บทที่ 313 จี้หยกวิญญาณมังกร
บทที่ 313 จี้หยกวิญญาณมังกร
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ภายใต้สายตาของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น นายน้อยโจว อันเชี่ยนอวี้ หวังเต้าซวี่ และซูเฉิน ทะยานเหมือนสายฟ้าด้วยแรงกดดันราวกับเทพเจ้า ขณะที่พวกเขาพุ่งเข้าหาสังเวียนประลองจากทิศทางที่ต่างกัน เพียงวิชาการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและสวยงามของพวกเขาก็เรียกเสียงเชียร์จากพื้นที่รับชมได้
แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือฉากต่อไปนี้ ผู้บ่มเพาะรุ่นเยาว์ทั้งสี่คนนี้มีเป้าหมายที่เหมือนกันอย่างน่าประหลาดใจ พวกเขาทั้งหมดพุ่งเข้าหาสังเวียนประลองหมายเลขสามอย่างพร้อมเพรียงกัน
เฉินซีไม่ได้อยู่ในสังเวียนประลองหมายเลขสามหรอกหรือ? เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเขาต้องการท้าทายเฉินซี?
ทุกคนตกสู่ความโกลาหลในทันทีและแทบไม่กล้าเชื่อสายตาของตัวเอง เฉินซีมีความสามารถอะไรที่จะดึงดูดความปรารถนาในการต่อสู้ของผู้บ่มเพาะทั้งสี่คนนี้
“พวกเขาจะไม่รังแกเขาไปหน่อยหรือ?” มีคนพูดเสียงอ่อน
“รังแกเขา? นี่คือการต่อสู้ที่ดำเนินการด้วยวิธีการท้าทาย ตามกฎแล้ว ตราบใดที่มีคนยืนอยู่บนสังเวียนประลอง ทุกคนก็สามารถท้าทายคนนั้นได้ นายน้อยโจวและคนอื่น ๆ ที่เคลื่อนไหวต่อเขานั้นก็เป็นไปตามกฎ ดังนั้นจะบอกว่ารังแกเขาได้อย่างไร?” มีคนถามประชดขึ้นมา
“แต่เฉินซีเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือด และพละกำลังของเขาก็ถดถอยลงอย่างมาก ถ้าพวกเขาท้าทายเขาตอนนี้ แม้ว่าพวกเขาจะชนะ ก็คงจะไม่มีเกียรติใช่ไหม?”
“ฮึ่ม! คนไร้ตัวตนอย่างเราไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้เลย เนื่องจากกฎของการชุมนุมธารทองถูกกำหนดไว้เช่นนี้ จึงต้องมีความหมายที่ลึกซึ้งอยู่เบื้องหลัง บางที นี่อาจเป็นการบอกทุกคนในโลกนี้ว่าการได้รับชัยชนะหนึ่งร้อยครั้งติดต่อกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และการประสบกับการขัดขวางจากผู้บ่มเพาะจำนวนมากเท่านั้นจึงจะสามารถได้รับชัยชนะติดต่อกันหนึ่งร้อยครั้งได้”
“พวกเขาทำเกินไปแล้ว! พวกเขาทำแบบนี้ได้อย่างไร!?” ในอีกด้านหนึ่งของพื้นที่รับชม ย่าชิงโกรธจัดจนคิ้วเรียวสวยขมวด ดวงตาสีน้ำตาลของนางเบิกกว้าง และดูเหมือนว่าพวกมันกำลังจะพ่นไฟออกมา
เจิ้นหลิวชิงทัดผมไปด้านหลังหูของนางและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่นางจะพูดว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด ถ้าข้าจำไม่ผิด การโจมตีด้วยกระบี่ของเฉินซีได้จุดประกายความตั้งใจในการต่อสู้ของนายน้อยโจวและคนอื่น ๆ เรียบร้อยแล้ว บางทีพวกเขาคงคิดว่าการได้ประมือกับเฉินซีจะก่อให้เกิดประโยชน์ต่อการพัฒนาความแข็งแกร่งของพวกเขาอย่างมาก”
เมื่อนางพูดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเจิ้นหลิวชิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “สิ่งนี้พิสูจน์ได้อย่างเต็มที่ว่าเฉินซีได้กลายเป็นคู่ต่อสู้ที่ควรค่าแก่การได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันในสายตาของพวกเขา หลังจากที่เขาได้ผ่านการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ ไม่ว่าชนะหรือแพ้ ชื่อของเฉินซีจะกระจายไปทั่วเมืองนภาครามและเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกการบ่มเพาะของที่ราบตอนกลาง”
“ตามที่เจ้าพูด เฉินซีควรรู้สึกเป็นเกียรติแทนใช่ไหม?” ย่าชิงขมวดคิ้ว “ข้ายอมรับได้หากเป็นการแข่งขันที่ยุติธรรม แต่พวกเขาต้องการแข่งขันอย่างยุติธรรมหรือไม่?”
“นี่คือกฎของการชุมนุมธารทอง การได้รับชัยชนะติดต่อกันหนึ่งร้อยครั้งมันจะเป็นเรื่องง่ายได้อย่างไร?” เจิ้นหลิวชิงกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “อันที่จริง เราไม่ต้องกังวลเลย บางทีเฉินซีก็ตั้งหน้าตั้งตารอให้พวกเขาท้าทายเขาอยู่แล้ว”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ย่าชิงถาม
เจิ้นหลิวชิงพูดด้วยความหมายลึกซึ้งว่า “หรือว่าเจ้ายังไม่ตระหนักว่าแม้แต่ตอนที่เขาเอาชนะจี้เยว่แล้ว เฉินซีก็ดูเหมือนจะยังไม่ได้ใช้พลังอย่างเต็มที่?”
เจิ้นหลิวชิงนึกถึงการต่อสู้ครั้งก่อน แน่นอน นางสังเกตเห็นว่าตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ว่าการโจมตีของจี้เยว่จะน่าเกรงขามเพียงใดเฉินซีก็ดูมีท่าทางสบาย ๆ อย่างยิ่ง โดยไม่มีความรู้สึกประหม่าแม้แต่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม สิ่งนี้บ่งบอกอะไร? สิ่งนี้บ่งชี้ว่าในใจของเฉินซี ความแข็งแกร่งของจี้เยว่ไม่สามารถนำภัยคุกคามใด ๆ มาสู่เขาได้!
เมื่อนางคิดมาถึงตรงนี้ ความกังวลและความโกรธในใจของย่างชิงก็หายไปจนหมดสิ้น และมุมปากของนางก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่าหลงใหลโดยไม่รู้ตัว
บนสังเวียนประลองหมายเลขสาม
ปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระผมเทายังคงซ่อมแซมค่ายกลป้องกันที่เสียหายบนสังเวียนประลองอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เฉินซียืนอยู่ด้านข้างและดูด้วยความสนใจอย่างมาก
ตั้งแต่เริ่มต้น เขามักจะตั้งแง่ในการเรียนรู้เต๋าแห่งยันต์อักขระกับตัวเองอยู่เสมอ และเขาก็ไม่เคยเห็นทักษะของปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระคนอื่นมาก่อน ในขณะนี้ เมื่อเขาสังเกตพวกเขาชั่วครู่ เขาก็สังเกตเห็นหลายประเด็นที่ควรค่าแก่การเรียนรู้จริง ๆ เช่น วิธีการใช้จานค่ายกลและธงค่ายกลหรือวิธีการดึงความแข็งแกร่งของรากฐานค่ายกลไปสู่สถานะที่ดีที่สุด ตัวอย่างเพิ่มเติมคือการผสานค่ายกลต่าง ๆ เข้าด้วยกันเพื่อให้ได้การผสมผสานที่ไร้ที่ติ ทำให้พวกมันดูเหมือนเป็นค่ายกลเดียว…
บางทีมาตรฐานของปรมาจารย์ค่ายกลยันต์อักขระเหล่านี้อาจด้อยกว่าเขา แต่ประสบการณ์ที่พวกเขามีก็คู่ควรแก่การเรียนรู้และเก็บเกี่ยวประสบการณ์ นี่เป็นหลักการที่สามารถเรียนรู้จากใครก็ได้
เฉินซีสังเกตเห็นการมาถึงของนายน้อยโจว อันเชี่ยนอวี้ หวังเต้าซวี่ และซูเฉินเช่นกัน และนอกจากรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแล้ว เขาก็ไม่ได้มีความคิดอื่นใด
วิธีคิดของเขาง่ายมาก เนื่องจากเป็นการแข่งขันผ่านการท้าทาย ย่อมมีคนท้าทายเขาแน่นอน เนื่องจากคนอื่นสามารถท้าทายเขาได้ นายน้อยโจวและคนอื่น ๆ ก็สามารถทำได้เช่นกัน และมันก็เพียงพอแล้วที่จะปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ว่าในกรณีใด เขามาที่นี่ครั้งนี้เพียงเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของตัวเองหลังจากบรรลุสู่ขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง ดังนั้นยิ่งมีผู้บ่มเพาะมากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น
สรุปแล้ว มีแต่การต่อสู้กับผู้บ่มเพาะเท่านั้นที่จะทำให้สามารถเข้าใจความแข็งแกร่งของตัวเองได้อย่างชัดเจน จริงไหม?
เมื่อเทียบกับความคิดที่เรียบง่ายของเฉินซี มีกระแสน้ำที่ก่อตัวขึ้นอย่างลับ ๆ และกลิ่นดินปืนที่ฟุ้งกระจายในอากาศระหว่างนายน้อยโจว อันเชี่ยนอวี้ หวังเต้าซวี่ และซูเฉิน
พวกเขาทั้งหมดประหลาดใจอย่างมาก เพราะคนเหล่านี้ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอีกสามคนจะมีความคิดแบบเดียวกับและตั้งใจที่จะคว้าช่วงเวลานี้เพื่อต่อสู้กับเฉินซี แต่หลังจากรู้สึกประหลาดใจ พวกเขาทั้งหมดก็แข่งขันกันเองอย่างเงียบ ๆ
เป็นที่ทราบกันทั่วไปว่าทั้งสี่คนเป็นคนดังในการชุมนุมธารทองครั้งนี้ ความแข็งแกร่งของพวกเขาจึงไม่สามารถประเมินต่ำเกินไปได้ และมันก็ถึงขนาดที่ความแข็งแกร่งของพวกเขาเหนือกว่าผู้เข้าร่วมจำนวนมาก กอปรกับภูมิหลังที่น่านับถือ นิสัยที่ไม่ยอมใคร และความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา พวกเขาย่อมไม่เป็นมิตรต่อกัน
“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าทุกคนตั้งใจที่จะต่อสู้กับเฉินซี แต่ข้าคิดว่าหากพวกเราคนใดคนหนึ่งขึ้นสู่สังเวียนการต่อสู้ตอนนี้ แม้ว่าเราจะเอาชนะเฉินซีได้ มันก็ไม่ยุติธรรม ทุกคนคิดว่าอย่างไร?” นายน้อยโจวคลี่พัดหยกในมือของเขาขณะที่กวาดสายตามองอีกสามคน และพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สงบและไม่เร่งรีบซึ่งแฝงไปด้วยความยำเกรงที่ทำให้คนอื่น ๆ ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องฟัง
“ก็จริง เฉินซีผ่านการต่อสู้มาสี่สิบเอ็ดครั้งแล้ว และพละกำลังของเขาก็หมดลงแล้วอย่างแน่นอน ถ้าเราไปท้าทายเขาตอนนี้ มันจะเป็นชัยชนะที่ไม่สมควรได้รับและด้อยศักดิ์ศรีของเราลง” อันเชี่ยนอวี้กล่าวขณะที่เขาพยักหน้า
“ถ้าเช่นนั้น หรือว่านายน้อยโจวมีข้อเสนอแนะที่ดีกว่ากัน?” หวังเต้าซวี่ถามจากด้านข้าง
นายน้อยโจวยิ้มบางขณะที่เขาตบพัดหยกในมือและพูดว่า “ข้ามีข้อเสนอแนะจริง ๆ ไม่เพียงแต่จะสามารถแก้ปัญหานี้ได้เท่านั้น แต่ยังสามารถตัดสินได้ว่าใครในหมู่พวกเราจะได้ท้าทายเฉินซีก่อน”
ในขณะนี้ ไม่ใช่แค่หวังเต้าซวี่ แม้แต่อันเชี่ยนอวี้ก็แสดงท่าทีสนใจ มีเพียงซูเฉินที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเฉยเมยมาตั้งแต่ต้น และดวงตาที่เย็นชาของเขาจ้องมองไปยังเฉินซีซึ่งอยู่บนสังเวียนประลอง ดูเหมือนว่านอกจากเฉินซีแล้ว ทุกสิ่งรอบข้างจะไม่สามารถกระตุ้นความสนใจของเขาได้
“เฉินซีได้รับชัยชนะสี่สิบเอ็ดครั้งติดต่อกันได้อย่างง่ายดายไม่ใช่หรือ? ถ้างั้นเราทั้งสี่ต้องได้รับชัยชนะติดต่อกันสี่สิบเอ็ดครั้งก่อนที่จะท้าทายเฉินซีเป็นไร?” นายน้อยโจวกล่าวว่า “บุคคลแรกที่บรรลุเป้าหมายนี้จะเป็นคนแรกที่ท้าทายเฉินซี และคนอื่น ๆ จะได้ท้าทายเขาตามลำดับ ด้วยวิธีนี้มันจะแก้ปัญหาทั้งหมดของเราไม่ใช่หรือ”
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” อันเชี่ยนอวี้พยักหน้า วิธีนี้ทำให้ยุติธรรมและแก้ปัญหาของลำดับที่พวกเขาท้าทายเฉินซีได้ และไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว
“แต่ข้ายังมีอีกหนึ่งคำถาม” หวังเต้าซวี่พูดพร้อมกับขมวดคิ้ว “ถ้าคนแรกที่ท้าทายเฉินซีแพ้ พวกเราอีกสามคนอาจจะต้องให้เวลาในการฟื้นฟูความแข็งแกร่งกับเฉินซีใช่ไหม? มิฉะนั้น มันจะต่างอะไรกับการต่อสู้กับเขาอย่างต่อเนื่องเพื่อให้เขาอ่อนล้ากัน?”
นายน้อยโจวตกตะลึงแล้วหัวเราะเบา ๆ “ถ้าข้าเป็นคนแรกที่ขึ้นสังเวียน ข้าก็จะไม่ยอมให้เฉินซีชนะต่อไปอย่างแน่นอน ดังนั้นปัญหาที่เจ้ากังวลก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก”
ช่างเป็นคนที่หยิ่งผยอง เขาคิดว่าเขาจะเป็นคนแรกที่ได้รับชัยชนะสี่สิบเอ็ดครั้งติดต่อกันเพื่อเป็นคนแรกที่ท้าทายเฉินซีและเอาชนะเฉินซีได้อย่างนั้นหรือ?
อันเชี่ยนอวี้และหวังเต้าซวี่ขมวดคิ้ว
“ช่างเถอะ เพื่อให้พวกเจ้าทุกคนโล่งใจ ข้าจะเอาจี้หยกวิญญาณมังกรเป็นเดิมพัน ว่าอย่างไร?” นายน้อยโจวถอนหายใจก่อนที่จะหยิบจี้หยกอันสวยงามมากออกมา
จี้หยกนี้มีขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น ทันทีที่มันปรากฏขึ้นในอากาศ พลังปราณมังกรอันน่าตกตะลึงและไร้ขอบเขตก็พุ่งออกมาจากมันในทันที มันคือปราณมังกรจริง ๆ พลังชีวิตที่หนาแน่นและพลังที่มหาศาลภายในตัวมันได้ก่อตัวเป็นปีศาจมังกรตัวจริงที่แหวกว่ายอย่างภาคภูมิในขณะที่มันเขย่าท้องฟ้า นับเป็นฉากที่น่าอัศจรรย์
“จี้หยกวิญญาณมังกร! สมกับที่มันมีส่วนประกอบของแก่นโลหิตและวิญญาณของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในยุคดึกดำบรรพ์ มังกรเขียว และมันไม่สามารถต้านทานความชั่วร้ายและโรคภัยได้ นอกจากนี้ยังมีผลลึกลับและเป็นประโยชน์ต่อการบ่มเพาะอย่างยิ่ง ในราชวงศ์ซ่งทั้งหมด ดูเหมือนว่ามีเพียงสมาชิกของราชวงศ์เท่านั้นที่จะได้ครอบครองสมบัติอันล้ำค่านี้” ดวงตาของอันเชี่ยนอวี้หรี่ในขณะที่เขาพูดด้วยความประหลาดใจ และดูเหมือนเขาจะไม่กล้าเชื่อว่านายน้อยโจวได้นำสิ่งนี้ออกมาเพื่อเดิมพันด้วย
“แน่นอน มันคือสมบัติชิ้นนั้นจริง ๆ” นายน้อยโจวยิ้มขณะที่เขาเล่นกับจี้หยกวิญญาณมังกรในมือและพูดอย่างไม่เร่งรีบว่า “คนแรกในหมู่พวกเราที่ท้าทายเฉินซีจะได้รับสมบัติชิ้นนี้ แน่นอน ถ้าข้าเป็นคนแรกที่ท้าทายเฉินซี และถ้าข้าแพ้การต่อสู้ สมบัตินี้จะกลายเป็นสมบัติของเฉินซี เมื่อเขาครอบครองสมบัตินี้ ตราบใดที่เขาดูดซับวิญญาณมังกรและแก่นโลหิตที่อยู่ภายในนั้น พละกำลังของเขาจะสามารถฟื้นตัวสู่สถานะที่เหมาะสมได้ภายในหนึ่งก้านธูป ไม่ว่าใครจะเป็นคนต่อไปที่จะท้าทายเขา สถานการณ์ที่ไม่สมควรได้รับชัยชนะก็จะไม่เกิดขึ้น ทุกคนคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้”
ช่างฟุ่มเฟือย! เขาเอาจี้หยกวิญญาณมังกรออกมาเดิมพันด้วย
นอกจากจะพิสูจน์ว่าเขาร่ำรวยมหาศาลแล้ว ยังบ่งบอกว่าเขามีความมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างมาก มิฉะนั้น เขาจะไม่หยิบจี้หยกวิญญาณมังกรออกมาและล้อเล่นกับมันอย่างแน่นอน
ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ อันเชี่ยนอวี้และหวังเต้าซวี่จะลังเลต่อไปได้อย่างไร? พวกเขาจึงตอบตกลงทันที
มีเพียงซูเฉินเท่านั้นที่ยังคงนิ่ง และเขาไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ แม้แต่ตอนที่นายน้อยโจวเดิมพันด้วยสมบัติอันล้ำค่าอย่างจี้หยกวิญญาณมังกร มันก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาแม้แต่น้อย
“อะไร? เจ้าไม่เห็นด้วยรึ? เจ้าคิดจะไม่สนใจความคิดเห็นของเราหรืออย่างไร?” นายน้อยโจวขมวดคิ้ว และดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยแสงเย็นยะเยือกขณะที่เขาจ้องตรงไปยังซูเฉิน
อันเชี่ยนอวี้กับหวังเต้าซวี่แสดงสีหน้าไม่พอใจ ขณะมองด้วยสายตาคุกคามที่รุนแรง ในแง่ของสถานะและความแข็งแกร่ง พวกเขาไม่ได้ด้อยกว่าซูเฉินจากตำหนักจ้าวสงครามเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นพวกเขาจะปล่อยให้เขาทำลายข้อตกลงด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไร?
ในขณะที่เขารู้สึกถึงจิตคุกคามที่ไม่เปิดเผยของทั้งสามคน แม้ว่าซูเฉินจะมั่นใจในความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบันมาก แต่เขาเข้าใจว่าเมื่อเขาแสดงความไม่เห็นด้วยโดยตรง เขาจะต้องพบกับการปราบปรามร่วมกันของทั้งสามคนอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าเขาจะมีตำหนักจ้าวสงครามให้พึ่งพา แต่เขาก็ไม่สามารถทนต่อมันได้โดยสิ้นเชิง
หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ซูเฉินก็พยักหน้าโดยไม่เต็มใจในขณะที่เขากล่าวเสียงลอดไรฟัน “ก็ได้ มาดูกันว่าใครจะเอาชนะเฉินซีได้ก่อนกัน!”
“พูดได้ดี! นี่คือวิธีที่ผู้บ่มเพาะที่แท้จริงพูด” นายน้อยโจวหัวเราะอย่างเต็มที่ จากนั้นสายตาของเขาก็กวาดสายตาไปยังสังเวียนประลองอื่นๆ และพูดว่า “นอกจากสังเวียนประลองที่เฉินซีเปิดอยู่ ยังมีสังเวียนประลองอีกสิบเจ็ดสังเวียน เราจะเลือกคนละที่และแข่งขันกันเพื่อดูว่าใครในหมู่พวกเราที่สามารถได้รับชัยชนะติดต่อกันสี่สิบเอ็ดครั้งได้ก่อน!”
“มาเริ่มกันเลย!”
ทันทีที่พวกเขาพูดจบ ทั้งสี่คนก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วไปยังสังเวียนประลองอื่น ๆ และพวกเขาทุกคนต้องการเป็นคนแรกในหมู่พวกเขาที่ได้ท้าทายเฉินซีก่อน
เมื่อเขาเห็นฉากนี้ ในที่สุดเฉินซีซึ่งอยู่บนสังเวียนประลองก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ และเขาก็ถูจมูกขณะที่เขาพึมพำกับตัวเอง ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะได้เป็นซาลาเปาเนื้อหอมที่ทุกคนแย่งชิง…
พรูด!
บนพื้นที่ชม ย่าชิงอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา และดวงตาของนางก็โค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยวสองดวงขณะที่นางหัวเราะ “สหายคนนี้นี่แย่จริง ๆ มันมาถึงขนาดนี้แล้ว แต่เขาก็ยังมีอารมณ์ที่จะล้อเล่นกับตัวเองอีก”
เจิ้นหลิวชิงที่อยู่ใกล้เคียงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม และดวงตาที่เต็มไปด้วยดวงดาวของนางก็สว่างไสวเหมือนดวงจันทร์ขณะที่นางพูดว่า “จากสิ่งนี้ สามารถเห็นได้ว่าเฉินซีมีความมั่นใจเกี่ยวกับการต่อสู้ที่ดุเดือดที่กำลังจะมาถึงอย่างมาก มารอดูกันเถิด”
ในขณะเดียวกัน ทุกคนในพื้นที่ชมก็เข้าใจเช่นกัน และพวกเขาสนใจคำแนะนำของนายน้อยโจวอย่างมาก พวกเขาทั้งหมดจ้องมองด้วยตาเบิกกว้างและต้องการดูว่าใครจะเป็นคนแรกที่จะท้าทายเฉินซี
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ฉากที่เกินความคาดหมายของทุกคนก็ได้เกิดขึ้น บนสังเวียนประลองหมายเลขสอง ฮวาโม่เป่ยจากเกาะบ่อหยกสวรรค์กระโดดออกจากสังเวียนประลองของเขาหลังจากเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขาและมายังสังเวียนประลองของเฉินซีก่อนที่จะเอามือป้อง “พี่เฉิน ทำไมเราไม่ฉวยโอกาสนี้ประลองกันก่อนล่ะ”
