บทที่ 524 การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันของหม้อใบจิ๋ว
บทที่ 524 การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันของหม้อใบจิ๋ว
ครึ่งเดือนต่อมา
โอม!
เสียงอันแผ่วเบาของกระบี่แว่วออกมาจากภายในห้อง
ที่หว่างคิ้วของเฉินซีปรากฏความอ่อนล้าอย่างหนาแน่น สีหน้าซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ และคางที่เรียบเนียนของเขาถูกปกคลุมด้วยเคราที่หนา ทำให้เขาดูโทรมเป็นอย่างมาก
ดูเหมือนว่าเขาจะใช้พละกำลังมากเกินไป
อันที่จริง เฉินซีก็เหนื่อยล้าจนสายตัวแทบขาด เนื่องจากการขัดเกลายันต์ศัสตราตลอดเวลาครึ่งเดือนโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน เป็นสิ่งที่แม้แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายก็ไม่สามารถทานทนได้
ยิ่งกว่านั้น เพื่อรับประกันว่ายันต์ศัสตราจะขัดเกลาได้สำเร็จ จิตใจของเขาจึงจดจ่ออยู่กับยันต์ศัสตรามาโดยตลอด ราวกับเป็นคันธนูที่ง้างจนสุดแรง ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าจนสุดจะพรรณนา เว้นแต่จะได้สัมผัสด้วยตนเอง
แต่เมื่อเขานึกถึงผลของการขัดเกลา แม้ว่าจะเหนื่อยจนถึงขีดสุด เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น
เฉินซีเงยหน้าขึ้นและมองไปยัง ‘คู่หู’ ที่ติดตามเคียงข้างเขามาหลายปีอย่างระมัดระวัง กระบี่ยาวสี่จั้ง ตัวกระบี่เรียวยาว แข็งแรงและดำสนิทเหมือนผืนน้ำใสในฤดูใบไม้ร่วง มีลักษณะเรียบง่ายไม่ซับซ้อน
ตัวกระบี่ที่ยาวกว่านั้นหนักและยื่นออกมา ในขณะที่ใบมีดนั้นคมกริบและบางเหมือนปีกจักจั่น เปล่งประกายแวววาวราวกับหิมะ
กระบี่ทั้งเล่มให้ความรู้สึกของการกลับคืนสู่ความเรียบง่าย อย่างไรก็ตาม เมื่อมองอย่างระมัดระวัง จะรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่ที่ทำให้ใจสั่นไหว ความคมกริบของทอง ความมีชีวิตชีวาของพฤกษา ความนุ่มนวลของวารี ความเดือดดาลของอัคคี และความหนักแน่นของปฐพี ทั้งหมดนี้ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเพื่อสร้างการไหลเวียนของเบญจธาตุที่ไร้ที่ติและสมบูรณ์แบบ
ความรู้สึกเช่นนี้ราวกับว่าอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวมากมายในทางช้างเผือก ซึ่งมีพลังงานลึกลับไหลเวียนอยู่ภายในนั้นอย่างไม่รู้จบ จนทำให้หัวใจรู้สึกสั่นไหว
เฉินซีรู้สึกถึงความเจ็บปวดเย็นยะเยือกที่ทิ่มแทงปลายนิ้วของเขาในขณะที่ลูบกระบี่เบา ๆ และนั่นทำให้เขาอุทานออกมาด้วยความชื่นชม
เพราะการขัดเกลากายาของเขาได้บรรลุถึงขอบเขตจุติ และสมบัติวิเศษระดับสวรรค์ทั่วไปก็ไม่อาจทำลายร่างกายของเขาได้แม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม ยันต์ศัสตราที่ได้รับการขัดเกลาอีกครั้ง กลับอาศัยเพียงปราณกระบี่ที่ปล่อยออกมาทิ่มแทงเข้าสู่ผิวหนังจนเขารู้สึกเจ็บปวด ดังนั้นยันต์ศัสตราที่ได้รับการขัดเกลาอีกครั้งหนึ่งนั้นทรงพลังเพียงใด จึงสามารถเห็นได้ชัดจากสิ่งนี้
วูบ!
เฉินซีสะบัดมือขึ้น ทำให้สมบัติวิเศษระดับสวรรค์ขั้นสุดยอดลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า นี่คือค้อนทองเหลืองที่มีน้ำหนักกว่าสามแสนจิน และหนักมากเสียจนเขารู้สึกเหมือนกับกำลังถือภูเขาทั้งลูกอยู่ในมือ
เฉินซีมีสมบัติวิเศษระดับสวรรค์ขั้นสุดยอดมากกว่าร้อยชิ้น ซึ่งได้ยึดมาจากศัตรูของในสมรภูมิบรรพกาล
ฟุ่บ!
ทันใดนั้น แสงเยียบเย็นก็ปรากฏขึ้นราวกับสายฟ้าที่วาบผ่านอากาศและฟันไปทางค้อนทองเหลือง
ไม่มีเสียงปะทะหรือประกายไฟแม้แต่น้อย กระบี่ได้ตัดผ่านค้อนทองเหลืองเป็นสองส่วนอย่างเงียบ ๆ ราวกับตัดก้อนเต้าหู้!
แม้ว่าจะเตรียมใจมาเป็นอย่างดี แต่เมื่อเขาเห็นฉากที่แปลกประหลาดนี้และรู้สึกถึงกลิ่นอายที่ดุร้ายที่แฝงอยู่ภายในความเงียบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงอยู่ในใจ
“มันช่างทรงพลังยิ่งนัก!”
“พลังทำลายเช่นนี้ ช่างตรงกับคำที่ว่า ตัดผ่านเหล็กเหมือนผ่านโคลนจริง ๆ!”
“ท้ายที่สุดแล้ว นั่นคือสมบัติวิเศษระดับสวรรค์ขั้นสุดยอด แต่มันกลับไม่สามารถต้านทานการโจมตีเบา ๆ ของยันต์ศัสตราได้ และถูกผ่าออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดายราวกับฉีกกระดาษ พลังทำลายเช่นนี้อาจเป็นสิ่งที่แม้แต่สมบัติกึ่งอมตะก็ไม่สามารถบรรลุได้…”
เมื่อเฉินซีคิดมาถึงจุดนี้ ความอยากรู้อยากเห็นก็ปะทุขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากเขาอยากลองเปรียบเทียบยันต์ศัสตรากับพัดนกยูงเพลิงและดูว่าอาวุธใดแข็งแกร่งกว่ากัน
แต่ทันใดนั้นเขาก็ระงับความคิดของตัวเองไว้
หลังจากสมบัติวิเศษได้บรรลุระดับของสมบัติกึ่งอมตะแล้ว ความแข็งแกร่งของมันก็ไม่ได้ตัดสินจากความแข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว แต่สิ่งสำคัญคือคนที่ใช้มัน
อย่างไรก็ตาม ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา ยังไม่สามารถใช้พลังที่แท้จริงของพัดนกยูงเพลิงได้ ดังนั้นจึงไม่มีความหมายที่จะเปรียบเทียบกับยันต์ศัสตรา
แต่เฉินซีก็ยังมั่นใจว่า พลังในตอนนี้ของยันต์ศัสตรานั้นเทียบได้กับสมบัติกึ่งอมตะอย่างแน่นอน ส่วนเรื่องที่สิ่งใดแข็งแกร่งกว่ากันนั้น ก็คงจะรู้ได้จากการต่อสู้จริงเท่านั้น
โอม!
ปราณแท้หลั่งไหลเข้าสู่ยันต์ศัสตรา ทำให้กระบี่ส่งเสียงคำรามที่เย็นยะเยือกและลึกล้ำออกมา พร้อมกับเสียงนั้น กระแสพลังของเต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหารที่ไร้รูปร่างก็แผ่ซ่านออกไป ทำให้โต๊ะ เก้าอี้ พื้น หน้าต่าง เตียง… ทุกสิ่งในห้องกลายเป็นผุยผงท่ามกลางเสียงอึกทึก จากนั้นก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง
โดยเฉพาะที่กำแพงโดยรอบ มีรอยกระบี่ละเอียดจำนวนนับไม่ถ้วนที่กระจายออกไปดุจใยแมงมุม
“ไม่ได้การ!” เฉินซีอุทานออกมาและรีบพุ่งออกจากห้อง
โครม!
ทันทีที่เขาพุ่งออกจากห้อง ทั้งห้องก็พังทลายลงจนเกิดเสียงโครมคราม บ้านที่สร้างจากหินขนาดมหึมาทั้งหลังกลับไม่เหลือเศษซากใด ๆ และแตกสลายเป็นผุยผง ก่อนที่จะฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า
เฉินซีรีบขยับถอยหลังเพื่อหลีกเลี่ยงฝุ่นนี้
“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนักดังขึ้นจากระยะไกล ในขณะที่หวงฝู่ฉิงอิงกับคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นถึงความโกลาหลที่เกิดขึ้น จากนั้นพวกเขาก็เอ่ยถามอย่างต่อเนื่อง
“แค่ก แค่ก… ไม่มีอะไร ข้าแค่บังเอิญทำลายบ้าน…” เฉินซีรู้สึกอายมากและรีบอธิบาย
ทุกคนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้จากสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่พวกเขาแยกย้ายกันไป เฉินซีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและมองไปที่ ‘ผู้ร้าย’ ในมือของเขา แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงในใจ
หลังจากได้รับการขัดเกลาอีกครั้ง ยันต์เทวะทั้งห้าภายในยันต์ศัสตราได้ก่อให้เกิดผลบางอย่าง
ก่อนหน้านี้ เมื่อเฉินซีถ่ายปราณแท้ของเขาลงในยันต์ศัสตรา เขาก็เห็นภาพมายาของยันต์เทวะทั้งห้าปรากฏอยู่บนพื้นผิวของกระบี่อย่างชัดเจน และพวกมันทำให้เกิดการไหลเวียนของทั้งห้าธาตุ จากนั้นก็ผสานกันจนเป็นทะเลแห่งอักขระยันต์อันกว้างใหญ่
ยิ่งไปกว่านั้น ภายในทะเลแห่งอักขระยันต์ก็มีเงาร่างที่พร่ามัวอยู่สิบร่างและมันส่องแสงระยิบยับอยู่ตรงหน้าของเฉินซี เงาร่างเหล่านี้คือ จักรพรรดิคราม จักรพรรดิพิสุทธ์ จักรพรรดิชาด จักรพรรดิทมิฬ จักรพรรดิเหลือง จักรพรรดิพฤกษา จักรพรรดิทองคำ จักรพรรดิอัคคี จักรพรรดิวารีและจักรพรรดิปฐพี
พวกมันอาศัยอยู่ภายในทะเลอักขระยันต์อันกว้างใหญ่และควบคุมอักขระยันต์นับไม่ถ้วนด้วยพลังอำนาจที่ท่วมท้นของพวกมัน
ยิ่งกว่านั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากเงาร่างทั้งสิบ ก็หลั่งไหลเข้าสู่ยันต์ศัสตราที่สร้างจากเคียวแห่งการสังหาร ทำให้มันปลดปล่อยพลังของเต๋ารู้แจ้งแห่งการสังหารอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งทำลายบ้านจนสลายไม่เหลือแม้แต่ซาก
“ฮ่า ๆๆ! เจ้าหนู เจ้าอยากเรียนรู้จากข้าเหมือนกันหรือ?” วิปลาสหลิ่วนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไป และชี้มายังเฉินซีซึ่งเปรอะไปด้วยฝุ่นผง จากนั้นก็หัวเราะเยาะด้วยความเย้าแหย่
“เรียนรู้จากท่านหรือ?” เฉินซีชำเลืองมองคนตรงหน้าที่เลอะเทอะและสกปรกมาก ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างหนักแน่น แม้ว่าจะไม่ใช่คนบ้าสะอาด แต่เขาก็ไม่สามารถทนทำให้ตัวเองดูแย่ยิ่งกว่าขอทานได้
“แต่กระบี่ในมือเจ้าเป็นสมบัติชั้นเลิศจริง ๆ หากข้าเดาไม่ผิด มันน่าจะดัดแปลงมาจากสมบัติอมตะใช่หรือไม่? เจ้าต้องเก็บมันให้พ้นจากสายตาคนอื่น มิฉะนั้นอาจกระตุ้นความโลภของผู้คนได้” ดวงตาที่มึนเมาของวิปลาสหลิ่วพลันส่องประกายในขณะที่เขาเตือนอย่างจริงจัง
ด้วยการบ่มเพาะของชายหนุ่ม เขาสามารถแยกแยะได้ว่า ยันต์ศัสตรานั้นไม่ธรรมดา และเขาคงไม่ใส่ใจจะเตือนชายหนุ่ม ถ้ามันเป็นสมบัติกึ่งอมตะธรรมดา
เฉินซีพยักหน้า จากนั้นจึงกล่าวพร้อมด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้อาวุโส อย่าได้กังวล ใครก็ตามที่ต้องการแย่งสมบัติของข้าไป จะต้องคิดให้ดีว่าพวกมันจะเอาชีวิตรอดได้หรือไม่”
“เจ้ากล้าได้กล้าเสีย ข้าชอบคนแบบเจ้าเป็นอย่างมาก ฮ่า ๆๆ” วิปลาสหลิ่วหัวเราะเสียงดังลั่น ก่อนจะยกน้ำเต้าขวดสีเหลืองขึ้นดื่มด้วยความยินดีอย่างยิ่ง
…
เหลืออีกเพียงครึ่งเดือนก่อนที่การทดสอบขั้นสุดท้ายของสมรภูมิบรรพกาลจะเริ่มขึ้น
บรรยากาศในเมืองบรรพกาลยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งตอนนี้แทบจะไม่เห็นผู้คนตามท้องถนน เนื่องจากคนทั้งหมดดูจะเข้าสู่การปิดด่านบ่มเพาะ และกำลังทุ่มเทอย่างหนักเพื่อเตรียมการสำหรับการทดสอบสุดท้าย
แม้แต่เฉินซีก็ไม่มีข้อยกเว้น
หลังจากขัดเกลายันต์ศัสตราสำเร็จแล้ว เขาก็พักผ่อนเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนจะเริ่มจัดเรียงสมบัติอื่น ๆ โดยไม่รอช้าแม้แต่น้อย
เขากำลังดูแผ่นหยกที่บันทึกวิธีการขัดเกลาพัดเทพอัคคี
การขัดเกลาพัดนี้จำเป็นต้องรวบรวมขนของวิหคศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ด อันได้แก่ นกเฟิงหวง นกยูงคราม คุนเผิง กระเรียนทมิฬ ราชานกยูงปรโลก ไก่ฟ้าวิญญาณ และอีกาทองคำเป็นวัตถุดิบหลัก จากนั้นมันจะถูกขัดเกลาด้วยวัตถุวิญญาณอื่น ๆ
ยิ่งกว่านั้น เปลวไฟที่ใช้ในการขัดเกลาพัดเทพอัคคีก็มีความเฉพาะเจาะจง พวกมันต้องเป็นเปลวเพลิงทองคำ เปลวเพลิงวิญญาณพฤกษา เปลวเพลิงวารีทมิฬ เปลวเพลิงสุริยัน และเปลวเพลิงศิลาหมื่นปี ซึ่งเป็นเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่กระจายอยู่ทั่วฟ้าดิน
เมื่อการขัดเกลาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยามที่ใช้มันโบกสะบัดจะบังเกิดเป็นเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่ลุกโชนด้วยพลังอันท่วมท้น อีกทั้งยังมีพลังมหาศาลที่สามารถเผามหาสมุทรให้แห้งเหือดและเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้อย่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ มันจึงเป็นอาวุธอมตะอย่างแท้จริง
ตามตำนานในสมัยโบราณ มีเทพเจ้าองค์หนึ่งได้ทำศึกไปทั่วฟ้าดินด้วยพัดเทพอัคคีในมือของเขา
และเขาได้เผาศัตรูที่น่าเกรงขามไปนับไม่ถ้วน ดังนั้นอานุภาพของมันจึงน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
แต่สำหรับเฉินซี การขัดเกลาพัดเทพอัคคีนี้เป็นเรื่องที่ไกลเกินเอื้อม เพราะการรวบรวมวัตถุเหล่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาจะสามารถทำได้
ตัวอย่างเช่น พัดนกยูงเพลิงในมือของเขาได้รับการขัดเกลาจากขนนกของราชานกยูงปรโลก และคุณภาพของมันได้บรรลุถึงระดับของสมบัติกึ่งอมตะแล้ว ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่า การรวบรวมขนนกที่เหลือจากวิหคศักดิ์สิทธิ์นั้นยากเย็นเพียงใด
นอกจากนี้ เปลวไฟเหล่านั้นก็ยังน่าทึ่งเช่นเดียวกัน มันครอบคลุมทั้งธาตุทั้งห้าและทุกธาตุก็เป็นเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่หาได้ยากยิ่งในโลก ว่ากันว่าเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้มีจิตวิญญาณและสติปัญญา อีกทั้งยังรู้วิธีบ่มเพาะ ดังนั้นการจะสยบมันให้เชื่องจะต้องใช้พลังที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมากโดยไม่ต้องสงสัย
แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ พัดเทพอัคคีเป็นสมบัติอมตะที่แท้จริง ดังนั้นแม้ว่าเขาจะมีวิธีขัดเกลาอยู่ในมือ แต่ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา จึงทำให้เขาไม่สามารถขัดเกลามันได้
“ไม่แปลกใจเลยที่ปี้หลิงอวิ้นจะมอบแผ่นหยกนี้ให้อย่างง่ายดาย นางคงรู้สึกว่าการขัดเกลาพัดล้ำค่าเช่นนี้ให้สำเร็จนั้น คงมีความหวังที่น้อยมากใช่หรือไม่?” เฉินซีส่ายศีรษะขณะวางแผ่นหยกลงในเจดีย์บำเพ็ญทุกข์
แม้ว่าเขาจะไม่สามารถขัดเกลามันได้ในปัจจุบัน แต่ด้วยการบ่มเพาะที่ก้าวหน้าและความพยายามในการตามหาวัตุดิบเหล่านั้น สักวันหนึ่งเขาจะสามารถขัดเกลามันได้
เขาดึงแผ่นศิลาขึ้นมาอีกแผ่นหนึ่ง มันดูธรรมดามากและปกคลุมไปด้วยรอยด่างดำ และดูเหมือนว่าจะผ่านประสบการณ์ในการล้างบาปมามากมายนับไม่ถ้วน ทำให้มันเปล่งกลิ่นอายเก่าแก่และหนักหน่วงได้อย่างน่าทึ่ง
หลังจากตรวจสอบโดยสังเขป ก็จะสามารถสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการทำลายล้างที่มหาศาลและทรงพลังที่บรรจุอยู่ภายใน พลังงานนี้บริสุทธิ์อย่างไร้ที่เปรียบ ราวกับว่ามันเป็นสถานที่ที่มหาเต๋าแห่งการทำลายล้างถือกำเนิดขึ้น และมันสร้างความตกตะลึงอย่างมากให้กับใครก็ตามที่สัมผัสได้ถึงมัน
นี่คือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ชายหนุ่มแย่งชิงมาจากวานรวารีเพลิงในทะเลบรรพกาล …ศิลาจารึกแห่งการทำลายล้าง!
“ความเข้าใจของข้าที่มีต่อเพลงหมัดมหาทำลายล้างได้บรรลุถึงระดับที่เชี่ยวชาญแล้ว และเพียงแค่กระแสพลังของมันก็ทำให้ตกตะลึงถึงขีดสุดแล้ว ถ้าข้าสามารถเข้าใจเต๋ารู้แจ้งแห่งการทำลายล้างได้อย่างสมบูรณ์ อานุภาพของมันจะทรงพลังถึงเพียงใด?” เฉินซีรู้สึกคาดหวังอย่างมาก
“ส่งมาให้ข้า แล้วข้าจะถ่ายทอดความลึกล้ำของการทำลายล้างให้แก่เจ้า” ในขณะนี้ จู่ ๆ ความคิดก็ถูกส่งมาจากหม้อใบจิ๋วที่แขวนอยู่ตรงหน้าอก และทำให้คนที่กำลังครุ่นคิดอยู่ ตกตะลึงจนตื่นตระหนก
“หม้อจิ๋วลึกลับใบนี้… กลับมีชีวิตขึ้นมาแล้วจริงๆ!”
เฉินซีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และถามอย่างละเอียด “แผ่นศิลานี้สำคัญต่อเจ้ามากหรือ?”
“เกือบจะสามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของข้าได้หนึ่งในพันแล้ว ถึงแม้มันจะไม่สำคัญ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย” หม้อใบจิ๋วกล่าวได้อีกครั้งจริง ๆ และมันกล่าวคำที่ทำให้เฉินซีตกใจยิ่งกว่าเดิม
“หม้อใบนี้ทรงพลังเป็นอย่างมาก แต่มันกลับได้รับบาดเจ็บสาหัส? แล้วใครล่ะที่เอาชนะมันได้??”
