บทที่ 593 ข้าจะฆ่าอย่างไร้ความปรานี
บทที่ 593 ข้าจะฆ่าอย่างไร้ความปรานี
สีหน้าของอู่จือฉงไม่น่าดูเป็นอย่างยิ่ง เป็นเพราะเขารู้สึกกังวลและสงสัย
เขาเรียกศิษย์ที่นำข่าวเข้ามาในโถงลับ ก่อนจะถามรายละเอียด และหลังจากที่ได้รับคำตอบ เจ้าตัวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก คนที่มานั้นเป็นเพียงชายหนุ่ม แม้ว่าจะมาจากนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง แต่ตราบใดที่ไม่ใช่บุคคลระดับสูงของนิกาย ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพลิกสถานการณ์
“ศิษย์อีกคนของนิกายกระบี่เก้าเรืองรองหรือ?” อิ่นสยง อสูรไก่ฟ้าทมิฬลำดับที่สองที่อยู่ใกล้เคียงโพล่งขึ้นมา และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยแสงแปลกประหลาด
อสูรตัวอื่น ๆ ก็มีท่าทางแปลก ๆ เช่นกัน และยากที่จะคาดเดาว่าพวกมันกำลังคิดอะไรอยู่
“พวกเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่! หรือว่าพวกเจ้าก็คิดจะกินเขาเช่นกัน!?” สีหน้าของอู่จือฉงหม่นหมองลงทันที และมันไม่น่าดูเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นเขาก็ตะคอกด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “ข้าขอเตือนพวกเจ้าทุกคน หากพวกเจ้าได้ทำลายเรื่องสำคัญของนิกายวิถีกระแสสวรรค์ ไม่ต้องกล่าวถึงตัวข้า แต่พวกเจ้าทุกคนก็อย่าหวังว่าจะสามารถหลบหนีได้เช่นกัน!”
“ถ้าเช่นนั้น ประมุขนิกายอู่ตั้งใจจะทำอย่างไร? ศัตรูมาถึงประตูหน้าบ้านของเจ้าแล้ว แต่เจ้าจะนั่งอยู่ที่นี่อย่างหมดหนทางและรอให้ความตายมาถึงหรือ?” อิ่นสยงหัวเราะอย่างเศร้าสร้อยและกล่าวอย่างไม่เร่งรีบว่า “พวกเราพี่น้องจะช่วยเจ้าทำลายศัตรูตัวฉกาจนี้เอง เจ้าอย่าได้กังวล ไม่ต้องกล่าวถึงนิกายวิถีกระแสสวรรค์ แม้ว่านิกายกระบี่เก้าเรืองรองจะมาแก้แค้น แต่พวกเราพี่น้องก็จะจัดการเอง เช่นนี้เป็นอย่างไร?”
“เจ้า…” หน้าอกของอู่จือฉงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเขารู้เกี่ยวกับเรื่องที่ตนเองกำลังจัดการอยู่ตอนนี้ดียิ่งกว่าใคร ๆ
เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้รับข้อความแผ่นหยกจากบุคคลสำคัญในนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ในเวลาเดียวกัน เขาก็ได้รับคำสั่งจากนิกายวิถีกระแสสวรรค์ ซึ่งทั้งสองขอให้เขาจับตัวศิษย์ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรองที่ชื่อชิงอวี่ ก่อนจะใช้คนคนนี้เป็นตัวประกันเพื่อจัดการกับชายหนุ่มที่ชื่อเฉินซี
ซึ่งตอนนี้คนที่ชื่อชิงอวี่ก็ถูกจับตัวแล้ว แต่เขากลับถูกอสูรร้ายตรงหน้าจับกินไปแล้ว!
สิ่งนี้ทำให้อู่จือฉงไม่รู้ว่าจะให้คำอธิบายแก่บุคคลสำคัญเหล่านั้นอย่างไร
เพราะอย่างไรแล้ว เขาก็เป็นเพียงประมุขนิกายของนิกายชั้นสองเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นนิกายวิถีกระแสสวรรค์หรือนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง การฆ่าตัวเขานั้นก็ง่ายดายยิ่งกว่าการบดขยี้หนอนแมลง
ดังนั้น เมื่อได้ยินผู้บ่มเพาะอสูรเหล่านี้ตีอกรับประกันว่า พวกมันจะแบกรับผลที่ตามมาทั้งหมด เขาจึงรู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก กล่าวอีกนัยหนึ่ง แม้ว่าบุคคลผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นจะลงโทษเขา แต่เขาสามารถกำจัดอสูรไก่ฟ้าทมิฬทั้งเจ็ดตัวได้ ใช่หรือไม่?
“เจ้ารู้หรือไม่ว่า ชายหนุ่มที่บุกเข้ามาในนิกายวายุม่วงของข้านั้นชื่ออะไร” ทันใดนั้น อู่จือฉงก็นึกถึงบางสิ่งได้ และเขาถามศิษย์ที่ยืนอย่างเคารพที่ด้านข้าง
“ศิษย์ไม่ทราบขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “เรื่องนี้น่าแปลกนัก เหตุใดศิษย์ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรองคนนี้ ถึงไม่มุ่งหน้าไปยังเทือกเขาเทพเจ้าไก่ฟ้าเพื่อจัดการกับอสูรไก่ฟ้าทมิฬทั้งเจ็ด แต่กลับมายังอาณาเขตของนิกายวายุม่วงของข้าเพื่อสร้างปัญหาแทน”
“เป็นไปได้หรือไม่ว่า… ชายหนุ่มคนนี้คงคาดเดาได้แล้วว่า เป็นข้าที่วางแผนจัดการกับชิงอวี่ซึ่งเป็นศิษย์ร่วมนิกายของเขา?”
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ หัวใจของอู่จือฉงก็พลันรู้สึกหนาวเย็น เพราะเขาดีรู้ว่า หากข่าวนี้แพร่กระจายไปถึงนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง นิกายวายุม่วงของเขาอาจถูกเปลวเพลิงแห่งโทสะของนิกายกระบี่เก้าเรืองรองถาโถมเข้าใส่ได้…
ทันใดนั้น…
“ถ้าข้ายังไม่เห็นศิษย์พี่ชิงอวี่หลังจากผ่านไปสามชั่วยาม ก็จงรับผลที่ตามมาซะ!” เสียงที่ไม่แยแสเหมือนน้ำแข็งได้ดังผ่านแนวป้องกันอันหนาแน่นของโถงลับและลอดเข้าไปในนั้น
ใบหน้าของอู่จือฉงเคร่งขรึม “คนผู้นี้ช่างอวดดีเสียจริง ๆ! ในเมื่อกล้าทำเช่นนี้อยู่ในอาณาเขตนิกายวายุม่วงของข้า คนที่มาเยือนนั้นย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!”
ครืนนนน!
ในเวลาเดียวกัน โถงลับก็สั่นสะท้านราวกับว่าเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ คลื่นกระแทกและเสียงดังกึกก้องก็แผ่ขยายออกไป
เสียงที่ว่าดังกึกก้องเหมือนค้อนขนาดใหญ่ทุบไปที่หัวใจของอู่จือฉง ทำให้เขาไม่สามารถระงับความโกรธและเกิดความสงสัยในใจขึ้น ‘ชายหนุ่มคนนั้นคือใครกันแน่? เขายโสโอหังอย่างแท้จริง! หรือว่าเขาเป็นหนึ่งในห้าศิษย์ชั้นสูงของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง?’
“ประมุขนิกายอู่ เจ้ายังลังเลใจอยู่เพื่อสิ่งใด? ศัตรูมาถึงหน้าประตูบ้านของเจ้าแล้ว หากเจ้าไม่จัดการกับเขาในตอนนี้ หากข่าวแพร่กระจายออกไป มันจะสายเกินไป!”
“มาเถิด พวกเราพี่น้องจะลงมือพร้อมกันและจัดการกับหายนะในครั้งนี้เพื่อประมุขนิกายอู่เอง!”
เหล่าอสูรจากเทือกเขาเทพเจ้าไก่ฟ้าต่างยืนขึ้นทีละตัว จากนั้นพวกมันก็ชำเลืองมองกันและกัน ก่อนจะปรากฏรอยยิ้มแปลก ๆ ขึ้นที่มุมปาก หลังจากนั้นพวกมันก็พุ่งตรงออกมาจากโถงลับและไม่สนใจว่าอู่จือฉงจะเห็นด้วยหรือไม่!
“ปล่อยให้ไอ้พวกบัดซบนี้ลงมือก็ดีเหมือนกัน ข้าจะให้พวกมันทดสอบฝีมือชายหนุ่มคนนั้นก่อน และถ้าพวกมันไร้ความสามารถจริง ๆ แล้วละก็…” อสูรทั้งห้าตนเพิ่งจะจากไป แต่ผู้เป็นประมุขนิกายกลับสงบลงและสำรวมขึ้นมาทันควัน ในขณะเดียวกันดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่เด็ดเดี่ยวยิ่ง
…
เฉินซียืนเอามือไพล่หลังอยู่ภายในนิกายวายุม่วงที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เสื้อผ้าของเขาพลิ้วไหวตามสายลม ในขณะที่แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงเหมือนหอก ถึงแม้ว่าจะอยู่คนเดียว แต่ชายหนุ่มก็คล้ายภูเขาที่สูงตระหง่านและยิ่งใหญ่ ซึ่งแผ่กลิ่นอายอันกดดันและไม่สั่นคลอนออกมา
เหล่าศิษย์ของนิกายวายุม่วงล้วนมองไปที่ชายหนุ่มคนนี้ ที่จู่ ๆ ก็บุกเข้ามาในนิกายของพวกเขาด้วยสายตาหวาดกลัว พวกเขาเงียบสนิทดั่งจักจั่นในฤดูหนาวและไม่มีใครกล้าออกมาเผชิญหน้ากับเฉินซี
เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขาหวาดกลัวอย่างแท้จริง เพียงแค่อีกฝ่ายยกมือ เขาก็ทำลายและบดขยี้อาคารของนิกายวายุม่วงไปส่วนหนึ่ง ฝีมือดังกล่าวได้เกินจินตนาการของพวกเขาไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นศิษย์นิกายวายุม่วงทั้งหลายจะกล้าล้อเล่นกับชีวิตของพวกเขาได้อย่างไร?
ในขณะนี้ ถนนเริ่มมีเสียงดังมากขึ้น และผู้บ่มเพาะหลายคนในเมืองรอยจันทราก็เริ่มเข้ามา
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทำให้ดวงตาของพวกเขาพร่ามัวและไม่สามารถฟื้นตัวจากความตกใจได้ ในขณะเดียวกัน ความกล้าของชายหนุ่มคนนี้ก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง!
“รีบไปดูเร็วเข้า! มีใครบางคนบุกเข้าไปในนิกายวายุม่วงเพียงลำพัง!”
“ช่างน่ากลัวเหลือเกิน! ประตูหลักของนิกายวายุม่วงถูกบดขยี้จริง ๆ และอาคารหลายหลังก็กลายเป็นซากปรักหักพัง!”
“ดูนั่นสิ! นั่นไง! ชายหนุ่มคนนั้นนั่นเอง! ข้าสงสัยนักว่าเขามาจากไหนกัน ถึงกล้าทำสิ่งที่กล้าหาญเช่นนี้! เขาอาจจะถูกสยบและบดขยี้ในภายหลังใช่หรือไม่?”
ขณะที่มองไปยังประตูหลักของนิกายวายุม่วงที่พังทลายและซากปรักหักพังที่กองอยู่เต็มพื้นทั้งหมด ทุกคนก็เริ่มพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา ทั้งรู้สึกประหลาดใจและงุนงง พวกเขาดูจะไม่อยากเชื่อว่า จะมีคนกล้าสร้างปัญหาในอาณาเขตของนิกายวายุม่วง
อย่างไรเสีย นิกายวายุม่วงเป็นเพียงทรราชท้องถิ่นในเมืองรอยจันทรา และตั้งแต่ก่อตั้งมาหลายร้อยปีพวกเขาก็ไม่เคยถูกสั่นคลอน ยิ่งกว่านั้น ไม่มีใครที่กล้าท้าทายนิกายวายุม่วงเลยสักคน เพราะมันไม่ต่างอะไรจากการหาที่ตาย!
ทว่าตอนนี้กลับมีคนทำสิ่งนี้แล้ว ยิ่งกว่านั้น จากสถานการณ์ในตอนนี้ คนผู้นี้ยังเป็นฝ่ายที่เหนือกว่า และสิ่งนี้เองก็ทำให้ผู้คนตื่นตระหนก
“ข้าให้เวลาอีกหนึ่งอึดใจเท่านั้น!” เฉินซีเพิกเฉยต่อทุกสิ่งที่อยู่รอบ ๆ อย่างสิ้นเชิง และสายตาที่เย็นยะเยือกของเขาก็จ้องมองไปยังภายในนิกายวายุม่วงอย่างเฉยเมย ในขณะที่เสียงของเขาได้สะท้อนก้องออกไปเหมือนลมกระโชกในฤดูหนาว ซึ่งทำให้หัวใจของศิษย์นิกายวายุม่วงทุกคนเย็นวูบ
บรรยากาศพลันเต็มไปด้วยแรงกดดันทันที และทำให้ทุกคนหายใจลำบาก ถึงขนาดที่บางคนตั้งใจจะหันหลังกลับและหนีจากความหวาดกลัวที่พวกเขาสัมผัสได้จากสิ่งนี้
“ฮึ่ม! ช่างอวดดีเสียจริง! ไอ้หนู นี่เจ้ากล้าสร้างปัญหาที่นิกายวายุม่วงหรือ? ช่างรนหาที่ตายจริง ๆ!” จู่ ๆ ลำแสงสีดำจำนวนมากได้พุ่งออกมาจากภายในนิกายวายุม่วงในขณะนี้ พวกมันเปล่งเสียงที่คมชัดขณะที่ฉีกอากาศออกจากกัน ในเวลาเดียวกัน จิตสังหารนองเลือดที่หนาแน่นจนเหมือนวัตถุที่จับต้องได้ก็ปกคลุมไปทั่วทั้งฟ้าดินและปกคลุมลงมา
ฟึ่บ! ฟุ่บ! ฟึ่บ!
ลำแสงสีดำค่อย ๆ จางลงและเผยให้เห็นร่างทั้งห้า พวกมันทุกตัวมีกลิ่นอายที่อำมหิตและเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดอันพลุ่งพล่าน พวกมันคืออสูรไก่ฟ้าทมิฬทั้งห้าจากทั้งเจ็ดตัว
เมื่อเห็นผู้บ่มเพาะอสูรทั้งห้าตนนี้ ไม่ใช่แค่ศิษย์ของนิกายวายุม่วงที่ประหลาดใจ แม้แต่ผู้บ่มเพาะคนอื่น ๆ ที่เฝ้าดูจากระยะไกลก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก
อสูรทั้งห้าคนนี้อาศัยอยู่ในเทือกเขาเทพเจ้าไก่ฟ้านอกเมืองรอยจันทราเป็นเวลาหลายปี ก่อกรรมทำเข็ญไปทั่ว เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปมากมาย อีกทั้งยังกินเลือดเนื้อและวิญญาณของผู้คน ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าน่ารังเกียจและกระทำสิ่งเลวทรามต่ำช้ามานับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้นทุกคนที่อยู่ในตอนนี้ จะลืมหน้าลืมตาของพวกมันไปได้อย่างไร
แต่เป็นเพราะจดจำอสูรทั้งห้านี้ได้อย่างแม่นยำ จึงทำให้พวกเขาประหลาดใจและหวาดกลัว เนื่องจากอสูรทั้งห้าตนนี้โผล่มาจากด้านในนิกายวายุม่วง ดังนั้นไม่ได้หมายความว่านิกายวายุม่วงได้สมรู้ร่วมคิดกับพวกมันมาตั้งนานแล้วหรอกหรือ?
การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้กระทันหันเกินไป ทำให้ทุกคนที่อยู่ในตอนนี้ต่างรู้สึกไม่สบายใจ อีกทั้งบรรยากาศก็ยิ่งเงียบและกดดันมากขึ้น ส่วนอากาศก็ดูจะเย็นลง
“จงคืนศิษย์พี่ชิงอวี่มาเสีย มิฉะนั้น ข้าจะฆ่าอย่างไร้ความปรานี!” เฉินซียืนอยู่บนซากปรักหักพัง และกล่าวออกมาอย่างเย็นชา หลังจากที่เห็นอสูรทั้งห้าตนปรากฏตัวอย่างกะทันหัน
การได้เห็นอสูรเหล่านี้ปรากฏตัวขึ้น ทำให้เขาตระหนักได้อย่างถ่องแท้ว่า ข่าวที่ศิษย์พี่ชิงอวี่ถูกกักขังนั้นเชื่อมโยงกับนิกายวายุม่วงจริง ๆ สิ่งนี้ทำให้เจตนาฆ่าในใจของเขาพลุ่งพล่าน และชายหนุ่มก็ไม่อยากจะเสียเวลากล่าวอีกต่อไป
“ชิงอวี่? หรือว่าหนุ่มน้อยขี้อายคนนั้น? ขออภัยด้วย เขาถูกพวกเราพี่น้องกินทั้งเป็นแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” อิ่นสยงเผยให้เห็นฟันขาวที่น่าสยดสยองและหัวเราะดังสนั่น
อสูรตัวอื่น ๆ ก็หัวเราะอย่างชั่วร้ายเช่นเดียวกัน
“ถูกกินเข้าไป…” สายตาของชายหนุ่มเย็นยะเยือกในทันที และมันกวาดผ่านอสูรเหล่านี้เหมือนใบมีดที่แหลมคม จากนั้นเขาจึงส่ายศีรษะและกล่าวว่า “เศษสวะอย่างพวกเจ้า กล้ากินศิษย์พี่ชิงอวี่ของข้าอย่างนั้นหรือ?”
เป็นเพราะเฉินซีมองเห็นพลังที่แท้จริงของอสูรเหล่านี้แล้วว่า อสูรตัวที่มีการบ่มเพาะสูงที่สุดในบรรดาพวกมันนั้นอยู่ที่ขอบเขตจุติระดับหก ส่วนตัวอื่น ๆ ล้วนอยู่ที่ขอบเขตจุติระดับสี่เท่านั้น มันจึงเป็นเพียงกลุ่มสวะไร้ค่าสำหรับเขา แล้วพวกมันจะกินชิงอวี่ได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่ชิงอวี่จะไปทำภารกิจ เขาก็ไม่ได้ไปเพียงลำพัง แต่มีหลิงไป๋คอยคุ้มกันอยู่ข้าง ๆ และด้วยการบ่มเพาะที่สามารถบรรลุไปสู่ขอบเขตสถิตกายาได้ทุกเมื่อของหลิงไป๋ การฆ่าอสูรเหล่านี้จึงง่ายดายเหมือนปัดฝุ่นผง
ดังนั้นเขาจึงไม่เชื่อว่าชิงอวี่จะพบกับคราวเคราะห์
“บังอาจ! เจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมกลับกล้ากล่าววาจาผายลมเช่นนี้หรือ? จงคุกเข่าซะ!” ‘ชวีมู่’ อสูรตัวที่เจ็ดผู้มีอารมณ์รุนแรงที่สุดตะโกนออกมา จากนั้นมันได้เหวี่ยงโซ่สีเลือดในมือออกไปราวกับมังกรโลหิตที่แยกเขี้ยวและกวัดแกว่งกรงเล็บ โดยหมายมั่นที่จะโจมตีไปที่หัวเข่าของเฉินซีอย่างรุนแรงและบังคับให้ชายหนุ่มคุกเข่า
ฟิ้ว!
เฉินซีพุ่งไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน และฉับพลันมันก็เหมือนดั่งคุนเผิงที่ส่งเสียงร้องหวีดด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว ในช่วงเวลาต่อมา เขาได้มาถึงตรงหน้าของชวีมู่แล้ว!
เพียะ!
ชายหนุ่มฟาดฝ่ามือลงบนศีรษะของชวีมู่โดยตรง ทำให้เกิดหลุมที่มีขนาดมหึมาถูกแยกออกบนพื้น ขณะที่ร่างกายทั้งหมดของชวีมู่ถูกฟาดลงกับพื้นอย่างรุนแรง เหมือนกับเสาไม้ที่ถูกปักลงพื้นและโผล่ขึ้นมาเพียงแค่ศีรษะเท่านั้น
“เจ้า เจ้า…” ชวีมู่รู้สึกประหลาดใจ “เหตุใดมันถึงรวดเร็วเช่นนี้?!” ชวีมู่เปิดปากด้วยความตั้งใจที่จะกล่าว แต่เมื่อเขาเปิดปาก เสียง ‘โพละ’ ก็ดังขึ้น ในขณะที่ศีรษะของเขาถูกแยกออกจากกันเหมือนผ่าแตงโม ทำให้เลือดและสมองสาดกระจายไปทั่วพื้น สภาพของเขานั้นน่าสลดใจเป็นอย่างยิ่ง
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วเกินไป! ทุกคนรู้สึกถึงแสงวูบวาบต่อหน้าต่อตาพวกเขา แล้วชวีมู่ก็กระแทกลงกับพื้น และศีรษะที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ของเขา ก็ทำให้ทุกคนตกใจจนแทบอ้าปากค้างด้วยความไม่กล้าเชื่อสายตาตนเอง
“ข้าจะกล่าวเพียงแค่อีกครั้งเดียว ส่งตัวศิษย์พี่ชิงอวี่ของข้ามา มิฉะนั้น ข้าจะฆ่าอย่างไร้ความปรานี!” ท่ามกลางบรรยากาศอันน่าตกตะลึงนี้ จู่ ๆ เสียงเย็นเยียบและเต็มไปด้วยจิตสังหารของเฉินซีก็ลอยออกมา ซึ่งทำให้ทุกคนตกใจจนร่างกายสั่นสะท้านและเย็นยะเยือกจนไปถึงกระดูกสันหลัง
