บทที่ 521 ประทับโลหิต
บทที่ 521 ประทับโลหิต
ทูตของแดนภวังค์ทมิฬมาถึง และประกาศว่าการทดสอบสุดท้ายของสมรภูมิบรรพกาลจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งเดือนนับจากนี้
ข่าวนี้ทำให้ทั่วทั้งเมืองปั่นป่วน บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาทันใด
ศิษย์ของกองกำลังต่าง ๆ ที่เข้ามาในเมืองบรรพกาลเลือกที่จะเข้าสู่การปิดด่านบ่มเพาะ พวกเขาต่างทุ่มเทบ่มเพาะอย่างหนักเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทดสอบครั้งสุดท้าย
…
ณ ตอนกลางของพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ที่แห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าป่าที่ขึ้นรกและมีเพียงแผ่นศิลาแผ่นเดียวที่ตั้งตระหง่านอยู่ที่นั่น แผ่นศิลานี้สูงหกฉื่อ กว้างราวสองฉื่อ พื้นผิวมีรอยด่างและหม่นคล้ำ มันปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำสีน้ำตาลเข้มและตะไคร่น้ำสีเขียว นอกจากนี้ยังแผ่กลิ่นอายโบราณและเก่าแก่ออกมา
“นี่คือศิลาสัตย์สัประยุทธ์ที่ถูกทิ้งมาตั้งแต่ยุคบรรพกาล ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพื่อต่อต้านศัตรูของพวกเขา เหล่าทวยเทพได้ฝังสมบัติมากมายไว้ในอาณาเขตทั้งแปดของเมืองบรรพกาล และทุก ๆ ชิ้นก็ทรงพลังยิ่งกว่าสมบัติอมตะ”
“เมื่อใดก็ตามที่การทดสอบสุดท้ายของสมรภูมิบรรพกาลมาถึง หนึ่งในสมบัติเหล่านี้จะผุดขึ้นมาจากผืนดินของอาณาเขตทั้งแปดแห่ง ยิ่งไปกว่านั้น ผู้มีสิทธิ์ได้รับสมบัติจะต้องเป็นเจ้าของอาณาเขตเหล่านี้เท่านั้น”
“และช่องทางที่จะได้รับสมบัติที่ว่าก็คือศิลาสัตย์สัประยุทธ์นี้” อวิ๋นหลานเซิงมีท่าทางที่ไม่ธรรมดา ผมสีขาวปล่อยสยายราวกับหิมะ ในขณะที่เขาชี้ไปยังแผ่นศิลาที่อยู่ตรงหน้า และกล่าวด้วยเสียงที่แผ่วเบา
“นี่คือสถานที่ที่เหล่าทวยเทพสาบานว่าจะทำสงครามหรือ?” เฉินซีที่อยู่ใกล้เคียงจ้องมองไปที่แผ่นศิลาและสังเกตเห็นถ้อยคำว่า ‘สัตย์สัประยุทธ์’ อยู่บนพื้นผิวของแผ่นศิลาได้อย่างชัดเจน มันถูกเขียนด้วยลายเส้นที่แข็งแรงและมีรูปแบบที่เป็นธรรมชาติ อีกทั้งยังแผ่กลิ่นอายกดดันออกมา
แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือสีของถ้อยคำ ซึ่งถูกเขียนด้วยเลือดและจารึกลงบนแผ่นศิลา ทำให้กลิ่นอายของการต่อสู้และการเข่นฆ่าอันนองเลือดพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของพวกเขา
ในขณะนี้ เฉินซีรู้สึกราวกับว่าเขาอยู่ท่ามกลางการต่อสู้ของเหล่าทวยเทพ ที่เบื้องหน้าล้วนเรียงรายไปด้วยโครงกระดูกจำนวนนับไม่ถ้วน ธารเลือดและภูเขาซากศพ เสียงการต่อสู้นับล้านที่ดังก้องไปทั่วฟ้าดินราวกับเสียงฟ้าร้องที่โหมกระหน่ำลงมาจากสวรรค์ทั้งเก้า ทำให้เจ้าตัวรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกและเปียกโชกไปด้วยเหงื่ออันเย็นเยียบ
“ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!”
ถึงแม้จะผ่านการกัดกร่อนมาอย่างยาวนานจนนับไม่ถ้วน แต่ถ้อยคำบนแผ่นศิลานี้ดูเหมือนจะเพิ่งถูกจารึกไว้ และแฝงไปด้วยกลิ่นอายของการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวจนแทบหยุดหายใจ
“ระวัง เจ้าไม่ควรตรวจสอบศิลาสัตย์สัประยุทธ์ด้วยจิตสัมผัสเทพ มิฉะนั้น เจ้าจะถูกทำลายโดยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเหล่าทวยเทพที่อยู่ภายใน ซึ่งแม้แต่ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีก็ไม่อาจรอดชีวิต” อวิ๋นหลานเซิงกล่าวเตือนจากด้านข้างด้วยสีหน้าจริงจัง
ในขณะนี้ ไม่ใช่แค่สีหน้าของเฉินซีที่ซีดเผือด แม้แต่หวงฝู่ฉิงอิงและคนอื่น ๆ ก็หน้าซีดเช่นกัน อีกทั้งยังมีร่องรอยความหวาดกลัวในดวงตาของพวกเขาขณะที่จ้องมองไปยังศิลาสัตย์สัประยุทธ์
“ในเมื่อสมบัติของเหล่าทวยเทพถูกฝังไว้ใต้ศิลาสัตย์สัประยุทธ์ แล้วเหตุใดพวกเขาถึงไม่กลัวว่าคนอื่นจะมาขุดเอาสมบัติไป?” นายน้อยโจวอดไม่ได้ที่จะถาม
“ขุดเอาพวกมันออกไป?” อวิ๋นหลานเซิงหัวเราะเบา ๆ และส่ายศีรษะขณะกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้ ด้วยการดำรงอยู่ของศิลาสัตย์สัประยุทธ์ แม้แต่เซียนสวรรค์ก็ไม่อาจแย่งชิงสมบัติของเหล่าทวยเทพไปได้”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ดวงตาของเขาพลันทอประกายด้วยความทรงจำ ก่อนจะถอนหายใจและกล่าวว่า “เพราะท้ายที่สุดแล้ว เหล่าทวยเทพในยุคบรรพกาลล้วนเป็นตัวตนที่มีอำนาจสูงสุดและสามารถสั่นสะเทือนทั้งสามภพได้อย่างง่ายดาย สมบัติที่พวกเขาทิ้งไว้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสมรภูมิบรรพกาลตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว หากไม่เป็นเช่นนั้น สมบัติเหล่านี้คงถูกพรากไป และพวกมันจะสามารถดำรงอยู่มาอย่างยาวนานจวบจนถึงปัจจุบันได้อย่างไร?”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ “สมบัติที่เหล่าทวยเทพทิ้งไว้ แม้แต่เซียนสวรรค์ก็ไม่อาจพรากมันไปได้ แล้วเหล่าทวยเทพในยุคบรรพกาลจะทรงพลังเพียงใด?”
“ทว่ามันก็มีข้อยกเว้นอยู่ สมรภูมิบรรพกาลแห่งนี้จะเกิดเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวในทุก ๆ หนึ่งร้อยปี เมื่อถึงเวลานั้น สมบัติแห่งทวยเทพหนึ่งชิ้นจะปรากฏขึ้นภายในอาณาเขตทั้งแปดของเมืองบรรพกาล จากนั้นมันจะเลือกเจ้าของอาณาเขตที่ปกป้องเมืองบรรพกาลจากการถูกทำลาย และสำหรับพวกเจ้าทุกคน วันที่เหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวได้บังเกิดขึ้นคือวันที่การทดสอบขั้นสุดท้ายจะเริ่มต้นขึ้น”
อวิ๋นหลานเซิงกล่าวช้า ๆ “พวกเราที่เป็นทูตจากแดนภวังค์ทมิฬ มาเพื่อช่วยเหลือพวกเจ้าทุกคนในการได้รับสมบัติแห่งทวยเทพ ผ่านการทดสอบ และเข้าสู่แดนภวังค์ทมิฬ”
“กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เฉพาะผู้ผ่านการทดสอบเท่านั้นที่จะสามารถเข้าสู่แดนภวังค์ทมิฬได้ แล้วคนที่ไม่ผ่านการทดสอบเล่า?” เฉินซีอดไม่ได้ที่จะถาม
อวิ๋นหลานเซิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพ่นคำออกมาเบา ๆ “ตาย”
ทุกคนตกใจทันทีทันใด “ตายหรือ? พวกเขาเสียชีวิตจากการแข่งขันกับผู้อื่นหรือเสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่อุบัติขึ้นอย่างกะทันหัน?”
“แต่การทดสอบครั้งนี้พิเศษกว่าเล็กน้อย ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า จึงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับอุบัติเหตุใด ๆ ที่จะเกิดขึ้น…” เมื่อกล่าวถึงจุดนี้ อวิ๋นหลานเซิงครุ่นคิดสั้น ๆ ก่อนที่เขาจะส่ายศีรษะและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร พวกเจ้าทุกคนจะเข้าใจหลังจากการทดสอบเริ่มต้นขึ้น แต่ข้าสามารถบอกได้แค่ว่าจำนวนผู้บ่มเพาะที่สามารถเข้าสู่แดนภวังค์ทมิฬในครั้งนี้จะมากกว่าปีที่ผ่านมา”
“เพราะเหตุใดหรือผู้อาวุโส? ท่านช่วยเปิดเผยข้อมูลให้กับพวกเราอีกสักนิด เพื่อที่พวกเราจะได้เตรียมพร้อมได้หรือไม่?” นายน้อยโจวเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้
อวิ๋นหลานเซิงลังเลเล็กน้อย “เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าควรจะรู้ ถึงแม้มันจะไม่สร้างความแตกต่างเมื่อพวกเจ้าล่วงรู้ แต่มันจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของพวกเจ้าเป็นแน่”
แม้ว่าจะเตรียมใจมาตั้งแต่ต้น แต่พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเมื่อได้ยินคำตอบนี้
“ฮึ่ม! มีอะไรที่กล่าวไม่ได้ ไม่ใช่เพราะกลียุคของทั้งสามภพอยู่ใกล้แค่เอื้อมและแดนภวังค์ทมิฬยังไม่สงบสุขในตอนนี้? ทุกคนในโลกแห่งการบ่มเพาะจึงรู้สึกไม่ปลอดภัย ดังนั้นพวกเขาจึงผ่อนปรนกฎระเบียบและเริ่มรับศิษย์เป็นจำนวนมาก เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับกองกำลังของพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง” ในขณะนั้น วิปลาสหลิ่วก็ปรากฏตัวขึ้น เขากำลังกัดเนื้อและดื่มสุราในขณะที่พึมพำด้วยเสียงอู้อี้ว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ คนหนุ่มสาวแทบทั้งหมดในเมืองนี้อาจจะถูกกำจัดในการทดสอบที่กำลังจะมาถึงเหมือนในอดีต!”
“กลียุคของทั้งสามภพ เหล่ากองกำลังต่าง ๆ ของแดนภวังค์ทมิฬรู้สึกไม่ปลอดภัย!?”
เฉินซีและคนอื่น ๆ รู้สึกตกตะลึงอยู่ในใจทันที พวกเขาต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานาก่อนหน้านี้ แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคำตอบจะน่าสะพรึงกลัวและเกี่ยวข้องกับกลียุคของทั้งสามภพจริง ๆ!
ภพทั้งสามหมายถึงภพมนุษย์ ภพเซียน และยมโลก ยิ่งไปกว่านั้น ภพทั้งสามเหล่านี้ยังรวมถึงโลกขนาดใหญ่และโลกรองอีกนับไม่ถ้วน ซึ่งขอบเขตที่พวกเขาอ้างถึงนั้นกว้างใหญ่จนถึงระดับที่ไม่อาจจินตนาการได้
ตัวอย่างเช่น ภพเซียนมีโลกขนาดใหญ่อยู่สามพันโลก เช่นเดียวกับโลกรองอีกนับล้าน เผ่าพันธุ์และสายพันธุ์ที่เกิดในโลกนับไม่ถ้วนเหล่านี้มีมากกว่าร้อยล้าน!
ไม่ต้องกล่าวถึงภพเซียนและยมโลก พวกมันมีเผ่าพันธุ์กับมิติที่แปลกประหลาดมากมายในทำนองเดียวกัน
ถึงกระนั้น ภัยพิบัติก็เกี่ยวข้องกับภพทั้งสามทั้งหมด แม้ว่าสภาพจิตใจของเฉินซีจะได้รับการบ่มเพาะจนแข็งแกร่งราวกับหินผาแล้วก็ตาม แต่หลังจากได้ยินเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ชายหนุ่มก็ไม่อาจยับยั้งพายุที่ปั่นป่วนในใจของเขาได้และไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เป็นเวลานาน
เมื่ออวิ๋นหลานเซิงเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของทุกคน เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น “คงมีเพียงเฒ่าวิปลาสคนนี้เท่านั้นที่กล้ากล่าวเรื่องนี้อย่างเปิดเผย?”
แต่เนื่องจากได้กล่าวไปแล้ว เขาก็ไม่สามารถปกปิดอะไรได้อีกเช่นกัน และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปลอบใจทุกคน “แต่พวกเจ้าอย่าได้กังวล ตามการคำนวณของผู้ทรงอำนาจในแดนภวังค์ทมิฬ ยังมีเวลาอีกพันปีก่อนที่กลียุคของทั้งสามภพจะมาถึงและมันห่างไกลมากสำหรับพวกเจ้าทุกคน ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ฟ้าจะถล่มก็ยังมีคนลุกขึ้น ในตอนนี้ พวกเจ้าทุกคนต้องทำสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือการมุ่งความสนใจไปที่การบ่มเพาะพลังและทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว”
“แน่นอนว่าสำหรับพวกข้า หนึ่งพันปีอาจผ่านไปเพียงชั่วพริบตา แต่การบ่มเพาะของพวกเจ้าก็ยังมีหนทางอีกยาวไกล ดังนั้นพวกเจ้าจึงไม่ต้องตื่นตระหนก” วิปลาสหลิ่วทำตัวตรงกันข้ามกับพฤติกรรมของเขาและมีช่วงเวลาที่เห็นด้วยกับสิ่งที่อวิ๋นหลานเซิงกล่าว
เฉินซีกับคนอื่น ๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
มีเวลาอีกพันปีก่อนกลียุคของทั้งสามภพจะมาถึง และตราบใดที่ทุ่มเทบ่มเพาะและเตรียมการอย่างเพียงพอ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกเกินไป
เพราะสุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ยังเยาว์วัยและการบ่มเพาะของพวกเขาก็ได้บรรลุถึงขอบเขตจุติแล้ว เวลาพันปีก็เพียงพอสำหรับพวกเขาที่บรรลุการบ่มเพาะอย่างก้าวกระโดด
แน่นอนว่า เงื่อนไขเบื้องต้นคือพวกเขาต้องมีชีวิตรอด!
…
ตามที่อวิ๋นหลานเซิงกล่าว ศิลาสัตย์สัประยุทธ์ต้องการคนหยดเลือดลงไปและแสดงความเป็นเจ้าของ ด้วยเหตุนี้มันจึงถูกเรียกว่า ‘ประทับโลหิต’ และมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นจึงจะถูกยอมรับว่าเป็นเจ้าของอาณาเขตนี้
ยิ่งไปกว่านั้น มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นจึงจะมีโอกาสได้รับสมบัติแห่งทวยเทพหลังจากการทดสอบครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง
นอกจากนั้น การประทับโลหิตมีเพียงทูตของแดนภวังค์ทมิฬเท่านั้นที่รู้ นี่จึงเป็นเหตุผลว่า ถึงแม้ผู้บ่มเพาะทุกคนในเมืองจะรู้ถึงการมีอยู่ของศิลาสัตย์สัประยุทธ์ แต่ก็ไม่มีใครให้ความสนใจกับมัน
ในฐานะหนึ่งในทูตของแดนภวังค์ทมิฬ อวิ๋นหลานเซิงย่อมรู้วิธีการอยู่แล้ว แต่เฉินซีกับคนอื่น ๆ กลับคิดเห็นแตกต่างกันออกไปว่าใครจะเป็นผู้ประทับโลหิต
เท่าที่หวงฝู่ฉิงอิง ชิงซิ่วอี้ ฟ่านอวิ๋นหลานและคนอื่น ๆ เป็นกังวล ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียงหรือการบ่มเพาะ โอกาสนี้ควรเป็นของเฉินซี
บางทีในหัวใจของพวกเขา มีเพียงเฉินซีเท่านั้นที่คู่ควรจะได้รับสมบัติแห่งทวยเทพที่สุด
นี่คือความไว้วางใจประเภทหนึ่งที่เกิดจากการประสบกับเหตุการณ์และเวลามาอย่างยาวนาน และคนอื่น ๆ ก็ไม่อาจบรรลุสิ่งนี้ได้
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เฉินซีดูจะกลายเป็นผู้นำในบรรดาศิษย์ทั้งหมดของราชวงศ์ซ่งแล้วในตอนนี้ และไม่มีใครสามารถแทนที่เขาได้
แต่… ชายหนุ่มกลับปฏิเสธและเขาก็ตัดสินใจในที่สุด “ให้องค์หญิงน้อยประทับโลหิตมันเถอะ”
ไม่ใช่ว่าไม่ต้องการสมบัติที่ทวยเทพทิ้งไว้ แต่เขามีสมบัติวิเศษอยู่ในครอบครองมากเกินไปและชายหนุ่มไม่ต้องการมันเพิ่มอีก
นอกจากนี้ เขายังมีการเตรียมการอื่น ๆ หลังจากการทดสอบครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง พวกเขาทั้งหมดจะเข้าสู่แดนภวังค์ทมิฬ และเมื่อถึงเวลานั้น อาจถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องแยกจากกันชั่วคราว
ดังนั้นเขาจึงต้องการเตรียมของขวัญสำหรับสหายเหล่านี้ที่เคยร่วมรบและผ่านศึกหนักมาด้วยกัน
และไม่ว่าอย่างไร พวกเขาล้วนเป็นสหายที่มาจากราชวงศ์ซ่ง แม้ว่าจะเข้าสู่แดนภวังค์ทมิฬ มันก็ยังคงเป็นเช่นนี้ ดังนั้นเมื่อเทียบกับมิตรภาพระหว่างพวกเขา สมบัติบางอย่างก็ไม่มีค่าอะไรเลย
หากยังไม่ตายก็ยังหาสมบัติได้อยู่ แต่ตราบใดที่สูญเสียมิตรภาพ ก็จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
การตัดสินใจของเฉินซี ไม่เพียงทำให้ชิงซิ่วอี้ เจิ้นหลิวชิง ฟ่านอวิ๋นหลาน นายน้อยโจว หลิงอวี๋ และจ้าวชิงเหอรู้สึกประหลาดใจ แม้แต่บุคคลที่เกี่ยวข้องเช่นหวงฝู่ฉิงอิงก็มีสีหน้าประหลาดใจอย่างไม่อาจปกปิดได้
เพราะไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่า ชายหนุ่มจะมอบโอกาสอันดีเช่นนี้ให้แก่นาง และเขาก็ทำมันอย่างง่ายดายนัก
ในทางกลับกัน อวิ๋นหลานเซิงกับวิปลาสหลิ่วกลับรู้สึกตกใจ เพราะพวกเขารู้สึกว่ามันแปลกมาก
เพราะนั่นก็คือสมบัติของทวยเทพ และมันก็ทรงพลังยิ่งกว่าสมบัติอมตะเสียอีก แม้แต่พวกเขาที่เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีก็รู้สึกอิจฉาอย่างมากต่อการกระทำเช่นนี้ แต่เฉินซีกลับมอบมันให้อย่างง่ายดายและไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย แล้วจะให้คนทั้งสองไม่รู้สึกแปลกใจได้อย่างไร?
“เฉินซี เจ้า…” หวงฝู่ฉิงอิงมึนงงจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
“เราทุกคนมาจากราชวงศ์ซ่งและได้รับความกรุณาจากจักรพรรดิซ่งมากเกินไป ข้ายังไม่มีโอกาสได้ตอบแทนเลย ดังนั้นช่วยรับโอกาสนี้แทนพระองค์เถอะ” เฉินซีกล่าวหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม
คนอื่นตกตะลึงก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน เพราะพวกเขาเคารพการตัดสินใจของเฉินซี
หวงฝู่ฉิงอิงรู้สึกประทับใจอย่างมาก ดวงตาของหญิงสาวพลันกลายเป็นสีแดงจาง ๆ ในขณะที่น้ำตาก็เกือบจะไหลลงมาจากดวงตา นางรู้ว่าที่ชายหนุ่มกล่าวเช่นนี้ เพียงเพราะเขาไม่ต้องการให้นางรู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้รับของขวัญชิ้นนี้!!
