ตอนที่ 125 :กุ้งอบน้ำมันชิงเจียง
กลางเดือนพฤษภาคม ในที่สุดร้านอาหารข้างร้านอร่อยสามมื้อก็ได้รับการปรับปรุงเสร็จแล้ว
ร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเจียง !
ทันทีที่ป้ายแกะสลักของช่างไม้ถานถูกแขวนที่หน้าร้าน ตัวอักษรสีทองอร่ามเหมือนหงส์ร่อนมังกรบิน พร้อมด้วยงานแกะสลักเหมือนจริงและลวดลายกุ้งเครย์ฟิชที่ทาสีแดง ดึงดูดผู้คนจำนวนมากได้ในทันที
“เร็วเข้า ดูนี่สิ ตรงนี้มีร้านเปิดใหม่ด้วย เป็นร้านขายกุ้งอบน้ำมัน ! ”
“จริงหรือ ต่อไปนี้จะมีร้านขายกุ้งอบน้ำมันเพิ่มมาอีกแห่งแล้วใช่ไหม”
“ใครกันที่ใจกล้าขนาดมาเปิดร้านขายกุ้งอบน้ำมันแข่งกับร้านเถ้าแก่เจียง ! ”
“ใช่แล้ว กุ้งอบน้ำมันที่เถ้าแก่เจียงทำรสชาติอร่อยสุดยอดแล้ว ร้านเปิดใหม่แบบนี้จะอร่อยหรือ ? ”
“กล้ามาเปิดข้างร้านเถ้าแก่เจียงแบบนี้ ฉันว่าคงมีฝีมืออยู่บ้างแหละ”
“อืม ไม่แน่ว่าอาจจะอร่อยเหมือนกันก็ได้”
“อร่อยหรือไม่นั้น ต้องลองไปชิมถึงจะรู้”
“ไป ๆ ลองเข้าไปดูกันเถอะ”
“……”
ทุกคนต่างสงสัย พวกเขาพูดคุยกันและพากันเดินเข้าไปในร้าน
“ร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเจียงยินดีต้อนรับลูกค้าทุกท่าน ! ”
หลินเจียอินยืนอยู่ในร้านและทักทายลูกค้าที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม
หา ?
ซี๊ด……
ลูกค้าที่เดินเข้ามาก็อดตะลึงไม่ได้เช่นกัน นี่มันผู้จัดการหลินจากร้านอร่อยสามมื้อไม่ใช่หรือ ?
ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ ?
หรือว่าร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเจียงจะมีเจ้าของคนเดียวกันกับร้านอร่อยสามมื้อที่อยู่ข้างกัน ?
ดูแผนผังร้านที่แตกต่างจากร้านอร่อยสามมื้อโดยสิ้นเชิง ผนังทุกด้านของร้านถูกเปิดโล่ง สามารถมองเห็นได้ทุกทิศทาง ในร้านมีแสงสว่างเพียงพอ มีการจัดเรียงโต๊ะตัวเล็กไว้หลายตัว มีทั้งที่มีสองที่นั่ง และสามที่นั่ง
บนโต๊ะแต่ละตัวจะมีป้ายไม้เขียนตัวเลขตั้งเอาไว้อยู่
“ผู้จัดการหลิน ร้านนี้เป็นของพวกคุณเหมือนกันหรือ ? ”
มีลูกค้าคนหนึ่งเอ่ยถาม
“ใช่ค่ะ ! ” หลินเจียอินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “ร้านเก่าของเราขายผัดมันฝรั่งและพะโล้เป็นหลัก ส่วนร้านนี้ขายกุ้งอบน้ำมัน”
เป็นอย่างที่คิดไว้จริงด้วย
ลูกค้าหลายคนที่เข้ามาต่างก็ตระหนักได้ทันที
“ฉันก็ว่าแล้วว่าจะมีใครใจกล้ามาเปิดร้านขายกุ้งอบน้ำมันแข่งกับร้านอร่อยสามมื้อ”
“อืม ร้านเดิมเล็กจริง ลูกค้านั่งไม่พอ”
“แบบนี้ดีเลย จะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีโต๊ะนั่งกินกุ้งแล้ว”
พวกเขาพูดคุยหัวเราะกัน จากนั้นก็มีลูกค้าคนหนึ่งถามว่า “ผู้จัดการหลิน งั้นตอนนี้พวกเราสามารถนั่งกินกุ้งอบน้ำมันในร้านได้เลยไหม ? ”
“แน่นอน ! ”
หลินเจียอินให้ลูกค้าเลือกโต๊ะแล้วนั่งลงตามใจชอบ
พวกเขาหกคนแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม แยกนั่งกันสามโต๊ะ
หลินเจียอินยื่นรายชื่อเมนูที่ทำจากกระดาษขาวเนื้อนุ่ม และดินสอให้แต่ละโต๊ะ
ที่ร้านอร่อยสามมื้อไม่มีเมนูให้ดู
อีกอย่าง ในเมื่อเปิดขายแค่กุ้งอบน้ำมัน ทำไมถึงต้องมีเมนูด้วยล่ะ ?
กุ้งอบน้ำมันแค่ไม่กี่ชุด สั่งปากเปล่าก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ ?
ลูกค้าทั้งสามโต๊ะต่างก็หยิบเมนูขึ้นมาดูอย่างสงสัย และอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
อาหารรสเลิศในเมนูไม่ได้มีเพียงแค่กุ้งอบน้ำมันเท่านั้น แต่ยังมีกุ้งกระเทียม กุ้งผัดหม่าล่า กุ้งตุ๋นและเมนูอื่น ๆ เกี่ยวกับกุ้งอีกด้วย และแต่ละเมนูแบ่งออกเป็นชุดเล็ก ชุดกลางและชุดใหญ่
แต่คิดว่าจะจบเพียงเท่านี้หรือ ?
ไม่เลย เพราะแท้จริงแล้วกุ้งเครย์ฟิชแบ่งออกเป็นสองแบบ
บนเมนูล้วนเป็นเมนูกุ้งเครย์ฟิชที่พบเห็นได้ทั่วไป นอกจากนี้ยังมีกุ้งเครย์ฟิชอีกแบบที่เป็นของชั้นยอดอีกด้วย
นอกจากเมนูกุ้งเครย์ฟิชแล้ว ยังมีเครื่องเคียงอย่างรากบัว เส้นหมี่และเบียร์ซานเฉิงอีกด้วย
พอพลิกเมนูดู ด้านหลังมีข้อความในลักษณะเดียวกัน ซึ่งเป็นเมนูพะโล้และผัดมันฝรั่งจากร้านข้าง ๆ
เมนูแบ่งออกเป็นหมวดหมู่ มีราคาหลังชื่ออาหารแต่ละจาน อีกทั้งด้านหลังยังมีช่องเล็ก ๆ ลูกค้าเพียงใช้ดินสอทำเครื่องหมายในช่องว่าต้องการสั่งอะไร
“พระเจ้า ร้านกุ้งอบน้ำมันกลับมีเมนูกุ้งเครย์ฟิชหลายเมนูมาก”
“เมื่อก่อนฉันเคยกินแต่กุ้งอบน้ำมัน”
“ฉันก็เหมือนกัน ดูราคาในเมนูสิ เมื่อก่อนที่เรากินคือชุดกลาง ราคาชุดละ 5 หยวน”
“มีชุดเล็กด้วย ราคาชุดละ 3 หยวนเท่านั้น”
“ชุดใหญ่ราคา 8 หยวน ! ”
“8 หยวน นายลองดูกุ้งอบน้ำมันชั้นยอดนี้สิ พอสำหรับกินหลายคนเลยนะ ! ”
“เมนูเยอะขนาดนี้ ฉันจะสั่งอะไรดี ? ”
“ฉันสั่งกุ้งอบน้ำมันแล้วกัน ฉันชอบรสชาติกุ้งอบน้ำมัน วันนี้ฉันจะสั่งชุดใหญ่”
“ฉันจะลองสั่งกุ้งกระเทียม”
“……”
หลังจากดูเมนูแล้ว ลูกค้าทั้งสามโต๊ะก็เริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง
ไม่นานหลังจากนั้น แขกทั้งสามโต๊ะก็หยิบดินสอขึ้นมาและเริ่มทำเครื่องหมายหลังเมนู
โต๊ะนึงสั่งกุ้งอบน้ำมันชุดใหญ่ และรากบัวเป็นเครื่องเคียง
พวกเขายังไม่เคยกิน เลยอยากลองชิมเสียหน่อย
อีกโต๊ะสั่งกุ้งอบน้ำมันชุดเล็กและกุ้งกระเทียมชุดเล็ก นอกจากนี้ยังสั่งเบียร์ซานเฉิง 2 ขวดและหูหมูตุ๋นหนึ่งจาน
โต๊ะสุดท้ายสั่งกุ้งอบน้ำมันและผัดมันฝรั่ง
แต่เดิมลูกค้าเหล่านี้มาที่นี่เพื่อซื้อกุ้งอบน้ำมัน ส่วนใหญ่จึงสั่งกุ้งอบน้ำมันมากินด้วย
หลังจากสั่งไปเพียงไม่กี่นาที อาหารทั้งหมดก็ถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ
เช่นเดียวกับในร้านเก่า แต่ละโต๊ะจะมีกะละมังพลาสติกสะอาดสำหรับใส่เปลือกกุ้งและขยะ
นอกจากนี้ยังมีกระดาษชำระวางไว้โต๊ะละห่อด้วย
ผู้ที่สั่งเบียร์จะมีแก้วกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งให้
“อาหารเสิร์ฟเร็วมาก ยอดไปเลย ! ”
“ใช่แล้ว ได้กินกุ้งอบน้ำมันในสภาพแวดล้อมแบบนี้สบายมาก”
ลูกค้าทั้งสามโต๊ะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน และเริ่มเพลิดเพลินกับอาหารมื้อใหญ่ของตน
ทางด้านร้านอร่อยสามมื้อ ป้ายโฆษณาได้ถูกนำออกมาติดอย่างถูกเวลาเช่นกัน
“ต้องการซื้อกุ้งอบน้ำมัน เชิญซื้อได้ที่ร้านกุ้งชิงเจียง ! ”
“ฉลองเปิดร้านใหม่ ขอเชิญทุกท่านมาร่วมชิมเปิดประสบการณ์”
ไม่มีการส่งเสริมการขาย เป็นเพียงคำแนะนำ
ลูกค้ามากมายเข้ามาด้วยความสงสัย
แน่นอนว่ามีลูกค้าบางส่วนที่นั่งกินกุ้งอบน้ำมันที่ร้านเดิม เพราะถึงอย่างไรก็เป็นร้านเดียวกัน กินที่ไหนก็เหมือนกัน
เมื่อผู้คนเข้ามาในร้านใหม่มากขึ้นเรื่อย ๆ กิจการของร้านใหม่จึงคึกคักเช่นกัน
ทำให้ลูกค้าที่มาซื้อแต่พะโล้ของร้านเก่าซื้อได้สะดวกยิ่งขึ้น
รวมถึงลูกค้าที่อยากกินแค่ผัดมันฝรั่งด้วย ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่มีที่นั่ง ในที่สุดตอนนี้พวกเขาก็มีที่นั่งกินเสียที
วันนี้ร้านใหม่ทดลองเปิดทำการ เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ไปที่ไซต์งานก่อสร้าง แต่อยู่ทำกุ้งกับเฝิงเยี่ยนหงและหลัวเจาตี้ที่ร้าน
ก่อนหน้านี้ห้องครัวร้านเก่าของพวกเขาแค่ปรับปรุงขึ้นมาอย่างเรียบง่าย ตอนนี้ห้องครัวของร้านใหม่ได้รับการออกแบบใหม่หมด นอกจากเตาที่ใช้เตาถ่านแทนที่จะเป็นเตาแก๊สอย่างยุคสมัยใหม่นั้น ทั้งหมดในครัวล้วนถูกสร้างขึ้นตามมาตรฐานครัวของร้านอาหารขนาดใหญ่
เมื่อก่อนกระทะของร้านเดิมเป็นแบบติดกับเตา ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ แต่ตอนนี้ในห้องครัวของร้านใหม่ใช้กระทะผัด ซึ่งสะดวกกว่ามาก
หลังจากสอนงานไป 2-3 วัน นอกจากเมนูกุ้งอบน้ำมันแล้ว หลัวเจาตี้และเฝิงเยี่ยนหงยังสามารถทำกุ้งกระเทียมและกุ้งตุ๋นเป็นอีกด้วย
อย่างไรก็ตาม เครื่องปรุงรสสำเร็จรูปสำหรับกุ้งอบน้ำมันและน้ำจิ้มกุ้งนึ่งยังคงถูกปรุงโดยเจียงเสี่ยวไป๋
ตอนนี้เขายังไม่มีแผนจะสอนสูตรและเทคนิคทำสองสิ่งนี้ให้ใคร
ตอนนี้ ถานชิงซานเป็นผู้จัดการร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเจียง เจียงเสี่ยวเฟิ่งและเจียงเสี่ยวเฟินเป็นพนักงานคอยดูแลลูกค้าในร้าน ส่วนเจียงเสียวหย่ง หลี่หงอิง และหูฉางอิงเป็นพนักงานทั่วไป คอยฆ่ากุ้ง ปอกเปลือกมันฝรั่งเป็นต้น
นอกจากนี้ เจี่ยงชุ่ยหยูรับหน้าที่ทำผัดมันฝรั่ง ถานเสี่ยวฟางทำหน้าที่ขายพะโล้โดยเฉพาะ
ส่วนหวังผิงนั้นเกือบจะกลายเป็นคนวิ่งรถรับของและส่งอาหารเต็มตัวแล้ว เขารับหน้าที่ไปรับกุ้งทั้งในเจียงวานและเฉินเจียโกว รวมถึงวิ่งรถไปส่งอาหารให้หน่วยงานต่าง ๆ
ทีมงานชุดเดียวกัน แต่แบ่งงานทำสองร้านได้อย่างมีระบบระเบียบ
