บทที่ 426 เขากลับมาแล้ว
บทที่ 426 เขากลับมาแล้ว
ณ เมืองหมอกสน จวนตระกูลเฉิน
เขตสามัญชนที่ตระกูลเฉินเคยอยู่ ดูจะกลายเป็นสถานที่ที่เฟื่องฟูและมั่งคั่งที่สุดของเมืองหมอกสนไปแล้ว จวนตระกูลเฉินครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง อีกทั้งมันยังถูกสร้างอย่างอลังการ ยิ่งใหญ่ และเป็นสง่า
ในขณะนี้เป็นช่วงฤดูหนาว มีหิมะโปรยปรายปกคลุมท้องฟ้า ขณะที่น้ำแข็งแผ่ปกคลุมแม่น้ำและผืนดิน
แม้แต่ในฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ ทั่วทั้งเมืองหมอกสนก็ยังคึกคักเป็นพิเศษ ผู้คนมากมายต่างเดินขวักไขว่และพลุกพล่าน โคมไฟและของประดับตกแต่งถูกแขวนไว้ทั่วเมือง แผ่บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกแห่งความสุข
นับตั้งแต่มีข่าวว่าเฉินซีเป็นผู้ชนะอันดับหนึ่งของการชุมนุมดาวรุ่งได้แพร่กระจายออกไปในเดือนที่แล้ว โลกแห่งการบ่มเพาะในดินแดนทางใต้ทั้งหมดก็ปั่นป่วน ในขณะที่เมืองหมอกสน ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเฉินซีได้กลายเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หลังจากได้ทราบข่าว ผู้บ่มเพาะมากมายต่างก็รีบเร่งเดินทางมาจากทุกทิศทุกทางและหลั่งไหลเข้าสู่เมืองหมอกสน โดยต้องการแสดงความเคารพต่อสถานที่ที่เฉินซีจากมา นอกจากนี้… หากพวกเขาสามารถเห็นเฉินซีด้วยสองตาของตนเอง ก็คงไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่านี้แล้ว
ด้วยความคิดที่เหมือนกับการเดินทางไปแสวงบุญของพวกเขา ทำให้เมืองหมอกสนในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ มีผู้คนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งโรงเตี๊ยมขนาดเล็ก โรงน้ำชา ร้านอาหาร และกิจการอื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกัน ต่างก็แน่นขนัดตลอดทั้งวันและคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
ตามท้องถนนและตรอกซอกซอย ทุกการสนทนาล้วนมีชื่อหนึ่งปรากฏขึ้น นั่นคือเฉินซี
นอกจากนั้น จวนตระกูลเฉินยังกลายเป็นจุดสนใจของผู้คน ในทุก ๆ วันจะมีผู้บ่มเพาะจำนวนมากมาที่จวน ขณะยืนมองจากระยะไกล ราวกับว่าพวกเขาต้องการที่จะเห็นว่าตระกูลแบบใดที่สามารถเลี้ยงดูอัจฉริยะที่กล้าแกร่งเช่นเฉินซีได้
ทว่าเมื่อเทียบกับบรรยากาศภายนอกที่วุ่นวาย จวนตระกูลเฉินกลับสงบนิ่งอย่างสิ้นเชิง
ผู้ถูกมอบหมายหน้าที่ ก็ทำไปตามกิจวัตร ผู้ต้องบ่มเพาะก็ฝึกฝนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็นข้ารับใช้หรือศิษย์ของตระกูลเฉิน จิตวิญญาณซึ่งเต็มไปด้วยพลังและความมีชีวิตชีวาล้วนถูกปลุกเร้าขึ้นมา
“ในโลกแห่งการบ่มเพาะของราชวงศ์ซ่งตอนนี้ คงจะไม่มีใครที่ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของผู้อาวุโสเฉินซีใช่หรือไม่?”
“แน่นอน และอันที่จริง นับตั้งแต่ที่ผู้อาวุโสใหญ่ได้อันดับหนึ่งในการจัดอันดับมังกรซ่อนของดินแดนทางใต้ โชคของตระกูลเฉินก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา คนในตระกูลของเราได้เพิ่มขึ้นมากกว่าหมื่นคน และผู้อ่อนแอที่สุดในหมู่พวกเขาก็มีฐานการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตตำหนักอินทนิล ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้บรรลุขอบเขตแกนทองคำหยินหยางถึงเก้าคน ตระกูลเฉินของเราได้กลายเป็นกองกำลังอันดับหนึ่งของเมืองหมอกสนและดินแดนทางใต้ทั้งหมดด้วยการก้าวกระโดดเพียงครั้งเดียว!”
“ตอนนี้ ผู้อาวุโสใหญ่สามารถคว้าอันดับหนึ่งของการชุมนุมดาวรุ่ง และได้กลายเป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งของราชวงศ์ซ่ง ด้วยเกียรตินี้เอง จึงทำให้อำนาจของตระกูลเฉินเพิ่มขึ้นและก้าวกระโดดไปสู่ยุคใหม่ได้อีกครั้ง ตราบใดที่พวกเราเหล่าข้ารับใช้ยังคงซื่อสัตย์และทุ่มเทเช่นนี้ เราก็จะได้รับประโยชน์จากตระกูลเฉินเช่นกัน”
“ใช่แล้ว การเข้าร่วมกับตระกูลเฉินอาจกล่าวได้ว่าเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดที่สุดในชั่วชีวิต ข้าได้คิดไว้แล้วว่า เมื่อลูกของข้าโตขึ้น ข้าจะให้เขาบ่มเพาะอย่างเหมาะสม หากพวกเขาสามารถผ่านการทดสอบและกลายเป็นศิษย์สายในของตระกูลเฉินได้ แม้ว่าจะต้องเปลี่ยนแซ่เป็นเฉิน ข้าก็ยินดี!”
“เชอะ! อย่าได้กล่าวราวกับว่ามันไม่ยุติธรรม ในหมู่ข้ารับใช้มีใครบ้างที่ไม่ต้องการเปลี่ยนแซ่เป็นเฉิน? นี่คือเป้าหมายที่เราทุกคนต่างก็มุ่งมั่นจะไปให้ถึง”
แม้ว่าจะเป็นเพียงข้ารับใช้ของตระกูลเฉิน แต่พวกเขาก็ภาคภูมิใจเป็นอย่างมากเช่นกัน
ในตอนนี้ ตระกูลเฉินนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง มียอดฝีมือขอบเขตแกนทองคำหยินหยางถึงเก้าคน ผู้อาวุโสฝ่ายในอีกหลายสิบคน ผู้อาวุโสฝ่ายนอกมากกว่าร้อยคน แต่ศิษย์สายหลักมีทั้งหมดสามร้อยคน และศิษย์สายหลักเหล่านี้ก็เป็นลูกบุญธรรมที่ผู้นำตระกูลได้รับมาเลี้ยง พวกเขาซื่อสัตย์ อุทิศตนเพื่อตระกูลเฉิน
แม้แต่ข้ารับใช้ของตระกูลเฉินก็ยังมีมากกว่าหมื่นคน ซึ่งแข็งแกร่งยิ่งกว่าเมื่อหลายปีก่อนถึงหนึ่งหรือสองเท่า และก้าวหน้าเป็นอย่างมาก
ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นเพราะเฉินซี
หากไม่มีเฉินซีแล้วละก็ ตระกูลเฉินก็จะไม่ได้รับโอกาสนี้
หากไม่มีเฉินซี ก็จะไม่มีคนจำนวนมากที่จะเข้าร่วมกับตระกูลเฉิน
หากไม่มีเฉินซี ก็เป็นไปไม่ได้ที่ตระกูลเฉินจะสามารถสั่งสมอำนาจได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ภายในเวลาไม่กี่ปี
สรุปแล้ว เฉินซีเพียงคนเดียว ทำให้ตระกูลเฉินทั้งหมดได้เกิดใหม่เหมือนวิหคอมตะที่ฟื้นคืนชีพจากเถ้าถ่าน ในเวลาไม่กี่ปี พวกเขาได้กลายเป็นดาวดวงใหม่ที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้นในดินแดนของราชวงศ์ซ่ง และเปล่งประกายอย่างไร้ขอบเขต!
ฟิ้ว!
ที่ปลายขอบฟ้า… มีเงาสีดำเข้าบดบังก้อนเมฆขณะที่มันเคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง
เพียงชั่วพริบตา มันได้เข้ามาใกล้จากระยะไกล จนทุกคนที่อยู่ภายในจวนตระกูลเฉินมองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของเงาดำร่างนี้ได้อย่างชัดเจน
มันคือเรือเหาะสมบัติที่มีขนาดมหึมาเหมือนกับเนินเขาที่บินได้ ทั่วทั้งลำเรือถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายของสมบัติวิเศษและปราณมงคล อีกทั้งยังปล่อยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวที่ทำให้ใจของผู้คนสั่นสะท้าน โดยเฉพาะความเร็วของมัน ซึ่งรวดเร็วยิ่งกว่าความเร็วเสียง อันที่จริง ความเร็วของมันเหนือกว่าความเร็วของเสียงกี่เท่านั้น ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถคาดเดาได้อย่างเต็มที่
มันรวดเร็วจนเหนือจินตนาการ
“เรือเหาะสมบัตินี้คิดทำสิ่งใด!? หรือว่ามันจะโจมตีตระกูลเฉินของข้า” เหล่าข้ารับใช้ต่างมองหน้ากันและกัน
“ช้าก่อน มีคนอยู่บนนั้น เป็นชายหนุ่มในชุดสีฟ้า รูปร่างสูงโปร่ง มีหน้าตาหล่อเหลา เหตุใดเขาถึงดูคล้ายผู้อาวุโสใหญ่ เฉินซีเล่า”
“เอ๊ะ ข้าคิดว่าเขาดูเหมือนผู้อาวุโสใหญ่เช่นกัน!”
แม้ว่าคนส่วนใหญ่ในตระกูลเฉินจะไม่เคยเห็นเฉินซีมาก่อน แต่ก็ไม่ได้หยุดพวกเขาจากการดูภาพเหมือนของเฉินซี ด้วยชื่อเสียงอันเลื่องลือของเฉินซี มันจะไม่มีรูปเหมือนของเขาได้อย่างไร? โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตระกูลเฉิน ซึ่งมีภาพเหมือนของเฉินซีหนึ่งภาพอยู่ในห้องโถงหลัก
ห้องโถงหลักนั้นถูกสร้างขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และรูปเหมือนของเหล่าผู้นำตระกูลในอดีตก็ถูกแขวนอยู่ที่นั่น แม้เฉินซีจะเป็นคนเดียวที่ไม่ได้เป็นผู้นำตระกูล แต่เขาเป็นบุคคลในตำนานที่สามารถแขวนรูปไว้ในห้องโถงหลักได้
“หรือว่านั่นคือผู้อาวุโสเฉินซี? ดูหญิงสาวที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาสิ นางคือเฟยเหลิ่งชุ่ย ฮูหยินของท่านผู้นำตระกูลไม่ใช่หรือ? เมื่อรวมกับรูปร่างหน้าตาของเขาแล้ว เขาจะเป็นใครได้อีกนอกจากผู้อาวุโสใหญ่”
“ผู้อาวุโสใหญ่เฉินซีกลับมาแล้ว!” ผู้คนที่เห็นภาพนี้ต่างก็คลุ้มคลั่ง จากนั้นก็วิ่งเข้าไปในจวนด้วยความตั้งใจที่จะให้ทุกคนรู้ถึงข่าวที่น่าตื่นเต้นนี้ในทันที
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ทันใดนั้น มีร่างสองร่างได้พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าจากพื้นที่หวงห้ามที่ด้านหลังของจวนตระกูลเฉิน ซึ่งนั่นก็คือราชาเต่าเฒ่าและราชาจิ้งจอกเก้าหาง
“นี่มันเรือเหาะสมบัติมังกรหิมะของหอขุมทรัพย์สวรรค์! หอขุมทรัพย์สวรรค์มีเรือเหาะสมบัติลำนี้เพียงสามลำเท่านั้น หรือว่าผู้ยิ่งใหญ่ของหอขุมทรัพย์สวรรค์จะมาเยี่ยมเยียน?” ดวงตาของราชาเต่าเฒ่าหรี่ลง
“มีบุคคลสำคัญมากมายที่มาเยี่ยมเยียนพวกเราในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แล้วคนผู้นี้เป็นใครกัน?” ราชาจิ้งจอกเก้าหางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ขณะที่ชุดของเขาปลิวไสวไปตามสายลม
ฟิ้ว!
ความเร็วของเรือเหาะสมบัติมังกรหิมะนั้นรวดเร็วราวกับดาวตก และในชั่วพริบตา มันก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือจวนตระกูลเฉินแล้ว
“พี่ใหญ่เสวียนจิง พี่รองชิงชิว” ร่างสูงได้กระโดดลงมาจากเรือเหาะสมบัติ และบินไปที่เบื้องหน้าของราชาอสูรทั้งสอง
“เฉินซี!” ดวงตาของเสวียนจิงเบิกโพลง
“ฮ่า ๆ! เฉินซี เจ้ากลับมาแล้ว!” ชิงชิวตกตะลึง จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา
“ผู้อาวุโสใหญ่เฉินซีได้กลับมาแล้ว ข้าเพิ่งเห็นเมื่อครู่!”
“จริงหรือ? ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว”
“แล้วเหตุใดข้าถึงต้องหลอกเจ้า”
“รีบไปดูกันเถอะ!”
ในช่วงเวลาหนึ่ง บรรยากาศของจวนตระกูลเฉินก็ร้อนแรงขึ้นฉับพลัน และเหตุการณ์นั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเหตุการณ์ในวันก่อนจะเกิดสงครามเสียอีก คนหนึ่งส่งข่าวต่อไปยังอีกคนหนึ่ง คนนับร้อยส่งข่าวต่อไปยังอีกร้อยคน ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วก้านธูป ทุกคนได้รู้ว่าเฉินซีกลับมาแล้ว!
ณ ห้องโถงหลักของจวนตระกูลเฉิน
เฉินฮ่าวซึ่งกำลังจัดการกับเรื่องของตระกูลอยู่ พลันยกมือขึ้นและร้องออกมาโดยตั้งใจว่า “อะไรนะ? ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ?!”
ฟุ่บ! ในช่วงเวลาถัดมา เฉินฮ่าวได้ทิ้งคนอื่น ๆ ไว้ด้านหลัง และก็พุ่งออกจากห้องโถงหลักไป
“ท่านพี่ เป็นท่านจริง ๆ!” ทันทีที่เขามาถึงนอกห้องโถงหลัก เฉินฮ่าวก็พบกับเฉินซี
เฉินซีสวมเสื้อผ้าสีฟ้า ซึ่งยังคงมีรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาและสง่างามเช่นเคย แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปนั้นคือลักษณะท่าทางของเขาที่มีการควบคุมและมั่นคงมากขึ้น อีกทั้งยังมีกลิ่นอายที่ไม่เหมือนใคร ราวกับมหาสมุทรที่ไร้ขอบเขตและกลับคืนสู่ความเรียบง่าย
“ใช่ ข้ากลับมาแล้ว” เฉินซียิ้ม เขาเองก็รู้สึกตื่นเต้นและอบอุ่นใจมากเช่นกัน เพราะที่นี่คือบ้านของเขาและมีคนที่รักเขาอยู่ที่นี่ เป็นสถานที่ซึ่งชายหนุ่มอยากจะปกป้องและเก็บรักษาไว้ตลอดกาล
เนื่องจากการกลับมาของเฉินซีในวันนี้ ทั่วทั้งเมืองหมอกสนจึงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น!
