หมู่เทียบเท่ากับพื้นที่ 66,666.67 ตารางเมตร แบบนี้จะต้องสร้างโรงงานใหญ่แค่ไหน และต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน
ไม่ว่าธุรกิจของทั้งสองร้านจะดีแค่ไหน แต่ก็ตามไม่ทันความเร็วที่เจียงเสี่ยวไป๋ใช้เลย !
เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ เขาก็พูดว่า “เราจะเอาเงินมากมายจากไหนมาสร้างโรงงาน ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋หยิบสมุดบัญชีเงินฝากออกมาและส่งให้หลินเจียอินดู
“มีเงิน 2.88 ล้านอยู่ในนั้น คุณเอาไปเลย”
“ห้ะ ? ”
“2.88 ล้าน ! ”
หลินเจียอินอุทานขึ้นเมื่อเปิดสมุดบัญชีเงินฝากและเห็นว่ามียอดเงิน 2.88 ล้านกว่า ๆ อยู่จริง
“คุณไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน ? ”
