บทที่ 440 องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าจิ้น
บทที่ 440 องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าจิ้น
นายน้อยโจวหัวเราะเสียงดัง “แม้แต่องค์หญิงน้อยก็ยังกล้าหาญเช่นนี้ แล้วข้าจะถอยกลับได้อย่างไร ข้าเองก็อยากจะไปดูว่าเกาะสมบัติที่ร่วงหล่นมหัศจรรย์เพียงใดเช่นกัน”
เฉินซีถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นด้วยที่จะไปสำรวจเกาะสมบัติที่ร่วงหล่น แต่เพราะเขาไม่ค่อยเห็นด้วยกับการเป็นพันธมิตรระหว่างพวกเขากับเผยอวี่แห่งราชวงศ์ต้าจิ้น
แต่ในเวลานี้ เขาพูดอะไรไม่ได้มากนัก เพื่อป้องกันไม่ให้หวงฝู่ฉิงอิงเกิดความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็น อีกทั้งความคิดของเขายังเป็นเพียงการคาดการณ์เท่านั้น ดังนั้นทุกอย่างจึงยังไม่แน่นอนจนกว่าเขาจะได้พบกับเผยอวี่ หากมันไม่ตรงกับข้อเท็จจริง หรือเขาสงสัยอีกฝ่ายมากเกินไป ชายหนุ่มอาจกลายเป็นคนเลวในสายตาของผู้อื่นเอาได้
“เราไปรวมตัวกับสหายเต๋าเผยอวี่กัน” เมื่อเอ่ยถึงชื่อของเผยอวี่ ดวงตาของหวงฝู่ฉิงอิงก็เปล่งประกายแวววาว ราวกับว่าอดใจรอไม่ไหวที่จะได้พบกับอัจฉริยะผู้ทรงพลังจากราชวงศ์ต้าจิ้นคนนี้แล้ว
ฟิ้ว!
เรือมังกรพันขนนกออกเดินทางอีกครั้ง มันพุ่งตรงเข้าไปในทะเลบรรพกาลที่มีพายุและคลื่นลมปั่นป่วน ข้ามผ่านมหาสมุทรไปหลายพันลี้
เมื่อได้เข้าสู่เขตทะเลบรรพกาลแล้ว ภาพตรงหน้าก็เริ่มน่ากลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ คลื่นลมที่ปั่นป่วนเชื่อมต่อกับท้องฟ้า เสียงของน้ำที่เชี่ยวกรากดังกึกก้องเหมือนเสียงฟ้าร้องที่ดังไม่รู้จักจบ เสาพายุที่หนาและรุนแรงจำนวนมากพัดผ่านผิวน้ำ ส่งเสียงครวญครางราวกับวิญญาณชั่วร้ายกำลังลาดตระเวนอยู่ทั่วมหาสมุทร ทำให้โลกทั้งใบดูจะตกสู่ความโกลาหลในชั่วพริบตา
ภายใต้แรงกดดันจากคลื่นที่รุนแรงและพายุที่น่ากลัว ความเร็วของเรือมังกรพันขนนกก็ลดลงอย่างมาก แม้แต่การแสดงออกของเฉินซีและอีกสามคนก็ดูจริงจังมากขึ้น พวกเขายืนอย่างระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้น
โชคดีที่ระหว่างทางไม่มีอันตรายเกิดขึ้น ในไม่ช้า พวกเขาก็เห็นได้เกาะแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตาของพวกเขา
“นี่คือเกาะส่องดารา ข้าและสหายเต๋าเผยอวี่จากราชวงศ์ต้าจิ้นได้นัดพบกันที่นี่ จากนั้นค่อยรวมตัวกันเดินทางไปยังเกาะสมบัติที่ร่วงหล่น เส้นทางที่มุ่งสู่เกาะนั้นยังอีกยาวไกลมาก ว่ากันว่ามันอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของทะเลบรรพกาล หากเราบินไปด้วยความเร็วสูงสุดอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสิบถึงสิบห้าวันจึงจะไปถึง และระหว่างทางยังมีสัตว์อสูรดุร้ายมากมายอาศัยอยู่ ทำให้มันอันตรายอย่างยิ่ง” หวงฝู่ฉิงอิงสั่งให้เรือมังกรพันขนนกบินตรงไปยังเกาะแห่งหนึ่ง
เฉินซีจ้องมองไปที่เกาะเบื้องหน้า ซึ่งกินพื้นที่กว้างใหญ่หลายพันลี้ แต่ในทะเลบรรพกาลที่กว้างใหญ่และไร้ขอบเขตนี้ มันก็เป็นเพียง ‘เกาะเล็ก ๆ’ แห่งหนึ่งเท่านั้น
หมู่เกาะเหล่านี้กระจายอยู่ทั่วมหาสมุทรเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า กระแสน้ำที่ดำสนิทและวุ่นวายในผืนทะเล เคลื่อนตัวผ่านระหว่างเกาะอย่างเชี่ยวกรากและรุนแรง เหนือสิ่งอื่นใด เฉินซียังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ดุร้ายของบางอย่างที่แฝงตัวอยู่ในทะเลด้วย
ด้วยจิตสัมผัสเทพของเขา เฉินซีจึงเห็นฝูงปลาประหลาดที่น่ากลัวจำนวนมากกำลังต่อสู้และกลืนกินกันเองภายในถ้ำนับไม่ถ้วนที่อยู่ลึกลงไปใต้ทะเล เกือบหนึ่งหมื่นลี้ พวกมันมีมากกว่าหมื่นตัว ในจุดที่ลึกกว่านั้น เฉินซียังเห็นกลุ่มอสูรทะเลที่มีรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ถืออาวุธเอาไว้ในมือ กำลังเคลื่อนที่ผ่านกระแสน้ำใต้มหาสมุทรไป ร่างกายของพวกมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังดาราจักรแห่งความตาย ทำให้พวกมันดูเหมือนวิญญาณร้ายหรือยักษา
ไม่มีใครรู้ว่าทะเลบรรพกาลนี้ลึกเพียงใด น้ำทะเลสีดำสนิทชั้นแล้วชั้นเล่าซ้อนทับกัน ขุ่นทึบหนักยิ่งกว่าเหล็กกล้าชั้นดี ในขณะที่พลังดาราจักรแห่งความตายกระจายไปทั่ว ทำให้ยิ่งน่าสะพรึงกลัว
อย่างไรก็ตาม ทะเลบรรพกาลแห่งนี้ก็ยังมีผลผลิต จำพวกวัตถุดิบและแร่วิญญาณล้ำค่าที่พบเจอในโลกภายนอกได้ยากอยู่มากมาย มันจึงเป็นเหมือนคลังสมบัติธรรมชาติแห่งหนึ่ง นับตั้งแต่การก่อตัวของสมรภูมิบรรพกาล ผู้บ่มเพาะจำนวนมากก็ได้มุ่งหน้าไปยังภายในของทะเลแห่งนี้ เพื่อรวบรวมสมบัติชนิดต่าง ๆ แต่คนเหล่านั้นกลับต้องถูกฝังและจบสิ้นลงที่มหาสมุทรแห่งนี้แทน
“สถานที่แห่งนี้ถือเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างปลอดภัย ซึ่งตั้งอยู่รอบนอกของทะเลบรรพกาล หากเราเข้าไปข้างในแล้ว จะพบว่าอสูรทะเลที่นั่นน่ากลัวมาก ตามที่เสด็จพ่อของข้าเคยได้ตรัสไว้เมื่อหลายพันปีก่อน กลุ่มอัจฉริยะของราชวงศ์ซ่งที่เข้ามาที่นี่ได้พบกับฝูงวิหคมรณา ซึ่งมีพละกำลังเทียบได้กับขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง ทำให้พวกเขาทั้งหมดถูกปิดล้อมและล้มตาย”
หวงฝู่ฉิงอิงเก็บเรือมังกรพันขนนกไป แล้วนางก็เล่าถึงอันตรายต่าง ๆ ในทะเลบรรพกาลให้เฉินซีกับนายน้อยโจวฟังในขณะที่รอ
“วิหคมรณา?” เฉินซีรู้ว่าวิหคมรณาดุร้ายมากและแข็งแกร่งกว่าวิหคมรณาทั่วไปหลายสิบเท่า พวกมันมีดวงตาสีแดงเข้มและเคลื่อนไหวว่องไวดุจสายฟ้า ในขณะที่ร่างกายของพวกมันแผ่พลังดาราจักรแห่งความตายออกมา ข้อต่อต่าง ๆ ล้วนคมดุจใบมีดจนเทียบได้กับสมบัติวิเศษระดับปฐพี สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหากวิหคมรณาปรากฏขึ้นสักตัว มันจะมาพร้อมฝูงที่มีจำนวนนับหมื่นหรือหลายแสนตัวจนบดบังท้องฟ้า
หากเป็นเพียงฝูงเล็กแค่ไม่กี่สิบหรือไม่กี่ร้อยตัว ผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางย่อมสามารถกวาดล้างพวกมันได้ในทันที แต่เมื่อวิหคมรณานับพันนับหมื่นตัวโจมตีพวกเขาในคราวเดียวกัน ก็เทียบจะไม่ต่างอะไรกับกองทัพอันทรงพลังถาโถมเข้าใส่ ไม่ต้องพูดถึงผู้บ่มเพาะขอบเขตแกนทองคำหยินหยางเลย แม้แต่ผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตจุติก็ยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับพวกมันด้วยซ้ำ
เพราะเมื่อมีความได้เปรียบด้านจำนวน ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม ความน่าสะพรึงกลัวย่อมเกิดขึ้นตามมา
“ดูเหมือนว่าเราต้องระวังกันให้มากขึ้น หากมันเป็นอสูรทะเลเพียงตัวสองตัวก็คงไม่น่ากลัวอะไรนัก แต่ถ้าเราเจอฝูงของพวกมัน ก็คงรับมือได้ยากเหมือนกัน” เฉินซีพูดพลางพยักหน้า
พรึ่บ!
ชั่วพริบตานั้นเอง มุมหนึ่งของขอบฟ้าพลันสั่นไหวขึ้นอย่างกะทันหัน เมฆสีเทานับไม่ถ้วนไหววูบจนกระทั่งแตกกระจาย ปราณกระบี่ที่น่าหวาดกลัวพุ่งลงมาพร้อมกับแรงกดดันที่รุนแรงมาก จนฉีกอากาศและหินจำนวนมากที่อยู่รอบ ๆ เกาะจนแตกสลาย
ปราณกระบี่สายนี้เป็นดั่งกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวกราก รุนแรง บริสุทธิ์ กว้างใหญ่และทรงพลัง แต่หลังจากมาถึงเกาะ จู่ ๆ มันก็สงบลงอย่างกะทันหัน และชายหนุ่มในชุดคลุมสีเงินก็ปรากฏตัวขึ้น
ชายหนุ่มในชุดคลุมสีเงินคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาดูสง่าผ่าเผยและกล้าหาญ มีความเย่อหยิ่งในแบบเฉพาะของผู้ฝึกฝนกระบี่
“หืม? ที่แท้ก็เป็นสหายเต๋าชุยนี่เอง” เมื่อเห็นชายหนุ่มคนนี้ หวงฝู่ฉิงอิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงแนะนำอีกฝ่ายให้แก่พวกเขา “เฉินซี นายน้อยโจว นี่คืออัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ ชุยซิวหงจากราชวงศ์ต้าจิ้น ทักษะกระบี่ของเขานั้นยอดเยี่ยมเสียจนมีชื่อเสียงไปทั่วโลก”
“สหายเต๋าชุย คนเหล่านี้คืออัจฉริยะจากราชวงศ์ซ่งของข้า เฉินซีกับนายน้อยโจว”
“โอ้?” คิ้วของชุยซิวหงเลิกขึ้น ทำท่าเหมือนประหลาดใจ แต่จริง ๆ แล้วไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด เขาทำเพียงแค่เหลือบมองไปที่เฉินซีและนายน้อยโจวผ่าน ๆ อย่างไม่แยแส ก่อนที่เขาจะพูดกับหวงฝู่ฉิงอิงโดยตรงว่า “ฉิงอิง แค่มีข้ากับพี่ใหญ่เผยอวี่อยู่ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องหาตัวช่วยอื่นเลย บางครั้ง ยิ่งมีคนมากเท่าไร มันก็อาจมีภาระเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น”
การแสดงออกของนายน้อยโจวถมึงทึงขึ้นทันที ‘เขาเยาะเย้ยข้ากับเฉินซีทันทีที่เจอหน้ากันคราแรก ชุยซิวหงผู้นี้ไม่ยโสเกินไปหน่อยหรือ?’
เฉินซีเองก็เห็นท่าทีนั้นเช่นกัน ทว่าเขาก็ยังคงสงบนิ่งและไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกไป
เขานึกถึงข้อมูลที่เกี่ยวกับชุยซิวหงอยู่ในใจ สหายผู้นี้มาจากตระกูลเก่าแก่ของราชวงศ์ต้าจิ้น เป็นอัจฉริยะผู้มีทักษะกระบี่ที่โดดเด่น และชุยซิวหงเองก็เป็นหนึ่งในผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับต้น ๆ ในหมู่รุ่นเยาว์ของราชวงศ์ต้าจิ้นเช่นเดียวกันกับเผยอวี่
ราชวงศ์ต้าจิ้นเป็นหนึ่งในเจ็ดราชวงศ์ระดับสูง ความแข็งแกร่งของราชวงศ์นี้เหนือกว่าราชวงศ์ซ่งมากนัก ดังนั้นการที่สามารถเป็นผู้โดดเด่นออกมาจากหมู่คนรุ่นเยาว์ของราชวงศ์ต้าจิ้นได้ แสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของชุยซิวหงนั้นทรงพลังเพียงใด
“สหายเต๋าชุย เฉินซีเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์อันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของราชวงศ์ซ่งข้า ท่านรู้จักชิงซิ่วอี้ดี แต่นางก็พ่ายแพ้ให้กับเขาในการชุมนุมดาวรุ่งครั้งนั้น” หวงฝู่ฉิงอิงกล่าวแย้งอย่างเร่งรีบ
“เซียนสวรรค์กลับชาติมาเกิด ชิงซิ่วอี้พ่ายแพ้ให้กับเขาอย่างนั้นหรือ?” ทันใดนั้น แววตาของชุยซิวหงก็คมกริบขึ้นราวกับกระบี่ลับคม เจตจำนงกระบี่ภายในตาของเขาพลุ่งพล่าน ราวกับคลื่นของกระแสน้ำ ดั่งมีดวงอาทิตย์และดวงจันทร์หมุนเวียนอยู่ด้านใน เขาได้เผยความเข้าใจอันยอดเยี่ยมในเต๋าแห่งกระบี่ของตนออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เฉินซีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบให้คนอื่นใช้เรื่องชัยชนะของเขากับชิงซิ่วอี้มาคุยโวเท่าไรนัก เพราะชิงซิ่วอี้ก็ยังคงเป็นมารดาของเฉินอันอยู่ดี และไม่ว่าใครก็ไม่สามารถตัดความสัมพันธ์ทางสายเลือดนี้ได้
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ความสัมพันธ์แบบคู่บำเพ็ญเพียรและสามีภรรยาระหว่างเขากับชิงซิ่วอี้นั้นเป็นของจริงไม่ใช่ในนาม
ดังนั้น ยามนี้เมื่อมีคนเปรียบเทียบชิงซิ่วอี้กับเขา เฉินซีย่อมรู้สึกไม่พอใจ แต่เขาเห็นว่าหวงฝู่ฉิงอิงทำสิ่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ จึงไม่ใส่ใจนัก
ชุยซิวหงจับจ้องไปยังเฉินซีอย่างลึกซึ้ง จากนั้นเขาก็เปลี่ยนหัวข้อการสนทนาไป ก่อนจะขมวดคิ้วและพูดว่า “เหตุใดพี่ใหญ่เผยอวี่ถึงยังไม่มาอีก?”
“ซิวหง เรามาแล้ว” ในจังหวะเดียวกันนั้น เสียงที่ชัดใสก็ได้ดังก้องขึ้น แล้วแสงสีทองก็พุ่งผ่านท้องฟ้าเบื้องบน พร้อมกับแสงมงคลหลากสีและสายฝนดอกไม้โปรยปราย ชายหนุ่มผู้หนึ่งเหยียบลำแสงสีทอง เดินลงมาทีละก้าวท่ามกลางแสงมงคลและสายฝนดอกไม้
ชายผู้นี้แต่งกายด้วยเสื้อคลุมที่ปักด้วยหยก รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลา ริมฝีปากของเขาโค้งเป็นรอยยิ้มอันอบอุ่น ดวงตาของเขาดำสนิทและลึกราวกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาล
ในเวลานี้เขากำลังเดินผ่านหมู่เมฆมงคลและฝนดอกไม้อย่างช้า ๆ ราวกับเซียนอมตะที่ลงมายังโลกมนุษย์ ท่วงท่าที่สง่างามของเขาทำให้ผู้อื่นรู้สึกถึงความสูงส่งที่เกินเอื้อม
ที่ด้านหลังชายหนุ่ม มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินตามมา แต่ชายหนุ่มผู้อยู่ด้านหน้านี้พร่างพราวราวกับดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้าเกินไป ทำให้สายตาของทุกคนที่อยู่ในที่นั้นจับจ้องไปที่เขา จนมองข้ามการมีอยู่ของสองคนนี้ไป!
“เฉินซี นั่นคืออัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ของราชวงศ์ต้าจิ้น เผยอวี่ และเขายังเป็นรัชทายาทของราชวงศ์ต้าจิ้นอีกด้วย ด้วยสถานะอันสูงส่งนี้เองทำให้เขาได้รับความเคารพอย่างมาก ข้าต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อสร้างพันธมิตรกับเขา ดังนั้นเจ้าต้องไม่ทำให้เขาขุ่นเคืองเด็ดขาด”
หวงฝู่ฉิงอิงกล่าวอย่างรวดเร็วผ่านกระแสปราณ “ส่วนชายหญิงที่อยู่ด้านหลังนั้นคือ เว่ยมู่อวิ๋นกับเหลิ่งเชี่ยนชิว เป็นผู้บ่มเพาะอัจฉริยะของราชวงศ์ต้าจิ้นเช่นกัน พวกเขามีชาติตระกูลสูงศักดิ์และมีพละกำลังที่ไม่ด้อยกว่าชุยซิวหง ดังนั้นจะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่รุกรานพวกเขา”
องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าจิ้น?
เฉินซีคิดในใจและเข้าใจในทันที ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดหวงฝู่ฉิงอิงถึงให้ความสำคัญกับบุคคลผู้นี้มากมายนัก ปรากฏว่าไม่ใช่เพียงเพราะระดับการบ่มเพาะของเขาไม่ธรรมดา แต่ประเด็นสำคัญคือคนผู้นี้เป็นองค์รัชทายาทของราชวงศ์ระดับสูง ตัวตนที่โดดเด่นพร่างพราวเช่นนี้สมควรได้รับความสนใจจากทุกคนจริง ๆ
เพราะอย่างไรแล้ว ความแข็งแกร่งของราชวงศ์ระดับสูงนั้นไม่ใช่สิ่งที่ราชวงศ์ธรรมดาจะเทียบได้ แม้ว่าหวงฝู่ฉิงอิงจะได้รับความเคารพในฐานะธิดาของจักรพรรดิซ่ง แต่สถานะของนางก็ยังด้อยกว่าเมื่อเทียบกับเผยอวี่ ผู้เป็นองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าจิ้น
อย่างไรก็ตาม เฉินซีไม่สามารถพูดได้ว่าเขาเกรงกลัวสหายผู้นี้ เพราะในเมื่อพวกเขาทั้งหมดเข้าสู่สมรภูมิบรรพกาลมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเจ้าชายผู้สูงศักดิ์หรือคนรับใช้ต่ำต้อย มันก็เป็นเพียงสถานะแสดงตัวตนอย่างหนึ่งเท่านั้น ซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรได้ มีเพียงความแข็งแกร่งที่พวกเขามีเท่านั้นที่เป็นของจริง และสามารถตัดสินชะตากรรมของพวกเขาได้
“หืม? เหตุใดจึงมีคนเพิ่มมาอีกสองคนกัน?” ทันใดนั้น เผยอวี่ผู้สวมชุดคลุมปักหยกและหล่อเหลาไร้ที่เปรียบ ก็สังเกตเห็นเฉินซีและนายน้อยโจว ทำให้รอยยิ้มอบอุ่นที่อยู่บนริมฝีปากของเขาหายวับไป แสงสีต่าง ๆ สลัวลงราวกับสวรรค์และโลกสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเขา
